Ik was opgestaan voordat de jongens wakker waren omdat we vandaag naar een proefles moesten van Paladino. Deze geven lessen die gericht zijn op het ontwikkelen van muzikale en theatrale talenten. Terwijl ik ons vertrek aan het voorbereiden was hoorde ik gestommel van boven, waarna ik Warrun tevreden op de WC boven trof, met een mooie droge nachtluier! Ik was heel erg trots op hem en heb dat ook goed laten blijken.
Een tijdje later zaten Warrun en ik beneden te ontbijten toen Max poedelnaakt de trap af kwam met zijn grote Tonka vrachtwagen voor de buik. Ik ging snel naar boven om kleren voor hem te halen want ik kreeg het al koud als ik hem zag en terwijl ik de trap op holde hoorde ik hem zeggen:”Warrlun kan jij even mijn truck naar beneden brengen, ik heb het een beetje koud.”
Max kreeg zijn ontbijt mee in de auto en we waren zowaar nog bijna op tijd behalve dat ik verkeerd reed, dus we kwamen alsnog te laat. Tijdens de eerste paar onderdelen wilden Max en Warrun niets van het geheel weten, en bleven ze alleen zitten omdat ze wisten dat er een chocolaatje aan zat te komen. Zodra en rondgedanst werd en ik daarbij wat verder de kamer door ging werden ze iets zenuwachtiger en zodra ze met ballen mochten gaan gooien (3 programma-onderdelen later) waren ze wel een beetje van de partij. Bij het plakken deden ze uiteindelijk ook leuk mee en net toen ze goed op gang waren was het tijd voor alweer het volgende programmapunt: Boekje met snack, en dat is waar M&W naar uit keken want er zat namelijk een Caramel Koala in hun doosje rozijnen. Alle andere kinderen hadden aardbeien en crackers met kaas ofzo, maar mijn jongens zaten met chocolade op de neus te genieten (kuch). Toen bij het boekje de vraag werd gesteld:”Wie ziet er een cirkel op deze pagina” brulde Max hard “een traktor!”. “Ja dat is goed een tractor heeft ronde wielen”. Die cirkel kom hem gestolen worden, hij zag gewoon een tractor 
Dit was zo’n beetje het eind van het programma, maar we mochten nog even blijven omdat we te laat waren gekomen, zodat we nog even het programmapunt :”Klimmen op de toestellen” konden meemaken. Max en Warrun waren bij de volgende groep toch echt wel een beetje te oud, maar ze vermaakten zich wel met al het klim-gebeuren (Max kon zowaar helemaal alleen over een ronde evenwichtsbalk lopen).
Toen we weer buiten stonden vroeg ik of M&W het ‘dansen’ leuk vonden waarop in koor werd geantwoord:”NEE! Gaan we nou zwemmen?” Het probleem met deze ‘les’ was dat er veel te veel in werd gepropt. Er waren zo’n 8 programma punten in minder dan een uur tijd. En al die dingen zijn wel leuk maar veel te kort om echt wat te bereiken, Warrun en Max willen liever een uur klimmen en daarna een uur plakken en daarna een uur boekjes lezen, en niet 5 minuten elk. Bovendien was er erg weinig interactie tussen de kinderen dus ook daarvoor is het niet echt de moeite, een klimrek in het park levert meer op.
Zwemmen wilden de jongens wel graag doen, ze hadden tenslotte vorige week moeten overslaan. We waren er eerder dan Michele (we waren al vlakbij het zwembad) en de jongens stortten zich vol overgave de glijbaan af, het water in.
Na een tijdje kwamen Michele, Jake en Amber ook en er is flink op lost gepoedeld. Al snel wilde Max naar het ‘diepe’ bad (1m) om echt te gaan zwemmen (in eerste instantie op mijn rug). Tegenwoordig vinden ze het vreselijk grappig om zelf te zwemmen zelfs als ze wat diep in het water komen te liggen of als ze niet vooruit komen. Dat is wel eens anders geweest; waarbij grote paniek uitbrak als er ook maar een suggestie zou zijn van vrijheid in het water. Toen we weer terug waren geweest bij de glijbaan en wederom naar het grote diepe bad gingen maakte ik een mooi bommetje voor de jongens waar ze zich volkomen om bescheurden. “Nog een keer, Nog een keer”, maar natuurlijk wel nadat ze eerst veilig op de kant gingen zitten. Dus pappie deed bommetjes in het kinderbad, het was maar een klein beetje genant
Toen het tijd was om uit bad te gaan kwamen we langs de friet-balie en fluisterde ik Michele toe dat ik zin had in friet, waarop ze mijn snel toevertrouwde dat zijn altijd zin heeft in friet. Het was dus duidelijk; er zou friet worden gegeten. Max beperkte zich tot 1 frietje (van een halve meter lang, leek het) en de andere kids hebben samen met Michele en mij genoten van de gewone frietjes.
Ik stelde voor om vervolgens buiten op het speelrek naast het zwembad te gaan spelen en dat zag Michele wel zitten. Zo gezegd zo gedaan. Er bleek een heel hoog geometrisch gebeuren te staan waar in geklommen kon worden, en terwijl de kinderen leuk op een glijbaan bezig waren moest ik (ja het moest) naar de top klimmen. Bovenaan gekomen riep ik dat ik wel een beetje bang was (domme zet; hierover zometeen meer) en deed het geluid van een kat na die vast zit in een boom. De eerste fout hieraan was dat het inspiratie gaf aan de kinderen om ook omhoog te gaan klimmen en het was echt erg hoog (5 meter ofzo). De tweede fout was dat de kinderen allemaal omhoog gingen klimmen en dat hard gingen roepen dat ze bang waren en niet meer naar beneden durfden. Ik ga nog eens een keer een voorbeeld geven. :-/
Tijdens dit hele gebeuren moest Max op een gegeven moment een mooie grote plas doen, hetgeen dan in een flesje mag. En toen ik bij het vertrek de opmerking had dat ik een mooie volle fles bij me had vroeg Michele stomverbaasd waarom ik de fles niet gewoon leeggooide. Tja, goede vraag, en dus leeg was die.
De verwondingen wisten op een of andere manier vooral Max te vinden vandaag. Gelijk in het begin viel hij met zijn kruis vol op een stang, een aanblik die zelf bij mij al pijn deed, en later struikelde hij nog een keer en stootte zijn hoofd tegen een andere stang. Max had iets eerder genoeg van het grote klimtuig en ging terug naar de gewone zaken, waaronder een (hier zeer gangbare) spreekbuis. Hij stond in een kant te brullen en ik hoorde een vreemd krakend geluid terwijl hij dat deed. De verklaring werd gelijk door Max gegeven:”Wat is dat nou! Ik doe een windje!” Ik stond op zeker 3 meter afstand, trek zelf uw conclusies.
Tijdens al het klimmen maakte Michele een opmerking dat Myer nog steeds Lego in de aanbieding had maar weer een nieuw assortiment had. Dat is als een rode lap voor een stier voor mij dus het duurde niet lang vooraleer ik voorstelde om even naar de Myer te gaan. Michele zag het wel zitten en op weg daar naar toe werd besloten dat we daarna dan maar even wat chocomel moesten gaan drinken.
We waren net bij de speelgoedafdeling aangekomen of alle vier de kinderen lagen op hun buik op de onderste plank van een kast met een computerspelletje te spelen van een meneer die iets at en dan heel hard een boer liet (dolle pret). Voordeel hiervan was dat de kinderen duidelijk op 1 plek waren, nadeel was dat ze niet echt weg te krijgen waren uit de winkel. Ik probeerde ze nog weg te lokken met de belofte van een koekje bij de chocomel waarop Max zei: “Ik wil geen chocolademelk met koekje, ik wil Lego meenemen!”. Toen het duidelijk was dat dat niet ging gebeuren zijn ze mee gegaan en hebben we allemaal heerlijk gesmuld van een paar porties Churro’s (Spaanse donuts)
Thuisgekomen sprongen Max en Warrun gelijk op hun speelgoed om te spelen en ze gaven mij de kans om eten te koken. Zo af en toe roepen ze dan eens wat en moet ik even komen kijken. Dit keer waren ze druk aan het praten en na een tijdje riepen ze:”papa kom eens kijken”. Ze hadden helemaal zelf een schitterende 8-vormige treinbaan gemaakt met wissels en bruggen en al! Ik was heel erg trots op ze, het is de eerste keer dat ik ze zoiets zie doen.
Toen Max naar de WC ging hoorde ik ineens het geluid van de wasmachine verstommen. Toen ik even ging kijken vertelde Max me heel droog dat van hem de wasmachine niet aan hoefde, en hij had hem dus maar even uitgezet. Helaas is de aan/uit knop de enige knop die zelfs met kinderslot nog wel werkt.
We hebben pasta-soep gegeten met gevulde ravioli en een maiskolf erbij, gevolgd door een toetje met vla. Als ik Max iets vroeg (‘vind je het lekker’) dan wist hij alles te beantwoorden met ‘Ja toch!’ of ‘Nee toch!’. Ik weet niet precies waar hij dat vandaan heeft.
Nadat de jongens in bed lagen en Nanette weer thuis was heb ik op de bank zitten Lego-en terwijl we naar ‘So You Think You Can Dance’ keken een van mijn favoriete programma’s op de TV (een van de weinige programma’s die ik graag zie eigenlijk)
De nacht was erg onrustig omdat Max veel nachtmerries had. Het eerste wat hij de volgende dag aan Nanette vertelde was :”I not scared” dus blijkbaar had dat hoge speelrek met mij er bovenop toch iets teveel indruk gemaakt. Een dag later sliep Max nog steeds onrustig.
Artikelen (RSS)