Maandag 7 juli. Vandaag zou ik met Michele op bezoek gaan bij een nieuwe tweeling moeder. We hadden de vrouw maanden geleden al een keer gesproken, maar nu waren de kinderen geboren, de moeder had haar leven op orde zo ver als dat gaat en wij konden op stap zonder onze bacterie-volle lieve kleine monstertjes (opvang voor M&W, en vader thuis met vakantie voor Jake en Amber). Ik voelde me alleen niet helemaal ok deze dag en vond het onverantwoord om dan jonge, te vroeg geboren kinderen op te zoeken. Michele ging dus alleen en ik ging terug naar het warenhuis waar ik zaterdag was geweest. Ik had toen wat leuke kleding gezien (in de uitverkoop) en ik nam nu de tijd om dit te passen en waar nodig te kopen.
Dinsdag 8 juli. We hadden met de moeders van Playgroup afgesproken om naar Werribee te gaan. De meeste konden niet maar 1 wilde wel. Max werd erg laat wakker deze morgen dus we liepen al achter op schema voor we begonnen. Warrun was niet zo heel vrolijk deze ochtend en klaagde over pijn in zijn keel. Ik belde Michele. Die zei dat ze absoluut wel ging aangezien man en kinderen allemaal klaar stonden om te gaan. Maar de andere moeder van playgroup had afgebeld ivm een oorontsteking van haar zoon en het toch wel gure weer waar we door zouden moeten (met menig voorspelde regenbui).
De ochtend verstreek en wij knapten op en wilden eigenlijk wel de deur uit. Toch maar wel naar Werribee zoo. Niet om 10 uur daar maar om 1 uur. En net toen wij aankwamen kwam Michele met gezin de safaribus uit. Zij waren al wel 3 uur op pad, maar nog net iets langer dan een uur in de tuin. Dat krijg je als je een afslag te laat neemt. Met zijn allen zijn we de tuin doorgelopen en hebben we veel pret gehad. Op de terugweg zijn we even bij Branko langs gereden. De jongens vinden dat altijd wel leuk hem op kantoor bezoeken, ze krijgen dan een
beetje chocomelk, doen een plas, Halen een snoepje boven aan de trap bij de secretaresse van de baas en genieten van de mensen die naar hen kijken. Deze keer haalde Branko onder serieuze aandacht van Max nog een spijker uit ons achterwiel en toen konden we weer naar huis.
Terug in de auto vertelde Max dat hij morgen (=morgen of ergens in de toekomst) ook ‘ging werken’. Ik ben heel benieuwd welk plaatje hij in zijn hoofd heeft van wat Branko zoal doet op een werkdag.
Artikelen (RSS)