Branette's Dagboek

Het is vakantie tijd dus geen playgroup, geen school voor Jake en Amber en geen lunchafspraak tussen playgroup en school in.
Michele had wel een ander idee. Met een andere moeder spraken we af bij de rivier, iets verder dan de speeltuin bij het Boathouse  waar we anders wel eens heengaan, en ietsie pietsie verder dan het tuincentrum. Bij de speelplaats daar  zagen we elkaar. Na wat spelen gingen we op stap, Jake en Amber op hun fietsjes, Max en Warrun op hun loopfietsen, Michele en ik lopen en de moeder die erbij was had een kinderwagen met baby een peuter die liep en een jongentje van fietsende leeftijd die fiets en loopfiets afwisselde afhankelijk van met welke hij net over de kop was geslagen. We liepen naar een parkje waar de kinderen op een hoog berg achtig iets klommen, met een bal op het grasveld speelden en op een bankje alle krentenbollen van Michele opaten. Hierna liep-fietsen we de brug over en ging we op pad naar de speeltuin aan de andere kant van het water.
We kregen de hele formatie redelijk aaneengesloten bij de andere speeltuin. Hier aten we fruit, speelden en klommen de kinderen wat tot het weer tijd was om terug te gaan. Hier vielen we uit elkaar. Max en Warrun waren heel heel moe en konden alleen heel langzaam vooruit komen meestal zittend op de fiets terwijl ik duwde (dagen hierna had ik hierdoor nog spierpijn op de raarste plekken).  Terwijl wij langzaam maar gestaag voortgang maakten. Zagen we aan de overkant Jake als een gek op zijn fietsje fietsen de 3e moeder er met een krijsende kinderwagen achteraan hollen (1 baby die niet kon slapen en 1 peuter die niet wou zitten zorgden hiervoor) met erachteraan haar zoontje en daarachter een joggende Michele met een Brullende Amber omdat niemand op haar wachtte.
Toen wij aan de overkant waren en de jongens de wind in de rug kregen en hiermee weer zin om te fietsen maakte we aardige vooruit gang. Michele was in haar auto gestapt om ons te komen ‘redden’ maar dat was niet nodig.

We maakten nog een korte stop bij het cafe van het tuincentrum waar Warrun zijn vinger tussen een glazenruit stopte en er niet meer uit kreeg, Max bozig in een hoek ging staan, Amber in haar broek plaste en Jake zijn drinken omgooide.
Uitgeput kwamen we thuis. Waar iedere moeder de kinderen achter de tv zette om even uit te kunnen puffen. Michele mailde dat het 2 km was geweest dat we af hadden gelegd. Ik geloofde het niet en vond dat het minstens 6 was, gezien hoe ik me voelde. Maar uiteindelijk bleken het er 4 te zijn (Michele had de website niet op km. gezet).

(de foto met dank aan Google Streetview. Probeer het eens!)

Woensdag, dus ik mocht uitslapen. Rond half 8 werd ik wakker en keek tevreden op de klok dat Max en Warrun me nog niet hadden wakker gemaakt. Helaas kwamen ze me kort daarna wel wakker maken (of ten minste bij me in bed liggen). Na even gezellig wat met de sierlamp te hebben gespeeld was het tijd om aan te kleden en naar beneden te gaan, “Niet eten” zeiden de kids nog stellig. Ik had er een iets ander idee over, en ging lekker ontbijt maken. Tijdens het ontbijt (waar W&M toch ook maar even aanschoven) belde Nanette eventjes en Max vertelde gelijk dat papa nog steeds die Lego-auto van hem niet had gerepareerd (ik was net een kwartier beneden!).

Na het ontbijt (waar de kids verrassend weinig aten) werd er vrolijk met Lego gespeeld terwijl ik lunch en de zwemtas klaarmaakte. Warrun had afgelopen nacht twee keer overgegeven maar hij was nu weer zo fris als een hoentje en wilde graag zwemmen, en zo’n zwembad is een goede manier om hem weer een beetje schoon te krijgen . Vol goede moed zette ik M&W in de auto en trok om half 11 de deur achter me dicht om naar het zwembad te gaan, volledig op schema, en exact op dat moment belde Michele dat ze hetzelfde deed, alles liep op rolletjes! Ondertussen kwam een overbuurmeisje op blote voeten in haar badjas naar buiten om wat lege flessen weg te gooien, waar er een van te pletter viel vlak voor haar blote voeten (die had een wat minder soepele start)

Helaas….. de auto startte niet. Het enige wat ik er uit kreeg was ‘klik-klik-klik’ en ik weet van mijn werk aan de opvolger van onze auto precies wat dat is: een lege accu. Een blik op de schakelaar van de koplampen bracht de verklaring hiervoor maar helaas niet de oplossing. All hail de mobiele telefoon: ik belde Michele en die kon voor zowel zichzelf als voor ons even een startkabelset kopen (dat moeten we al tijden doen maar het komt er maar niet van). Ze kwam de kabel afleveren en net toen ik wilde beginnen om de boel aan te sluiten kwam het eerder genoemde overbuurmeisje vragen of ik haar zou willen helpen om de boiler aan te zetten want het lukte haar maar niet. Eerst maar even de auto starten, hetgeen zonder al teveel problemen lukte. Michele paste daarna even op de kids en de draaiende auto en ik keek naar de boiler van de buren (niks mis mee voor zover ik kon zien en de vlam brandde vrolijk.)

 Toen was het eindelijk tijd om te gaan zwemmen. Het regende lekker dus een prima dag om binnen in een zwembad te zijn. Vanwege de vakantie was er een heleboel speeltuig in het zwembad te vinden waar de vier kinderen zich enorm mee hebben weten te vermaken, en we hebben dan ook bijna 2 uur in het water gelegen. Na thuiskomst was ik volkomen versleten; dat rondzwemmen met twee kinderen op je rug kost toch wel wat energie blijkbaar. De jongens hebben nog even ‘The Land Before Time: Journey to Big Water” gekeken terwijl ik de catering verzorgde en daarna hebben ze de rest van de middag weer met Lego en treintjes gespeeld. Ze waren heel erg lief en zoet vandaag. Ze luisterden goed, kwamen me af en toe een knuffel brengen, speelden rustig terwijl ik het avondeten maakte… heerlijk!

Om 4 uur vroeg Warrun al of hij naar bed mocht dus toen heb ik maar snel eten gemaakt en de jongens naar bed gebracht. We zaten net een boekje te lezen toen Nanette thuis kwam en het eerste wat Max deed was met een beschuldigende vinger (en zeer donkere blik)  naar Nanette wijzen en zeggen:”JIJ hebt de auto stuk gemaakt! Michele en Pappa hebben hem gemaakt!”.

Warrun sliep zodra hij in bed lag (nog mopperend dat hij niet wilde slapen) en Max viel rond 7 uur in slaap, zij waren blijkbaar, net als ik, ook moe.

Deze donderdag 3 juli wel! Rond het eind van het financiele jaar hebben alle winkels hier MEGA grote uitverkoop. Al een maand lang hadden 2 speelgoedwinkels hun brochures klaar (met alleen de laatste week ook de prijzen erbij). Wij hebben deze brochures doorgenomen en een plan opgesteld.

Branko vertrok deze donderdag ochtend, eerste ochtend van de uitverkoop met de auto voor zijn werk naar de speelgoedwinkel die de beste stukken lego in de mooiste uitverkoop had. Hij had precies een lijstje van wat er gekocht kon worden of welke aanbieding even nader bekeken moest worden.
Ons plan was, en is nog steeds om tijdens deze uitverkopen leuke dingen in te slaan en deze te verstoppen in trapkast en andere donkere plekken tot verjaardagen en kerst.

Na een uur belde Branko dat er niets meer in zijn karretje paste en dat hij naar zijn werk ging. 

Branko: Het was mooi werk! Ik was een kwartier voor opening bij de winkel maar ik mocht gerust al naar binnen. Het was er rustig en in de gekste hoeken van de winkel was speelgoed te vinden. In de afdeling herenkleding stond kleuterspeelgoed. Bij het damesondergoed de DVD’s, de Lego was bij de tuinafdeling en de treintjes bij de schrijfartikelen. Toen ik de winkelwagen zo bekeek moest ik denken aan vorig jaar toen we met verwondering (en afgrijzen) naar andere mensen keken die zulke volle wagens met speelgoed rondduwden in winkelcentra, zo rond kerst. Daar staan we dan…

 In de tussentijd vermaakten wij ons prima thuis. Het is deze week heel erg winderig en regenachtig en na de grote wandeling van dinsdag en het zwemmen van gisteren is een dagje thuis geen overbodige luxe. De jongens vermaakten zich zoals gewoonlijk met autotjes en treintjes en Max heeft tussen neus en lippen door nog een tekening gemaakt.

Ik kon niet wachten tot Branko ‘s avonds thuis was, de kinderen in bed lagen en wij de auto leeg konden halen om alles te bekijken.

Branko had het vandaag te pakken, Ziek zwak en Misselijk bleef hij in bed. Misschien had Warrun zich toch niet te druk gemaakt dinsdag en was hij deze week echt ziek geweest en daarvan aan het spugen geweest. Nu had Branko het te pakken en hij bleef thuis, in bed, onder de dekens.

‘s Avonds kon hij wel mee de kinderen ophalen van opvang. Dit is altijd een grote verrassing voor Warrun en Max als hij opeens voor hun neus staat. Voor ons was er ook een verrassing. De schoolfoto’s waren er! 2 weken geleden was een week lang een fotograaf bij opvang aan de slag geweest om alle kinderen vast te leggen en nu kreeg ieder kind een overzichtje van wat er van hem/haar gemaakt was. Warrun staat schitterend op al zijn foto’s en Max…???? Dat weten we niet. Max zijn foto’s zijn er niet. Is dit dan echt het eerste geval van tweelingverwarring en dacht de goede man/vrouw dat hij 1 kind had dat gewoon dubbel voorkwam op sommige dagen in verschillende kleding?
In ieder geval ging Opvang er achter aan, en na een week bellen, navragen en nummers doorgeven werd het iedereen duidelijk en nog een week later kregen we een mooi overzichtje met de foto’s waar Max op stond. Nu kiezen en bestellen! het leven van een ouder is soms moeilijk.

Zaterdag 5 juli. Vanmorgen stond ik om 8 uur bij speelgoedwinkel nr 2 met lijstje en brochure in de hand klaar voor de BATTLE OF THE SALES. Met wat hulp kon ik alles vinden en ging geheel tevreden naar de auto om het gekochte in de achterbak te plaatsen (we hebben al menig maal verteld hoe blij we zijn met onze super grote achterbak toch?  ) Op dit moment belden afwisselend Michele en Branko. Michele besloot om mij op te zoeken zodat we samen warenhuis nr 1 konden bezoeken om  alle lego aanbiedingen daar te bekijken (zij en haar kinderen zijn nu ook besmet door Branko zijn LEGO-rites) en Branko meldde dat hij toch met Max naar de dokter ging. Max klaagde nog steeds over zere benen, dat kan haast geen spierpijn meer zijn van De Grote Wandeling van afgelopen dinsdag, en was verder algeheel ziek zwak misselijk en groen. De dokter bevestigde de algehele ziek zwak en misselijkheid en de waarschijnlijke link met zere ledematen daarmee, maar dat terzijde.
In dit warenhuis hadden ze zoals gewoonlijk de wat bijzondere dozen lego en ik kon Branko blij maken met een goede aanbieding van de special ’50-jaar’ doos. 
Om 12 uur besloten Michele in ik dat het mooi was geweest en we naar huis konden gaan. Branko belde dat hij het ook wel zag zitten als ik weer thuis zou zijn zodat hij nog even wat kon slapen met zijn zieke hoofd.

Terwijl we naar de auto liepen vertelde Michele dat wij iets gemist hadden want ‘iedereen’ ging vandaag naar het plaatselijke theater voor een uitvoering van ‘Possum Magic’ en wij wisten van niets. Thuis terwijl Branko sliep en de jongens speelden keek ik op internet en jawel hoor 2 shows vandaag van dit uitermate bekende gedoe, totaal uitverkocht en daarom … tada….. een extra voorstelling. Snel theater gebeld, – Ja nog plek.  Snel Michele gebeld - Ja  zij gaat. Snel Branko wakker gemaakt -Ja hij begreep niets van mijn verhaal. Snel de kinderen klaargemaakt, uitvoerige tas gepakt met dekentjes tegen plasbroeken, emmertjes voor eventueel overgeven en wat kaakjes en water.

In het theater zaten we halverwege op het balkon, dat was op zich al een hele belevenis voor de jongens. Ze keken met open ogen en monden naar wat op het toneel gebeurde en Warrun die dicht bij mij zat vertelde ook af en toe wat er gebeurde en wat hij allemaal zag. Max zat bij Branko en zei vooral dat hij het niet leuk vond (maar hij kon zijn ogen niet van het toneel af houden)

Zondag 6 juli. Na een rustig begin leek iedereen wel min of meer ok. We besloten een tochtje te maken met trein/bus/tram met als doel Federation Square waar een Wii kampioenschap werd gehouden. Dit was leuk om even te zien en sterkt ons in ons idee dat wij misschien wel zo’n speelcomputer voor op de tv voor de familie goed kunnen gebruiken. Van federation Square is het niet ver naar een leuke speeltuin. Hier was het behoorlijk druk, ondanks het bewokte warme jassen weer. Na een kort bezoek aan de coconnentjes bij ACMI met korte filmpjes vlakbij de ruimte waar Branko zijn  spelletjesdag beleefde dronken we nog een warm drankje op het plein om hierna trein en bus naar huis te pakken.

Zoals te begrijpen is, hebben we een grote voorraad kado’s voor onze lieve jongens ingeslagen en we kijken er naar uit om dit te gaan geven. We willen het voordeel niet slechts voor onszelf houden dus voor de liefhebbers hebben we een lijst gemaakt van de zaken die we hebben gekocht. Mocht er iemand zijn die ter gelegenheid van hun 4e verjaardag, of Kerst of Sinterklaas of iets anders graag iets hiervan kado zou willen doen, dan kunnen we daar wel iets voor regelen. De jongens krijgen het op den duur toch wel, maar wanneer en van wie… tja.

Hoe dan ook, hier is de lijst.

Maandag 7 juli. Vandaag zou ik met Michele op bezoek gaan bij een nieuwe tweeling moeder. We hadden de vrouw maanden geleden al een keer gesproken, maar nu waren de kinderen geboren, de moeder had haar leven op orde zo ver als dat gaat en wij konden op stap zonder onze bacterie-volle lieve kleine monstertjes (opvang voor M&W, en vader thuis met vakantie voor Jake en Amber). Ik voelde me alleen niet helemaal ok deze dag en vond het onverantwoord om dan jonge, te vroeg geboren kinderen op te zoeken. Michele ging dus alleen en ik ging terug naar het warenhuis waar ik zaterdag was geweest. Ik had toen wat leuke kleding gezien (in de uitverkoop) en ik nam nu de tijd om dit te passen en waar nodig te kopen.

Dinsdag 8 juli. We hadden met de moeders van Playgroup afgesproken om naar Werribee te gaan. De meeste konden niet maar 1 wilde wel. Max werd erg laat wakker deze morgen dus we liepen al achter op schema voor we begonnen. Warrun was niet zo heel vrolijk deze ochtend en klaagde over pijn in zijn keel. Ik belde Michele. Die zei dat ze absoluut wel ging aangezien man en kinderen allemaal klaar stonden om te gaan. Maar de andere moeder van playgroup had afgebeld ivm een oorontsteking van haar zoon en het toch wel gure weer waar we door zouden moeten (met menig voorspelde regenbui).
De ochtend verstreek en wij knapten op en wilden eigenlijk wel de deur uit. Toch maar wel naar Werribee zoo. Niet om 10 uur daar maar om 1 uur. En net toen wij aankwamen kwam Michele met gezin de safaribus uit. Zij waren al wel 3 uur op pad, maar nog net iets langer dan een uur in de tuin. Dat krijg je als je een afslag te laat neemt. Met zijn allen zijn we de tuin doorgelopen en hebben we veel pret gehad. Op de terugweg zijn we even bij Branko langs gereden. De jongens vinden dat altijd wel leuk hem op kantoor bezoeken, ze krijgen dan een beetje chocomelk, doen een plas, Halen een snoepje boven aan de trap bij de secretaresse van de baas  en genieten van de mensen die naar hen kijken. Deze keer haalde Branko onder serieuze aandacht van Max nog een spijker uit ons achterwiel en toen konden we weer naar huis.
Terug in de auto vertelde Max dat hij morgen (=morgen of ergens in de toekomst) ook ‘ging werken’. Ik ben heel benieuwd welk plaatje hij in zijn hoofd heeft van wat Branko zoal doet op een werkdag.

Oh djee, er is weer eens een ziekte geland in ons gezinnetje. De symptomen zijn:
Max- Zere benen, koorts
Warrun – Overgeven
Branko – Misselijk, diarree, zere benen
Nanette, Overgeven zere benen
het is een beetje een vreemde combinatie maar we hebben het er mee moeten doen.

De week begon wel goed zoals normaal, behalve dat Warrun toen nog ziekjes was. Toen we beneden aan het spelen waren zei ik op een gegeven moment:”Ik ga even in de zon liggen papa, dat is lekker warm”.

Voor woensdag had ik grootse plannen van alles te doen met de kids, maar er kwam niks van omdat ik ‘even’ naar de computerwinkel wilde. De winkel in kwestie is enorm populair (en erg klein) omdat hij erg goedkoop is. Het gevolg hiervan is dat het er altijd erg druk is. De jongens waren erg goed tijdens het wachten samen met mij, maar helaas toen ik klaar was en we weer in de auto zaten bedacht ik dat ik nog wat vergeten was! STOM STOM STOM. Zo was al bijna de hele dag om zonder dat we ook maar iets leuks hadden gedaan (alleen boodschappen en deze computerwinkel). Op donderdag was Nanette ‘gelukkig’ ziek en kon ik thuis blijven om het alsnog over te doen en heb ik samen met de jongens weer wat leuke Lego bouwsels in elkaar gezet. Nanette was niet heel blij toen de jongens haar kwamen vertellen ‘Papa speelt leuk’, haar commentaar was: “Nou ben jij weer de leuke papa.”. Ik zie hier het probleem niet van hoor
(Zou ze misschien bedoelen dat ik ook iets aan het huishouden moet doen ofzo?)

Terwijl we aan het spelen waren verdween Max even, en toen hij weer terug kwam: “Ik moest even naar boven, mama een kusje en cuddle geven.” “Was ze wakker.” “Nee.”

Toen Nanette beneden kwam (ze wilde ook weer eens het bed uit) zei Max fijntjes:”Mama ga maar naar boven, naar bed. Papa komt zo weer met ons spelen.”

Zaterdag 12 juli, Als we niets anders gepland hebben, en als we op tijd wakker zijn en als het weer het toelaat dan wil ik altijd naar de maandelijkse ‘Farmersmarket’ bij de Collinwood Children’s farm. Tegenwoordig nog wat specialer omdat het de buren zijn van mijn werk.
Vandaag was het zo’n dag en niet al te laat zaten we in de auto. Wel iets te laat want alle rozen, waarvan ik graag een bosje koop, waren OP, maar het moet 10 uur geweest zijn toen we er waren want het was gelijk Koemelken kijken. De jongens wisten de weg, over de vlonder, naar de schuur, langs de koe, kijken door de hekken en dan plaatsnemen op de strobalen en vriendelijk vragen waar die pannenkoek nu blijft!

Terwijl we zaten te eten was een klein kind een kat aan het aaien die dat duidelijk niet waardeerde. De moeder zei leuk “ja hoor aai maar hij bijt niet anders zou hij hier niet liggen”. Max en Warrun weten uit ervaring wel beter, en het duurde niet lang voordat de kat uithaalde en het kind huilde.

Met de pannenkoeken in de buik zijn we aan een rondje kraampjes begonnen. Niet te veel want het was wel een beetje koud. En we wisten ook wel wat we wilden hebben. Rozijnen, Tomaten en vlees. We hadden vorig jaar van Helen wat vlees van deze plek gekregen en dat was bijzonder goed, dus nu gingen wij het zelf eens proberen. We moeten zeggen dat de free-range – groene- happy en vrije koe niet eens duurder was dan onze slager (die dan ook altijd goede kwaliteit levert). Het was wel even schrikken wat ze hier als 1 steak verkochten. Maar we hebben braaf geknikt, betaald en het thuis in 4 porties verdeeld voor 2 personen ipv 2 porties voor 1 persoon.

Toen was het geld op en hadden de jongens ook wel genoeg benen van slenterende mensen gezien, langs de paarden, varkens en geiten gingen we terug naar de auto.

‘s Middags was het nog steeds mooi weer en ook nog eens ietsie warmer. Branko ging er met de jongens op uit, zij op de fiets en B. er niet meer hollend achteraan NEE… hij kon zijn aanschaf van het speelgoeduitverkoop festival uitproberen een STEP.

Zondag 13 juli, Een nieuwe primeur we hebben ons eerste familie-spel gedaan, een echt spel waarbij je allemaal rond de tafel zit en om de beurt je geluk mag beproeven. Het spel zelf is heel simpel; Draaien aan een wijzertje en kijken of je een lichaamsdeel aan je kever mag toevoegen. Wie het eerst zijn kever heeft gemaakt is klaar. Het was heel leuk om zo met het gezin bijelkaar te zitten en er was geen gebrul, geen gegooi met onderdelen helemaal niets. Alleen waren Max en Warrun heel stellig dat we de kleuren niet konden/mochten mengen. Ieder zijn eigen kever in zijn eigen kleur.

Maandag 14 juli, het was net vrijdag vandaag. Iedereen was uithuizig. Nanette was ook werken, zodoende was afgelopen vrijdag geen ziektedag maar een wisseldag met vandaag.

Dinsdag 15 juli, Allemaal weer min of meer beter was het een gewone dag van Playgroup, lunch bij Michele en een rustige middag met ons 3-tjes.

Nanette nam vandaag de auto mee want we mochten niet zwemmen van de dokter wegens oogontstekingen van de jongens, dus dan hebben we de auto niet echt nodig.

We zijn de hele ochtend thuis geweest en samen met de jongens heb ik Lego in elkaar zitten zetten waarna zij er lekker mee gingen spelen. Rond lunchtijd kwam Michele op bezoek die na een kopje thee mee ging naar buiten om te fietsen. Warrun was stellig dat hij NIET naar de crossbaan wilde maar daar kwamen we uiteindelijk toch terecht en ze hebben pret gehad (toen Warrun 2 meter hoog in een klimrek zat werd ik maar een klein beetje zenuwachtig en kreeg ik behoefte om onder hem te gaan staan). Hierna was het tijd om eten te maken wat makkelijk was omdat Nanette vroeg thuis was om de kids te vermaken.
(foto Max op de bank en Warrun met een deken zijn nog helemaal in de ban van ‘ziek’, ‘slapen’ en ‘bedjes’)

De wasdroger die we van Marc hebben gekregen ettelijke jaren geleden is recentelijk overleden. Spontaan ging de TV uit maar het licht bleef aan, evenals de computer (maar al snel besloot de computer dat het tijd was te gaan slapen.) Na even zoeken bleek dat de aardlekschakelaar was geflipt, en het licht in huis is daar niet op aangesloten. We zette hem terug en alles weer aan en een paar minuten later:”Plop”. Dit keer hield de computer het ook minder lang vol omdat de reservebatterij nog redelijk leeg was. Wat bleek: De wasdroger maakte kortsluiting. Ik heb hem de volgende ochtend nog doorgemeten en ja er zat een hele duidelijk kortsluiting in het apparaat, maar gezien zijn leeftijd en toestand leek het ons niet wijs om dat te gaan repareren. Kortom: Op pad voor een nieuwe wasdroger.

Nou bleek dat deze wasdroger een condensdroger is die netjes zijn water in een bakje verzameld en niet gewoon in de kamer blaast. Dit is niet zo erg gangbaar hier in Australie. Anders gezegd: dat is duur. Bij ‘the Good Guys’ hadden ze er maar 1 van dat type, van Bosch, en die was 1500 dollar, hetgeen toch wel een stukje meer  was dan we hadden verwacht. Nou bleek ook dat we voor 1000 dollar een combinatie wasmachine/droger konden krijgen. Na wat wikken en wegen besloten we dat dat een beter idee was omdat we ook niet zo heel erg te spreken zijn over de enorme dorst van de wasmachine (150 liter per wasje) die we nu hebben. Toen wij met de verkoper van wasmachines aan het praten waren hadden de jongens zich voor een enorme TV geinstalleerd waar Ice-Age op vertoond werd, en daar hadden we geen omkijken meer aan. (ik moest er alleen eventjes bij gaan zitten bij een ‘scary’ stukje)

We hebben een mooie Samsung WD-J1255C wasmachine gekocht die niet enorm goed werkt als droger, maar wel een beetje, en hij wast geweldig en, erg belangrijk, hij maakt hele vrolijke muziek als hij klaar is met wassen! Het is verbazingwekkend hoe weinig lawaai hij maakt als hij geen muziek maakt (als hij aan het wassen is dus).

Eerder deze week had ik overigens ook al een nieuwe kast gekocht voor in de studeerkamer omdat het echt een beetje teveel een rotzooi werd. Nu de kast op zijn plek staat en is ingericht ziet het er een heel stuk mooier uit. Ik ben erg blij, het ziet er uit of het is ingericht en we niet meer midden in een verhuizing zitten.

Zondag 20 juli was ik, Nanette even naar Highpoint om snel wat  inkopen te doen, op de terugweg niet geheel tevreden omdat ik niet alles had kunnen vinden en/of krijgen bedacht ik dat ik maar gelijk even wat melk ging halen bij de supermarkt zodat ik maandag geen haast had om dit te gaan halen. Vlakbij de supermarkt stopte ik even voor een zebrapad waar wat mensen wilden oversteken. De auto die naast mij stil stond te wachten tot een parkerende auto klaar was, en de andere kant op reed had mij niet gezien en reed zo pardoes tegen mijn achterbumper op. Na een heel gedoe van haar om haar auto weer los te krijgen en onze gegevens uit te wisselen had ik geen zin meer om melk te halen en ben ik naar huis gegaan waar ik de verzekering moest bellen om alles uit te leggen. De verzekering kon ons voor woensdag inboeken voor reparaties, maar aangezien wij een week vol plannen hadden hebben we vrijdag gekozen.

Vrijdagochtend heb ik eerst de kinderen naar opvang gereden om vervolgens de weg te zoeken naar de garage van onze verzekering. Hier werd ik in een taxi gezet naar mijn werk en zij zouden bellen met het resultaat van wat zij vonden. Ze belden uiteindelijk Branko want ik had mijn telefoon thuis laten liggen. De bumper zal gemaakt worden en volgende week donderdag zal de auto klaar zijn. Het was even slikken maar eigenlijk hebben we de auto niet echt nodig. We hadden het iets beter kunnen plannen en vrijdag de 24e, toen ik toch al met Michele op pad was bij de winkels, even wat meer melk, aardappels en meer zwaar spul voor de komende week in kunnen slaan. Maar verder hebben we de auto niet echt nodig, hij is handig dat wel.

Branko:Een week later kon ik de auto ophalen bij de reparateur. Rond 3 uur werd ik opgepikt door een taxi die me langs een enorme file (in de andere richting) loodste naar onze auto. Ik keek erg op tegen de terugrit naar mijn werk, maar de file bleek door een omgevallen vrachtauto te zijn geweest en die was net weer weggehaald dus het was geen probleem. De auto zag er weer prima uit en ze hadden zelfs het kapotte kapje van ons achterlicht (wat al een jaar kapot was) vervangen. Ik kreeg nog de opmerking dat ze het paneel waar ik zelf een roest-plekje had geprobeerd te verven extra gepoetst hadden. De binnenkant van de auto was ook zeer grondig schoongemaakt, zo schoon is hij in geen jaren geweest! Al met als heeft de botsing ons niets gekost maar wel een mooi schone auto opgeleverd. Toen Warrun het weer zag zei hij gelijk:”De auto is niet meer vies!”.

Ik was opgestaan voordat de jongens wakker waren omdat we vandaag naar een proefles moesten van Paladino. Deze geven lessen die gericht zijn op het ontwikkelen van muzikale en theatrale talenten. Terwijl ik ons vertrek aan het voorbereiden was hoorde ik gestommel van boven, waarna ik Warrun tevreden op de WC boven trof, met een mooie droge nachtluier! Ik was heel erg trots op hem en heb dat ook goed laten blijken.

Een tijdje later zaten Warrun en ik beneden te ontbijten toen Max poedelnaakt de trap af kwam met zijn grote Tonka vrachtwagen voor de buik. Ik ging snel naar boven om kleren voor hem te halen want ik kreeg het al koud als ik hem zag en terwijl ik de trap op holde hoorde ik hem zeggen:”Warrlun kan jij even mijn truck naar beneden brengen, ik heb het een beetje koud.”

Max kreeg zijn ontbijt mee in de auto en we waren zowaar nog bijna op tijd behalve dat ik verkeerd reed, dus we kwamen alsnog te laat. Tijdens de eerste paar onderdelen wilden Max en Warrun niets van het geheel weten, en bleven ze alleen zitten omdat ze wisten dat er een chocolaatje aan zat te komen. Zodra en rondgedanst werd en ik daarbij wat verder de kamer door ging werden ze iets zenuwachtiger en zodra ze met ballen mochten gaan gooien (3 programma-onderdelen later) waren ze wel een beetje van de partij. Bij het plakken deden ze uiteindelijk ook leuk mee en net toen ze goed op gang waren was het tijd voor alweer het volgende programmapunt: Boekje met snack, en dat is waar M&W naar uit keken want er zat namelijk een Caramel Koala in hun doosje rozijnen. Alle andere kinderen hadden aardbeien en crackers met kaas ofzo, maar mijn jongens zaten met chocolade op de neus te genieten (kuch). Toen bij het boekje de vraag werd gesteld:”Wie ziet er een cirkel op deze pagina” brulde Max hard “een traktor!”. “Ja dat is goed een tractor heeft ronde wielen”. Die cirkel kom hem gestolen worden, hij zag gewoon een tractor

Dit was zo’n beetje het eind van het programma, maar we mochten nog even blijven omdat we te laat waren gekomen, zodat we nog even het programmapunt  :”Klimmen op de toestellen” konden meemaken. Max en Warrun waren bij de volgende groep toch echt wel een beetje te oud, maar ze vermaakten zich wel met al het klim-gebeuren (Max kon zowaar helemaal alleen over een ronde evenwichtsbalk lopen).

Toen we weer buiten stonden vroeg ik of M&W het ‘dansen’ leuk vonden waarop in koor werd geantwoord:”NEE! Gaan we nou zwemmen?” Het probleem met deze ‘les’ was dat er veel te veel in werd gepropt. Er waren zo’n 8 programma punten in minder dan een uur tijd. En al die dingen zijn wel leuk maar veel te kort om echt wat te bereiken, Warrun en Max willen liever een uur klimmen en daarna een uur plakken en daarna een uur boekjes lezen, en niet 5 minuten elk. Bovendien was er erg weinig interactie tussen de kinderen dus ook daarvoor is het niet echt de moeite, een klimrek in het park levert meer op.

Zwemmen wilden de jongens wel graag doen, ze hadden tenslotte vorige week moeten overslaan. We waren er eerder dan Michele (we waren al vlakbij het zwembad) en de jongens stortten zich vol overgave de glijbaan af, het water in.

Na een tijdje kwamen Michele, Jake en Amber ook en er is flink op lost gepoedeld. Al snel wilde Max naar het ‘diepe’ bad (1m) om echt te gaan zwemmen (in eerste instantie op mijn rug). Tegenwoordig vinden ze het vreselijk grappig om zelf te zwemmen zelfs als ze wat diep in het water komen te liggen of als ze niet vooruit komen. Dat is wel eens anders geweest; waarbij grote paniek uitbrak als er ook maar een suggestie zou zijn van vrijheid in het water. Toen we weer terug waren geweest bij de glijbaan en wederom naar het grote diepe bad gingen maakte ik een mooi bommetje voor de jongens waar ze zich volkomen om bescheurden. “Nog een keer, Nog een keer”, maar natuurlijk wel nadat ze eerst veilig op de kant gingen zitten. Dus pappie deed bommetjes in het kinderbad, het was maar een klein beetje genant

Toen het tijd was om uit bad te gaan kwamen we langs de friet-balie en fluisterde ik Michele toe dat ik zin had in friet, waarop ze mijn snel toevertrouwde dat zijn altijd zin heeft in friet. Het was dus duidelijk; er zou friet worden gegeten. Max beperkte zich tot 1 frietje (van een halve meter lang, leek het) en de andere kids hebben samen met Michele en mij genoten van de gewone frietjes.

Ik stelde voor om vervolgens buiten op het speelrek naast het zwembad te gaan spelen en dat zag Michele wel zitten. Zo gezegd zo gedaan. Er bleek een heel hoog geometrisch gebeuren te staan waar in geklommen kon worden, en terwijl de kinderen leuk op een glijbaan bezig waren moest ik (ja het moest) naar de top klimmen. Bovenaan gekomen riep ik dat ik wel een beetje bang was (domme zet; hierover zometeen meer) en deed het geluid van een kat na die vast zit in een boom. De eerste fout hieraan was dat het inspiratie gaf aan de kinderen om ook omhoog te gaan klimmen en het was echt erg hoog (5 meter ofzo). De tweede fout was dat de kinderen allemaal omhoog gingen klimmen en dat hard gingen roepen dat ze bang waren en niet meer naar beneden durfden. Ik ga nog eens een keer een voorbeeld geven. :-/

Tijdens dit hele gebeuren moest Max op een gegeven moment een mooie grote plas doen, hetgeen dan in een flesje mag. En toen ik bij het vertrek de opmerking had dat ik een mooie volle fles bij me had vroeg Michele stomverbaasd waarom ik de fles niet gewoon leeggooide. Tja, goede vraag, en dus leeg was die.

De verwondingen wisten op een of andere manier vooral Max te vinden vandaag. Gelijk in het begin viel hij met zijn kruis vol op een stang, een aanblik die zelf bij mij al pijn deed, en later struikelde hij nog een keer en stootte zijn hoofd tegen een andere stang. Max had iets eerder genoeg van het grote klimtuig en ging terug naar de gewone zaken, waaronder een (hier zeer gangbare) spreekbuis. Hij stond in een kant te brullen en ik hoorde een vreemd krakend geluid terwijl hij dat deed. De verklaring werd gelijk door Max gegeven:”Wat is dat nou! Ik doe een windje!” Ik stond op zeker 3 meter afstand, trek zelf uw conclusies.

Tijdens al het klimmen maakte Michele een opmerking dat Myer nog steeds Lego in de aanbieding had maar weer een nieuw assortiment had. Dat is als een rode lap voor een stier voor mij dus het duurde niet lang vooraleer ik voorstelde om even naar de Myer te gaan. Michele zag het wel zitten en op weg daar naar toe werd besloten dat we daarna dan maar even wat chocomel moesten gaan drinken.

We waren net bij de speelgoedafdeling aangekomen of alle vier de kinderen lagen op hun buik op de onderste plank van een kast met een computerspelletje te spelen van een meneer die iets at en dan heel hard een boer liet (dolle pret). Voordeel hiervan was dat de kinderen duidelijk op 1 plek waren, nadeel was dat ze niet echt weg te krijgen waren uit de winkel. Ik probeerde ze nog weg te lokken met de belofte van een koekje bij de chocomel waarop Max zei: “Ik wil geen chocolademelk met koekje, ik wil Lego meenemen!”. Toen het duidelijk was dat dat niet ging gebeuren zijn ze mee gegaan en hebben we allemaal heerlijk gesmuld van een paar porties Churro’s (Spaanse donuts)

Thuisgekomen sprongen Max en Warrun gelijk op hun speelgoed om te spelen en ze gaven mij de kans om eten te koken. Zo af en toe roepen ze dan eens wat en moet ik even komen kijken. Dit keer waren ze druk aan het praten en na een tijdje riepen ze:”papa kom eens kijken”. Ze hadden helemaal zelf een schitterende 8-vormige treinbaan gemaakt met wissels en bruggen en al! Ik was heel erg trots op ze, het is de eerste keer dat ik ze zoiets zie doen.

Toen Max naar de WC ging hoorde ik ineens het geluid van de wasmachine verstommen. Toen ik even ging kijken vertelde Max me heel droog dat van hem de wasmachine niet aan hoefde, en hij had hem dus maar even uitgezet. Helaas is de aan/uit knop de enige knop die zelfs met kinderslot nog wel werkt.

We hebben pasta-soep gegeten met gevulde ravioli en een maiskolf erbij, gevolgd door een toetje met vla. Als ik Max iets vroeg (‘vind je het lekker’) dan wist hij alles te beantwoorden met ‘Ja toch!’ of ‘Nee toch!’. Ik weet niet precies waar hij dat vandaan heeft.

Nadat de jongens in bed lagen en Nanette weer thuis was heb ik op de bank zitten Lego-en terwijl we naar ‘So You Think You Can Dance’ keken een van mijn favoriete programma’s op de TV (een van de weinige programma’s die ik graag zie eigenlijk)

De nacht was erg onrustig omdat Max veel nachtmerries had. Het eerste wat hij de volgende dag aan Nanette vertelde was :”I not scared” dus blijkbaar had dat hoge speelrek met mij er bovenop toch iets teveel indruk gemaakt. Een dag later sliep Max nog steeds onrustig.

Omdat we dit weekend geen auto hadden (die is bij de reparateur om weer een nieuwe bumper te ontvangen) hadden we een simpel weekend gepland. Op zaterdag mocht Nanette uitslapen en heb ik uitgebreid met Warrun ontbeten voordat Max wakker werd. Zodra Max wakker was hebben we nog even gezamelijk gegeten waarbij de jongens ineens vroegen of ze met ‘Terence’ mochten spelen  (zie plaatje), en ik antwoordde :”Ja hoor” ondertussen hard denkend want volgens mij hebben ze die helemaal niet. Het werd me al snel duidelijk: Nanette had mijn laatste Lego bouwsel in het bijzijn van de jongens aan Michele gedemonstreerd: De Motorized Bulldozer, een zeer fraai stukje techniek (op afstand bestuurbaar). Ik had me de hele week al verheugd om de jongens ermee te verrassen, maar dat ging dus niet meer door. De jongens hebben er echter wel bijna de hele ochtend mee rondgereden (vooral Warrun) totdat de batterijen het opgaven. er is gewoon iets fundamenteel cool aan het rondrijden met een bulldozer.

In de middag ging ik weer het ‘standaard’ rondje met de kinderen fietsen met mijzelf op de step, en dit keer gingen we langs het fietspad waar ik elke dag over naar mijn werk fiets. Op een bepaald punt zijn we afgedaald om over de bedding van de rivier terug te fietsen waarbij Max twee keer de grond van dichtbij heeft bekeken. De eerste keer negeerde hij mijn waarschuwingen om niet in het water te fietsen en gleed hij uit. De tweede keer reed Warrun hard achter tegen zijn fiets aan en viel hij achterover op de grond. Hij was heel zielig en wilde naar huis lopen. Na een tijdje werd het hem duidelijk dat als hij zijn fiets meer naar huis wilde hebben hij hem zelf mee moest nemen, en besloot hij dat fietsen toch niet zo’n slecht idee was.

Op zondag mocht ik uitslapen, maar ik had zin in een ontbijt met het hele gezin dus zodra Max wakker was ben ik opgestaan. Nanette had een heerlijk ontbijt met eieren, spek en bonen gemaakt (zo hoort dat!) en we hebben lekker met zijn vieren aan tafel gesmikkeld. Hierna was het al snel koffietijd waarbij we met zijn allen op de bank naar een DVD van Sven en familie hebben zitten kijken (Max vond vooral het stukje waar Bart met een kussen op zijn hoofd liep erg grappig, En er werd hard ‘he da’s mama. geroepen toen Louise (de zus van Nanette) met een bril op in beeld was). Terwijl we zo bij elkaar zaten bleek dat Max niet zo lekker was (hij had een wat geel/groenige kleur en was nogal lusteloos) en wat bleek: hij had koorts. Kortom, het plan wat ik samen met de jongens gisteren had gemaakt om naar het aquarium te gaan werd afgeblazen. Ik moest echter nog wel even bij de bibliotheek een DVD terug brengen en tegen de tijd dat ik klaar was om te gaan met Warrun stond Max ook weer te springen om mee naar buiten te gaan (Nurofen is een wonderlijk middel).  Met zijn 3-en waren we in een kwartier bij de bibliotheek (met de step en fietsen, sneller dan lopend). We hebben daar bij het Moonee Ponds Museum schuilend voor een beetje regen een koekje gegeten en daarna zijn we weer naar huis gegaan. Thuis even lekker gelunched en de rest van de middag was vooral op de bank liggen en TV kijken.

Max was erg slap en plakkerig toen de kids naar bed moesten maar wederom hielp de Nurofen goed om hem in slaap te krijgen.

Maandag 28 juli, Vandaag had ik een maandag die ik in geen tijden had gehad. Nadat ik de jongens met de bus naar opvang had gebracht was ik snel weer naar huis gelopen om daar op de loodgieter te wachten. Het toilet boven blijft doorlopen, gelukkig weet ik wie er komt en wat hij gaat doen, dit is vorig jaar ook een paar keer gebeurd. Ik had verzocht dat hij na 10-en kwam omdat ik niet wist hoe laat de kinderen wakker zouden zijn en daarom wist ik niet hoe laat ik de kinderen weg zou brengen en daardoor wist ik niet hoe laat ik thuis zou zijn. Het was iets voor elf toen hij aanbelde en hij maakte verschrikkelijke verontschuldigingen, ik had het niet doorgehad dat het al zo laat was omdat ik achter de computer zat. De man was net binnen, buiten en weer binnen met het onderdeel dat hij nodig had toen Michele aanbelde. Aangezien ik zonder auto niet zo makkelijk bij haar koffie kon drinken deze maandagochtend, kwam zij bij mij koffie drinken. Ze kreeg de schrik van haar leven toen de loodgieter opeens de trap afkwam.
Om 12 uur ben ik met Michele meegegaan naar de winkelstraat; wij moesten allebei wat boodschappen hebben en samen is het gezelliger en met de kinderen erbij is het ook handiger rondkijken voor haar als ik er ook bij ben. Uiteindelijk moest ik haar achterlaten want om half 2 had ik met Venessa afgesproken. Zij brengt om half 2 haar dochter voor een paar uur naar een crea-klas en drinkt dan een kopje koffie. Ik probeer haar dan even te ontmoeten aangezien we alle andere dagen elkaar constant mislopen.
Hierna ben ik weer naar huis gelopen om daar wat schoonmaakwerkzaamheden te doen en tegen de avond ben ik de kinderen weer gaan halen. De bushalte is bij het park en de kinderen wilden wel even in het park spelen en van het een kwam het ander en uiteindelijk zijn we helemaal naar huis gelopen en hebben geen bus gezien.

Dinsdag 29 juli, Ik had het hele plan voor de dag op een papiertje liggen. Tram naar playgroup,  tram naar station, bus van station naar Michele en dan met bus en tram weer naar huis. Max is echter nog altijd wat moe en lamlendig van zijn niet lekker zijn en die hebben we laten slapen tot hij wakker werd. Dat was om 9 uur de tijd dat ik eigenlijk in de tram had willen zitten. Toen besloot ik om maar niet naar playgroup te gaan, te laat binnen komen en ook weer vroeger weggaan om op tijd bij Michele te zijn voor de lunch zou zo’n korte playgrouptijd opleveren dat het het haasten, kuddedrijven en met de kinderen inleven in de groep het niet waard was. We hebben rustig sesamstraat gekeken, hebben ontbeten, zijn met de bus en tram naar Michele gereden en hebben daar 5 min. in de voortuin gewacht tot zij terugkwam van playgroup. Ik denk dat dat het enige nadeel is van samen een tweeling hebben is dat je die niet legaal/veilig in een gewone auto kan vervoeren.
Bij Michele het gewoonlijke proces van spelen, eten en klaarmaken voor vertrek omdat Jake en Amber naar ‘Kinder’ moeten. Hier werd Max zo huilerig en warm en duidelijk niet lekker dat we besloten dat ik in haar huis zou blijven en zij de kinderen even weg zou brengen. Warrun heeft lekker gespeeld, Max heeft bij mij gezeten en ik heb nog helpen opruimen en daarna op weg naar boodschappen doen en kinderen ophalen heeft Michele mij thuis afgezet. Dat is dan weer een voordeel dat zij en ik allebei een auto hebben met 2 kinderzitjes voor dezelfde leeftijd en dat we elkaar dus makkelijk kunnen ophalen/wegbrengen.

Vandaag werd ik wakker gebeld door Nanette met het verzoek om iets op te zoeken op internet over de tram waar ze op stond te wachten die maar niet kwam opdagen. Ik was te wazig om het verzoek echt te begrijpen en was dus niet zo behulpzaam, maar gelukkig kwam de tram uiteindelijk toch nog. Toen ik de telefoon ophing bleek dat Warrun tevreden op de WC zat en Max rustig zat te spelen op zijn kamer. De jongens waren blijkbaar al een tijdje wakker maar vonden het niet nodig om mij wakker te maken (of het was ze gewoon niet gelukt).

 ’We’ waren aldus laat wakker en hebben lang zitten ontbijten. Omdat de auto nog steeds bij de reparateur is gingen we vandaag met openbaar vervoer naar het zwembad. Aangezien dit wat langer duurt dan een tripje met de auto zijn we na het ontbijt (tegen 10 uur) gelijk op pad gegaan. We hadden de geplande bus gemist, maar de jongens vonden het prima om bij mij op schoot in het zonnetje naar voorbijrijdende auto’s te kijken en op de volgende bus te wachten.

In de bus gingen ze gelijk voorin zitten en vermaakten ze zich kostelijk. In de tram  wilden ze per-se naast mij op een bankje zitten dus daar zaten we heel knus tegen elkaar aan. Alles ging helemaal gezellig en we kwamen precies op hetzelfde moment bij het zwembad aan als Michele met Jake en Amber. Maar zodra Warrun dit allemaal zag besloot hij dat hij niet wilde zwemmen en weigerde verder te lopen. Ik kon hem overhalen om mee te lopen zodat Max en ik konden gaan zwemmen gelukkig wilde  hij ook wel zwemmen zodra we in de kleedkamer waren.

Het zwemmen was erg druk (veel schoolklassen) en erg koud (voor mij), maar de kids vermaakten zich prima (vooral Warrun) (FOTOS). Na afloop vroeg ik of het zwemmen leuk was en Warrun zei stellig dat hij het niet leuk vond en dat hij zwemmen niet leuk vind. Dat wordt wat volgende week, Max wilde namelijk wel zwemmen.

Na het zwemmen hebben we weer frietjes gegeten, en daarna in het speelrek naast het zwembad gespeeld. Het was zonnig weer met een frisse wind. Tegen de tijd dat we het koud kregen ging Michele met onze natte zwemspullen met de auto naar huis, en wij gingen op de tram wachten.

De rest van de middag was rustig (beetje spelen, beetje TV, beetje eten) en de jongens hebben goed geslapen (Max maar 1 keer huilend wakker).

Vandaag zijn we met de fietskar naar Mainly Music gelopen. Heen ik lopen en de jongens zitten (met een flink ontbijt op schoot zodat ze blijven zitten). Op de terugweg waren we net 30 minuten onderweg en al 30 meter gevorderd op de 3km route naar huis toen Michele, Jake en Amber langs reden in de auto. Dit gaf een hoop stof om te praten en zorgde ervoor dat we een tijdje zonder teveel afleiding van stoepjes, hekken, torren en auto’s met zwaailichten door konden lopen. Vlak bij het park zit de snoepwinkel MET koffie en chocomelk waar ik tijdens zo’n tocht graag even stop en ook nog even drop en nootjes insla voor de komende weken. Hierna was het eigenlijk wel mooi weer en zijn we doorgelopen naar het park. Daar konden we spelen tot ik een grote ‘BONK’ hoorde boven aan de gedraaide glijbaan en een loeiende Max naar beneden kwam aanzwellen. Hij had een mooi blauw oog en een tand door de lip. Het was tijd om naar huis te gaan.

Branko kwam rond etenstijd thuis met de auto die helemaal van binnen en van buiten enorm schoon was.