Er was droog weer voorspeld en wij wilden weer eens naar Werribee open range zoo, dus overtuigden we de jongens ervan dat dat een leuk idee was. We deden het rustig aan zodat we pas tegen half 11 op pad gingen, hetgeen wel lekker onthaastend was.
Zonder al te veel problemen (alleen onze stuurbekrachtiging lekt alweer) kwamen we in het dierenpark aan waar we dit keer een wandeling in de ‘volcanic plains’ hebben gemaakt. Helaas konden alleen een paar emu’s en kraanvolgens ons vermaken, en niet de kangoeroe’s of bandicoots. Max had het deze tijd nogal moeilijk omdat hij steeds dingen wilde die niet konden of mogen dus hij bleef een 
beetje in een driftbui hangen. Tegen de tijd dat we bij de safari-bus halte gingen zitten eten was hij weer rustig en tevreden. We hebben helemaal achterin de bus gezeten (voor het mooie overzicht voor de kids) en de jongens genoten duidelijk weer van de rondrit. Warrun was zeer onder de indruk van de spullen die rondgezonden werden ter informatie. 
En we waren allemaal ZEER onder de indruk van de bult in het water, EINDELIJK zagen we weer eens het nijlpaard.
Na de rit kregen we allemaal wat lekkers: Nanette een koffie, Max en Warrun een ijsje en een ‘Frog in a pond’ (chocolade kikker op een bakje groene jelly), en ikzelf een bakje friet. Warrun en Max deelden hun ijsje heel netjes en wisselden steeds hun jelly voor het ijsje en zorgden ervoor dat ze beide goed aan de beurt kwamen. Ze genoten; Max deed zelfs zijn genots-dansje erbij.
Uiteraard moest deze verwennerij nog wel verdiend worden en wel door een wandeling naar de leeuwen. Het was een gezellige trip met veel verstoppertje en krijgertje tussen ons vieren. Eenmaal aangekomen bij de leeuwen konden de jongens hun pret niet op met de jeep die daar staat.
Vervolgens hadden Nanette en de kids nog een mooie klim door het riet gemaakt waarna we terecht kwamen bij het hoogtepunt van de dag: de nijlpaarden. Meestal zie je deze beesten niet omdat ze op de bodem van een vijver liggen te slapen, en als je ze wel ziet dan liggen ze al slapend gewoon een imitatie van een rots te doen. Niet zo 
vandaag. Vandaag waren alle nijlpaarden heel erg aktief. Bij de rondrit met de bus viel ons al op dat het mannetjes-nijlpaard niet alleen zichtbaar was, maar zelfs bewoog! De dames deden hier zeker niet voor onder, ze maakten knorrende geluiden naar elkaar, plonsden stevig in hun zwembaden, lieten mooie keutels van de bodem naar boven komen drijven en zwommen rondjes. 
Er was ook een baby nijlpaard die af en toe naast zijn moeder zijn hoofd boven water stak om te kijken en wat lucht te happen. Het was een zeer spectaculaire voorstelling. Max en Warrun konden meer interesse in het beklimmen van de grote stenen nijlpaarden die daar staan, en dat terwijl ze de vorige keer nog te bang waren om er naast te staan.
Na dit alles hebben de jongens nog even op de speelplaats gespeeld en zeer discreet achter een kunstwerk zitten poepen (we probeerden ze er van te overtuigen dat dat toilethuisje ECHT niet ver weg was; 20 meter, hooguit). Op de terugweg zijn we even wat afhaal-eh….eten gaan halen (niet echt duidelijk watvoor nationaliteit, het was Roti, Vietnamese loempia’s en iets Chinees) waar Nanette en ik ruim van hebben genoten. Warrun was te moe om nog te eten en Max beperkte zich tot de Roti-pannenkoek.
Na dit eten was het tijd voor bad en bed en de jongens zijn erg snel als een blok in slaap gevallen.
Artikelen (RSS)