Er is tot eind volgende maand een expositie in het Australian Center for the Moving Image (waar we destijds een expositie over Pixar hebben gezien) over de geschiedenis van computerspelletjes. Aangezien ik bijna die hele geschiedenis heb bespeeld mocht ik daar van Nanette vandaag heen, ze had er speciaal een dag vrij van haar werk voor geregeld.
‘s ochtends ging Nanette eerst naar de tandarts om weer een (mislukte) poging te doen een nieuwe kroon te krijgen (de tandarts was nog steeds niet tevreden over de kleur en stuurde de kroon weer terug voor herkleuring). Hierna ging ik mijn fiets ophalen bij de fietsenmaker die daar een grote beurt had gekregen, en daarna was het tijd om op pad te gaan.
De tentoonstelling zelf was erg leuk; alle spellen die er gepresenteerd werden konden ook daadwerkelijk gespeeld worden, en een heleboel ook nog op de originele spelcomputers. Het was bijzonder om Pong weer eens in levende lijve te ervaren, of space-invaders. Ik heb een heleboel herinneringen opgehaald en nieuwe indrukken gekregen van de wereld der spel-computers (hetgeen toch heel anders is dan PC spelletjes).
Spelletjes die een leuke indruk hebben achtergelaten waren:
-Puzzle Quest (een combinatie van avonturen-spel en puzzel spel waarbij de combinatie van de twee aspecten het geheel vele malen beter maakt dan elk van de delen afzonderlijk)
-Destroy all humans – een droog spel waarbij je als buitenaards grijs wezentje belast wordt met de taak om de mensheid uit te roeien. Zeer verfrissend. 
-Wii Sports – Diverse sporten op de Wii. Het concept van de Wii spreekt me wel aan (lees hieronder meer)
Nanette merkte laatst heel droog op dat ze eigenlijk wel een Wii zou willen hebben en ik ben nog steeds onthutst omdat Nanette helemaal geen spelletjes speelt! Iedereen die ik ken adviseerde me wel dat deze dingen anders zijn omdat de spelletjes veel meer gemaakt zijn als sociale aktiviteit omdat je de spelletjes bestuurd door met de controller te zwaaien i.p.v. door druk op knoppen te drukken. Ik voelde me dus genoodzaakt om een goede indruk te krijgen van een Wii en heb uitgebreid de tijd genomen om er een uit te proberen bij de tentoonstelling. Het is erg leuk om daadwerkelijk met je honkbalknuppel of golfclub te staan zwaaien bij een computerspel, het geeft een heel andere ervaring dan ik ooit eerder heb meegemaakt. Persoonlijk vond ik het een bijkomend leuke feature dat je de icoontjes op het scherm aanklikt door gewoon de controller er min of meer heen te wijzen. Dit lijkt me ook wel handig als je je video probeert te programmeren… of sorry… je media PC (want daar moet je het tegenwoordig natuurlijk over hebben).
Na mijn ervaringen bij de tentoonstelling denk ik dat zowel Nanette als de jongens veel plezier kunnen beleven aan een Wii, maar ik houd me er even volkomen buiten want ik kan er als computer-spel-verslaafde natuurlijk geen objectief oordeel over vellen. Mocht Nanette haar behoefte aan zo’n apparaat nou levend weten te houden dan kunnen we dat misschien ooit zelf ervaren.
Artikelen (RSS)