Branette's Dagboek

De dag begon met wat kleuren en knutselen voor de jongens.  Max trok zijn nog altijd witte gipsen trein tevoorschijn om te beschilderen en Warrun stortte zich op de gipsen teddy-beertjes die ik de afgelopen dagen vol overgave bij elkaar heb gegipst. 
Ik had niet zo lang geleden een muffin vorm met beren op de kop getikt en dat werkt uitstekend ook met gipsvormpjes.  

In de middag ben ik verder gegaan met de grote schoonmaak van het huis die eigenlijk voor maandag gepland stond maar niet door kan gaan omdat ik dan ga werken. Omdat zoiets beter gaat als je geen kinderen om je heen hebt is Branko met de jongens erop uit getrokken en heeft een andere speeltuin met heuvels onveilig gemaakt met de fietsen.

Vandaag was het opeens weer allemaal anders en het was even wennen. Het op gang komen, het luisteren en omgaan met mama en zelfs de zo geliefde playgroup ging niet zonder slag of stoot voorbij. Maar uiteindelijk ging het allemaal goed en vonden we het heel leuk.
Na playgroup (waarbij ik de (geslaagde) activiteit verzorgde; gipsen beertjes verven)hebben we bij Michele geluncht Ik stond net de kinderen in de auto te proppen toen mijn telefoon ging. OPVANG.
Afgelopen week zou er een vrouw langs komen met allemaal reptielen. Dit leek mij een zeer leuke activiteit voor de kinderen maar helaas de vrouw was ziek en het hele gedoe ging niet door. Maar ze zou vandaag komen en we waren van harte welkom. Maar helaas, ze kwam weer niet, vandaar dat opvang even belde. Morgen wordt er nog een poging gedaan en we zijn weer van harte welkom.

Nanette ging vandaag weer werken dus ik had de dag met de kids. Het begint al een beetje traditie te worden dat ik met Michele, Jake en Amber ga zwemmen op woensdag en vandaag was niet anders… bijna niet ten minste. Vandaag zou namelijk de Lizard Lady wel (echt wel) langs komen bij opvang, dus we gingen wat eerder zwemmen dan anders. Het bleek geen probleem te zijn, het was nog steeds uitgestorven in het zwembad en na het zwemmen hebben we lekker met zijn allen even geluncht.

Tegen 3 uur waren we bij opvang hetgeen een beetje vreemd was, omdat het zeker geen ophaal-tijd was en de jongens niet echt in de groep zaten. Op een gegeven moment kwam hun hele klas naar de Lizard Lady en een paar kinderen werden in het bijzonder door Max en Warrun begroet, en trots werden er auto’s laten zien. Een van de jongetjes die door Warrun enthousiast werd aangesproken werd doelbewust zo ver mogelijk van Warrun gezet als mogelijk, maar misschien beeldde ik het me in. De Lizard Lady presenteerde diverse dieren, van schildpad, tot hagedis tot diverse slangen en alle dieren mochten aangeraakt worden. Max en Warrun probeerde het ook af en toe voorzichtig, en Max durfde zelfs op de foto met de slang (als ik zijn hand maar vast hield).

Vandaag was het ook sinds 2 maanden weer Mainly Music voor mij Nanette. De jongens waren in mei natuurlijk al met Branko geweest. Het was leuk om iedereen weer te zien en wat te babbelen. Max en Warrun vragen nog steeds veel van mijn aandacht en mede hierdoor had ik besloten om vandaag verder met niemand af te spreken. Na Mainly Music zijn we naar de speeltuin bij het Boathouse gegaan. In deze speeltuin zijn veel mogelijkheden en paden al dan niet met  hobbels en bobbels waar met de fiets gereden kan worden. 
We hebben een zeer leuke ochtend gehad waarbij ik zelfs even op het terrasje een kopje koffie kon drinken terwijl de jongens op zicht-afstand speelden.
Na een wandel/fiets/ klimtochtje, wat eten en een geimproviseerd toilet voor Max op de hoogste heuvel in de omgeving (zijn keuze) wilden ze NOG Niet naar huis. Toen op het terrasje nog maar wat gedronken met een bakje patatjes erbij. De jongens kregen ook nog kleurpotloden en een keurplaat om zich bezig te houden.

Terwijl ik daar zat, weer buiten da’s wel zo makkelijk met alle fietsen, helmen, flesjes water en tassen die ik bij me had, waren er nog 3 andere tafeltjes bezet. Aan 2 hiervan zaten mensen met een tweeling. 1 met man en echt een paar weken oude kindjes, allemaal nog helemaal met de instelling ‘een kind veranderd mijn leven niet en ze passen zich maar aan mij aan’  hadden ze een lekker drie gangen lunch besteld. Halverwege de entree werden de kinderen al op schoot heen en weer gewiegd en het hoofdgerecht werd om en om gegeten terwijl de ander met de kinderwagen rondwandelde. Ik heb niet gezien hoe ze van hun lunch genoten want het was voor ons al weer tijd om iets anders te doen dan te zitten aan een tafeltje.

(Vrijdag 6 juni was het weer werken voor mij. De 3e keer deze week, maar dat komt goed uit, dan kan ik volgende week 1 keer werken en dan is dat gemiddeld 2x per week.)

Na onze drukke (werk)weken houden we het nog steeds erg rustig in de weekenden. Zo gingen wij deze zaterdag eerst de fiets van Branko wegbrengen voor een onderhoudsbeurt, hier na liepen we met een zwaai voor de kapper door naar de groenteboer. Terwijl Nanette voornamelijk de spullen uitzocht lette Branko op de kinderen. Tegenwoordig is het niet heel moeilijk om bij de groenteboer te winkelen met de jongens want ze helpen maar wat graag mee met appels pakken en druiven aanwijzen en broccoli in je mandje gooien. Het is wel zo druk dat ik niet meer na kan denken wat we nu eigenlijk moesten kopen, maar vandaag was het goed verdeeld. Ik dacht, de kinderen pakten en Branko was er voor alle vragen en opmerkingen. Maar er was nog iets. Een man, in het wit met een hoge muts, en pan met water en pasta, ravioli en tortellini’s. Natuurlijk moest eerst de angst voor de man overkomen worden en daarna even geschreeuwd over wel en toch weer geen maar eigenlijk wel de groene exemplaren, maar daarna was het allemaal peis and vree. Niet wetend werden de jongens nog meer verwend toen de kassa juffrouw nog een zak met mini dril-puddinkjes in de tas gooide voor die schatten van jongens.
Na de groenteboer gingen we naar de supermarkt waar we bijna gelijk een mevrouw tegen het lijf liepen die chocolade wafel koekjes aan de man bracht. Meestal neem ik een ander pad als ik zo iemand zie maar nu met de kinderen erbij was het een leuk extraatje.

De middag is doorgebracht met LEGO. Branko heeft uit zijn riante collectie wat exemplaren gezocht die leuk zijn voor de kinderen.

Zondag 8 juni was het dan zover. We gingen allemaal zwemmen! Nu kon ik eindelijk eens zien waarom Branko zo trots is op onze jongens. En ja hoor, ze springen, duiken en glijden met gemak door het water.
Helaas wordt ik nog steeds ijskoud na een half uur in het water en is de pret er voor mij dan wel vanaf. Ook al kan ik naar die genietende jongentjes kijken. Ik kijk uit naar de zomer en wat buitenbaden, dat vind ik beter te doen. Tot die tijd mogen Branko en de jongens er zelf weer op uit naar het water.

Vandaag wordt er in de meeste staten van Australie de verjaardag van de koningin gevierd. Niet dat ze vandaag jarig is, als we maar vieren en vrij zijn, meer heeft men hier niet nodig.

Branko heeft met de jongens een stukje gefietst en wij hebben verder genoten van een rustig dagje.

De laatste gewone luiers hebben we voor de nacht omgedaan bij de jongens. Overdag zijn luiers al tijden niet meer nodig. ‘s Nacht nog wel, soms niet, soms wel. Wakker worden met een droge luier is echter beter dan wakker worden in een nat bed dus vanaf nu alleen nog maar slaapluiers in dit huis!

Dinsdag 10 juni. Vandaag zijn we weer naar playgroup geweest en we hadden een leuke ochtend. De jongens speelden leuk met al het speelgoed en de andere kinderen. Het leukste lijkt wel (en dat geldt voor alle kinderen): Rondjes rennen in de lege zaal nadat we na 2 uur spelen alles opgeborgen hebben en klaar zijn om te vertrekken. 
Gelijk na Playgroup zijn Jake, Amber en Michele mee naar huis gekomen. We hebben hier geluncht en verder gespeeld totdat Jake en Amber naar ‘Kindy’ moesten. Da’s 3,5 uurtje 2x per week naar een soort pre-kleuterschool. Onze jongens krijgen dit programma gewoon bij opvang en ik hoef niet 2x per week als een gek heen en weer te rijden en van alles te organiseren.

Woensdag 11 juni. Ik ging vandaag niet werken. Ik had mijn uren vorige week al gemaakt. Nu kon ik mooi eerst naar de tandarts, om mijn kroon te laten plaatsen en daarna had Branko eindelijk eens een dagje vrij helemaal voor zichzelf (tenminste wat er over was van de dag). Wij hebben nog wat buiten gespeeld totdat Jake en Amber op bezoek kwamen. En wat Branko deed……. GAME ON…..

Er is tot eind volgende maand een expositie in het Australian Center for the Moving Image (waar we destijds een expositie over Pixar hebben gezien) over de geschiedenis van computerspelletjes. Aangezien ik bijna die hele geschiedenis heb bespeeld mocht ik daar van Nanette vandaag heen, ze had er speciaal een dag vrij van haar werk voor geregeld.

‘s ochtends ging Nanette eerst naar de tandarts om weer een (mislukte) poging te doen een nieuwe kroon te krijgen (de tandarts was nog steeds niet tevreden over de kleur en stuurde de kroon weer terug voor herkleuring). Hierna ging ik mijn fiets ophalen bij de fietsenmaker die daar een grote beurt had gekregen, en daarna was het tijd om op pad te gaan.

De tentoonstelling zelf was erg leuk; alle spellen die er gepresenteerd werden konden ook daadwerkelijk gespeeld worden, en een heleboel ook nog op de originele spelcomputers. Het was bijzonder om Pong weer eens in levende lijve te ervaren, of space-invaders. Ik heb een heleboel herinneringen opgehaald en nieuwe indrukken gekregen van de wereld der spel-computers (hetgeen toch heel anders is dan PC spelletjes).

Spelletjes die een leuke indruk hebben achtergelaten waren:

-Puzzle Quest (een combinatie van avonturen-spel en puzzel spel waarbij de combinatie van de twee aspecten het geheel vele malen beter maakt dan elk van de delen afzonderlijk)

-Destroy all humans – een droog spel waarbij je als buitenaards grijs wezentje belast wordt met de taak om de mensheid uit te roeien. Zeer verfrissend.

-Wii Sports – Diverse sporten op de Wii. Het concept van de Wii spreekt me wel aan (lees hieronder meer)

Nanette merkte laatst heel droog op dat ze eigenlijk wel een Wii zou willen hebben en ik ben nog steeds onthutst omdat Nanette helemaal geen spelletjes speelt! Iedereen die ik ken adviseerde me wel dat deze dingen anders zijn omdat de spelletjes veel meer gemaakt zijn als sociale aktiviteit omdat je de spelletjes bestuurd door met de controller te zwaaien i.p.v. door druk op knoppen te drukken. Ik voelde me dus genoodzaakt om een goede indruk te krijgen van een Wii en heb uitgebreid de tijd genomen om er een uit te proberen bij de tentoonstelling. Het is erg leuk om daadwerkelijk met je honkbalknuppel of golfclub te staan zwaaien bij een computerspel, het geeft een heel andere ervaring dan ik ooit eerder heb meegemaakt. Persoonlijk vond ik het een bijkomend leuke feature  dat je de icoontjes op het scherm aanklikt door gewoon de controller er min of meer heen te wijzen. Dit lijkt me ook wel handig als je je video probeert te programmeren… of sorry… je media PC (want daar moet je het tegenwoordig natuurlijk over hebben).

Na mijn ervaringen bij de tentoonstelling denk ik dat zowel Nanette als de jongens veel plezier kunnen beleven aan een Wii, maar ik houd me er even volkomen buiten want ik kan er als computer-spel-verslaafde natuurlijk geen objectief oordeel over vellen. Mocht Nanette haar behoefte aan zo’n apparaat nou levend weten te houden dan kunnen we dat misschien ooit zelf ervaren.

Donderdag 12 juni Na Mainly Music zijn we weer doorgereden naar de speeltuin bij het Boathouse. Hier troffen we Michele die ongeveer tegelijk aankwam. Het duurde echter nog een uur voordat Michele en ik  ook echt aan de praat raakten. Toen we net alle kinderen, tassen en fietsen van de auto naar de speeltuin hadden gebracht, kon ik terug naar de auto met Warrun omdat hij een plas in zijn broek had. Terwijl ik terug liep naar de speeltuin en Michele met de andere kinderen gebaarde zij dat Jake en zij naar de auto moesten voor een nodige verschoning. Terwijl zij terug liep rende Amber naar haar toe met hele hoge nood en dus ging het met hele stel met een scherpe hoek richting wc. En toen leek alles rustig en stil behalve dat Max opeens met zijn broek op zijn knieen liep. POEP riep hij, ik wilde hem opscheppen en naar de wc rennen toen hij zei: “Nee, mama, vegen, ik ben klaar”. En onder de glijbaan, in het huisje op de houtsnippers wist ik even hoe het voelde om een hond te hebben en je met een plastic zakje aan je hand achter het beest op moet ruimen.

Na een kopje koffie, wat kleuren en nog meer spelen zijn we uiteindelijk toch weer naar huis gegaan.

Vrijdag 13 juni. Vandaag waren we allemaal weer op pad. Omdat de kantoortjes waar ik werk IN het bejaarden en verzorgingstehuis zitten kunnen wij voor de lunch eten bestellen uit de keuken, gewoon van het dagmenu. Dat hoefde voor mij vandaag niet, want ik had restjes van gisteren bij me die ik in de magnetron op kan warmen. Da’s heel gewoon hier, dat je luncht met restjes van de dag ervoor. Alleen zijn het niet echt restjes, er wordt expres te veel gekookt zodat men ook lunch heeft. Ik had vandaag wat boontjes en wat opgeleukte rijst met pindasaus bij me. ‘Doe mij maar een gekookt ei” zei ik toen men vroeg of ik iets uit de keuken wilde hebben. “ja, een gekookt ei”. De bestelling moest ook 3 keer herhaald en bevestigd worden door de telefoon richting keuken. Uiteindelijk heeft mijn hele lunch gezelschap verbaasd naar het ei gekeken en uiteindelijk geconcludeerd dat het geheel er wel aantrekkelijk uit zag.
Stukjes ei door de nasi is men wel gewend, maar een heel ei ernaast, da’s anders.
Vandaag had ik ook mijn gesprek op het werk, over:
wanneer ik in dienst kom (1 juni);
wat ik ga verdienen (hetzelfde als via het uitzendbureau, voor dit jaar);
welke dagen ik werk (woensdag en vrijdag, omdat ik dat besloten heb en andere dagen als we besluiten dat het anders zal zijn);
welke functie ik krijg (dat gaan we nog beslissen als ik wat meer ingewerkt heb en de mensen die dit beslissen en bespreken wat meer tijd hebben dan nu);
het was weer een leuk gesprek, ik heb er erg zin in en da’s maar goed ook want ik ben al bezig.

Ik mocht vanochtend van Nanette lekker uitslapen dus pas tegen 9 uur kwam Max bij mijn bed en vroeg of ik ging opstaan. (Het lijkt erop dat alle dagen dat Nanette op staat met de kinderen de kinderen om uiterlijk half 7 echt klaar zijn met slapen. En alle dagen dat Branko met de jongens opstaat ze een gat in de dag slapen zodat Branko ook nog enigszins uit kan slapen.)  Ik zei dat ik zo kwam, en prompt trok Max het dekbed van me af. Ik kon hem er gelukkig van overtuigen het terug te leggen en dat dat ik dat zelf zo ook wel voor elkaar zou krijgen.

Nadat ik beneden een ontbijt had gekregen van Nanette (en de jongens samen met mij hun tweede ontbijt hadden gegeten) ging Nanette even terug naar bed voor wat welverdiende rust.

Ik maakte me klaar om met de jongens en hun fietsen naar de groenteboer te gaan om twee redenen: We hadden fruit nodig, en met de auto is dat geen succes op een zaterdag en met de fiets hopelijk wel. De jongens maakte van de tijd gebruik om elkaar eens even lekker te gaan aftuigen en met van alles rond te gooien. Ik maakte ze streng duidelijk dat het van mij niet mocht en ze negeerden mij zo vrolijk dat ze voor dit gedrag twee keer in korte tijd op de ‘naughty mat’ zijn gezet. Ik was zo boos dat ze er dit keer erg van onder de indruk waren, vooral toen ik zei dat ik er over zat de denken om toch maar met de auto te gaan, en niet met de fiets. Max werd spontaan braaf en vroeg stilletjes of hij toch mocht fietsen, en hij zag het wel zitten om Warrun dan maar achter te laten als die stout was.

Afijn, eenmaal buiten waren de jongens ERG hard aan het werk om weer vriendjes te worden met mij: Elke 5 meter stopten ze om iets aan te wijzen: “Kijk papa, een auto. Kijk papa, geen auto. Kijk papa, een blaadje. Kijk papa, daar fietst Warrun. Kijk papa, een kuil. Kijk papa, gras.” Ik vond dit geheel wel grappig en na een tijdje waren ze duidelijk weer gerustgesteld en fietsten ze weer zoals gewoon en durfden ze ook weer een stukje voor me uit te fietsen. Ze waren wel ENORM braaf, en steeds als ik een aanwijzing gaf als hij al de andere kant op was gegaanzei Warrun:”Oh sorry”. Op de terugweg van de groenteboer was alles weer als normaal: Goed luisteren, maar toch hier en daar een beetje de regels proberen te rekken.

Thuis lag Nanette nog te slapen dus zijn met met zijn drietjes lekker gaan lunchen, en ze aten erg veel! De jongens gingen hierna vrolijk spelen met de treintjes (Thomas) en Nanette kwam naar beneden, een beetje onthutst dat al het brood  was opgegeten.

Tegen het eind van de middag probeerde ik de film ‘Babe’ met Warrun en Max te kijken, maar het kon ze niet heel erg boeien. Die film is gemaakt met opnamen van echte dieren en als je de gesprekken niet goed kan verstaan is het niet zo heel leuk om naar te kijken. Onze kereltjes geven nu nog de voorkeur aan iets als Lilo en Stitch waar af en toe iets zeer visueel in puin wordt gestampt. (Nanette heeft na 3x kijken deze film even verbannen. Na de nodige opvoedkundige ‘hoe ga ik met mijn woede om’-POKO’s en wat Winnie de Pooh’s  waar hooguit een blaadje van de boom valt, kunnen we Lilo en Stich waarin vanalles stuk gemept wordt misschien weer eens bekijken)

Nanette had een lekkere avondmaaltijd klaar, waar de jongens niet veel van hoefden. Hierna speelde ze nog heel even om vervolgens met veel heisa naar bed te gaan.

Er was droog weer voorspeld en wij wilden weer eens naar Werribee open range zoo, dus overtuigden we de jongens ervan dat dat een leuk idee was. We deden het rustig aan zodat we pas tegen half 11 op pad gingen, hetgeen wel lekker onthaastend was.

 Zonder al te veel problemen (alleen onze stuurbekrachtiging lekt alweer) kwamen we in het dierenpark aan waar we dit keer een wandeling in de ‘volcanic plains’ hebben gemaakt. Helaas konden alleen een paar emu’s en kraanvolgens ons vermaken, en niet de kangoeroe’s of bandicoots. Max had het deze tijd nogal moeilijk omdat hij steeds dingen wilde die niet konden of mogen dus hij bleef een beetje in een driftbui hangen. Tegen de tijd dat we bij de safari-bus halte gingen zitten eten was hij weer rustig en tevreden. We hebben helemaal achterin de bus gezeten (voor het mooie overzicht voor de kids) en de jongens genoten duidelijk weer van de rondrit. Warrun was zeer onder de indruk van de spullen die rondgezonden werden ter informatie. En we waren allemaal ZEER onder de indruk van de bult in het water, EINDELIJK zagen we weer eens het nijlpaard.

Na de rit kregen we allemaal wat lekkers: Nanette een koffie, Max en Warrun een ijsje en een ‘Frog in a pond’ (chocolade kikker op een bakje groene jelly), en ikzelf een bakje friet. Warrun en Max deelden hun ijsje heel netjes en wisselden steeds hun jelly voor het ijsje en zorgden ervoor dat ze beide goed aan de beurt kwamen.  Ze genoten; Max deed zelfs zijn genots-dansje erbij.

Uiteraard moest deze verwennerij nog wel verdiend worden en wel door een wandeling naar de leeuwen. Het was een gezellige trip met veel verstoppertje en krijgertje tussen ons vieren. Eenmaal aangekomen bij de leeuwen konden de jongens hun pret niet op met de jeep die daar staat.

Vervolgens hadden Nanette en de kids nog een mooie klim door het riet gemaakt waarna we terecht kwamen bij het hoogtepunt van de dag: de nijlpaarden. Meestal zie je deze beesten niet omdat ze op de bodem van een vijver liggen te slapen, en als je ze wel ziet dan liggen ze al slapend gewoon een imitatie van een rots te doen. Niet zo vandaag. Vandaag waren alle nijlpaarden heel erg aktief. Bij de rondrit met de bus viel ons al op dat het mannetjes-nijlpaard niet alleen zichtbaar was, maar zelfs bewoog! De dames deden hier zeker niet voor onder, ze maakten knorrende geluiden naar elkaar, plonsden stevig in hun zwembaden, lieten mooie keutels van de bodem naar boven komen drijven en zwommen rondjes. Er was ook een baby nijlpaard die af en toe naast zijn moeder zijn hoofd boven water stak om te kijken en wat lucht te happen. Het was een zeer spectaculaire voorstelling. Max en Warrun konden meer interesse in het beklimmen van de grote stenen nijlpaarden die daar staan, en dat terwijl ze de vorige keer nog te bang waren om er naast te staan.

Na dit alles hebben de jongens nog even op de speelplaats gespeeld en zeer discreet achter een kunstwerk zitten poepen (we probeerden ze er van te overtuigen dat dat toilethuisje ECHT niet ver weg was; 20 meter, hooguit). Op de terugweg zijn we even wat afhaal-eh….eten gaan halen (niet echt duidelijk watvoor nationaliteit, het was Roti, Vietnamese loempia’s en iets Chinees) waar Nanette en ik ruim van hebben genoten. Warrun was te moe om nog te eten en Max beperkte zich tot de Roti-pannenkoek.

Na dit eten was het tijd voor bad en bed en de jongens zijn erg snel als een blok in slaap gevallen.

Er is enige tijd verstreken sinds deze week en dat maakt het het schrijven erover… kort en bondig, laten we maar zeggen.

maandag 16 juni
De kinderen zullen wel bij opvang zijn geweest en Branko aan het werk. Ik heb waarschijnlijk boodschappen gedaan, een wc schoongemaakt en een.kopje koffie gedronken bij Michele.

dinsdag 17 juni. Dinsdag DUS playgroup zou ik zeggen, maar we herinneren ons dit ook niet meer zo erg. Sinds een paar weken lunchen Michele en ik om en om bij elkaar. Na playgroup gaan we dan naar 1 huis waar de kinderen spelen en wij wat eten maken. Om1 uur is dat weer afgelopen omdat Jake en Amber dan naar hun pre-school school moeten voor de middag.

woensdag 18 juni. We nemen aan dat Branko met de kinderen is gaan zwemmen en erg veel pret heeft gehad.

donderdag 19 juni. De foto’s vertellen mij dat we deze dag, na mainly music  met Sue met dochter Courtney afgesproken hadden en de rest herinner ik me nu weer: Sue en Courtney zijn zo’n beetje de enigen die we nog zien van parentgroup. De interessante anderen zijn verhuisd naar ver ver weg en de anderen waren niet interessant. Het is leuk om elkaar zo af en toe nog eens te zien. We troffen elkaar in Albert Park. Dat is halverwege tussen haar en mijn huis, dichtbij het zwembad waar zij donderdagochtend zwemmen. In het park gingen Max en Warrun er als een speer op de fiets vandoor. Ze hadden weinig interesse in Courtney. Dat was wel een beetje sneu. Min of meer gelukkig ging het regenen en moesten we schuilen in het cafe van het zwemcomplex. Hier hadden de kinderen wel interesse in elkaar. Ik kon zowaar Max en Warrun bij Sue achterlaten om de auto te halen zodat we niet helemaal doornat zouden worden.

vrijdag 20 juni, Nanette werken, Branko werken, Warrun naar opvang, Max naar opvang.

We waren van plan om dit weekend naar Emerald Lake Park te gaan (om de modeltreinbaan te bekijken). Op zaterdag was het niet zulk lekker weer dus besloten we van een aanbieding van ToysRUs gebruik te maken om dat basis- Lego voor M&W te kopen, zodat ze wat meer zelf kunnen bouwen. We kwamen thuis met heel wat meer dan Lego, en de jongens waren dik tevreden (hoewel de Lego ze eerst niet zo veel kon schelen). Wij wilden de Lego graag hebben omdat ze dan wat meer plezier kunnen hebben binnenshuis gedurende de koude wintermaanden, maar we kunnen het niet zomaar geven natuurlijk. Nanette had bedacht dat het tijd was om de po’s weg te doen, en de jongens vonden het prima om dat offer te doen voor hun nieuwe vrachtwagens en een doos Lego.

De Lego dozen werden uitgestald en de po’s werden demonstratief door de jongens zelf naar de garage gedragen en in de grote kliko-bak gestopt (in deze bak doen we al ons papier, karton, melkflessen, wijn flessen enz voor de recycling). Het is duidelijk voor de jongens dat deze bak een inhoud heeft die weggaat en wij hadden zo de kans om in een later stadium de po’s ongezien en schoon weer te confisqueren want je moet niet echt wegdoen wat je HEEL misschien nog nodig hebt)

Nanette ging even later boodschappen doen, en de jongens waren heerlijk aan het spelen. Ik moest even naar het toilet en ik zat net en Max kwam al bij me langs :”Ik moet ook plassen papa”, oh eh… “ga maar even naar boven ik kom zo.” Tevreden ging Max er van door en toen ik van het toilet af kwam stonden er 2 po’s met een mooie plas erin in de kamer… (Warrun volgt graag elke actie die Max onderneemt, ookal is het een plasje doen). De vuilnisbak is niet duidelijk genoeg blijkbaar, dus vanaf dat moment konden ze de po’s echt niet meer vinden. En nu ze vinden het wel prima. (en vragen we of zij eerst moeten voordat wij gaan…)

Zondag 22 juni zouden we dan echt naar het park en de treinbaan gaan. Nanette was erg moe en niet gemotiveerd dus ik had al aangeboden om zelf te gaan. Ik zag wel op tegen de autorit omdat ik nogal de neiging hem in slaap te vallen (ook als ik zelf rij) maar ik zou er wel doorheen komen. De jongens vonden het niets: ze wilden niet naar buiten en al helemaal niet in de auto ergens heen gaan. Uiteindelijk hebben we de hele dag thuis gespeeld en een leuk filmpje gekeken (Ice-Age 2).

Halverwege de dag vond Ik, Nanette nog een goede reden om niet te gaan. Een nieuwe stuk rijksweg wordt geopend en die wilden we uitproberen op onze tocht naar dit park met modelbaan. De eerste 4 weken na opening is de weg nog gratis hierna wordt het een toll weg. Klein puntje… de weg wordt de 29ste geopend, dus vandaag erover heen is een klein probleem.
De tweede reden die ik had om niet te gaan is dat ik het hier al zo koud heb en dat ik weinig zin heb om naar een bosrijke omgeving te gaan waar mistflarden tot diep in de namiddag tussen bomen hangen, dauw nog net geen ijzel wordt en het om 4 uur ‘s middags al donker wordt. (Branko zal wel weer zeggen dat ik overdrijf en het weer niet heel anders kan zijn dan hier als je maar 1 uurtje in de auto rijdt, ik weet het nog net zo niet….). 
Branko kreeg ook weer eens een aardige Lego-shock. Bijna iedere keer als de jongens even lekker zitten te spelen en hij tijd heeft om zelf iets te doen wordt hij weer geroepen om iets te maken, repareren of herbouwen. Ook dit keer en toen hij omkeek keek Warrun hem aan DOOR het wiel van zijn mooie LEGO buggy heen. Dat verwacht je niet.

Maandag 23 juni. Vandaag had ik voor de verandering een afspraak bij de tandarts. Dit keer kreeg hij de tijdelijke tand er niet in 1 keer af en dat was uiteindelijk niet erg want de nieuwe tand paste en blijft daar nu zitten ook!

Dinsdag 24 juni na een intensieve playgroup en druk spel met Jake en Amber het de rest van de dag rustig gehouden.

Eens wat dit-en-datjes van Branko

Omdat ik tegenwoordig lange dagen werk (tot eind Augustus) is het donker als ik naar huis kom, en het valt me steeds weer op dat er regelmatig vleermuizen komen over vliegen, en niet van die kleintjes, maar gewoon van die grote ‘Fyling Foxes’ zoals we die in Yarra Benk Park ook gezien hebben.

Wat me ook steeds opvalt is dat die mountainbike die ik tegenwoordig gebruik, lekker licht is, maar niet zo stevig. Dit ding heeft enorm veel onderhoud nodig in tegenstelling tot mijn ‘klassieke’ fiets, omdat de ketting bij deze mountainbike er gewoon open en bloot bij hangt. Misschien ga ik voor mijn volgende fiets eens een cardan-as uitproberen.

Mijn oude baas (Simon) is een beetje bi-polair, wat wil zeggen dat hij van extreem blij naar extreem somber kan schieten in een heel korte tijd (soms binnen een minuut) . Dit is wel vermakelijk. Zo is het meerdere malen gebeurd dat hij aan het begin van de week zit te klagen over hoe zwaar zijn hypotheeklasten zijn met de gestegen rente-tarieven, en hoe naar dat is, om vervolgens later in de week mij ervan te proberen overtuigen dat het financieel echt geweldig is om een grote schuld te hebben omdat het geld zo fijn voor je werkt. Ik grinnik dan altijd maar gewoon een beetje, maar ik ben blij dat wij niet zo’n grote schuld hebben, we hebben het nu al krap genoeg en vooral de stress en zorgen over geleend geld, hypotheken en rentestanden niet nodig.

Een collega van me wees me recentelijk op de website LinkedIn. Op deze website kunnen mensen een netwerk opbouwen met vrienden collegae, oud klasgenoten. Dit soort sites zijn er wel meer (zoals myspace of Hyves) maar op een of andere manier voelde ik me nooit zo aangetrokken door die websites, maar deze keer is het anders. Als proef zocht ik namelijk naar een oud klasgenoot van me waar ik sinds mijn eindexamen eigenlijk geen kontakt meer mee heb gehad en hij was zowaar soepel te vinden! Ik heb een uitnodiging voor dit netwerk geaccepteerd en ben druk aan het zoeken geslagen. Inmiddels heb ik al veel collegae (oud en nieuw) en studie/klas-genoten gevonden en ik vind het een erg leuke manier om een beetje bij te houden ‘wat er van die-en-die persoon is geworden’.

LinkedIn is meer gericht op de professionele (arbeids) markt en is niet zomaar een sociaal netwerk. Een leuke bijkomst hiervan is dat als je je werkverleden invult je vanzelf te zien krijgt wie je oude collega’s zijn en op de hoofpagina wordt een envoudig en duidelijk CV opgebouwd.

Ik hou er zelf niet van om zomaar iemand’s email adres in te vullen op en website, dus ik heb niemand uitgenodigd die nog niet op LinkedIn is ingeschreven, maar als je het zou willen proberen, laat het gerust even weten!

Mijn linkedIn pagina is: http://www.linkedin.com/in/brankodijkstra

Het was een simpel dagje vandaag. ‘s Ochtends waren de jongens tevreden met hun treinen aan het spelen terwijl ik een tas klaar maakte voor het zwemmen. We gingen rond 10 uur weg, Bij de bibliotheek langs om wat DVD’s terug te brengen, en dan spelen in Queen’s Park. Michele kwam daar ook heen met haar schoonmoeder en Jake en Amber. 

Toen we een parkeerplaats zochten vroegen de jongens of Jake en Amber ook kwamen, want ‘Amber is my friend’. Ik vroeg nog:”I Jake ook your friend?”, beide in koor: “Neeee, I don’t like Jake”. En zo was het ook; op en rond het speelrek waren Max en Warrun absoluut niet van Jake gediend, plakten enorm rond Amber en probeerden op alle manieren om Jake op afstand te houden. Michele en ik wisten niet wat er gebeurd was maar het gevolg was erg duidelijk te zien.

Ik had een grote zak oud brood bij me om de eendjes te voeren maar er stonden nu ineens allemaal borden met het verzoek om de eenden niet te voeren…. zucht… Dus toen hebben we de duiven en zeemeeuwen maar gevoerd (ik had geen zin om het brood mee te blijven zeulen). De eenden waren het hier niet helemaal mee eens, maar ik kon ze wel een beetje op afstand houden. Warrun ontwikkelde een verontrustende neiging om hele boterhammen met kracht in de groep duiven te werpen. (Misschien hebben we iets te veel met het kegel spel gespeeld de afgelopen weken).

kleine opmerking bij de foto’s: Deze zijn genomen met de nieuwe telefoon van mijn werk. Zoals te zien is een telefoon niet echt geschikt als fototoestel.

 Na een tijdje spelen op het speelrek met Jake en Amber kregen we het te koud en was het tijd om te vertrekken naar het zwembad. We waren rond kwart over 12 in het zwembad en de kinderen hebben enorme pret gehad met het zwemmen (tot ongeveer kwart voor 2). Daarna gingen we naar ons huis, Jake en Amber kwamen spelen en hebben terwijl Michele wat zaakjes in haar huis regelden en met zijn zessen hebben we gegeten. Jake en Amber waren net weg en Warrun en Max hadden net de Lego opgeruimd toen Nanette thuis kwam, zodat we met zijn allen het bedritueel konden afwerken.

Donderdag 26 juni. We gingen vandaag niet naar Mainly Music, de jongens waren laat op en ik had geen zin om te haasten en te jagen om ons op tijd daar te krijgen. Wel moesten we 2 knuffels ophalen die bij opvang waren achtergebleven (en nu pas enorm gemist werden). Met de fiets dacht ik, de fantastische verhalen van Branko over onze vliegensvlugge kinderen op fietsjes in mijn  hoofd. We haalden opvang net, maar toen werd het moeilijk. Ik kreeg de jongens met een aardig vooruitzicht (chocomelk) naar de winkelstraat in de hoop dat wat eten en de suiker in de chocomelk ze weer naar huis zou kunnen brengen.
In deze winkelstraat belde ik ook met Michele. Zij zou nu klaar moeten zijn met haar ding dat ze op donderdagochtend met de kinderen doet, maar wat bleek…. zij was ook van het programma afgeweken had een luie ochtend gehad maar stond nu te springen om naar buiten te gaan met 2 hyper activelingen. Zij kwam naar de chocolademelk tent. In de tussentijd kocht ik nog 5 onderbroeken met disney Cars figuren erop en een gifroze broodje met hyperactief gekleurde hagelslagjes voor de kinderen. De jongens draaiden net rond op de draaimolen toen Michele arriveerde.  Die kinderen kregen ook een broodje. Haar kinderen kozen een iets verantwoordde versie; spinazie scone en een kaas/Vegemite roll. De kinderen konden nog een keer op de draaimolen meedraaien met andere kinderen die erop mochten en Michele en ik dronken een kopje koffie en zo ontstond er opeens een plan!
Mijn boodschappen en de fietsen gingen in haar auto, de auto ging naar de parkeerplaats voor lang parkeren en WIJ gingen met de trein (JOHOE zeiden de kinderen) naar het Aquarium (HOERA zeiden ze toen).

De treinrit was erg amusant, in het aquarium vermaakten wij ons prima. Met een slinkse beweging omzeilden we de speelhoek en de trein terug werd in alle rust opgenomen door de kinderen. Volkomen tevreden kwamen we met de bus weer thuis. Maar alleen om de auto te halen want we moesten naar Michele, die onze fietsen, boodschappen EN knuffels achterin de auto had. Bij Michele zo lang blijven hangen dat we avondeten kregen. Uiteindelijk thuis kon ik Max en Warrun zo in bed schuiven.

Het mocht weer zo zijn, een weekendje een beetje niets doen.

Zaterdag zijn we gevieren naar Queen’s Park  gegaan waar we Michele met Jake en Amber hebben ontmoet. Terwijl de kids en de moeders in het park bleven met de vier nozems-te-fiets, rende ik even naar de bibliotheek om nieuwe boekjes en wat DVDs te halen.

Zondag hebben we thuis met Lego zitten spelen en zijn we ‘s middags met zijn vieren boodschappen gaan doen bij Moonee Ponds Central. Daar hebben we nieuwe handschoenen voor mij gekocht en Warrun was ook wel te porren voor wat handschoenen. Hij was ook helemaal wild voor een paar vre-se-lijk goedkope laarzen (van schuimplastic lijkt het) maar Max wilde van dit alles niets weten. (tot hij een paar dagen later ook een paar van die laarzen wilde).

 Aan het eind van de middag gingen we naar een kook-feestje waar Nanette voor was uitgenodigd. Een soort van ‘Tupperware-party’ maar dan voor kookgerei, en niet van Tupperware. U snapt wel. Ik mocht mee om op de kids te passen, en de kids mochten mee om de dochter des huizes te vermaken. De jongens hadden echter geen oog voor het meisje, maar zeer zeker wel voor haar speelgoed, dus de jongens waren zoet, en de dochter moest apart nog even vermaakt  worden door haar vader.

We hebben ons prima vermaakt, het gekookte met smaak opgegeten (een pizza die in 1 pan werd gemaakt - van meel mixen tot afbakken met de garnering erop- , en een sticky date pudding die gemaakt werd op de weegschaal, gemixt met garde en gestoomt in de wok met stoomopzetstuk en bijpassende deksel van het te kopen spul. Vooral van dit laatste met ijsballetje en caramelsaus smulden de jongens enorm mee.)   Toch was mijn indruk van het hele ‘feestje’  dat het nogal sneu was allemaal. Er waren erg weinig mensen, de produkten waar niet erg overtuigend maar wel vrij duur (en dan weer niet duur genoeg om de indruk van echt goede kwaliteit te wekken).
We hebben gemerkt met de kado’s van mijn keukenmes en Nanette’s pan dat echt goede kwaliteit veel geld kost maar dat het dan dan ook echt waard is. Wat ook weer inhoud dat je zoiets voor het leven bezit en dus niets te kopen hebt op zo’n kookfeestje.

Het is alweer de laatste dag van het Australische belastingjaar, wat wil zeggen dat we binnenkort weer geld kunnen gaan terug vragen van de belasting (hopen we). Dit jaar, met Nanette’s inkomen erbij, zijn we heel dicht bij een inkomensgrens gekomen waar boven we een extra ziekenfondspremie moeten gaan betalen, tenzij we een prive-ziektekostenverzekering nemen. Deze wet wordt waarschijnlijk voor het komende financiele jaar veranderd  en de grens verhoogt, maar toch vonden we het een goede indicatie dat we ons er maar eens aan moesten wagen. De reden dat we dat tot nu toe niet hadden gedaan is dat de verzekeringen maar heel weinig vergoeden, en je meestal meer aan premies kwijt bent dan de verzekeraar zal vergoeden, maar voor het geval dat hebben wij nu ook een verzekering, en gek genoeg voelt het wel prima. Misschien helpen de exorbitant hoge medische kosten van afgelopen jaar hieraan mee?

Simon (mijn oud-baas en inmiddels kamergenoot) uitte vandaag zijn ongerustheid over ‘peak oil’, rentestanden en zijn hypotheek. Elke keer als ik zijn verhalen hoor ben ik weer blij dat wij ‘maar’ huurders zijn. We zijn hierdoor een beetje paria’s en worden met medelijden aangekeken, maar vooralsnog heb ik liever af en toe de spanning of we moeten gaan verhuizen omdat de huisbaas ons niet meer aardig vindt dan de spanning of we de hypotheek wel kunnen opbrengen.
Veel hypotheken hier hebben geen vaste rente/ afdracht of hoe je het noemen wil en iedere verandering in de rente stand wordt overal door en door doorgevoerd, zoals  gewoonlijk een aanpassing omhoog wat sneller dan naar beneden.

Nanette: Vlak voordat ik Warrun en Max ging ophalen bij opvang heb ik ook een paar laarsjes voor Max gekocht. Rood had hij verzocht. Ik vertelde hem terwijl we naar de auto liepen dat ik triest nieuws had, ze hadden geen rood. Bij de auto aangekomen zei hij.  Dit is WEL rood en ik vind deze rood mooi. Hij heeft de laarzen aangedaan, en aangedaan en aangedaan. Ik vond hem op een gegeven moment midden in de nacht slapend met zijn laarzen aan in bed.