Branette's Dagboek

Maandag 19 mei. Voor Nanette begon de dag vroeg. Om 8 uur een vergadering op kantoor dus een strak ritme in de ochtend. Opstaan, aankleden, ontbijten en lunches klaarzetten en klaarmaken. Kusjes en knuffels uitdelen en vertrekken naar de bushalte. Hierna is het aan Branko om alles aangekleed de deur uit te krijgen.

Dinsdag 20 mei. Vandaag was voor Branko een spannende dag op kantoor.

Er zou een algemene mededeling komen. Op dit moment betekent dat bij AI: reorganisatie, en dus gedwongen ontslagen. Aan 7 mensen werd vanochtend medegedeeld dat ze per 1 augustus kunnen vertrekken, en een overige 8 mensen kregen terplekke in de algemene bijeenkomst te horen dat er voor hen maar 4 functies over waren en de komende week zou er gekeken worden welke 4 konden vertrekken. Het moreel in het bedrijf was al niet zo best, maar deze aanpak heeft natuurlijk zeker geen wonderen verricht. Het zure is dat dit alles gebeurd terwijl in Branko’s afdeling er te weinig mensen zijn om het werk gedaan te krijgen. 

Woensdag 21 mei. De ochtend begon met grote hoestbuien van de jongens. Gewoonlijk moeten wij de jongens ‘s morgens wakker maken om aan te kleden en naar opvang te gaan. Nu ik werk moet alles in een tijdschema passen, maar deze ochtend niet. De jongens hadden zichzelf en elkaar al voor zessen wakker gehoest en het klonk niet best. Heel even hebben we overwogen om ze thuis te houden en een oplossing te zoeken maar uiteindelijk besloten we dat ik, Nanette gelijk in de auto zou springen en zou vertrekken; Dat heb ik gedaan en ik was om 7 uur op kantoor. Tot mijn grote schrik had ik mijn sleutel van de kantoren vergeten EN was de CEO er deze morgen eens niet om 6:15 dus daar stond ik. Gelukkig begint iedereen hier vroeg, vroeger of heel erg vroeg en kwam ik de Quality Manager tegen met een sleutel van de kantoren. Als ik om 7 uur begin kan ik om 3 uur weg en de jongens halen, ze vertroetelen en op tijd in bed leggen had ik gedacht.

Branko offerde wat ochtend-werktijd op en bracht de jongens met de fiets + fietskar  naar opvang. Hier moet Branko dan kinderen uitladen, zijn tassen uitladen, fietskar naar binnen dragen. Kinderen naar klas brengen, inschrijven, en dan met tassen weer naar zijn fiets om naar kantoor te gaan. Door dit alles is hij iets later op zijn werk dan als hij ons om 7.15 in de auto helpt en verder alleen is om in te pakken en het huis te verlaten. Ik denk dat hij zo rond 8-en nu bij opvang weg reed.

Op Nanettes werk was het vandaag weer eens iets anders. Er moest iemand ontslagen worden en voordat we met z’n allen door alle papieren en documentatie heen waren en de officiele brief terug hadden van de rechtelijke ondersteuning en per koerier verstuurd was het half vijf dat ik vertok. De jongens hadden echter een goede dag gehad met verschrikkelijk veel plezier.

Donderdag 22 mei. Branko is thuis vandaag en de mannen slapen tot ze wakker worden. Ik hoef voor ik het huis verlaat niet veel te regelen of uit te zoeken (zoals kleding, tassen voor opvang, lunches) en ben heel snel en stilletjes de deur uit gegaan.

Branko:  Ik was laat vandaag, dus lekker uitgeslapen. We kwamen  tijdens het tweede liedje van Mainly Music binnen rennen, maar we mochten nog mee doen. Hierna zijn we in het park gaan spelen met Jake en Amber waar ze gezellig met zijn allen van de glijbaan gingen. (Dit kan en moet je HEEL letterlijk nemen)

 Hierna moest ik wat boodschappen doen, en ik kon mijn laatste verjaardagskado ophalen van het postkantoor (een koffer om al mijn DVD’s in te bewaren). Max wilde graag dit ‘kado’ open maken ook al verzekerde ik hem dat hij het niets zou vinden. Na het uitpakken ging hij tevreden weer spelen, hij had het toch mogen uitpakken tenslotte.

Toen we na de boodschapjes terug liepen naar de auto (ik met mijn handen vol) begon Warrun achter me ineens ENORM te brullen. Ik draai me om en hij staat naar de muur van het kantoor van Medicare (ziekenfonds) te wijzen. Ik snapte het niet en keek nog eens goed: hij wees naar de brievenbus. Ik zag toen ook dat hij zijn autootje niet meer in zijn hand had, en ja hoor zijn auto was spontaan de brievenbus in gereden. Ik liep naar binnen met de kids en werd prompt verzocht een nummertje te trekken. Voor zo’n nummertje moet je een onderwerp kiezen waar je voor komt, maar onder welke categorie valt “Auto in de brievenbus”. Afijn toen we aan de beurt waren (er was verder niemand) verontschuldigde de dame aan het loket zich (ik weet niet waarom) en haalde ze de auto uit de brievenbus. Warrun ging tevreden en verlegen weer met me mee.

Vrijdag 23 mei. Alweer vrijdag. Het gaat zo snel zo’n week.

Dit artikel werd aangemaakt op Friday 23 May 2008 om 21:02 en werd geplaatst in Branko, Max & Warrun, Nanette, Werk. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.