Donderdag 8 mei: Omdat opvang deze week geen plek meer had voor Warrun en Max op donderdag, maar wel op woensdagen, mocht ik weer een keer Mainly Music meemaken. Allereerst lieten de jongens me tot half 8 uitslapen waarna we gezellig met zijn driee-en hebben ontbeten. We zijn goed op tijd vertrokken naar Mainly Music waar we ruim op tijd aankwamen, hetgeen ik totaal niet gewend ben.
Ik werd hartelijk begroet door diverse mensen die ik wel eens een keer eerder heb gezien en iedereen vroeg hoe het met Nanette ging, tenslotte kom ik eigenlijk alleen naar Mainly Music als Nanette ziek is. De goedkeurende knikjes en blij verraste verhalen waren niet van de lucht toen ik vertelde dat Nanette gewoon knoerdhard aan het werk was en zich prima vermaakte. Toen de muziek begon wilde Warrun er eigenlijk niets van weten; hij bleef een metertje achter Max en mij zitten terwijl Max voorzichtig mee deed met de liedjes en de bijbehorende dansjes. Na afloop hiervan waren beide jongens erg aktief, vooral toen ze merkten dat er geen koekjes, maar TAART was (vanwege moederdag). Ze mochten beide een kadootje uitzoeken voor Mamma, en ikzelf kreeg nog een kadootje mee voor Mamma.
Hierna hadden we kunnen gaan zwemmen, maar gezien de verkoudheden en de tijd zagen Michele en ik daar beide maar van af. Ik ben met de jongens even wat 
boodschappen gaan doen en omdat ze zo lief waren en het bijna lunchtijd was kregen ze een lekker broodje met ‘spikkels’ (soort van gekleurde hagelslag). Deze broodjes hebben ze met veel gebaren en enthousiasme opgegeten terwijl we voor de bibliotheek zaten te wachten, want ik wilde niet met eten naar binnen (ongeacht of dat nou eigenlijk zou mogen). Hierna gingen we naar huis om even TV te kijken (met zijn drietjes op de bank, The Land Before Time IX: Journey to the Big Water) waarna we alweer weg moesten om Nanette op te halen.
Nanette moest namelijk naar de tandarts. Of eigenlijk: We moesten allemaal naar de Tandarts, maar Nanette mocht eerst. (De 2 kronen moesten voorbereid worden. Diverse technieken werden gebruikt om afdrukken van alle hoeken en gaten in mijn gebit te maken. Over een week of 2 moeten mijn nieuwe kies en tand klaar zijn en kunnen ze geplaatst worden.)
We hebben Nanette opgehaald en bij de tandarts afgezet en een klein uurtje later mochten wij zelf ook naar de tandarts (in de tussentijd wilden de jongens pertinent nog een keer de film van vanochtend kijken). Tandarts Raymond heeft eerst goed geprobeerd om Warrun en Max geinteresseerd te krijgen met mij als rekwisiet, maar de jongens vonden het geen goed idee om ‘die man met dat kapje voor zijn mond’ naar hun tanden te laten kijken. Na een tijdje besloot hij toch maar om mijn controle te gaan doen en terwijl hij bezig was gingen de jongens, net als vorige keer, enthousiast aan mijn voeten trekken zodat ik heen en weer lag te schudden in de stoel. Gelukkig vond de tandarts het niet erg…. dat geloof ik tenminste.
Dit alles vond al vrij laat in de middag plaats dus we gingen hierna snel naar huis, waar Nanette ons allen snel wat pasta voorzette om vervolgens gelijk te gaan pitten. Of in ieder geval in bed te gaan liggen.
Vrijdag 9 mei: Vandaag mocht ik de auto mee omdat ik een afspraak had bij een andere tandarts; de specialist die mijn bitje onderhoudt (ik draag een bit om mijn tanden en kaakgewricht te beschermen omdat ik ‘s nachts heel erg met mijn tanden knars). (helaas is dit iets wat de kinderen van Branko geerft hebben. Als ik ze ‘s avonds laat nog een nachtkusje geef vlak voordat ik ga slapen krijg ik steenvast een heerlijke knars en kraak terug van de knulletjes. Zij kruipen nog eens lekker onder de dekens terwijl ik door merg en been bibberend naar de gang sluip) Ik bracht dus eerst de jongens naar opvang (altijd een leuke gebeurtenis; ze zwaaien zo enthousiast als ik weg loop…. zou daar iets achter zitten?)
Toen ik rond de lunchtijd bij de dokter kwam en zij merkte dat ik weer flink werk had gemaakt van mijn bitje (dat ding slijt door mijn geknars, ik ben altijd blij als ik de schade zie dat het mijn tanden niet waren), zei ze droog dat ik wel het ergste werk maak van het bitje van haar klanten… oh nee, er was er een die het nog erger deed. Tja je moet iets goed kunnen denk ik dan. Ze heeft het bitje weer mooi bijgeslepen en het moet er nu weer even tegen kunnen.
Ik had eerder in de week al flink wat uren gemaakt (33 uur in 3 dagen) dus ik mocht op tijd weg om de kinderen op te gaan halen. Ze begroten met altijd met een rennende knuffel waarbij hun verzorgers altijd breed staan te grijnzen. Zonder vreemde avonturen zijn we naar huis gegaan waar we Nanette tegen kwamen. Daar hebben we met zijn allen gegeten (dat gebeurd niet zo heel veel op dit moment… maar over een paar maanden wel weer). Tijdens het eten sprong Max ineens op omdat hij ‘moest poepen’. Hij ging zelf naar de Po, deed zijn werk en liet ons trots het resultaat zien. Geen gejammer, geen lange drama’s, gewoon zitten, produceren en blij. Wij waren uiteraard ook heel erg blij en hij vertelde zelf dat hij deze manier van doen wel erg fijn vindt. We hopen at het kwartje is gevallen dat de WC/po echt wel een goed alternatief is voor een luier.
Nu weken later, kunnen we met blijdschap zeggen dat dit het begin was en er geen einde aan gekomen is. We waren de eerste dagen nog wat huiverig dat het maar een bevlieging was maar nee. Max weet wanneer hij moet, en zonder morsen, vlekken of ander kleurig gebeuren hangt hij boven zijn po om zijn werk af te leveren. (hij moet wel hangen want ander past het niet, ook al gaat hij nu bijna dagelijks zijn werk blijft van indrukwekkende afmetingen en maakt menig mens jaloers).
Artikelen (RSS)