Maandag 5 mei, Ik ben halverwege met mijn 8 weken invalwerk en het is nog steeds reuze leuk, heel afwisselend en nooit slaapverwekkend. Ik zou wat verhalen kunnen vertellen…. ik heb alleen een document getekend dat ik dat niet zou doen dus jullie moeten mij zo maar geloven. Ik vermaak me en we hebben het allemaal ontzettend druk, zijn vermoeid maar ook blij.
Dinsdag 6 mei, Vandaag heeft Branko de jongens weggebracht met de fietskar. Ik ben vandaag extra vroeg begonnen en met de auto zodat ik niet te veel tijd verlies als ik vanmiddag om 3 uur mijn kiesimplantaat laat nakijken. Het voelt allemaal heel goed, maar je weet het nooit natuurlijk wat zich allemaal voor kan doen. Maar gelukkig was alles ook heel goed en ik kan terug naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De controle was anders dan ik gedacht had, niet alleen keek en peurde hij wat, ik kreeg een kracht, kauw en stress-test voor de kiezen.
Voor Max was het naast het met de fiets naar opvang gaan ook nog een spannende dag. Wij vroegen de dokter die op dinsdagen langskomt om even naar zijn voet te kijken en jawel! een wrat. We kregen een briefje met de diagnose, informatiefolders over wratten, advies wat te kopen en vooral de tip om VOL TE HOUDEN en DOOR TE ZETTEN. als we dit doen dan zal in de tijd de wrat verdwijnen. We zullen zien. In ieder geval ruikt net nu ‘s avonds in de badkamer als we de wrat aanstippen bekend, vaag bekend ’o ja, wratten middel’, zelf zou je er niet op komen wat het is maar als het je verteld wordt weet je het gelijk.
woensdag 7 mei Vandaag gingen de jongens niet met Branko op stap maar WEER naar opvang. Deze maand was er op donderdagen geen plek voor onze 2 jongens maar wel op de woensdagen en Branko’s baas was zo aardig om toe te staan dat Branko de dagen omkeerde en deze maand op woensdagen werkt en de donderdagen met de jongens doorbrengt.
Toen ik iets na 4-en mijn werk verliet belde ik Michele even. Drukke dag werken achter de rug en boodschappen, de jongens en het badderen van de jongens voor de boeg vond ik reden om mezelf heel zielig te vinden. Toen Michele de telefoon opnam zei ze….. ik bel je terug, alles is goed, NU, we zijn in het ziekenhuis maar het is goed. Ik bel je nog. Wat bleek nadat ze een waslijn voor bij het nieuwe huis had gekocht reed ze naar huis met de kinderen achterin de auto en toen ging haar dochtertje opeens raar doen. Wat bleek ze had een koortsaanval en kreeg daarbj een soort epileptische aanval. Dit had ze nog nooit gehad. Gelukkig trof Michele een aardige vrouw in een straat die voor haar een ambulance belde. Na 2 uur wachten in het ziekenhuis en 2 uur onderzoeken mocht iedereen weer naar huis en was alles goed. Ik heb Michele ‘s avonds nog opgehaald om haar auto te halen en we hebben het nooit meer over mijn ‘o-zo-moeilijke-dag’ gehad.
Artikelen (RSS)