Branette's Dagboek

Zaterdag 3 mei: De verhuizing van Michele was de buzz van de dag.

Ik had Michele verteld dat ze gewoon langs moest komen zodra ze wakker waren, niet eerst ontbijt of wat dan ook, dat geeft alleen maar vaat die je weer op moet ruimen voor de verhuizers komen. Ze was het niet van plan geweest, maar kennelijk hadden 10 min. op de ochtend van de verhuizing haar ervan overtuigd dat ze beter wel met de kinderen bij ons kon zijn.

Na het ontbijt en wat spelen gingen we naar het park, en ik even boodschappen doen, het moet toch telkens weer gebeuren. Ook naar het postkantoor want de pakjes voor een aankomende verjaardag blijven binnen komen.

Branko: Het is mij weer gelukt; ik ben weer door mijn rug gegaan. Warrun was door de ‘verrekijker’ van het speelrek aan het kijken en ik moest een stukje verderop gaan staan. Ik stond daar vrolijk te springen toen bij een van de landingen mijn rug ineens ‘krak’ zei en ik spontaan geen behoefte aan springen meer had. Zoals Nanette zei (die op dat moment net in het park aankwam) het ene moment stond ik bij het speelrek en het volgende moment was ik weer weg. Tegen de tijd dat Nanette bij ons was lag ik alweer mijn oefeningen van de fysio te doen voor mijn rug. (Nanette: Midden in de speeltuin, tussen de houtsnippers, die picknicktafels en de wipwap. Het verbaast me dat er hier en daar geen moeder onopvallend de kinderen verzamelde en vluchtte)

Ik was net in het park, met jassen voor de kinderen en een vest voor Branko en niets voor mij (DOM!) Toen Michele gebeld werd. De verhuizers waren klaar en moesten betaald worden en aangezien Michele de enige is met een creditcard in dat gezin ging ze daar heen. Wij hebben nog een rondje park met de fietsen gedaan en zijn uiteindelijk in de auto beland met 4 natte kinderschoenen en broekspijpen dankzij een geweldige plas halverwege.

Branko: Ik vond het erg grappig toen Michele me vertelde dat haar man, Barry, ‘niet in creditcards geloofd’. Ik heb creditcards nooit zo als een geloofskwestie gezien, meer als een betaalmiddel, maar dat zal wel aan mij liggen.

Halverwege de middag ging de telefoon of Michele a.u.b. met kinderen weer bij ons terecht kon. Natuurlijk! Na een kopje thee ging ze nog even wat zaken regelen. (Michele maakt een georganiseerde indruk, maar af en toe…) De afgelopen 2 weekenden hebben ze diverse malen onduidelijk met aanhangwagens, verhuisdozen enz. rond gereden. Vrijdagavond was het merendeel van het eten, de voorraad en alle pannen verhuisd dus toen Michele wat restjes op wilde warmen ging dat niet. …. Met de sleutel van het huis al 3 weken in het bezit te hebben was het een verrassing te horen dat de man van Michele de middag na de verhuizing gordijnen aan het ophangen was zodat ze die nacht niet voor iedereen te kijk zouden liggen…..   Ook de mededeling ‘ik ga even het beddengoed en de medicijn-doos ophalen’ uit het oude huis was een verrassing. En toen volgende nog “O, en de hond! die zal zich ook wel afvragen waarom het zo leeg is, die zal ik ook maar meenemen dan…”.

Wij hebben de 4 kinderen rustig gehouden met een DVD en daarna een goede maaltijd van rijst met groente en ham geserveerd. Iedereen at mee op zijn manier. Na de vla/yoghurt en wat tafel manieren: Jake en Amber moeten van ons net als Warrun en Max blijven zitten tot wij ons eerste bord leeg hebben en bij de vla tot ze hun mond leeg hebben (en het liefst ook hun bakje) en dan netjes het antwoord op de vraag ‘mag ik van tafel’ hebben gehoord.

Toen Michele binnen kwam hebben we haar een lekkere bak spinazie/aardappelsoep gegeven, die wij ook aten en na een tijdje was het echt tijd voor haar om te gaan en de kinderen in bed te stoppen.

Ook wij gingen onze kinderen in bed stoppen en even opruimen. Jake en Amber zijn niet onze kinderen en hebben een ander speelgedrag en speelpatroon. Ze zijn best heel rustig maar toch als ze zijn geweest is het een ravage van speelgoed. In de huiskamer leek het even alsof ze alle lego in het lego huis hadden gestopt en het toen hadden opgeblazen. Maar bij nadere inspectie stond het huis nog geheel intact en ongebruikt op zijn plek, er was alleen enthousiast naar nog meer wieltjes gezocht.

Zondag 4 mei: Het is duidelijk te merken dat de jongens het druk hebben met 4 dagen opvang. Wij hoeven ook helemaal geen moeite te doen om iets te verzinnen om te doen in het weekend, ze willen spelen en met hun fiets rijden. Vandaag ook. Max wilde al rijden voordat hij aangekleed was. Hier en daar kwam er even wat tussen maar na de lunch ging hij op pad met Branko. Warrun wilde liever bij mij blijven en wij bouwden buiten op de tuintafel een mooie treinbaan.

Branko en Max bleven niet al te lang weg omdat Max bij aankomst bij de  crossbaan enthousiast vertelde dat hij een plas ging doen, en hij trok zijn broek naar beneden. Daarna ging hij goed staan mikken waar hij de plas wilde hebben en ging vervolgens zodanig krom staan dat hij bijna de hele plas met zijn broek wist op te vangen… nog maar even oefenen dus. Bij terugkomst hebben we nog een tijd leuk in de achtertuin gespeeld met ballen, kegels en af en toe een trein.

Bij het aankleedritueel vanochtend was Branko op de grond zijn oefeningen voor zijn rug aan het doen toen Warrun over hem struikelde en met zijn wang tegen de punt van hun kledingkast kwam. Dit leverde een mooie schram op zijn wang op. (Nu 6 weken later is het litteken nog steeds zeer duidelijk te zien.)

Maandag 5 mei, Ik ben halverwege met mijn 8 weken invalwerk en het is nog steeds reuze leuk, heel afwisselend en nooit slaapverwekkend. Ik zou wat verhalen kunnen vertellen….  ik heb alleen een document getekend dat ik dat niet zou doen dus jullie moeten mij zo maar geloven. Ik vermaak me en we hebben het allemaal ontzettend druk, zijn vermoeid maar ook blij. 

Dinsdag 6 mei, Vandaag heeft Branko de jongens weggebracht met de fietskar. Ik ben vandaag extra vroeg begonnen en met de auto zodat ik niet te veel tijd verlies als ik vanmiddag om 3 uur mijn kiesimplantaat laat nakijken. Het voelt allemaal heel goed, maar je weet het nooit natuurlijk wat zich allemaal voor kan doen. Maar gelukkig was alles ook heel goed en ik kan terug naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De controle was anders dan ik gedacht had, niet alleen keek en peurde hij wat, ik kreeg een kracht, kauw en stress-test voor de kiezen.
Voor Max was het naast het met de fiets naar opvang gaan ook nog een spannende dag. Wij vroegen de dokter die op dinsdagen langskomt om even naar zijn voet te kijken en jawel! een wrat. We kregen een briefje met de diagnose, informatiefolders over wratten, advies wat te kopen en vooral de tip om VOL TE HOUDEN en DOOR TE ZETTEN. als we dit doen dan zal in de tijd de wrat verdwijnen. We zullen zien. In ieder geval ruikt net nu ‘s avonds in de badkamer als we de wrat aanstippen bekend, vaag bekend ’o ja, wratten middel’, zelf zou je er niet op komen wat het is maar als het je verteld wordt weet je het gelijk.

woensdag 7 mei Vandaag gingen de jongens niet met Branko op stap maar WEER naar opvang. Deze maand was er op donderdagen geen plek voor onze 2 jongens maar wel op de woensdagen en Branko’s baas was zo aardig om toe te staan dat Branko de dagen omkeerde en deze maand op woensdagen werkt en de donderdagen met de jongens doorbrengt.

Toen ik iets na 4-en mijn werk verliet belde ik Michele even. Drukke dag werken achter de rug en boodschappen, de jongens en het badderen van de jongens voor de boeg vond ik reden om mezelf heel zielig te vinden. Toen Michele de telefoon opnam zei ze….. ik bel je terug, alles is goed, NU, we zijn in het ziekenhuis maar het is goed. Ik bel je nog. Wat bleek nadat ze een waslijn voor bij het nieuwe huis had gekocht reed ze naar huis met de kinderen achterin de auto en toen ging haar dochtertje opeens raar doen. Wat bleek ze had een koortsaanval en kreeg daarbj een soort epileptische aanval. Dit had ze nog nooit gehad. Gelukkig trof Michele een aardige vrouw in een straat die voor haar een ambulance belde. Na 2 uur wachten in het ziekenhuis en 2 uur onderzoeken mocht iedereen weer naar huis en was alles goed. Ik heb Michele ‘s avonds nog opgehaald om haar auto te halen en we hebben het nooit meer over mijn ‘o-zo-moeilijke-dag’ gehad.

Donderdag 8 mei: Omdat opvang deze week geen plek meer had voor Warrun en Max op donderdag, maar wel op woensdagen, mocht ik weer een keer Mainly Music meemaken. Allereerst lieten de jongens me tot half 8 uitslapen waarna we gezellig met zijn driee-en hebben ontbeten. We zijn goed op tijd vertrokken naar Mainly Music waar we ruim op tijd aankwamen, hetgeen ik totaal niet gewend ben.

Ik werd hartelijk begroet door diverse mensen die ik wel eens een keer eerder heb gezien en iedereen vroeg hoe het met Nanette ging, tenslotte kom ik eigenlijk alleen naar Mainly Music als Nanette ziek is. De goedkeurende knikjes en blij verraste verhalen waren niet van de lucht toen ik vertelde dat Nanette gewoon knoerdhard aan het werk was en zich prima vermaakte. Toen de muziek begon wilde Warrun er eigenlijk niets van weten; hij bleef een metertje achter Max en mij zitten terwijl Max voorzichtig mee deed met de liedjes en de bijbehorende dansjes. Na afloop hiervan waren beide jongens erg aktief, vooral toen ze merkten dat er geen koekjes, maar TAART was (vanwege moederdag). Ze mochten beide een kadootje uitzoeken voor Mamma, en ikzelf kreeg nog een kadootje mee voor Mamma.

Hierna hadden we kunnen gaan zwemmen, maar gezien de verkoudheden en de tijd zagen Michele en ik daar beide maar van af. Ik ben met de jongens even wat boodschappen gaan doen en omdat ze zo lief waren en het bijna lunchtijd was kregen ze een lekker broodje met ‘spikkels’ (soort van gekleurde hagelslag). Deze broodjes hebben ze met veel gebaren en enthousiasme opgegeten terwijl we voor de bibliotheek zaten te wachten, want ik wilde niet met eten naar binnen (ongeacht of dat nou eigenlijk zou mogen). Hierna gingen we naar huis om even TV te kijken (met zijn drietjes op de bank, The Land Before Time IX: Journey to the Big Water) waarna we alweer weg moesten om Nanette op te halen.

Nanette moest namelijk naar de tandarts. Of eigenlijk: We moesten allemaal naar de Tandarts, maar Nanette mocht eerst. (De 2 kronen moesten voorbereid worden. Diverse technieken werden gebruikt om afdrukken van alle hoeken en gaten in mijn gebit te maken. Over een week of 2 moeten mijn nieuwe kies en tand klaar zijn en kunnen ze geplaatst worden.) 
We hebben Nanette opgehaald en bij de tandarts afgezet en een klein uurtje later mochten wij zelf ook naar de tandarts (in de tussentijd wilden de jongens pertinent nog een keer de film van vanochtend kijken). Tandarts Raymond heeft eerst goed geprobeerd om Warrun en Max geinteresseerd te krijgen met mij als rekwisiet, maar de jongens vonden het geen goed idee om ‘die man met dat kapje voor zijn mond’ naar hun tanden te laten kijken. Na een tijdje besloot hij toch maar om mijn controle te gaan doen en terwijl hij bezig was gingen de jongens, net als vorige keer, enthousiast aan mijn voeten trekken zodat ik heen en weer lag te schudden in de stoel. Gelukkig vond de tandarts het niet erg…. dat geloof ik tenminste.

Dit alles vond al vrij laat in de middag plaats dus we gingen hierna snel naar huis, waar Nanette ons allen snel wat pasta voorzette om vervolgens gelijk te gaan pitten. Of in ieder geval in bed te gaan liggen.

Vrijdag 9 mei: Vandaag mocht ik de auto mee omdat ik een afspraak had bij een andere tandarts; de specialist die mijn bitje onderhoudt (ik draag een bit om mijn tanden en kaakgewricht te beschermen omdat ik ‘s nachts heel erg met mijn tanden knars). (helaas is dit iets wat de kinderen van Branko geerft hebben. Als ik ze ‘s avonds laat nog een nachtkusje geef vlak voordat ik ga slapen krijg ik steenvast een heerlijke knars en kraak terug van de knulletjes. Zij kruipen nog eens lekker onder de dekens terwijl ik door merg en been bibberend naar de gang sluip) Ik bracht dus eerst de jongens naar opvang (altijd een leuke gebeurtenis; ze zwaaien zo enthousiast als ik weg loop…. zou daar iets achter zitten?)

Toen ik rond de lunchtijd bij de dokter kwam en zij merkte dat ik weer flink werk had gemaakt van mijn bitje (dat ding slijt door mijn geknars, ik ben altijd blij als ik de schade zie dat het mijn tanden niet waren), zei ze droog dat ik wel het ergste werk maak van het bitje van haar klanten… oh nee, er was er een die het nog erger deed.  Tja je moet iets goed kunnen denk ik dan. Ze heeft het bitje weer mooi bijgeslepen en het moet er nu weer even tegen kunnen.

Ik had eerder in de week al flink wat uren gemaakt (33 uur in 3 dagen) dus ik mocht op tijd weg om de kinderen op te gaan halen. Ze begroten met altijd met een rennende knuffel waarbij hun verzorgers altijd breed staan te grijnzen. Zonder vreemde avonturen zijn we naar huis gegaan waar we Nanette tegen kwamen. Daar hebben we met zijn allen gegeten (dat gebeurd niet zo heel veel op dit moment… maar over een paar maanden wel weer). Tijdens het eten sprong Max ineens op omdat hij ‘moest poepen’. Hij ging zelf naar de Po, deed zijn werk en liet ons trots het resultaat zien. Geen gejammer, geen lange drama’s, gewoon zitten, produceren en blij. Wij waren uiteraard ook heel erg blij en hij vertelde zelf dat hij deze manier van doen wel erg fijn vindt. We hopen at het kwartje is gevallen dat de WC/po echt wel een goed alternatief is voor een luier.
Nu weken later, kunnen we met blijdschap zeggen dat dit het begin was en er geen einde aan gekomen is. We waren de eerste dagen nog wat huiverig dat het maar een bevlieging was maar nee. Max weet wanneer hij moet, en zonder morsen, vlekken of ander kleurig gebeuren hangt hij boven zijn po om zijn werk af te leveren. (hij moet wel hangen want ander past het niet, ook al gaat hij nu bijna dagelijks zijn werk blijft van indrukwekkende afmetingen en maakt menig mens jaloers).

Zaterdag 10 mei. We mochten uitslapen van de jongens tot 8 uur! Aangezien we geen brood hadden zaten we al om 9 uur in de auto om broodjes voor ons ontbijt te halen, en dat deden we op de plek waar we ook onze lekkere pasta halen zodat we doe ook gelijk konden meenemen. We hebben ook nog even naar wat alternatieven voor onze wasmand gekeken maar degene waar we interesse in hadden was niet meer voorradig. Het is een grappige straat midden in een industriegebied waar de gewoon diverse warenhuizen in kan lopen en spullen kan kopen voor een fijn prijsje. Een heel andere winkelervaring dan in een glimmend gepoetst winkelcentrum.

We waren toch in de buurt van de computerwinkel waar ik tzt een nieuwe computer zou willen komen (goede reputatie en erg goedkoop) dus ik ging daar even langs om wat blanco DVD’s te kopen en eens een indruk op te doen van deze winkel. Nanette zette me daar 10 minuten na openingstijd voor de deur af en toen stond er al een rij tot buiten de winkel! Het nadeel van een goede reputatie zullen we maar zeggen. Ik heb geduldig in de rij gestaan met een lekker broodje en zodra ik binnen kwam eens goed rongekeken en geluisterd. De mensen weten duidelijk van wanten en gezien de enorme voorraden die ze in de hele winkel hadden staan doen ze ook prima zaken. Mijn indruk is zeer positief en ik zal met een gerust hard hier een computer kunnen kopen, al zal ik het bij voorkeur niet in het weekend willen doen

Nanette ging ondertussen door naar Michele om een gedeelte van de pasta af te geven en kort daarna kwam ze me alweer ophalen bij de computerwinkel.

 Toen we thuis waren ging Nanette de boodschappen opruimen en ik lekker met de kids aan de slag. Geinspireerd door Nanette’s aktie van vorige week heb ik ook een treinbaan op de tuintafel gebouwd en dat viel goed in de smaak.

Die middag kwam Jose Arredondo (een collega van mij) op bezoek met een fles champagne en een blikje ‘Coke Zero’ om mijn verjaardag en Nanette’s nieuwe baan te vieren! De Coke Zero is een suikervrije versie waarvan diverse mensen zeiden dat hij erg lekker is, en toen ik opmerkte dat ik die nog nooit had gedronken is er blijkbaar besloten dat daar eens iets aan gedaan moest worden. Het is best aardig, maar het lijkt wel erg veel op gewone Coke Light… vinnik. Ik vond het erg leuk dat Jose uit eigen initiatief had besloten om deze twee gelegenheden te komen vieren, en ook Max en Warrun waren erg over zijn aanwezigheid te spreken en kwamen regelmatig dingen aan Jose laten zien (van speelgoed to creaties die ze zelf hadden gemaakt).

Zondag 11 mei – Moederdag (en Branko’s verjaardag) Vanwege onze grieperige financiele situatie hadden Nanette en ik besloten om dit jaar geen geld uit te geven aan mijn verjaardag of moederdag. Dat wil zeggen: niet meer geld dan we al hadden gedaan, aangezien we door het hele jaar heen bij aanbiedingen geregeld kado’s kopen die dan in de kast blijven tot het juiste moment. We zullen hopelijk wat meer aandacht besteden aan vaderdag en Nanette’s verjaardag die beide in september vallen (en we het weer wat ruimer hebben zowel in tijd als in geld).

Kortom het kado voor Nanette dit jaar bestond uit een aantal kado’s van Max en Warrun die ze via Mainly Music hadden verkregen, de DVD van ‘The Long Way Down’ die Nanette al maanden graag wil zien (omdat Fulco en Marielle bijna dezelfde route hebben gereisd en een soort gelijke tocht maar dan van Londen naar NY haar veel kijkplezier bracht) en verder lekker uitslapen en een ontbijtje op bed. Nanette had echter het idee om mijn verjaardag ook gelijk maar te vieren want dan konden de jongens er aan mee doen en waren we tenminste niet de hele dag weg (zoals op een maandag-werkdag). Dus Nanette was al beneden voor het ontbijt voordat ik iets boven had kunnen serveren. Ik kreeg van Max en Warrun diverse kado’s overhandigd die via de post bij ons waren afgeleverd en ik was zeer blij verrast door de leuke kado’s die ik in mijn handen kreeg. W&M waren ook zeer tevreden over de grote Transformers-DVD (‘TV kijken’,'Robot’?) en de grote doos Lego (‘bouwen, nu!’) (die Nanette toch stiekem had gekocht). De CD van Normaal werd vooral door Max en mij gewaardeerd (en zeker niet door Nanette), en het enige kado waar alleen ikzelf warm van liep was de externe harddisk-cradle (Warrun vond het maar een saai grijs doosje, Max kon nog een ‘OoooOOOhh’ er voor opbrengen (hij denkt waarschijnlijk dat dat hoort bij een doosje in een feestelijk papiertje).

Vanwege moederdag waren we uitgenodigd door Michele en Barry voor een barbecue, dus daar vertrokken we in de loop van de middag heen waar we lekker buiten hebben gespeeld en gegeten (al was het met 15 graden en miezer wel wat frisjes).

Ik kan met recht terugkijken op een heel gezellige en zeer geslaagde moederdag/verjaardag dit jaar. Niets gepland, alles gekregen

Maandag 12 mei – Jarig aan het werk
Oorspronkelijk had ik me voorgenomen om een taart te bakken voor kantoor, omdat dat hier totaal niet gangbaar is en ik het wel leuk vind om de rare buitenlander uit te hangen. Maar uiteindelijk had ik al genoeg gesnoept en gegeten op zondag en ik zag het niet zitten om nog meer taart te gaan produceren. Ik had wel de TransformersDVD en de HD cradle meegenomen naar het werk, en vooral de Transformer werd diverse malen met jaloezie beloerd en becommentarieerd. (De cradle moest mee om hier en daar wat uit te proberen en door te meten)

Uiteindelijk werd het een vrij normale werkdag en ik ging geloof ik pas tegen 8 uur naar huis, dus Nanette’s keuze om de verjaardag op zondag te vieren was heel goed.

3 jaar geleden op 29 maart zij we hier aangekomen en sindsdien hebben we een heel ander leven ontwikkeld. Wat mij betreft hebben we hier nog steeds een geweldige tijd. Exact 3 jaar geleden vandaag werd ik, na lange tijd, weer wakker in ons eigen bed! Op 11 mei was onze container aangekomen en die nacht hadden we weer ons eigen bed!

Ter gelegenheid hiervan heb ik de fotosessie die we in october hebben gedaan maar even beschikbaar gesteld op onze website, en wel hier.

Ook zijn de foto’s van maart en april nu eindelijk beschikbaar. Vanaf nu zijn de foto’s direkt te vinden vanaf onze homepage op www.branette.net dus ik nodig iedereen van harte uit om daar af en toe te kijken (alhoewel ik ook vast wel af en toe een opmerking in de blog erover zal zetten).

Als laatste vernieuwing hebben we aan het begin van de foto’s een paar fotocollages toegevoegd Deze plaatjes zijn bedoeld voor liefhebbers om als achtergrond te gebruiken op je computer. Deze collages zijn automatisch gegenereerd met het prachtige (gratis) programma “John?s Background Switcher“. John’s Background Switcher kan desgewenst op gezette tijden een nieuwe collage maken van een selectie van foto’s (voor de echte enthousiastelingen).

Omdat opvang deze week weer geen plek had voor Warrun en Max op donderdag, maar wel op woensdag, mocht ik weer een keer Mainly Music meemaken. Ze beginnen me al een beetje te kennen daar (ik ben als enige vader wel een beetje een vreemde eend).

Hierna had ik met Sue afgesproken in het Melbourne Aquatic Center (het ‘Olympisch’ zwembad in de stad). Eerst ‘even’ thuis de zwemspullen halen (de jongens waren er klaar voor getuige de foto) en daarna ‘snel’ naar Albert Park. Ik was een half uur te laat in het  zwembad maar Courtney hield het nog vol, vooral omdat ik de rode opblaas-zeehond mee had genomen. Max was vre-se-lijk bang toen hij een sculptuur van Bruce (de haai uit Finding Nemo) zag staan naast het zwembad en hij bleef achter een muurtje staan schuilen zodat Bruce hem niet kon zien. Toen ik een handdoek over het hoofd van Bruce had gelegd ontspande hij volledig en kon hij van het zwemmen genieten. We hebben het een aardig tijdje volgehouden (zeker als je nagaat dat Courtney al een uur in het zwembad was).

Hierna zijn we naar een speelplaats aan het water in Albert Park gegaan (aan het Grand-Prix circuit zeg maar). M&W hebben redelijk onafhankelijk van Courtney gespeeld, maar ik heb wel even leuk met Sue kunnen praten, ik ken haar eigenlijk niet zo goed nog.

Tegen het eind van de middag belde Nanette dat ze te ziek was en naar huis was gestuurd. Ik bood aan om haar op te halen, maar kwam er al snel achter dat met het verkeer door de stad ze sneller thuis zou zijn als ze gewoon met het OV zou gaan. Uiteindelijk was ik net iets eerder thuis dan Nanette, maar het scheelde weinig. Warrun was wel erg verontwaardigd dat we niet naar de bibliotheek gingen (het was al te laat, hij was dicht).

Thuis hebben we The Iron Giant gekeken tijdens het eten. En ik stond klaar om de kids in bed te smijten toen ik me realiseerde dat het beter zou zijn om ze nog even te badderen, dan zou Nanette dat morgen niet hoeven te doen. Het bleek een goed plan want na het bad zijn W&M gelijk lekker gaan slapen. Nanette volgde kort erna ook en ikzelf was zo gaar als voorgebakken friet.

Nanette was toch echt nog niet best. Gisteren was ze door haar baas weer naar huis gestuurd dus dit weekend was het tijd om even goed bij te komen. Ik heb met Michele afgesproken, Barry (haar man) zou er niet zijn vanwege een sportdag en dan hebben we beide wat gezelschap. Het bleek dat de sportdag nogal in het water was gevallen, maar ik was nog steeds wel welkom. Barry deed zijn eigen ding, de kinderen hebben zich samen prima vermaakt en Nanette kon lekker uitrusten. In het begin van de middag zijn we buiten naar het plaatselijk park gegaan (het was KOUD en NAT) met de fietsen en daarna hebben we binnen lekker opgewarmd voor de buis. Terwijl de kinderen veilig bij Michele zaten heb ik even wat boodschappen gedaan en thuis afgeleverd.

Zondag was Nanette alweer iets beter maar toch hebben we het rustig gedaan. Aan het eind van de middag ben ik lekker naar buiten geweest met de kids om wat van de resten van de regen te gaan genieten. Op de foto is te zien dat Nanette nog niet helemaal goed is maar het gaan toch alweer een stukje beter, Warrun gebruikt dit om lekker bij haar te kruipen.

Maandag 19 mei. Voor Nanette begon de dag vroeg. Om 8 uur een vergadering op kantoor dus een strak ritme in de ochtend. Opstaan, aankleden, ontbijten en lunches klaarzetten en klaarmaken. Kusjes en knuffels uitdelen en vertrekken naar de bushalte. Hierna is het aan Branko om alles aangekleed de deur uit te krijgen.

Dinsdag 20 mei. Vandaag was voor Branko een spannende dag op kantoor.

Er zou een algemene mededeling komen. Op dit moment betekent dat bij AI: reorganisatie, en dus gedwongen ontslagen. Aan 7 mensen werd vanochtend medegedeeld dat ze per 1 augustus kunnen vertrekken, en een overige 8 mensen kregen terplekke in de algemene bijeenkomst te horen dat er voor hen maar 4 functies over waren en de komende week zou er gekeken worden welke 4 konden vertrekken. Het moreel in het bedrijf was al niet zo best, maar deze aanpak heeft natuurlijk zeker geen wonderen verricht. Het zure is dat dit alles gebeurd terwijl in Branko’s afdeling er te weinig mensen zijn om het werk gedaan te krijgen. 

Woensdag 21 mei. De ochtend begon met grote hoestbuien van de jongens. Gewoonlijk moeten wij de jongens ‘s morgens wakker maken om aan te kleden en naar opvang te gaan. Nu ik werk moet alles in een tijdschema passen, maar deze ochtend niet. De jongens hadden zichzelf en elkaar al voor zessen wakker gehoest en het klonk niet best. Heel even hebben we overwogen om ze thuis te houden en een oplossing te zoeken maar uiteindelijk besloten we dat ik, Nanette gelijk in de auto zou springen en zou vertrekken; Dat heb ik gedaan en ik was om 7 uur op kantoor. Tot mijn grote schrik had ik mijn sleutel van de kantoren vergeten EN was de CEO er deze morgen eens niet om 6:15 dus daar stond ik. Gelukkig begint iedereen hier vroeg, vroeger of heel erg vroeg en kwam ik de Quality Manager tegen met een sleutel van de kantoren. Als ik om 7 uur begin kan ik om 3 uur weg en de jongens halen, ze vertroetelen en op tijd in bed leggen had ik gedacht.

Branko offerde wat ochtend-werktijd op en bracht de jongens met de fiets + fietskar  naar opvang. Hier moet Branko dan kinderen uitladen, zijn tassen uitladen, fietskar naar binnen dragen. Kinderen naar klas brengen, inschrijven, en dan met tassen weer naar zijn fiets om naar kantoor te gaan. Door dit alles is hij iets later op zijn werk dan als hij ons om 7.15 in de auto helpt en verder alleen is om in te pakken en het huis te verlaten. Ik denk dat hij zo rond 8-en nu bij opvang weg reed.

Op Nanettes werk was het vandaag weer eens iets anders. Er moest iemand ontslagen worden en voordat we met z’n allen door alle papieren en documentatie heen waren en de officiele brief terug hadden van de rechtelijke ondersteuning en per koerier verstuurd was het half vijf dat ik vertok. De jongens hadden echter een goede dag gehad met verschrikkelijk veel plezier.

Donderdag 22 mei. Branko is thuis vandaag en de mannen slapen tot ze wakker worden. Ik hoef voor ik het huis verlaat niet veel te regelen of uit te zoeken (zoals kleding, tassen voor opvang, lunches) en ben heel snel en stilletjes de deur uit gegaan.

Branko:  Ik was laat vandaag, dus lekker uitgeslapen. We kwamen  tijdens het tweede liedje van Mainly Music binnen rennen, maar we mochten nog mee doen. Hierna zijn we in het park gaan spelen met Jake en Amber waar ze gezellig met zijn allen van de glijbaan gingen. (Dit kan en moet je HEEL letterlijk nemen)

 Hierna moest ik wat boodschappen doen, en ik kon mijn laatste verjaardagskado ophalen van het postkantoor (een koffer om al mijn DVD’s in te bewaren). Max wilde graag dit ‘kado’ open maken ook al verzekerde ik hem dat hij het niets zou vinden. Na het uitpakken ging hij tevreden weer spelen, hij had het toch mogen uitpakken tenslotte.

Toen we na de boodschapjes terug liepen naar de auto (ik met mijn handen vol) begon Warrun achter me ineens ENORM te brullen. Ik draai me om en hij staat naar de muur van het kantoor van Medicare (ziekenfonds) te wijzen. Ik snapte het niet en keek nog eens goed: hij wees naar de brievenbus. Ik zag toen ook dat hij zijn autootje niet meer in zijn hand had, en ja hoor zijn auto was spontaan de brievenbus in gereden. Ik liep naar binnen met de kids en werd prompt verzocht een nummertje te trekken. Voor zo’n nummertje moet je een onderwerp kiezen waar je voor komt, maar onder welke categorie valt “Auto in de brievenbus”. Afijn toen we aan de beurt waren (er was verder niemand) verontschuldigde de dame aan het loket zich (ik weet niet waarom) en haalde ze de auto uit de brievenbus. Warrun ging tevreden en verlegen weer met me mee.

Vrijdag 23 mei. Alweer vrijdag. Het gaat zo snel zo’n week.

Zaterdag 24 mei, Terwijl Nanette over de bovenverdieping heen tolde met emmer, sopje en wat je nodig hebt om schoon te maken, vermaakte Branko de jongens met Lego, treinjes en wat zo meer.

Tijdens de lunch besloten we die middag met z’n allen naar de Bunnings te gaan (de gamma zeg maar) om daar naar wat bakken ipv de wasmand te gaan kijken. (het idee is om een stapel bakken neer te zetten op de plek waar nu de wasmand staat. De bakken moeten makkelijk toegankelijk zijn, zodat was er in ‘gegooid’ kan worden, maar dan moet er wel weer zo’n capaciteit en randje zijn dat het er niet meer uitkomt zetten totdat ik beslis dat het naar de wasmachine gaat. De verschillende bakken hebben als doel de was te sorteren op het moment dat je ze toch stuk voor stuk in je hand hebt. Dit bespaart mij dan dagelijks een tocht door de wasmand naar passende onderdelen voor de machinewas. En…. nu enkele weken later. Het werkt, zo ongeveer. Branko had eerst nog een wat andere indeling voor de bakken; Witte was, Donkere was, handdoeken en tere was. Terwijl ik in gedachten had: Witte was, Zwarte was, handdoeken (omdat ik die overal bij kan  stoppen om de machine vol te maken) en ‘de rest’ aka bonte was.)

Uiteindelijk duurde het nog even voordat we vertrokken want er werd een nieuw spel ontdenkt. Met vliegenmeppers rondzwaaien moest omgebogen worden tot wat anders aangezien er redelijk op elkaar gemikt werd.
Wat? 
Een ballon!
Na 3 keer er 1 opgeblazen te hebben en los te laten net als een kind ertegen aan wil slaan, is het wel  leuk geweest, het geeft aardig wat activiteit aan het kind maar binnen de kortste keren moet je weer blazen. Dan maar een knoop erin en ook met een vliegenmepper aan de gang om alles in de lucht te houden.

Tijdens het avond eten aaide ik Warrun over zijn hoofd. Hij keek verbaasd wat ik wilde, ook al aai ik wel vaker over zijn hoofd. Op dat moment begon Max te lachen: ‘Da’s opa’ zei hij terwijl hij met zijn hand zijn haar uit zijn gezicht veegde en ver naar zijn achterhoofd wegtrok.

Zondag 25 mei, Nu het winter is wordt er veel en vaak met de Lego gespeeld. Branko vind het een leuke activiteit en de jongens kunnen zich er ook in vinden (zeker als de uitkomst wieltjes heeft). Zo ook deze dag. In de middag werd er enige frustratie geuit omdat het niet allemaal altijd zo gaat als je zou willen. (we hebben een tantrum kunnen voorkomen  
Branko vind het namelijk leuk om alle voorbeelden na te bouwen. Precies te maken zoals het verpakt en bedoelt is. Als het klaar is zit Max het dichtst bij, meestal. Dit omdat Max al aardig goed overweg kan met de blokjes en het bouwen erg leuk vindt terwijl Warrun met een bouwsel alweer over de bank rijdt is Max nog aan het bouwen en verbouwen. En dat laatste is het ‘probleem’ het verbouwen houdt in dat ALLE overbodige zaken zoals poppetjes, stuurtjes, dakjes,  deuren, bumpers, verwijderd worden. Hierna moet het geheel opgeleukt met zo veel mogelijk lichtjes en sirenes en Max is tevreden. Op dit punt is Branko echter diep ontevreden en pijnlijk gekwetst als in 1 minuut zijn hele creatie ontdaan wordt van persoonlijk en enig uniekheid.
Ik hoorde Branko vandaag zelf stilletjes Warrun prijzen voor het spelen met een compleet autootje zoals het voorbeeld het wil en Branko het gemaakt had.

Vanaf de dag dat ik begon met werken wist ik al hoe deze week zou zijn. Afronden, opruimen, mijn eigen ‘ik’ uit de kamer halen en alles klaar maken voor de persoon die ik verving. EN volgende week UITRUSTEN, NIET vroeg op hoeven te staan, SCHOONMAKEN en alles weer als zoals het was.

Maar nee. Deze week werd er roet in dat idee gestrooid. De baas van mijn werk ziet ook dat ik het erg naar mijn zin heb, dat ik goed in het team pas en dat er heel veel werk te doen is. En dus hoefde ik niet lang na te denken toen ze vroeg of ik voor 2 dagen per week in dienst wil komen.

A.s. Maandag is niet mijn eerste dag vrij na 8 weken werken maar ga ik ook naar kantoor om ervoor te zorgen dat de persoon die ik verving niet in de handen valt van haar jet-lag.

Donderdagochtend ben ik wat later naar kantoor gegaan het was tijd voor de Tandarts! Ik had weer eens afspraak dit keer om mijn kronen te laten plaatsen.  (na de vele bezoeken in december en januari was het deze maand weer raak. 6 mei een check bij de paradontist, 8 mei bij de tandarts voor afdrukken zodat de kronen gemaakt konden worden, 12 mei nog een keer langs omdat er ander afdrukken voor de kies bij de implantaat nodig waren en dan nu de dag waar al het voorgaande voor was. Ik kreeg weer een volledig gebit. De kies was zo gedaan, heel mooi en heel passend. De voortand daar was de goede man niet tevreden mee. Veel te licht. Het ding wordt teruggestuurd zodat het bijgekleurd kan worden.
Na mijn zitting kwamen Branko en de kinderen binnen, ze waren naar Mainly Music geweest en kwamen de auto brengen zodat ik niet te veel tijd meer zou verliezen en veel uurtjes kon werken deze dag. De tandarts schrok even toen Max met een hele blauwe mond naar binnen stapte maar al snel brachten de doosjes smarties een verklaring. Ik voelde me toch niet zo’n supermoeder als je om 10 uur ‘s ochtends met 2 kinderen die onder de chocolade zitten bij de tandarts staat.

Nanette ging vandaag met Michele naar K-Mart omdat daar een uitverkoop was. Aldaar had Nanette een paar mooie Lego-raceautos gekocht en nog wat andere leuke dingen en ze kwam heel trots met de spulletjes thuis. De jongens kunnen deze dingen verdienen door vooruitgang te boeken op het gebied van toiletbeheersing.

Ik ging ondertussen, bijna als gebruikelijk, een stukje met de jongens fietsen (dat wil zeggen: zij fietsen ik loop) maar we kwamen deze keer niet zo ver. We waren letterlijk de straat uit en de hoek om toen de jongens daar in een doos doken die langs de straat stond. Laat maar… wilde ik zeggen maar al snel werd ook zijn interesse gewekt: Auto-banen- Autotjes- een dino van plastic…. Het laatste hebben we maar laten liggen  want die was wel ‘scary’ vonden  Max en Warrun maar voor de rest is de fietskar gehaald en de hele doos is ingeladen. Tegen de tijd dat Nanette thuis kwam was er al een enorme stapel van het gevonden speelgoed in huis uitgestald en vielen de aankopen van Nanette bijna in het niet (in ieder geval was de vondst goedkoper; gratis namelijk!)

De rest van de dag hebben de mannen doorgebracht met schoonmaken, passen & meten en autotjes over de banen laten racen.