Branette's Dagboek

Vrijdag 25 april, ANZAC day
Na het ontbijt bedacht ik dat het misschien wel handig was om Jake en Amber hun verjaarscadeau te brengen, ze waren gisteren jarig en hadden hun feestelijkheden gisteren gehad en als wij dan vandaag komen (en niet ergens volgende week) dan is het nog een beetje bij the houden in die kinderhoofdjes. Ik belde en kreeg de man des huizes. Iedereen lag nog te slapen maar hij dacht dat ze over een uurtje wel op zouden zijn, anders zou hij wel even bellen. 3 kwartier later belde hij, ze waren wakker en op. Toen we aankwamen zei Michele, heeft Barry vertelt van vannacht? Ze waren ziek en aan het spoken geweest, vooral de kinderen. Wij voelden ons enigszins schuldig dat we nu op de stoep stonden in feest kleding maar Michele was wel blij geloof ik met wat afleiding (ook voor de kinderen). Terwijl Barry alvast maar weer wat onduidelijke verhuis bewegingen ging uitvoeren door met een aanhanger met willekeurig in huis gevonden spullen rond te gaan rijden, pakten wij de cadeautjes uit (lego!) en maakten een praatje.

Ik, Nanette, bleef ook niet lang en ging thuis inpakken want we zouden het weekend naar Foster gaan. Branko bleef met de nieuw gegeven Lego spelen en kwam later met de kinderen op hun fietsjes naar huis. Hier konden we vrijwel gelijk in de auto, nog even langs de bakker en weg waren we …. naar Foster en omstreken!

We kwamen bijna precies voor het avondeten aan. De jongens aten vrolijk mee van de rijst en Warrun liet zich zonder morren de kikkererwten-curry voeren. Dat de papadans in de smaak vielen hoeven we niet te melden denk ik.

Branko: Vrijdag was Anzac day, een nationale vrije dag ter ere van gevallenen in oorlogen. We maakte van het lange weekend gebruik om weer eens op bezoek te gaan bij Bert en Tineke, want die waren er de vorige keer niet toen we daar logeerden. Bovendien is Tineke binnenkort jarig en moesten we even een kadootje gaan brengen.

H et plan was net als vorige keren: vrijdagochtend inpakken en rond de lunch vertrekken. Deze keer gingen we ?s ochtends eerste even bij Michele, Barry Jake en Amber langs omdat die gisteren net jarig waren en we een mooie doos Lego voor ze hadden gekocht. Michele was erg blij met ons bezoek omdat het altijd wat rust en afleiding geeft. De Lego was een groot succes en paste goed bij de dozen Lego die ze al net voor hun verjaardag hadden gekregen. Er was wel wat frustratie over het gebrek aan wieltjes (3 auto?s en 1 helikopter is het uiteindelijk geworden). Nanette vertrok weer naar huis om in de pakken, Barry ging spullen verhuizen naar hun nieuwe huis terwijl Michele en ik achterbleven met de kinderen.

Max was ontzettend moeilijk aan het doen en aan het zeuren, en zelf een time-out op de mat wilde er niets aan veranderen (inmiddels een week later: hij is alweer een stuk opgeklaard). Na een tijdje was ik het gezanik helemaal zat en had ik ook geen schone broeken meer (dit komt door de zindelijkheidstraining waar we mee bezig zijn) dus heb ik de jongens op hun fiets gezet en gingen we op huis aan. In eerste instantie weigerde Max op zijn fiets te stappen, maar toen hij merkte dat het alternatief was om helemaal naar huis te lopen ging hij toch maar snel zitten en al rap maakten Warrun en Max breed lachend op hun fiets het voetpad onveilig.

Thuis aangekomen was Nanette al helemaal klaar en konden we al op pad gaan, ze had zelfs een appeltaart gebakken voor Tineke?s verjaardag! We stopten even bij het winkelcentrum voor een broodje zodat we allemaal een lekkere lunch hadden en we gingen op pad. Nanette weer aan het stuur omdat ik meestal nogal moeite heb om wakker te blijven, zelfs als ik zelf rij. Onderweg zijn we even gestopt in Loch village om een plas te doen, of eigenlijk om een plas op te ruimen die al gedaan was, en om heel even te luchten. Al snel daarna zijn we weer in de auto gehopt en doorgereden to bij Bert en Tineke. Warrun en Max vertelden het laaste stuk van de weg uitgebreid aan elkaar en aan ons dat mama FOUT gereden was (een afslagje gemist), op een of andere manier vinden ze dat veel leuker dan wanneer ik fout rij, misschien omdat Nanette het zich zo aantrekt

Bij aankomst holden de jongens gelijk naar het verhoogde deel van de woonkamen om zich daar met auto?s te installeren. Bert en Tineke keken blij verrast dat de knulletjes zich gelijk zo thuis voelden en gelijk ook hun plekje wisten te vinden. We hebben een lekkere maaltijd gekregen; kikkererten met rijst, en Warrun heeft weer zonder morren zowel rijst als kikkererten naar binnen zitten werken. Max had iets meer moeite met de kikkererten en daarna zijn de jongens in bed gedoken. Ze waren een tijdje aan het donderjagen in het grote bed, maar hebben ons nog wel een beetje rust gelaten in de avond. Zoals vaak als we boven op de heuvel zijn (lees: bij Bert en Tineke) zijn we vroeg gaan slapen.

Zaterdag 26 april
Louise is jarig, maar ze hoort niets van ons. Haar pakje is al in haar huis. Gisteren haar een mail gestuurd en morgen zal ik bellen. En vandaag koop ik een kaart voor haar verjaardag. Nadat ik de ‘ waarom ben je niet een paar dagen later geboren, dan was deze kaart op tijd geweest’-kaart had uitgekozen kwam ik een hele mooie tegen die wordt het dan maar en misschien zomaar meet een hele kleine wens in de hoek voor de verjaardag.

De volgende ochtend hebben de jongens me weer blij gemaakt door netjes veel te ontbijten en een hele tijd lief te spelen binnen. Nanette en Bert zijn samen boodschappen gaan doen en we gingen net in de tuin spelen toen ze terug kwamen. We hebben toen met zijn allen buiten koffie genuttigd (met taart en bananenbrood). Hierna zijn we snel vertrokken naar ?Uncle Paul? en ?Tante Ellen? en daar komen we tegenwoordig gek genoeg steeds zo rond de lunch aan. Ellen wilde erg graag fish & chips halen dus we hebben haar dit pleziertje maar niet ontgunt. Ik stelde voor dat de jongens binnen lekker even een DVD van ?Lilo en Stitch? gingen kijken, die had ik tenslotte niet voor niets uit de bibliotheek meegenomen, Nanette en Ellen gingen de vis wel halen.

Na hun terugkomst hebben we met zijn vieren lekker in de ?babacueara? gegeten terwijl Max en Warrun druk in de tuin aan het rondrennen waren. Max herinnerde ons er af en toe aan dat hij daar heel erg geprikt was door een mier… ooit… vroeger (?glister?).

De jongens hebben zich enorm vermaakt deze ochtend. Na een tijd spelen met de autotjes en blokkenvan Bert en Tineke (of eigenlijk van Derek denk ik) en de door ons meegebrachte Lego gingen we naar buiten. Bert had hout gehakt en niet opgeruimd (dit laatste had hij express gedaan), dat opruimen  mochten de jongens nu doen. Met hun voorliefde voor takken, moest dit wel een success worden. En ja hoor, ze gingen zeer gemotiveerd aan de slag.
Na het sjouwen maakten we nog een wandelingetje met Tineke om het perceel. Hierna gingen we Ellen en Paul bezoeken.

‘s avonds waren de kinderen weer heel lieflijk tijdens het eten (ook al ben ik niet objectief) ze bleven vrijwel de hele hoofdmaaltijd aan tafel zitten, lekker happen van de couscous en knagend aan hun worstje ook de mais en enkele doperwten gingen naar binnen (dat was hun maaltijd wij kregen veel spannendere dingen).

Zondag 27 april
Na het opstaan en het ontbijt de spullen ingepakt en ingeladen. Max had het weer ergens moeilijk mee en was aan het gillen, poepte weer in zijn broek en leverde een van zijn auto’s in als ‘straf’ en bleef mokken. De aanwezigheid van een verbaasde wallaby hielp wel weer met het rustig worden van Max. Zoals normaal was Warrun heel lief terwijl Max wat extra aandacht nodig had vanwege zijn slechte bui.

Er was weer Foster market, hoe kienen we het uit ( heel makkelijk waarschijnljk, wij gaan naar Foster als er een lang weekend is en de market wordt gehouden rond speciale dagen aldus lange weekenden).

Helaas was het bitter koud en meer dan de helft van de stalletjes waren er niet, dus geen cadeautjes voor Mark en Cathel met hun nieuwste aanwinst: zoontje Rover.

Wel een ritje in het treintje natuurlijk, met de nieuwe regenjassen en regenlaarzen aan. Branko moest uiteindelijk toch mee. Wel durfden de kinderen hun centjes zelf aan de mensen te geven en Max antwoordde zelfs op de vraag met ‘what’s your name?’ met een MAX.

Na niet te lange tijd gingen we snel weer naar de auto. Op de terugweg zijn we in Coal Creek gestopt. Laatste keer dat we hier waren waren we met Helen en John. De jongens wilden de grote trein wel zien, maar waren teleurgesteld dat hij niet reed. Toen herinnerden ze zich opeens het kleine treintje? maar dat reed deze  keer ook niet. We hebben nog een poging van 1 min gedaan om een kopje koffie in mama-de-chauffeur te krijgen maar zelfs het aanbod van een muffin liet de jongens niet stil zitten en zonder autootjes of concentratie is het voor ons ouders niet lekker zitten in een café (we moesten wel binnen zitten door de bittere kou

Warrun en Max hebben nog even op de speelplaats buiten Coal Creek gespeeld voordat we de tocht naar huis vervolgden.