Aangezien Max en Warrun beide net ziek zijn geweest leek het me geen goed idee om te gaan zwemmen ook al waren Michele en ik dat in eerste instantie van plan. In plaats daarvan was het idee om de hele dag lekker rustig aan te doen zodat de jongens een beetje konden aansterken. Dat was het plan… dus….
Het volgende was de werkelijkheid: In eerste instantie lukte het plan aardig en Max en Warrun waren leuk aan het spelen. Toen belde Michele dat ze had afgesproken met een vriendin in de dierentuin en daar zou ze heel kort even heen gaan. Warrun en Max wilde per-se bij Jake en Amber thuis spelen maar Michele moest het huis uit. Ik stelde de ‘Zoo’ aan ze voor en daar waren ze heftig op tegen, maar de ‘dierentuin’ was een ERG goed idee, dat zagen ze wel zitten, dus daar gingen we.
Het korte tripje naar de dierentuin was een flinke tocht. Ik dacht dat ik geen kinderwagen nodig zou hebben, want we zouden alleen even naar de olifanten gaan kijken ofzo. Dat was het plan…. In werkelijkheid zaten Michele en de vriendin aan de andere kant van de dierentuin waar de jongens zeer gewillig, maar niet heel rechtlijnig heen zijn gelopen. Vanaf daar zijn we naar de vlindertuin, olifanten, apen en platypus gegaan en toen begon de vermoeidheid een beetje toe te slaan. We zijn allemaal nog bij de auto aangekomen en er zaten twee uitgeputte kereltjes achter in de auto… het lijkt een thema te worden.
Ik zou vervolgens nog ‘even’ wat boodschappen gaan doen, even een pakje van Louise ophalen bij het postkantoor, en even bij de videotheek gaan kijken of we 101 Dalmatiers voor de kids kunnen vinden. Dat was het plan….wederom…. De werkelijkheid was dat na een meter of 10 richting het postkantoor de jongens erg begonnen te steigeren, en ik kon ze geen ongelijk geven, dit was zeker niet het rustige dagje wat ik voor ze in gedachten had. Dus ik ging ze dragen; eerst een op elke heup/arm maar na een tijdje werd dat te zwaar en ontdekte ik dat als ik er een op mijn buik had, er best nog eentje voor kon (ik had een rugtas op mijn rug dus die plek was bezet). Met twee kereltjes, kirrend van plezier, op mijn buik kwam ik bij het postkantoor en zonder daar al te veel schade aan te richten gingen we zo ook weer terug naar de groenteboer (de videotheek hebben we ook even bekeken maar dat was niets). De supermarkt hebben we laten zitten, dat kon ik ze niet meer aan doen.
Ik zit dit verhaal nu (op 4 Mei) te schijven nu ik net weer door mijn rug ben gegaan en ik krijg al pijn als ik alleen al denk aan deze sjouwpartij. Op de dag zelf had ik gelukkig nergens last van, maar het was achteraf gezien vast toch niet zo’n goed idee.
Die avond waren de mannen in ons huishouden volkomen versleten en we gingen lekker vroeg naar bed.
Artikelen (RSS)