Archief voor 16 April 2008

Wednesday 16Apr 2008

2e werkweek

Geplaatst door: Nanette in Max & Warrun, Nanette, Werk

Zondagmiddag om 5 uur wilde Warrun nog alleen maar naar bed. Wij dachten dat het oververmoeidheid was maar toen hij  ’s nachts om 12 uur wakker was (tot een uur of 2) had hij nog steeds koorts, ook wel een beetje trek en ook nog een beetje in de war van alles. Uiteindelijk is hij met zijn ontbijtkoek en beschuit in mijn bed in slaap gevallen, naast Branko en ik in het logeerbed.

Nanette legde me de volgende ochtend uit waarom het zo logisch was dat zij in het logeerbed ging en niet ik: Ik lag met mijn tanden (of eigenlijk mijn bitje) te knarsen en dus kon zij beter in een andere kamer slapen want dan had ze daar geen last van.  eh?

Maandag 14 april: We hebben Warrun, samen met Max, toch naar opvang gebracht met het idee dat als het niet ging we hem op konden halen. Om 9.30 uur belde opvang dat Warrun 39 graden had en ze hem panadol gingen geven (dit hadden we meegegeven met opdrachten wanneer te geven en hoeveel) als hij binnen 4 uur niet zou opknappen  moesten we hem ophalen kregen we te horen. Om 13 uur heb ik gebeld en toen ging het goed met hem. Ze hadden hem ‘s morgens de panadol gegeven en in de boekenhoek een bedje voor hem opgemaakt. Hij had 20 min. geslapen en was als een ander kind wakker geworden en de hele ochtend gewoon meegedaan. Toen ik belde sliep hij nog en ze zouden erna zijn temperatuur opnemen. Ik heb niets meer gehoord en toen ik de jongens op ging halen voelde hij wel wat warm maar er was verder niets aan hem te merken in zijn gedrag.
Thuis hebben we hem snel in bed gestopt, en zijn broer ook zodat ze goed bij konden slapen.

imageDinsdag 15 april :   Deze ochtend ging het al een stuk beter met Warrun. Branko bracht ze naar opvang omdat hij vandaag makkelijker zijn werk kon verlaten dan ik. Maar het is niet nodig geweest. 
Ik ging de kinderen ophalen uit opvang. Ik kreeg ze mee met allebei een stempel op de hand. Deze krijgen ze van de mevrouw die Kindy Groove doet op de dinsdagen.  Warrun zei bij weggaan ‘I LOOOOVVVVEEe spelen Elmo’ (= opvang. Vroeger zeiden we altijd, gaan jullie weer spelen? en de tas met Elmo erop ging ook mee met hun kleertjes erin.) We zijn met de bus naar huis gegaan altijd een leuke onderneming voor de jongens.

Woensdag 16 april kon ik vroeg het huis uit sluipen om 6.40 had ik al de bus, gelijk een goede oefening voor volgende week als ik om 8 uur op kantoor moet zijn voor een vergadering of 2 (met ontbijt, dat wel).
Branko ging een rustig dagje doen, naar de dierentuin, winkelen en .. uit eten.

Comments Geen reacties »

Wednesday 16Apr 2008

‘rustig’ dagje? ‘kdagvannie!

Geplaatst door: Branko in Branko, Max & Warrun

Aangezien Max en Warrun beide net ziek zijn geweest leek het me geen goed idee om te gaan zwemmen ook al waren Michele en ik dat in eerste instantie van plan. In plaats daarvan was het idee om de hele dag lekker rustig aan te doen zodat de jongens een beetje konden aansterken. Dat was het plan… dus….

Het volgende was de werkelijkheid: In eerste instantie lukte het plan aardig en Max en Warrun waren leuk aan het spelen. Toen belde Michele dat ze had afgesproken met een vriendin in de dierentuin en daar zou ze heel kort even heen gaan. Warrun en Max wilde per-se bij Jake en Amber thuis spelen maar Michele moest het huis uit. Ik stelde de ‘Zoo’ aan ze voor en daar waren ze heftig op tegen, maar de ‘dierentuin’ was een ERG goed idee, dat zagen ze wel zitten, dus daar gingen we.

2008-04-16 13-11-42 op stenen olifanten in Dierentuin Het korte tripje naar de dierentuin was een flinke tocht. Ik dacht dat ik geen kinderwagen nodig zou hebben, want we zouden alleen even naar de olifanten gaan kijken ofzo. Dat was het plan…. In werkelijkheid zaten Michele en de vriendin aan de andere kant van de dierentuin waar de jongens zeer gewillig, maar niet heel rechtlijnig heen zijn gelopen. Vanaf daar zijn we naar de vlindertuin, olifanten, apen en platypus gegaan en toen begon de vermoeidheid een beetje toe te slaan. We zijn allemaal nog bij de auto aangekomen en er zaten twee uitgeputte kereltjes achter in de auto… het lijkt een thema te worden.

Ik zou vervolgens nog ‘even’ wat boodschappen gaan doen, even een pakje van Louise ophalen bij het postkantoor, en even bij de videotheek gaan kijken of we 101 Dalmatiers voor de kids kunnen vinden. Dat was het plan….wederom….  De werkelijkheid was dat na een meter of 10 richting het postkantoor de jongens erg begonnen te steigeren, en ik kon ze geen ongelijk geven, dit was zeker niet het rustige dagje wat ik voor ze in gedachten had. Dus ik ging ze dragen; eerst een op elke heup/arm maar na een tijdje werd dat te zwaar en ontdekte ik dat als ik er een op mijn buik had, er best nog eentje voor kon (ik had een rugtas op mijn rug dus die plek was bezet). Met twee kereltjes, kirrend van plezier, op mijn buik kwam ik bij het postkantoor en zonder daar al te veel schade aan te richten gingen we zo ook weer terug naar de groenteboer (de videotheek hebben we ook even bekeken maar dat was niets). De supermarkt hebben we laten zitten, dat kon ik ze niet meer aan doen.

Ik zit dit verhaal nu (op 4 Mei) te schijven nu ik net weer door mijn rug ben gegaan en ik krijg al pijn als ik alleen al denk aan deze sjouwpartij. Op de dag zelf had ik gelukkig nergens last van, maar het was achteraf gezien vast toch niet zo’n goed idee.

Die avond waren de mannen in ons huishouden volkomen versleten en we gingen lekker vroeg naar bed.

Comments Geen reacties »