Vanmorgen waren de kinderen iets eerder op dan ik gehoopt had. 
Met zijn allen zijn we opgestaan. We vonden in de brievenbus de post van gisteren MET een kaartje dat er een pakje op het postkantoor lag voor ons. Dat moesten we gaan halen en we moesten ook eindelijk de laarzen kopen die ik al tijden zoek voor de jongens. Na het pakje opgehaald te hebben even in de plaatselijke winkel met laarzen gekeken, maar hier hadden ze maar 1 niet zo’n spannend uitziend paar voor de jongens. Hierna door naar Highpoint. Gelijk in de winkel waarvan we wisten dan die wel wat hadden, en we vonden 1 paar van de laarzen die we wel wilden. een 2e paar werd diep achterin het magazijn gevonden, net binnen gekomen. De 2 bijpassende regenjassen hebben we ook gekocht.l Da’s nu eindelijk afgerond.
We waren net op de speelgoed afdeling bij Myer toen Michele belde. Die had vandaag onverwacht een hele dag met kinderen zonder man en zocht volwassen conversatie. Ze kwam ook naar Myer en daarna gingen we zitten voor een kopje koffie, spaanse donuts en Branko een ijsje met zure slagroom. (hij heeft hem teruggebracht en een ander (zonder slagroom) teruggevrragd). Hierna moesten we nog op jacht naar lange broeken die niet gelijk gewatterd en wollig zijn voor de kinderen. Die vonden Michele en ik terwijl Branko er op lette dat de 4 kinderen niet wegliepen bij de tv/video afdeling waar de film van 101 Dalmatiers alle aandacht van ze opeiste.
Michele ging vast opzoek naar haar auto en wij gingen betalen en naar ons huis. Hier was Michele al, en speelde wat in de speeltuin. Net toen we aankwamen belde haar man dat hij opgehaald kon worden en klaar was met zijn activiteiten voor vandaag. Toen we het huis binnen liepen vonden de jongens hun fietsen en wilden er op uit. Wij hadden eigenlijk deze dag EVEN willen winkelen (het was al 4 uur!) en verder de jongens laten spelen dus natuurlijk mochten ze op pad. Helemaal enthousiast wilden ze naar het speelveld met de crossbaan en de grote grashelling, hier rijden ze stuiterend vanaf. Als ze hier genoeg van hebben trekken ze naar de crossbaan. Het was deze middag aardig druk en in het parkje, de kinderen op fietsen op de crossbaan werden nauwelijks bekeken, Warrun en Max gingen gewoon hun rondjes rijden. Toen ik boven op een heuveltje stond vertelde Warrun mij dat ik in de weg stond en aan de kant moest, eigenlijk moet ik misschien maar nog verder naar achter. Ga maar bij de schommels staan zei hij tenslotte (zie foto voor afstand).
Terwijl ik daar stond bedacht ik dat het leuk is om zo naar je kinderen te kijken en naar een vader die probeert te voetballen met een dochtertje en een beetje naar onze wilde mannen staart met een blik ‘deden de mijne maar zo leuk’. Maar uiteindelijk is het saai. ik moet maar een radiootje bij me stoppen zodat ik wat afleiding heb. Zelfs toen Max uitgleed riep hij, Geen auw, Ga weg, NEE geen kus! en zoef ging hij weer op zijn fiets.
Branko kwam me na een belletje aflossen en ik ging eten maken zodat dat klaar was als ze thuis kwamen. Het kwam precies goed uit.
Na het eten was er nog even tijd om een nieuw pakket uit Nederland open te maken en daarna was het bad en bed. Ik was alleen de tijd vergeten en was gezellig de tijd aan het nemen en het kletsen, zodoende lagen de kinderen pas om 8 uur in bed.
Branko: Ik probeerde krampachtig om een beetje vaart er in te houden zodat de jongens op tijd in bed zouden liggen, maar Nanette wist mijn pogingen zeer soepel af te weren en het hele proces uit te smeren, dit zeer tot mijn frustratie. Uiteindelijk heb ik me er maar even van gedistantieerd totdat ik geroepen werd voor het voorlezen van een boekje.
Artikelen (RSS)