Branette's Dagboek

Maandag 7 april, Nanette’s eerste werkdag. Om een idee te krijgen van het verkeer en het wegbrengen van de kinderen Bracht ik Branko met zijn fiets, en de kinderen naar opvang. Hier waren we om 7.30, als hij open gaat. Branko bracht de kinderen naar binnen en ik begon aan mijn tocht naar ‘t werk.

Branko: Nanette maakte nog doodleuk de opmerking tegen de jongens dat ze nog wel even op het bankje buiten hun boterham met pindakaas mochten opeten, terwijl ik met ijspegels op mijn knieeen in mijn korte broek buiten stond (het was 11 graden!!!). Gelukkig kon ik de jongens wijsmaken dat als ze gelijk naar binnen zouden gaan ze gelijk toast en cornflakes konden krijgen, en dat leek ze wel wat. Ze zijn rennend naar binnen gegaan en gingen lief zitten eten nadat Brooke (verzorger) ontbijt voor ze had gemaakt. Ze zwaaiden nog lief terwijl ik weg liep en ik was nog heel redelijk op tijd op weg naar mijn werk.

Ik weet de route want het is naast de kinderboerderij waar ik wel eens met parentgroup kom of op een zondag voor de farmersmarket met pannenkoeken en het koe-melken. De weg was niet druk en ik was iets over 8-en op het parkeerterrein. Ruim de tijd om even een item op de radio af te luisteren, mijn werk schoenen en blouse aan te trekken (schoenen nu pas voor het gemak en de blouse nu pas zodat er geen afdrukken van kinderhanden opzitten).
Op het werk werd ik leuk ontvangen. deze hele week is de vrouw er nog die ik moet vervangen dus ik wordt goed opgevangen. We zitten op de eerste verdieping hier zit ook het hostel van het huis. Op de begane grond zit het verzorgings-gedeelte. De bewoners van het hostel kunnen gewoon bij onze kantorenhoek naar binnen lopen en dat doen ze ook; Een vraagt ieder ochtend haar horloge vast te maken, een ander verzorgt kopietjes als je die nodig hebt, ze maken labeltjes voor mappen, ‘s middags wilde iemand geld wisselen en om 4 uur komt altijd dezelfde Maria even alle deuren dichtdoen en ‘goede nacht’ wensen. Het is een liefdevol geheel. Vol rust.
Het thuis staat naast een voormalig klooster en is letterlijk via een gang verbonden met de kerk van het klooster. In het klooster zitten nu artiesten en ernaast een bakkerij en vegetarisch eethuis. De meeste nonnen zijn min of meer met pensioen en wonen in units aan de andere kant van de straat. Enkele wonen in het tehuis. Ook wonen in het tehuis dames die ze ‘De Good Shepherd vrouwen’ noemen  dit zijn mensen die als kind bij de nonnen zijn gekomen en altijd daar of in een begeleidende woongemeenschap hebben gewoond.
Het huis heeft nog een afdeling, alleen een hostel en het ligt verder van het centrum richting het oosten, veel vroeger werd deze locatie gebruikt als retraite door de nonnen.

Ik ben leuk ingewerkt, heb veel gehoord, heb ook zo’n 3 uur alleen gezeten omdat de CEO nog eea af wilde handelen met de persoon die ik vervang. 
Om 12.30 gaat iedereen van het kantoor naar een kamer waar een eettafel staat en daar eten we allemaal samen. ‘Allemaal’ houdt in de mensen die in het kantoor gedeelte werken dat zijn de CEO, de assistent van de CEO, die ik vervang, de Financiele afdeling, een man genaamd Chris, voormalig apotheker en eigenaar van een specialiteiten papierwinkel in Brunswick, de Administratie afdeling, een vrouw genaamd Chris en vandaag was de pastorale medewerkster er ook, een zeer vrolijke, jolige dame met kalme stem. Er is nog een kwaliteitsmanager, die is deze week met vakantie, er is een onderhoudsmedewerker, een receptioniste en het hostel en het verzorgingstehuis hebben nog een Unit leider. Dan  heb je wel zo iedereen gehad met wie ik te maken heb.

Om 4.30 mocht ik weg en iets na 5-en was ik weer in Moonee Ponds. Ik belde Branko om te vragen wat hij had opgegeven voor ophaal tijd van de kinderen. Je kan altijd eerder komen maar om 5 uur is het avondeten en dat wil ik natuurlijk niet verstoren. Branko had 6 uur opgegeven, zodoende had ik even de tijd om bij  Michele langs te gaan voor een praatje en een kopje thee.

‘s Avonds na het in bed leggen van de kinderen eten gemaakt, met Branko gekletst, ook al was er nog niet zoveel te vertellen en de tassen gepakt voor de kinderen en mij voor morgenochtend (Branko pakt zijn eigen tassen).

Dinsdag 8 april:  Vanmorgen hielp Branko mij met de kinderen aankleden en ze in de auto zetten. Tussendoor  hebben we nog even met zijn alleen aan de ontbijt tafel gezeten, dat was wel gezellig. Na de kinderen bij opvang geinstalleerd te hebben aan weer een ontbijttafel zwaaiden ze me uit, door het zijraam zag ik ze nog met hun arm omhoog zitten, maar ze keken al ergens anders naar, totaal afgeleid van het zwaaien.
Ik dacht even een ander route te nemen, over iets grotere wegen NIET SLIM. ik was later dan gisteren, en het was gelijk drukker. De weg die ik nu nam kwam ook nog eens uit op een weg die samenvoegde met een uit de buitenwijken binnenkomende snelweg. Erg druk. Niet leuk. Ik stond precies om 8.30 in mijn kantoortje en de dag kon weer beginnen. Vandaag werd ik overal bij geroepen als iets met de EA (Executive Assistant) besproken werd, en als ze dat vergaten, dan ging ik er gewoon bij staan. Aan het eind van de dag heb ik de jongens ook weer opgehaald. Ze hadden zich uitstekend vermaakt en hadden een stempel op hun hand van de speciale muziekles(Kindy groove) die op dinsdag is (gegeven door iemand die dit op verschillende plekken doet en speciaal naar opvang komt). ZIJ hebben het duidelijk niet slecht getroffen met deze werk-regeling.

Woensdag 9 april: Vandaag sloop ik door het huis (niet echt). Ik moest, helaas voor Branko, gewoon het slaapkamerlicht aandoen om mijn kleren uit te zoeken. Hij vertelde ‘s avonds nog subtiel dat hij dat niet nodig heeft (hij doet dit ‘s morgens vroeg opstaan om naar je werk te gaan al een tijd langer,  en hij hoeft alleen een t-shirt uit te zoeken voor op zijn fietsbroek. Ik maak het mezelf een stuk moeilijker bij het aankleden door iets netjes te willen dragen, wat bij elkaar staat en waar ook nog eens geen kinderviezigheid op zit.)
Om Branko een beetje vrijheid te geven met de kinderen nam ik het OV. Ik kan ‘onze bus’ nemen. En dan bij de 2e spoorbaan die we kruisen overstappen op de trein, een paar haltes en het is nog een klein stukje lopen. Ik had echter niet opgelet bij Branko’s uitleg en had de bus naar het eindpunt genomen (tot de 3e spoorlijn). Vanaf hier was het ook maar een paar haltes en een stukje lopen, maar het is zonde van je tijd om het extra bochtje te maken. Ik kan voortaan ook nog 1 halte eerder uitstappen, ook al heet deze halte niet naar de wijk waar ik moet zijn, het is toch dichterbij de plek waar ik werk. 
Nu weet ik het allemaal en zal ik nog sneller zijn de volgende keer.
Vandaag waren er 2 vergaderingen waar ik bij zat, weer veel informatie opgedaan over het bedrijf en de gang van zaken. Ik zal de notulen moeten maken, 50% van het werk is het overnemen van de zinnen uit het vorige verslag en het invoegen van nieuwe gegevens. Het gaat wel lukken denk ik.

Vandaag ging Nanette werken en mocht ik met de jongens spelen, maar deze omdraaiing van rollen kon de jongens volstrekt niet storen. Ik had met Michele afgesproken dat we op woensdagen zouden gaan zwemmen en zo was het ook. Het duurde een tijdje voordat ik eindelijk bij haar kwam opdagen, want de jongens waren leuk aan het spelen, en toonde me meerdere malen dat ze heel erg georganiseerd kunnen zijn (zie foto’s), en daarna moest ik nog wat boodschappen doen. Ik had even overwogen om ook nog bij de ABC shop een DVD van Poko op te halen die Nanette besteld had, maar dat liet ik toch maar zitten.

Toen ik bij Michele aankwam rond een uur of 11 was ze zeer opgelucht om even met een volwassene te kunnen praten en alle kinderen gingen dolblij met elkaar spelen. Wij hadden zo de kans om vast het avondeten klaar te maken voor als we terug kwamen uit het zwembad; het werd canneloni gevuld met pompoen en ricotta, overgoten met tomatensaus en besprenkeld met kaas. Michele vroeg met welke lepel ik de canneloni wilde vullen keek ik haar onthutst aan en vroeg of ik gewoon een pastic zak mocht gebruiken. Zij bestudeerde mij daarop stomverbaasd terwijl ik een plastic zakje vulde met de vulling, een hoekje eraf knipte en de buisjes vol spoot. Ze was zeer onder de indruk van deze truc (van Nanette) omdat het zo wel veel sneller ging. Ik herinnerde me dat ik dit pas 1 keer eerder had gedaan, en dat was nog in Delft. We wonen nog niet eens zo lang in Melbourne, maar toch voelt Delft als ‘a lifetime away’.

 Na de voorbereidingen en een lunch zijn we uiteindelijk toch nog op pad gegaan naar het zwembad.  Wij vermoedde dat het de laatste kans zou zijn om nog buiten te kunnen zwemmen nu het al  najaar is, maar nog wel 26 graden, dus wij gingen op naar North Melbourne. Daar aangekomen was de teleurstelling (ook bij Warrun en Max) groot dat het zwembad dicht was! Op de deur stond dat het open was, maar de deur bleef dicht, er lag een deken over het zwembad en er was niemand. Toen maar naar het binnenbad bij Highpoint gegaan.

Daar aangekomen mochten we met zijn allen op 1 (familie)kaartje naar binnen. De jongen  achter de balie keek nog even verbaasd toen hij zag dat we met een kudde van 4 kinderen verder liepen. In het zwembad was ik diep onder de indruk van Jake en Amber die met hun zwemvestjes al echt zwemmend door het water gingen. Max en Warrun toonden wat jaloezie en konden met hun arm-drijvertjes het niet nadoen, dus ik besloot ter plekke dat ze ook van die zwemvestjes moeten hebben.
Er was verder niemand in het zwembad (we kwamen om 1 uur aan). Met zijn vieren hebben ze vreselijk veel plezier gehad op de glijbaan. Na een tijdje besloot Warrun dat hij even in het diepe bad wilde gaan spelen en terwijl ik vlug met Max achter hem aan holde werd hij vriendelijk aan de rand van het bad tegengehouden door een badmeester tot ik bij hem was. Max en Warrun wilden vrij snel weer terug naar het ondiepe warme water, maar Jake en Amber bleven een hele tijd echt rondzwemmen met Michele.

Toen we alles zat waren zijn we gaan omkleden om daarna terug te gaan naar Michele’s huis. Aangezien we nu toch bij Highpoint waren zijn Max, Warrun en ik wel nog even bij de ABC shop langs gelopen voor de DVD’s van Poko. Woensdagmiddag 4 uur is een uitstekende tijd om hier te winkelen, er was bijna niemand, dus prima parkeren en lekker rennen door het winkelcentrum.

Voor het eten wilde Michele voor de verandering iedereen aan tafel zetten (omdat Max en Warrun dat toch gewend zijn) en daar heeft Warrun in eerste instantie vreselijk zitten buffelen, en nadat er een toetje als beloning werd uitgeloofd heeft ook Max erg goed gegeten (dit geheel tot mijn verbazing omdat ze meestal niets moeten van nieuw eten, kaas of tomatensaus). Als beloning kregen ze een mooi bakje ijs waar ze tergend langzaam van smulden. Jake en Amber kregen minder ijs omdat ze hun eten niet op hadden en na enkele grote happen zaten zij  treurig toe te kijken hoe Max en Warrun genoten van hun ijs.

Na dit alles zijn we naar huis gegaan waar Nanette inmiddels ook weer was aangekomen. De jongens zijn doodmoe zonder al te veel problemen gaan slapen. Ik was zeer tevreden over een geslaagde dag.