Zaterdag 5 april hadden we weer een afspraak met de recruiter die me mijn huidige baan heeft bezorgd (Blair). ‘s Ochtends ging Nanette druk aan het werk in het huis terwijl ik met de jongens buiten ging spelen met hun fietsen. Tegenwoordig zit Max (bijna) net zo graag op zijn fiets (met maar 2 wielen!) als 
Warrun. Max wilde niet naar de crossbaan want ‘daar is het glad’, maar Warrun wel, en Warrun wist Max ervan te overtuigen dat je naast de crossbaan erg goed rondjes kon rijden. Toen we daar waren aangekomen ging Max als eerste met benen vooruit luid lachend een hele lange grashelling af waarna hij ‘nog een keer’ riep. Ik was stomverbaasd. Warrun en hij volgden elkaar door de bosjes, over het gras en, natuurlijk, over de crossbaan. 
Ik herinnerde Max er aan dat het ‘glad’ was op de crossbaan (hij is daar een keer uitgegleden) maar hij zei doodleuk dat hij niet ging vallen en ging vrolijk door. Warrun ging een keer flink onderuit maar het kon hem niet erg lang van zijn fiets af houden. Toen Warrun uiteindelijk in zijn broek had geplast zijn we terug naar huis gegaan waar we toen even lunch en een filmpje (de Aristocats) hebben genuttigd. Nanette heeft tijdens dit alles onder andere een heerlijke appeltaart gebakken volgens het recept wat we van Ellen hebben gekregen
Nanette deed nog even boodschappen waarna we met zijn allen op pad zijn 
gegaan naar Blair, Emma, Finn en hun jongste zoon Kieran (en hun hond Harry). De jongens waren al vrij snel het speelgoed van Finn aan het veroveren en vermaakten zich prima. Na een tijdje gingen we de hond uit laten in het park. De drie jongens maakte er een leuke hardloopwedstrijd van (Finn is iets jonger dan Max en Warrun). Tijdens het hardlopen was al duidelijk dat ze dikke maatjes waren geworden zoals Warrun goed samenvatte:”Dit was leuk, morgen gaan we weer hier spelen”.
We hebben inderdaad een gezellig middag/avond gehad en onze knullies lagen ‘s avonds weer heel laat in bed. Deze nacht ging de wintertijd is dus het kwam eigenlijk wel goed uit.
Zondag 6 april startte redelijk vergelijkbaar met zaterdag. We werden pas laat gewekt door de jongens (tegen 8 uur, wat 7 uur werd na het goed zetten van de klok)
Nanette: De ochtend begon met het openen van een postpakket van Opa en Oma. Ik had niet helemaal opgelet en terwijl we vrolijk met de pakjes bezig waren kwam het verjaarscadeau voor Branko te voorschijn. Ook al is hij nog lang niet jarig hij was aangenaam verrast en het pakje is nu weggestopt tot zijn verjaardag om hem nog een keer te verrassen. Voor de jongens zaten er 2 verkleed pakjes bij. Ridders! Ze weigerden echter deze aan te doen. Reden: ze wilden niet naar bed! De vorige keren zat er een pyjama in de pakjes. We moeten de komende tijd maar eens uitleggen wat verkleden is en inhoud. In de tussentijd zoekt Oma in Nederland naar een boekje over Ridders want die bedacht zich na het verzenden dat wij hier in Australie helemaal geen ridderhistorie hebben, geen kastelen en geen kruistochten.
Na het ontbijt en een tijdje rellen zijn we buiten een stuk gaan fietsen op de crossbaan (jawel, ook Max!). Na een tijdje wilde Warrun graag even over het fietspad langs de Moonee Ponds Creek rijden wat nogal wat zenuwen voor mij opleverde vanwege het fietsverkeer. De jongens waren helemaal enthousiast en wilden van elke helling af rijden, zo ook een mooie lange rechte afrit van een fietspad over de snelweg. Ik stond doodleuk te filmen terwijl er twee kleine raketjes voorbij flitsten waarna er een op het beton over de kop sloeg en de ander rakelings langs een houten hek ging om in de struiken neer te storten. Ik had me even niet gerealiseerd dat de jongens niet zo heel erg goed kunnen remmen op hun fietsjes. 
Ze huilden stevig en wilden naar huis (volgens eigen zeggen), maar na 3 minuten stapte Warrun op de fiets en zei :”Nu deze downhill naar het water en de bocht” en dat leek me nu net even niet zo’n goed idee. Max stoorde zich aan dit alles ook niet zo heel erg, hij stapte op zijn fiets en ging gewoon mee naar huis en wilde hier en daar weer een helling af…. dit gaat wat worden in de toekomst. Warrun was iets minder fortuinlijk want hij kon door een schram op zijn hand het stuur van zijn fiets niet meer zo goed vasthouden. Hij was redelijk tevreden toen ik hem een andere greep leerde waardoor je zelfs met een schram je stuur nog kan vasthouden. Tja ook ik heb wel eens met dat bijltje gehakt.
Na thuiskomst kregen M&W beide een mooie grote pleister voor hun verwondingen. Warrun wilde dat ik daarna een 
treinbaan voor hem ging bouwen en ik suggereerde dat hij zelf al zou kunnen beginnen met bouwen. Hij was zeer gefrustreerd dat het hem niet lukte, maar nadat ik hem bij twee stukjes had begeleid had hij het snel door en ging hij als een dolgeslagen bouwmeester aan het werk tot het resultaat er was zoals hij het wilde hebben. Max was ook zeer tevreden met het resultaat en ze hebben met hun treinen gespeeld zoals ze dat al een tijd niet heer hadden gedaan.
Artikelen (RSS)