Maandag 31 maart: Het is het begin van Branko’s 2e 40-urige werkweek in 4 dagen. We beginnen een systeem te krijgen dat werkt.
Het is leuk dat de jongens deze leeftijd zijn, ze vertellen vanalles en zijn niet beschaamd of bang dat ze iets raars zeggen. Zo krijg ik een goede blik in het leven en de gedachtenwereld van de jongens. zoals:
- We zijn een stukje Lego in de tuin kwijt. als ik na een uurtje nog eens ga kijken komt Warrun naast me staan en tuurt ook alsof hij zoekt dan zegt hij: ”nee, da’s weg. De spinnen hebben het meegenomen”.
- Op de deur van de logeerkamer hebben we een poster van Finding Nemo hangen. Met prominent de haai Bruce. Bij vlagen durft Max niet langs de poster te lopen. Bruce komt er uit. Ook durven de jongens soms niet alleen naar boven omdat Bruce daar is. En de tien keer erna rennen ze rond de poster en is er niets aan de hand.
- ‘Nevermind’ is een veel gebruikt woord. Als iets valt en ze willen het niet oppakken bijvoorbeeld.
- Het tellen gaat nog altijd van one- two- three- four- chicken – nine.
- Regelmatig krijg ik een goed keurende ‘Good Boy!’ naar mijn hoofd als ik iets indrukwekkends doe in de ogen van de jongens.
- Warrun rende door het huis:”Me too Me too”… omdat ik misschien wel iets aan Max ging geven dat hij ook wilde. Om zijn woorden meer draagkracht te geven ging hij over op de Nederlandse vertaling: “Ik twee, Ik twee.”
Dinsdag 1 april: Vanwege de vakantie-periode nog steeds geen playgroup, jammer voor Warrun want hij wil er wel graag heen; hij blijft iedere ochtend vragen of we die dag misschien playgroup hebben. Maar ik had wel iets anders leuks voor ze; de jongens hadden zo’n plezier bij de shows in het aquarium gehad dat ik er nog een keer heen wilde. Het programma voor de komende week was eigenlijk al aardig vol dus het werd nu of nooit.
Bij aankomst in het aquarium wilden de jongens gelijk naar de show, ik kon ze nog langs wat vissen leiden door te zeggen dat dat de route was, maar toen het toneel in zicht was was het Show-time! Warrun wist het weer zeker we moesten vooraan zitten. En IK ook, ook al ben ik wat groot en oud hiervoor. We hoefden maar een half uur te wachten en toen begon het. Iedereen stond op en ging dansen en zingen. Warrun en Max niet, Die waren volkomen tevreden waar ze zaten en gluurden ademloos tussen de benen door naar de show.
Na zo’n 12 minuten was het weer voorbij en moesten we wachten. 50 minuten. Met een ijsje in de hand konden we wel even aan de zijkant wachten. Maar zodra er enkele kinderen waren was er geen optie: We moesten vooraan zitten. Dit keer kon ik mijzelf tegen een pilaar plaatsen zodat ik niet het gevoel had dat ik voor ieder kind in de zaal zat. Nu zagen we Henry the Octopus en daarna was het wc stop en weer wachten. M&W vonden het prime ze hoefden niets anders en wilden niets anders. 
Deze pauze werd wat veraangenaamd door de foto-sessie die gehouden werd. De jongens wilden wel kijken maar NIET op de foto.
De 3e sessie begon (Captain Feathersword) en ik kon op een stoel aan de zijkant blijven zitten terwijl de jongens naar voren liepen. Maar toen de show begon kwamen ze snel terug en hebben op de stoelen en mijn schoot gestaan om alles te zien. Een beste plek vond ik. Nu hadden we alles gezien en wilde ik wel gaan. De jongens wilden eerst niet, maar een nattte broek hielp de situatie (niet het vernederede moment dat ik bij de balie moest melden waar er het aquarium een spoor en een plas te vinden was).
Artikelen (RSS)