Branette's Dagboek

Maandag 31 maart: Het is het begin van Branko’s 2e 40-urige werkweek in 4 dagen. We beginnen een systeem te krijgen dat werkt.

Het is leuk dat de jongens deze leeftijd zijn, ze vertellen vanalles en zijn niet beschaamd of bang dat ze iets raars zeggen. Zo krijg ik een goede blik in het leven en de gedachtenwereld van de jongens.  zoals:

• We zijn een stukje Lego in de tuin kwijt. als ik na een uurtje nog eens ga kijken komt Warrun naast me staan en tuurt ook alsof hij zoekt dan zegt hij: ”nee, da’s weg. De spinnen hebben het meegenomen”.
• Op de deur van de logeerkamer hebben we een poster van Finding Nemo hangen. Met prominent de haai Bruce. Bij vlagen durft Max niet langs de poster te lopen. Bruce komt er uit. Ook durven de jongens soms niet alleen naar boven omdat Bruce daar is. En de tien keer erna rennen ze rond de poster en is er niets aan de hand.
• ‘Nevermind’ is een veel gebruikt woord. Als iets valt en ze willen het niet oppakken bijvoorbeeld.
• Het tellen gaat nog altijd van one- two- three- four- chicken – nine.
• Regelmatig krijg ik een goed keurende ‘Good Boy!’ naar mijn hoofd als ik iets indrukwekkends doe in de ogen van de jongens.
• Warrun rende door het huis:”Me too Me too”… omdat ik misschien wel iets aan Max ging geven dat hij ook wilde. Om zijn woorden meer draagkracht te geven ging hij over op de Nederlandse vertaling: “Ik twee, Ik twee.”

Dinsdag 1 april: Vanwege de vakantie-periode nog steeds geen playgroup, jammer voor Warrun want hij wil er wel graag heen; hij blijft iedere ochtend vragen of we die dag misschien playgroup hebben. Maar ik had wel iets anders leuks voor ze; de jongens hadden zo’n plezier bij de shows in het aquarium gehad dat ik er nog een keer heen wilde. Het programma voor de komende week was eigenlijk al aardig vol dus het werd nu of nooit.

Bij aankomst in het aquarium wilden de jongens gelijk naar de show, ik kon ze nog langs wat vissen leiden door te zeggen dat dat de route was, maar toen het toneel in zicht was was het Show-time! Warrun wist het weer zeker we moesten vooraan zitten. En IK ook, ook al ben ik wat groot en oud hiervoor. We hoefden maar een half uur te wachten en toen begon het. Iedereen stond op en ging dansen en zingen. Warrun en Max niet, Die waren volkomen tevreden waar ze zaten en gluurden ademloos tussen de benen door naar de show.

Na zo’n 12 minuten was het weer voorbij en moesten we wachten. 50 minuten. Met een ijsje in de hand konden we wel even aan de zijkant wachten. Maar zodra er enkele kinderen waren was er geen optie: We moesten vooraan zitten. Dit keer kon ik mijzelf tegen een pilaar plaatsen zodat ik niet het gevoel had dat ik voor ieder kind in de zaal zat. Nu zagen we Henry the Octopus en daarna was het  wc stop en weer wachten. M&W vonden het prime ze hoefden niets anders en wilden niets anders. Deze pauze werd wat veraangenaamd door de foto-sessie die gehouden werd. De jongens wilden wel kijken maar NIET op de foto.

De 3e sessie begon (Captain Feathersword) en ik kon op een stoel aan de zijkant blijven zitten terwijl de jongens naar voren liepen. Maar toen de show begon kwamen ze snel terug en hebben op de stoelen en mijn schoot gestaan om alles te zien. Een beste plek vond ik. Nu hadden we alles gezien en wilde ik wel gaan. De jongens wilden eerst niet, maar een nattte broek hielp de situatie (niet het vernederede moment dat ik bij de balie moest melden waar er het aquarium een spoor en een plas te vinden was).

Het is eindelijk zover. Of eigenlijk was het een paar maanden geleden zover: Ik heb een eerste hulp cursus gedaan. Zoals te zien op de foto was het een zeer enerverende cursus, en ik ben erg blij dat ik een hoop dingen eens duidelijk uitgelegd heb gekregen.

De grootste eye-openeners voor mij waren (schrik niet):

• Eerste hulp, is eerste hulp. De enige taak is de ambulance op tijd bij je slachtoffer te krijgen.
• Als een hart is gestopt kan het alleen aan de praat gebracht worden door een elektrische schok. Hartmassage is dus alleen van belang vanwege punt 1: zorgen dat de ambulance een lijk in redelijk goede staat treft om echte hulp te bieden.
• Een hart dat gestopt is, geeft gedurende enkele dagen nog steeds elektrische pulsen af op een hartmonitor.
• Het dodelijkste beest in Australie is de gewone Bij (omdat zoveel mensen er allergisch voor zijn). Inmiddels weet ik dat diverse mieren om dezelfde reden eigenlijk nog dodelijker zijn in de zin van aantal slachtoffers per jaar. Evenzo, een automobiel is vele malen dodelijker dan welk beest dan ook.
• De theorieen met betrekking tot eerste hulp veranderen nogal eens (dit bleek uit het commentaar van de andere cursisten). Daarom is het zinnig om de cursus regelmatig te herhalen.

Ik heb erg genoten van de cursus en ik hoop dat ik Nanette kan overtuigen om het ook een keer te doen, het geeft volgens mij een hoop zelfvertrouwen in situaties waar dat belangrijk is.

Deze dag begon erg verwarrend voor mij. Mijn hersenen waren blijkbaar niet van plan om op te staan met de rest van mijn lichaam dus ik kon niet zo goed volgen wat nou allemaal de plannen waren. Nanette was verontwaardigd dat ik na mijn halve kop koffie nog steeds mijn hoofd er niet bij had.

Afijn: We gingen op pad om in een park te spelen samen met wat andere kinderen en moeders. Die waren er echter al 2 uur en waren helemaal gek geworden van de storm die buiten woedde, dus die gingen net weg toen wij aankwamen.

Max wilde erg graag zijn zonnebril op tegen het rondwaaiende zand en Warrun volgde zijn voorbeeld zelf, maar helaas kon het maar weinig helpen. Na een tijdje leuk rondrijden van Warrun (en wat voorzichtige pogingen van Max op zijn fiets!) gingen de jongens op weg naar het speeltuin  gedeelte. Max reed erheen en weer terug naar ons en hij was net onder een grote boom door of er kwam een enorme tak uit die boom naar beneden storten, precies waar Max net langs was gekomen. Ik was gelijk zeer genegen om naar de speeltuin te gaan die ver bij de bomen vandaan was. Max had hiervan zelf gelukkig niets door.

Nadat we echt wel goed waren uitgewaaid zijn we naar de bibliotheek gegaan vanwege een poppenkast optreden aldaar. De jongens waren zeer timide, zoals ze meestal zijn bij openbare gelegenheden, en ze leunden zeer knus tegen me aan. Vlak nadat ik ging zitten tussen de kinderen kwamen Jake en Amber ook bij me zitten en even later kwam nog een meisje (Emma, de dochter van Venessa, die ik wel een keer eerder had gezien) pardoes bij me op schoot zitten. Gezellig zo’n stapel kinderen, ik heb op speelplaatsen ook gemerkt dat ik af en toe als een rattenvanger van Hamelen ineens een horde kinderen achter me aan heb lopen (al is dit de laatste tijd wat minder geworden). De poppenkast zelf was erg leuk maar Max protesteerde heftig toen een verkouden vis heel hard een spuit water het publiek in nieste (en hem vol raakte).

Toen we terug thuis waren hebben de jongens nog even lekker rustig TV mogen kijken alvorens het alweer tijd was voor eten,bad,tandenpoetsen, boekje en naar bed.

Gedurende de middag was Nanette regelmatig aan de telefoon met een recruitment bureau die iemand zocht voor een fulltime baan van 2 maanden.

Woensdag waren we in het park, heeellll veel wind, storm zelfs en ik weet niet waarom maar ik kijk op mijn mobiel en daar was net een sms binnengekomen. Van het uitzendbureau, dat sturen ze dan naar heel wat mensen n.a.v. trefwoorden uit je cv (neem ik aan) Dit keer zochten ze wat ze hier ‘Executive Assistant’ noemen voor 5 weken, goed betaald, neem contact op met Sophia stond er per telefoon of sms. Ik was heel enthousiast want ik wil echt wel werken en af en toe heb ik spijt dat ik nee heb gezegd tegen die stomme baantjes van vorig jaar, als ik dan even goed nadenk heb ik toch weer geen spijt. 
Met dit aanbod kon ik mooi ervaring opdoen, bedacht ik.  Ik heb gelijk gebeld naar het uitzendbureau maar natuurlijk zat Sophia net aan de telefoon (die mededeling krijg je altijd als werkzoekende) dus ik liet mijn naam achter bij de receptioniste en die zei, Nou dag Venessa toen ik neerlegde Na dat 5 min. het gesprek overdacht te hebben heb ik een sms gestuurd dat ik 9 jaar dat werk had gedaan en interesse had en gelijk kon beginnen. Na een half uur heb ik nog een keer gebeld en toen kreeg ik via de secretaresse wel die Sophia aan de lijn. Ze zij dat ze reacties aan het verzamelen was en ze ging bekijken, ik kon nog net wel zeggen dat ik helemaal kon en 9 jaar ervaring had. Dat was om kwart over 1.
Om drie uur (net na de poppenkast show in de bibliotheek waar we heen waren) belde Sophia op of ik op gesprek kon komen, donderdagochtend. Nee da’s niet zo makkelijk voor mij. Vrijdagochtend stelde ik voor, dat kon wel,  maar dan wel vroeg. Vanmiddag? stelde ik toen voor. Ja dat kon en om 4 uur. Dus wij GELIJK naar huis, ik me omkleden in de tram springen, om 5 over 4 was ik bij het uitzendbureau in het centrum. Daar zag ik Sophia, ze vertelde dat het een baan was in een bejaardentehuis, werken voor de manager, aardige vrouw maar soms wat streng, goed verdienend, in een wijk naast het centrum, het was iets langer dan 5 weken, tot eind mei, of dat allemaal ok was, JA zei ik,
Goed zei zij dan ga ik je cv morgenochtend doorsturen, dank je voor het langskomen. Dat was dus weer zo’n sollicitatiegesprek dat ze tegen mij praten. 1 puntje was nog dat ze een politie controle wilden en dat duurde waarschijnlijk wat langer dan voor a.s. maandag en dan zou het beginnen. Nu zijn we voor het visum helemaal doorgelicht en dat heb ik verteld en ze ging proberen dat te gebruiken.
Donderdagochtend belde Sophia weer, ze had de mensen gesproken en ze vonden mij / mijn cv ok. en de politie check was ook goed genoeg zo. Sophia zou de informatie die ik nodig had doorsturen. Deze ontving ik vrijdagochtend. Maar ik was niet thuis want ik moest natuurlijk een nieuwe zwarte broek zodat ik er een beetje netjes bijloop en naar de kapper, dat moest toch al maar helemaal als ik ook nog professioneel er uit wil zien.

Donderdag heb ik kunnen regelen dat de jongens volgende week ook de dinsdagen en de donderdagen naar opvang kunnen. Vrijdag heb ik geregeld dat de hele maand April deze extra dagen kunnen komen. Voor Mei was dit niet mogelijk maar zij brachten zelf de optie dat dan wel de dinsdagen en woensdagen zouden kunnen. Nu was het aan Branko om zijn vrije dag te wisselen en dan was alles in kannen en kruiken.

Branko: mijn baas keek nogal moeilijk bij mijn verzoek om op donderdag vrij te hebben, temeer daar de belangrijke vergaderingen met de klanten beide naar donderdag zijn verplaats vanwege mij, maar hij ging toch wel akkoord. “We redden het wel een paar keer zonder jou” zei hij. Zo hoor ik het graag.

Ik vind het wel een beetje sneu dat de jongens 4 dagen naar opvang moeten, maar het is wel erg leuk dat ik nu eens weer ga werken en dan hetzelfde als ik gewend ben om te doen en dan ook nog geld te verdienen, wat goed uitkomt na al die tandarts-bezoeken de laatste tijd. 
Het wordt waarschijnlijk een beetje chaos hier thuis met al dat werk en gedoe maar het is maar voor korte tijd. Na mei kan ik weer schoonmaken, vrienden ontmoeten en opruimen, koken, uitrusten, met de kinderen dagen doorbrengen, enz..
EN na eind mei maak ik meer kans op andere banen, dat liet het uitzendbureau ook doorschemeren.

Vandaag kwam een moeder van playgroup op bezoek met haar 2 dochters. Een 4 jarige en een 2 jarige. De 2 jarige schutterde rond en deed wat ze wilde, dat doet ze altijd en overal. De 4 jarige had mij wat kopzorgen bezorgd. Wij hebben auto’s en treinen en auto’s en treinen en een kleed om met auto’s te rijden en een parkeer garage om met auto’s af te rijden. Wat moet je doen met een meisje?
We begonnen aan tafel met thee en de meegebrachte broodjes, krenten koek voor bij de drankjes. Hierna vond het oudste meisje wat puzzels en met haar moeder en M&W’s ‘hulp’ werden die gemaakt. Toen wilde ze boven kijken (de moeder probeerde het nog tegen te houden, maar het was iets wat ze met alle kinderen doet, vertelde de moeder). Warrun en Max rende achter elkaar aan, roepend dat ze niet op de bedden mocht springen. Geen idee hoe ze erbij kwamen.
Na even boven gespeeld te hebben kwamen ze weer naar beneden. Hier had ik inmiddels aan de kralen gedacht en de rest van de tijd hebben we zitten rijgen. Halverwege vroeg de gast heel lief of ze de ketting mee mocht nemen.

Ik vond het een leuke morgen en de jongens uiteindelijk ook want ‘s middags zei Warrun dat we het morgen weer zouden doen. En het meisje heeft ons ook uitgenodigd bij haar thuis dus die vond het ook wel leuk.

Zaterdag 5 april hadden we weer een afspraak met de recruiter die me mijn huidige baan heeft bezorgd (Blair). ‘s Ochtends ging Nanette druk aan het werk in het huis terwijl ik met de jongens buiten ging spelen met hun fietsen. Tegenwoordig zit Max (bijna) net zo graag op zijn fiets (met maar 2 wielen!) als Warrun. Max wilde niet naar de crossbaan want ‘daar is het glad’, maar Warrun wel, en Warrun wist Max ervan te overtuigen dat je naast de crossbaan erg goed rondjes kon rijden. Toen we daar waren aangekomen ging Max als eerste met benen vooruit luid lachend een hele lange grashelling af waarna hij ‘nog een keer’ riep. Ik was stomverbaasd. Warrun en hij volgden elkaar door de bosjes, over het gras en, natuurlijk, over de crossbaan. Ik herinnerde Max er aan dat het ‘glad’ was op de crossbaan (hij is daar een keer uitgegleden) maar hij zei doodleuk dat hij niet ging vallen en ging vrolijk door. Warrun ging een keer flink onderuit maar het kon hem niet erg lang van zijn fiets af houden. Toen Warrun uiteindelijk in zijn broek had geplast zijn we terug naar huis gegaan waar we toen even lunch en een filmpje (de Aristocats) hebben genuttigd. Nanette heeft tijdens dit alles onder andere   een heerlijke appeltaart gebakken volgens het recept wat we van Ellen hebben gekregen

Nanette deed nog even boodschappen waarna we met zijn allen op pad zijn gegaan naar Blair, Emma, Finn en hun jongste zoon Kieran (en hun hond Harry). De jongens waren al vrij snel het speelgoed van Finn aan het veroveren en vermaakten zich prima. Na een tijdje gingen we de hond uit laten in het park. De drie jongens maakte er een leuke hardloopwedstrijd van (Finn is iets jonger dan Max en Warrun). Tijdens het hardlopen was al duidelijk dat ze dikke maatjes waren geworden zoals Warrun goed samenvatte:”Dit was leuk, morgen gaan we weer hier spelen”.

 We hebben inderdaad een gezellig middag/avond gehad en onze knullies lagen ‘s avonds weer heel laat in bed. Deze nacht ging de wintertijd is dus het kwam eigenlijk wel goed uit.

Zondag 6 april startte redelijk vergelijkbaar met zaterdag. We werden pas laat gewekt door de jongens (tegen 8 uur, wat 7 uur werd na het goed zetten van de klok) 

Nanette: De ochtend begon met het openen van een postpakket van Opa en Oma. Ik had niet helemaal opgelet en terwijl we vrolijk met de pakjes bezig waren kwam het verjaarscadeau voor Branko te voorschijn. Ook al is hij nog lang niet jarig  hij was aangenaam verrast en het pakje is nu weggestopt tot zijn verjaardag om hem nog een keer te verrassen. Voor de jongens zaten er 2 verkleed pakjes bij. Ridders! Ze weigerden echter deze aan te doen. Reden: ze wilden niet naar bed! De vorige keren zat er een pyjama in de pakjes. We moeten de komende tijd maar eens uitleggen wat verkleden is en inhoud. In de tussentijd zoekt Oma in Nederland naar een boekje over Ridders want die bedacht zich na het verzenden dat wij hier in Australie helemaal geen ridderhistorie hebben, geen kastelen en geen kruistochten.

Na het ontbijt en een tijdje rellen zijn we buiten een stuk gaan fietsen op de crossbaan (jawel, ook Max!). Na een tijdje wilde Warrun graag even over het fietspad langs de Moonee Ponds Creek rijden wat nogal wat zenuwen voor mij opleverde vanwege het fietsverkeer. De jongens waren helemaal enthousiast en wilden van elke helling af rijden, zo ook een mooie lange rechte afrit van een fietspad over de snelweg. Ik stond doodleuk te filmen terwijl er twee kleine raketjes voorbij flitsten waarna er een op het beton over de kop sloeg en de ander rakelings langs een houten hek ging om in de struiken neer te storten. Ik had me even niet gerealiseerd dat de jongens niet zo heel erg goed kunnen remmen op hun fietsjes. Ze huilden stevig en wilden naar huis (volgens eigen zeggen), maar na 3 minuten stapte Warrun op de fiets en zei :”Nu deze downhill naar het water en de bocht” en dat leek me nu net even niet zo’n goed idee. Max stoorde zich aan dit alles ook niet zo heel erg, hij stapte op zijn fiets en ging gewoon mee naar huis en wilde hier en daar weer een helling af…. dit gaat wat worden in de toekomst. Warrun was iets minder fortuinlijk want hij kon door een schram op zijn hand het stuur van zijn fiets niet meer zo goed vasthouden. Hij was redelijk tevreden toen ik hem een andere greep leerde waardoor je zelfs met een schram je stuur nog kan vasthouden. Tja ook ik heb wel eens met dat bijltje gehakt.

Na thuiskomst kregen M&W beide een mooie grote pleister voor hun verwondingen. Warrun wilde dat ik daarna een treinbaan voor hem ging bouwen en ik suggereerde dat hij zelf al zou kunnen beginnen met bouwen. Hij was zeer gefrustreerd dat het hem niet lukte, maar nadat ik hem bij twee stukjes had begeleid had hij het snel door en ging hij als een dolgeslagen bouwmeester aan het werk tot het resultaat er was zoals hij het wilde hebben. Max was ook zeer tevreden met het resultaat en ze hebben met hun treinen gespeeld zoals ze dat al een tijd niet heer hadden gedaan.

Maandag 7 april, Nanette’s eerste werkdag. Om een idee te krijgen van het verkeer en het wegbrengen van de kinderen Bracht ik Branko met zijn fiets, en de kinderen naar opvang. Hier waren we om 7.30, als hij open gaat. Branko bracht de kinderen naar binnen en ik begon aan mijn tocht naar ‘t werk.

Branko: Nanette maakte nog doodleuk de opmerking tegen de jongens dat ze nog wel even op het bankje buiten hun boterham met pindakaas mochten opeten, terwijl ik met ijspegels op mijn knieeen in mijn korte broek buiten stond (het was 11 graden!!!). Gelukkig kon ik de jongens wijsmaken dat als ze gelijk naar binnen zouden gaan ze gelijk toast en cornflakes konden krijgen, en dat leek ze wel wat. Ze zijn rennend naar binnen gegaan en gingen lief zitten eten nadat Brooke (verzorger) ontbijt voor ze had gemaakt. Ze zwaaiden nog lief terwijl ik weg liep en ik was nog heel redelijk op tijd op weg naar mijn werk.

Ik weet de route want het is naast de kinderboerderij waar ik wel eens met parentgroup kom of op een zondag voor de farmersmarket met pannenkoeken en het koe-melken. De weg was niet druk en ik was iets over 8-en op het parkeerterrein. Ruim de tijd om even een item op de radio af te luisteren, mijn werk schoenen en blouse aan te trekken (schoenen nu pas voor het gemak en de blouse nu pas zodat er geen afdrukken van kinderhanden opzitten).
Op het werk werd ik leuk ontvangen. deze hele week is de vrouw er nog die ik moet vervangen dus ik wordt goed opgevangen. We zitten op de eerste verdieping hier zit ook het hostel van het huis. Op de begane grond zit het verzorgings-gedeelte. De bewoners van het hostel kunnen gewoon bij onze kantorenhoek naar binnen lopen en dat doen ze ook; Een vraagt ieder ochtend haar horloge vast te maken, een ander verzorgt kopietjes als je die nodig hebt, ze maken labeltjes voor mappen, ‘s middags wilde iemand geld wisselen en om 4 uur komt altijd dezelfde Maria even alle deuren dichtdoen en ‘goede nacht’ wensen. Het is een liefdevol geheel. Vol rust.
Het thuis staat naast een voormalig klooster en is letterlijk via een gang verbonden met de kerk van het klooster. In het klooster zitten nu artiesten en ernaast een bakkerij en vegetarisch eethuis. De meeste nonnen zijn min of meer met pensioen en wonen in units aan de andere kant van de straat. Enkele wonen in het tehuis. Ook wonen in het tehuis dames die ze ‘De Good Shepherd vrouwen’ noemen  dit zijn mensen die als kind bij de nonnen zijn gekomen en altijd daar of in een begeleidende woongemeenschap hebben gewoond.
Het huis heeft nog een afdeling, alleen een hostel en het ligt verder van het centrum richting het oosten, veel vroeger werd deze locatie gebruikt als retraite door de nonnen.

Ik ben leuk ingewerkt, heb veel gehoord, heb ook zo’n 3 uur alleen gezeten omdat de CEO nog eea af wilde handelen met de persoon die ik vervang. 
Om 12.30 gaat iedereen van het kantoor naar een kamer waar een eettafel staat en daar eten we allemaal samen. ‘Allemaal’ houdt in de mensen die in het kantoor gedeelte werken dat zijn de CEO, de assistent van de CEO, die ik vervang, de Financiele afdeling, een man genaamd Chris, voormalig apotheker en eigenaar van een specialiteiten papierwinkel in Brunswick, de Administratie afdeling, een vrouw genaamd Chris en vandaag was de pastorale medewerkster er ook, een zeer vrolijke, jolige dame met kalme stem. Er is nog een kwaliteitsmanager, die is deze week met vakantie, er is een onderhoudsmedewerker, een receptioniste en het hostel en het verzorgingstehuis hebben nog een Unit leider. Dan  heb je wel zo iedereen gehad met wie ik te maken heb.

Om 4.30 mocht ik weg en iets na 5-en was ik weer in Moonee Ponds. Ik belde Branko om te vragen wat hij had opgegeven voor ophaal tijd van de kinderen. Je kan altijd eerder komen maar om 5 uur is het avondeten en dat wil ik natuurlijk niet verstoren. Branko had 6 uur opgegeven, zodoende had ik even de tijd om bij  Michele langs te gaan voor een praatje en een kopje thee.

‘s Avonds na het in bed leggen van de kinderen eten gemaakt, met Branko gekletst, ook al was er nog niet zoveel te vertellen en de tassen gepakt voor de kinderen en mij voor morgenochtend (Branko pakt zijn eigen tassen).

Dinsdag 8 april:  Vanmorgen hielp Branko mij met de kinderen aankleden en ze in de auto zetten. Tussendoor  hebben we nog even met zijn alleen aan de ontbijt tafel gezeten, dat was wel gezellig. Na de kinderen bij opvang geinstalleerd te hebben aan weer een ontbijttafel zwaaiden ze me uit, door het zijraam zag ik ze nog met hun arm omhoog zitten, maar ze keken al ergens anders naar, totaal afgeleid van het zwaaien.
Ik dacht even een ander route te nemen, over iets grotere wegen NIET SLIM. ik was later dan gisteren, en het was gelijk drukker. De weg die ik nu nam kwam ook nog eens uit op een weg die samenvoegde met een uit de buitenwijken binnenkomende snelweg. Erg druk. Niet leuk. Ik stond precies om 8.30 in mijn kantoortje en de dag kon weer beginnen. Vandaag werd ik overal bij geroepen als iets met de EA (Executive Assistant) besproken werd, en als ze dat vergaten, dan ging ik er gewoon bij staan. Aan het eind van de dag heb ik de jongens ook weer opgehaald. Ze hadden zich uitstekend vermaakt en hadden een stempel op hun hand van de speciale muziekles(Kindy groove) die op dinsdag is (gegeven door iemand die dit op verschillende plekken doet en speciaal naar opvang komt). ZIJ hebben het duidelijk niet slecht getroffen met deze werk-regeling.

Woensdag 9 april: Vandaag sloop ik door het huis (niet echt). Ik moest, helaas voor Branko, gewoon het slaapkamerlicht aandoen om mijn kleren uit te zoeken. Hij vertelde ‘s avonds nog subtiel dat hij dat niet nodig heeft (hij doet dit ‘s morgens vroeg opstaan om naar je werk te gaan al een tijd langer,  en hij hoeft alleen een t-shirt uit te zoeken voor op zijn fietsbroek. Ik maak het mezelf een stuk moeilijker bij het aankleden door iets netjes te willen dragen, wat bij elkaar staat en waar ook nog eens geen kinderviezigheid op zit.)
Om Branko een beetje vrijheid te geven met de kinderen nam ik het OV. Ik kan ‘onze bus’ nemen. En dan bij de 2e spoorbaan die we kruisen overstappen op de trein, een paar haltes en het is nog een klein stukje lopen. Ik had echter niet opgelet bij Branko’s uitleg en had de bus naar het eindpunt genomen (tot de 3e spoorlijn). Vanaf hier was het ook maar een paar haltes en een stukje lopen, maar het is zonde van je tijd om het extra bochtje te maken. Ik kan voortaan ook nog 1 halte eerder uitstappen, ook al heet deze halte niet naar de wijk waar ik moet zijn, het is toch dichterbij de plek waar ik werk. 
Nu weet ik het allemaal en zal ik nog sneller zijn de volgende keer.
Vandaag waren er 2 vergaderingen waar ik bij zat, weer veel informatie opgedaan over het bedrijf en de gang van zaken. Ik zal de notulen moeten maken, 50% van het werk is het overnemen van de zinnen uit het vorige verslag en het invoegen van nieuwe gegevens. Het gaat wel lukken denk ik.

Vandaag ging Nanette werken en mocht ik met de jongens spelen, maar deze omdraaiing van rollen kon de jongens volstrekt niet storen. Ik had met Michele afgesproken dat we op woensdagen zouden gaan zwemmen en zo was het ook. Het duurde een tijdje voordat ik eindelijk bij haar kwam opdagen, want de jongens waren leuk aan het spelen, en toonde me meerdere malen dat ze heel erg georganiseerd kunnen zijn (zie foto’s), en daarna moest ik nog wat boodschappen doen. Ik had even overwogen om ook nog bij de ABC shop een DVD van Poko op te halen die Nanette besteld had, maar dat liet ik toch maar zitten.

Toen ik bij Michele aankwam rond een uur of 11 was ze zeer opgelucht om even met een volwassene te kunnen praten en alle kinderen gingen dolblij met elkaar spelen. Wij hadden zo de kans om vast het avondeten klaar te maken voor als we terug kwamen uit het zwembad; het werd canneloni gevuld met pompoen en ricotta, overgoten met tomatensaus en besprenkeld met kaas. Michele vroeg met welke lepel ik de canneloni wilde vullen keek ik haar onthutst aan en vroeg of ik gewoon een pastic zak mocht gebruiken. Zij bestudeerde mij daarop stomverbaasd terwijl ik een plastic zakje vulde met de vulling, een hoekje eraf knipte en de buisjes vol spoot. Ze was zeer onder de indruk van deze truc (van Nanette) omdat het zo wel veel sneller ging. Ik herinnerde me dat ik dit pas 1 keer eerder had gedaan, en dat was nog in Delft. We wonen nog niet eens zo lang in Melbourne, maar toch voelt Delft als ‘a lifetime away’.

 Na de voorbereidingen en een lunch zijn we uiteindelijk toch nog op pad gegaan naar het zwembad.  Wij vermoedde dat het de laatste kans zou zijn om nog buiten te kunnen zwemmen nu het al  najaar is, maar nog wel 26 graden, dus wij gingen op naar North Melbourne. Daar aangekomen was de teleurstelling (ook bij Warrun en Max) groot dat het zwembad dicht was! Op de deur stond dat het open was, maar de deur bleef dicht, er lag een deken over het zwembad en er was niemand. Toen maar naar het binnenbad bij Highpoint gegaan.

Daar aangekomen mochten we met zijn allen op 1 (familie)kaartje naar binnen. De jongen  achter de balie keek nog even verbaasd toen hij zag dat we met een kudde van 4 kinderen verder liepen. In het zwembad was ik diep onder de indruk van Jake en Amber die met hun zwemvestjes al echt zwemmend door het water gingen. Max en Warrun toonden wat jaloezie en konden met hun arm-drijvertjes het niet nadoen, dus ik besloot ter plekke dat ze ook van die zwemvestjes moeten hebben.
Er was verder niemand in het zwembad (we kwamen om 1 uur aan). Met zijn vieren hebben ze vreselijk veel plezier gehad op de glijbaan. Na een tijdje besloot Warrun dat hij even in het diepe bad wilde gaan spelen en terwijl ik vlug met Max achter hem aan holde werd hij vriendelijk aan de rand van het bad tegengehouden door een badmeester tot ik bij hem was. Max en Warrun wilden vrij snel weer terug naar het ondiepe warme water, maar Jake en Amber bleven een hele tijd echt rondzwemmen met Michele.

Toen we alles zat waren zijn we gaan omkleden om daarna terug te gaan naar Michele’s huis. Aangezien we nu toch bij Highpoint waren zijn Max, Warrun en ik wel nog even bij de ABC shop langs gelopen voor de DVD’s van Poko. Woensdagmiddag 4 uur is een uitstekende tijd om hier te winkelen, er was bijna niemand, dus prima parkeren en lekker rennen door het winkelcentrum.

Voor het eten wilde Michele voor de verandering iedereen aan tafel zetten (omdat Max en Warrun dat toch gewend zijn) en daar heeft Warrun in eerste instantie vreselijk zitten buffelen, en nadat er een toetje als beloning werd uitgeloofd heeft ook Max erg goed gegeten (dit geheel tot mijn verbazing omdat ze meestal niets moeten van nieuw eten, kaas of tomatensaus). Als beloning kregen ze een mooi bakje ijs waar ze tergend langzaam van smulden. Jake en Amber kregen minder ijs omdat ze hun eten niet op hadden en na enkele grote happen zaten zij  treurig toe te kijken hoe Max en Warrun genoten van hun ijs.

Na dit alles zijn we naar huis gegaan waar Nanette inmiddels ook weer was aangekomen. De jongens zijn doodmoe zonder al te veel problemen gaan slapen. Ik was zeer tevreden over een geslaagde dag.

Donderdag 10 april: Vandaag waren we allemaal een beetje later en ook al hielp Branko met aankleden, ontbijt en in de auto gaan. Vandaag was een dag waarvoor ik al gewaarschuwd was: Fish & chips stond er op het menu van het tehuis. Wij kunnen ook van het menu bestellen. En vandaag stonden er om 12.30 5 warme lunches met salade klaar. De kosten worden van het salaris ingehouden of zoals in mijn geval direct betaalt aan de Chris die de centjes in een tinnen blikje doet in een klein kluisje. Vier dollar was ik kwijt vandaag. 
Vandaag kwam ook Sophia van het uitzendbureau even langs. Kennelijk zijn er mensen die een baan aannemen om dan zo snel mogelijk van hun stoel te vallen en een uitkering te eisen van het bureau. Nu is alles gecheckt en alles is veilig en ok bevonden. Het was een gezellig gesprek, ik kreeg ook nog een beker.
De vrouw die ik vervang zei dat ze het opmerkelijk vond hoe goed we met elkaar op kunnen schieten en elkaar begrijpen. Met 2 woorden of een halve zin begrijpen we elkaar en vullen we elkaar aan. Het zal wel raar zijn volgende week, dan is het zo’n beetje weer een eerste dag want zij is er niet meer, de persoon waar ik de meeste tijd mee heb doorgebracht.
Ik was weer zo rond 5-en in Moonee Ponds en ik heb gemerkt dat het handig is om niet gelijk door te moeten rennen naar opvang, maar dat ik een klein uurtje heb om nog wat boodschappen te doen of fruit in te slaan, of een kopje thee bij Michele dat kan ook natuurlijk.

Vrijdag 11 april:  Vandaag waren we weer allemaal op tijd. De jongens waren wel merkbaar vermoeider dan als ze niet 4 dagen naar opvang gaan, maar ze wennen wel en zullen volgende week niet meer zo lang ‘s avonds alles grappig vinden als ze weten wat voor drukke week eraan komt, en de tijd die ze krijgen om te slapen zullen ze dan (hopelijk) ook beter benutten.
Vandaag heeft de vrouw die ik vervang de laatste wetenswaardigheid over het bedrijf overgegeven. Zoals de speciale broodjes voor lunch als de CEO er niet is rond lunchtijd.
De CEO werkt normaal van 6 tot 3.30 (ongeveer), de vrouw die ik vervang van 7.30 tot 4.30, Maar ik mag van 8.30 tot 4.30 werken. Gelukkig maar. Met deze werktijden heb ik iedere middag een uurtje of meer om ongestoord te werken en e.e.a. af te ronden. Vandaag was de baas al voor de lunch vertrokken (vanwege een kapotte wasdroger) en in zo’n geval wordt er een broodjeswinkel gebeld, zo’n 8 personen geven hun bestelling door, 2 mensen gaan weg, 1 rijdt de ander springt de winkel in, en heel snel zijn ze weer terug met hele knapperige puntjes gevuld met salade en oosters gekruid vlees. Heerlijk!
De dag was verder ook goed.
De vrouw die ik vervang nam met een grote knuffel afscheid van me.

Vanmorgen waren de kinderen iets eerder op dan ik gehoopt had.
Met zijn allen  zijn we opgestaan. We vonden in de brievenbus de post van gisteren MET een kaartje dat er een pakje op het postkantoor lag voor ons. Dat moesten we gaan halen en we moesten ook eindelijk de laarzen kopen die ik al tijden zoek voor de jongens. Na het pakje opgehaald te hebben even in de plaatselijke winkel met laarzen gekeken, maar hier hadden ze maar 1 niet zo’n spannend uitziend paar voor de jongens. Hierna door naar Highpoint. Gelijk in de winkel waarvan we wisten dan die wel wat hadden, en we vonden 1 paar van de laarzen die we wel wilden. een 2e paar werd diep achterin het magazijn gevonden, net binnen gekomen. De 2 bijpassende regenjassen hebben we ook gekocht.l Da’s nu eindelijk afgerond.
We waren net op de speelgoed afdeling bij Myer toen Michele belde. Die had vandaag onverwacht een hele dag met kinderen zonder man en zocht volwassen conversatie. Ze kwam ook naar Myer en daarna gingen we zitten voor een kopje koffie, spaanse donuts en Branko een ijsje met zure slagroom. (hij heeft hem teruggebracht en een ander (zonder slagroom) teruggevrragd). Hierna moesten we nog op jacht naar lange broeken die niet gelijk gewatterd en wollig zijn voor de kinderen. Die vonden Michele en ik terwijl Branko er op lette dat de 4 kinderen niet wegliepen bij de tv/video afdeling waar de film van 101 Dalmatiers alle aandacht van ze opeiste.
Michele ging vast opzoek naar haar auto en wij gingen betalen en naar ons huis. Hier was Michele al, en speelde wat in de speeltuin. Net toen we aankwamen belde haar man dat hij opgehaald kon worden en klaar was met zijn activiteiten voor vandaag. Toen we het huis binnen liepen vonden de jongens hun fietsen en wilden er op uit. Wij hadden eigenlijk deze dag EVEN willen winkelen (het was al 4 uur!) en verder de jongens laten spelen dus natuurlijk mochten ze op pad. Helemaal enthousiast wilden ze naar het speelveld met de crossbaan en de grote grashelling, hier rijden ze stuiterend vanaf. Als ze hier genoeg van hebben trekken ze naar de crossbaan. Het was deze middag aardig druk en in het parkje, de kinderen op fietsen op de crossbaan werden nauwelijks bekeken, Warrun en Max gingen gewoon hun rondjes rijden. Toen ik boven op een heuveltje stond vertelde Warrun mij dat ik in de weg stond en aan de kant moest, eigenlijk moet ik misschien maar nog verder naar achter. Ga maar bij de schommels staan zei hij tenslotte (zie foto voor afstand).
Terwijl ik daar stond bedacht ik dat het leuk is om zo naar je kinderen te kijken en naar een vader die probeert te voetballen met een dochtertje en een beetje naar onze wilde mannen staart met een blik ‘deden de mijne maar zo leuk’. Maar uiteindelijk is het saai. ik moet maar een radiootje bij me stoppen zodat ik wat afleiding heb. Zelfs toen Max uitgleed riep hij, Geen auw, Ga weg, NEE geen kus! en zoef ging hij weer op zijn fiets.
Branko kwam me na een belletje aflossen en ik ging eten maken zodat dat klaar was als ze thuis kwamen. Het kwam precies goed uit.
Na het eten was er nog even tijd om een nieuw pakket uit Nederland open te maken en daarna was het bad en bed. Ik was alleen de tijd vergeten en was gezellig de tijd aan het nemen en het kletsen, zodoende lagen de kinderen pas om 8 uur in bed.

Branko: Ik probeerde krampachtig om een beetje vaart er in te houden zodat de jongens op tijd in bed zouden liggen, maar Nanette wist mijn pogingen zeer soepel af te weren en het hele proces uit te smeren, dit zeer tot mijn frustratie. Uiteindelijk heb ik me er maar even van gedistantieerd totdat ik geroepen werd voor het voorlezen van een boekje.

Vandaag ging Nanette er op uit om boodschappen te doen en ik ging met Max en Warrun naar buiten om een stukje te fietsen. Nanette had verteld dat er muziek in Queen’s park was dus ik wilde daar wel even gaan kijken.

Onderweg richting het park was de muziek al hoorbaar en telkens als ik de jongens hier op wees gingen ze heel ingespannen luisteren, maar ik kon Max niet aan zijn verstand krijgen dat de positie van zijn hand niet geheel optimaal was.

Zodra we in het park waren was de muziek prima te horen en Warrun en Max zaten letterlijk te dansen op hun fietsen, dit zeer tot het vermaak van andere mensen in het park. Zodra we echt voor het podium kwamen vielen de kereltjes helemaal stil, volgens eigen zeggen omdat de muziek toch wel een beetje te hard was. Ik vermoed zelf dat de bewegende muzikanten toch ook wel voor een deel verantwoordelijk waren voor de hypnose van Max en Warrun.

Ik probeerde Nanette per telefoon te vragen of ze ook nog naar het park wilde komen maar ik kon niets horen door de muziek. Pas na een tijdje besefte ik dat een SMSje wel zou lukken en Nanette besloot om eerst  de boodschappen thuis te brengen.

Toen we weggingen bij de muziek wilde ik een bakje noodles kopen voor de jongens maar de standhouder was net aan het opruimen en hij zei dat hij trakteerde. Ik was zeer tevreden hierover en heb erg genoten van de noodles, Max en Warrun hielden het liever bij hun boterhammen. Deze boterhammen waren een extra groot succes omdat ze na het opeten van de boterham de broodkorst van mij wel aan de meeuwen mochten geven. Uiteindelijk lokte Warrun de meeuwen met het brood en Max joeg de meeuwen op met zijn fietsje: Dolle pret.

Na deze lunch zijn we nog een enorm stuk  gaan fietsen in het park, maar toen we naar huis gingen zei Warrun:”Pappa, Warrun moe” en hij ging op de grond heel verloren zitten kijken (niet huilen niet zeuren, gewoon leeg). Ik belde Nanette om te vragen of ze ons wilde ophalen en dat deed ze met plezier. Max wilde volgens eigen zeggen, nog wel een stuk fietsen maar Warrun kon echt geen pap meer zeggen. Opgelucht stapte hij in  de auto toen die er was en tevreden gingen we naar huis. Hier bleef Warrun erg slap en lusteloos het bleek dat hij 38 graden koorts had; als ik oververmoeid raak wordt ik ook vaak op zo’n manier ziek dus het kwam me bekend voor. Warrun is heel vroeg tevreden naar bed gegaan en heeft heeeeeeel lang geslapen. Max genoot van de aandacht die hij in zijn eentje kreeg (een paar dagen later was hij echter ook ziek).

Zondagmiddag om 5 uur wilde Warrun nog alleen maar naar bed. Wij dachten dat het oververmoeidheid was maar toen hij  ’s nachts om 12 uur wakker was (tot een uur of 2) had hij nog steeds koorts, ook wel een beetje trek en ook nog een beetje in de war van alles. Uiteindelijk is hij met zijn ontbijtkoek en beschuit in mijn bed in slaap gevallen, naast Branko en ik in het logeerbed.

Nanette legde me de volgende ochtend uit waarom het zo logisch was dat zij in het logeerbed ging en niet ik: Ik lag met mijn tanden (of eigenlijk mijn bitje) te knarsen en dus kon zij beter in een andere kamer slapen want dan had ze daar geen last van.  eh?

Maandag 14 april: We hebben Warrun, samen met Max, toch naar opvang gebracht met het idee dat als het niet ging we hem op konden halen. Om 9.30 uur belde opvang dat Warrun 39 graden had en ze hem panadol gingen geven (dit hadden we meegegeven met opdrachten wanneer te geven en hoeveel) als hij binnen 4 uur niet zou opknappen  moesten we hem ophalen kregen we te horen. Om 13 uur heb ik gebeld en toen ging het goed met hem. Ze hadden hem ‘s morgens de panadol gegeven en in de boekenhoek een bedje voor hem opgemaakt. Hij had 20 min. geslapen en was als een ander kind wakker geworden en de hele ochtend gewoon meegedaan. Toen ik belde sliep hij nog en ze zouden erna zijn temperatuur opnemen. Ik heb niets meer gehoord en toen ik de jongens op ging halen voelde hij wel wat warm maar er was verder niets aan hem te merken in zijn gedrag.
Thuis hebben we hem snel in bed gestopt, en zijn broer ook zodat ze goed bij konden slapen.

Dinsdag 15 april :   Deze ochtend ging het al een stuk beter met Warrun. Branko bracht ze naar opvang omdat hij vandaag makkelijker zijn werk kon verlaten dan ik. Maar het is niet nodig geweest. 
Ik ging de kinderen ophalen uit opvang. Ik kreeg ze mee met allebei een stempel op de hand. Deze krijgen ze van de mevrouw die Kindy Groove doet op de dinsdagen.  Warrun zei bij weggaan ‘I LOOOOVVVVEEe spelen Elmo’ (= opvang. Vroeger zeiden we altijd, gaan jullie weer spelen? en de tas met Elmo erop ging ook mee met hun kleertjes erin.) We zijn met de bus naar huis gegaan altijd een leuke onderneming voor de jongens.

Woensdag 16 april kon ik vroeg het huis uit sluipen om 6.40 had ik al de bus, gelijk een goede oefening voor volgende week als ik om 8 uur op kantoor moet zijn voor een vergadering of 2 (met ontbijt, dat wel).
Branko ging een rustig dagje doen, naar de dierentuin, winkelen en .. uit eten.

Aangezien Max en Warrun beide net ziek zijn geweest leek het me geen goed idee om te gaan zwemmen ook al waren Michele en ik dat in eerste instantie van plan. In plaats daarvan was het idee om de hele dag lekker rustig aan te doen zodat de jongens een beetje konden aansterken. Dat was het plan… dus….

Het volgende was de werkelijkheid: In eerste instantie lukte het plan aardig en Max en Warrun waren leuk aan het spelen. Toen belde Michele dat ze had afgesproken met een vriendin in de dierentuin en daar zou ze heel kort even heen gaan. Warrun en Max wilde per-se bij Jake en Amber thuis spelen maar Michele moest het huis uit. Ik stelde de ‘Zoo’ aan ze voor en daar waren ze heftig op tegen, maar de ‘dierentuin’ was een ERG goed idee, dat zagen ze wel zitten, dus daar gingen we.

Het korte tripje naar de dierentuin was een flinke tocht. Ik dacht dat ik geen kinderwagen nodig zou hebben, want we zouden alleen even naar de olifanten gaan kijken ofzo. Dat was het plan…. In werkelijkheid zaten Michele en de vriendin aan de andere kant van de dierentuin waar de jongens zeer gewillig, maar niet heel rechtlijnig heen zijn gelopen. Vanaf daar zijn we naar de vlindertuin, olifanten, apen en platypus gegaan en toen begon de vermoeidheid een beetje toe te slaan. We zijn allemaal nog bij de auto aangekomen en er zaten twee uitgeputte kereltjes achter in de auto… het lijkt een thema te worden.

Ik zou vervolgens nog ‘even’ wat boodschappen gaan doen, even een pakje van Louise ophalen bij het postkantoor, en even bij de videotheek gaan kijken of we 101 Dalmatiers voor de kids kunnen vinden. Dat was het plan….wederom….  De werkelijkheid was dat na een meter of 10 richting het postkantoor de jongens erg begonnen te steigeren, en ik kon ze geen ongelijk geven, dit was zeker niet het rustige dagje wat ik voor ze in gedachten had. Dus ik ging ze dragen; eerst een op elke heup/arm maar na een tijdje werd dat te zwaar en ontdekte ik dat als ik er een op mijn buik had, er best nog eentje voor kon (ik had een rugtas op mijn rug dus die plek was bezet). Met twee kereltjes, kirrend van plezier, op mijn buik kwam ik bij het postkantoor en zonder daar al te veel schade aan te richten gingen we zo ook weer terug naar de groenteboer (de videotheek hebben we ook even bekeken maar dat was niets). De supermarkt hebben we laten zitten, dat kon ik ze niet meer aan doen.

Ik zit dit verhaal nu (op 4 Mei) te schijven nu ik net weer door mijn rug ben gegaan en ik krijg al pijn als ik alleen al denk aan deze sjouwpartij. Op de dag zelf had ik gelukkig nergens last van, maar het was achteraf gezien vast toch niet zo’n goed idee.

Die avond waren de mannen in ons huishouden volkomen versleten en we gingen lekker vroeg naar bed.

Donderdag 17 april: Branko heeft weer de kinderen weggebracht vandaag. Ik had een beetje ‘een van die ochtenden’, Miste de bus, trof een ‘express trein’ die overal stopte TOT de halte voordat ik eruit moet om vervolgens 6 haltes door te zoeven. zodat ik die weer terug moest reizen, wel in een legere trein (het blijft net zo makkelijk positieve dingen te vinden als negatieve in je ervaringen).. Ik was toch nog om 8:34 op mijn werk. Heel goed vond ik zelf. De CEO waar ik voor werk was er toch niet tot 12 uur dus eigenlijk maakte het niet uit, maar ik wil ook niet gelijk de eerste keer dat ze er niet is ontzettend alles verslonzen. Verder was ik alleen mijn sleutel vergeten dus ik had hulp nodig bij het openen en sluiten van mijn kantoor en moest ik aan de tuintafel in de achtertuin wachten tot Branko met de jongens thuis kwam.
Op het werk belde Michele om 3 uur voor een praatje. Haar zoontje was ziek. En kennelijk begint het een beetje eenzaam te worden, zoveel dagen zonder mij.

Vrijdag 18 april:  Vandaag had ik  weer veel tijd voor mezelf op kantoor de directeur was al 10 uur naar diverse afspraken en is niet meer teruggekomen. Branko bracht en haalde de kinderen weer vandaag.
Voor het slapen gaan hebben we nog het pakje van Louise opgemaakt.

Vanochtend vroeg ik aan Branko of we misschien in het park moesten gaan ontbijten. Hheeeuuuuh zei hij. 10 min. later was hij weer boven, misschien toch wel. Er was geen brood, (op een af andere manier niet door mij gemaakt gisteravond) en de melk was ook zo goed als op. Wij allemaal in de auto, de jongens met een plakje koek ze snappen nog niet zo, “even wachten je krijgt straks”.

Branko ging eerst even kijken of het cafe in Queen’s Park al serveerde voordat we allemaal uit de auto zouden klimmen. Nee ontbijten zou pas om 9 uur kunnen en het was 8.30 uur. Ik reed gelijk door naar plan 2 (nadat Branko weer ingestapt was): het cafe tegenover het station. We kregen een tafeltje in een hoek precies bij een groot raam zodat de jongens goed treinen konden kijken.
De jongens aten een krentenboterham, milkshake en de bolletjes ijs van mijn pancakes met berrie compote. Branko had 2 gepocheerde eieren, 1 Benedict en 1 Florentine (de Florentine was iets lekkerder). Ik heb genoten.
Vervolgens zochten we een parkeerplekje voor boodschappen en de kapper, we konden er niet zo snel eentje  vinden maar de jongens wilden zeker naar Lenny dus we deden nog een rondje tot we de auto wel kwijt konden. Bij de kapper werd Max eerst geknipt door de assistent Sam en Warrun even later door Lenny. Max wilde wel, Warrun niet. Volkomen tevreden verlieten we de zaak. Branko liep met de kinderen terug naar de auto terwijl ik naar de winkels ging voor enkele boodschappen (melk en fruit). We ontmoetten elkaar weer op het parkeerterrein waar Branko en de jongens mij oppikte.
Op de paar kilometer die we naar huis moesten kwamen we precies op de rotonde Michele tegen (we draaiden als het ware om elkaar heen). Zij gingen naar hun nieuwe huis en wij mochten ook even kijken. Op 3 mei gaat ze verhuizen.
Na de lunch heeft Branko de kinderen ge-entertaint en rustig gehouden/niet te druk gemaakt, ze hebben het door de week heen al druk genoeg met 4 dagen opvang. En ik mocht winkelen bij Meyer; we hadden kortingsbonnen ontvangen die voordeel boven op kortingen aanbood (als je maar genoeg besteedde). Ik heb leuk rondgekeken naar kleding voor mij en Lego voor de jongens, alle jongens.

Zondag 20 April
Het was lekker weer dus een goede dag om wat tijd buiten door te brengen. Moederdag zit er aan te komen dus gingen we in de tuin mooie kettingen maken van kraaltjes en gekleurde maccheroni. Warrun en Max hebben helaas de neiging om hun creaties weer af te halen en de kraaltjes terug te stoppen als ze klaar zijn dus de enige overgebleven produkten waren van Nanette’s hand. In de middag was het tijd om even een stuk te gaan fietsen en Branko had de ingeving om er op skeelers achteraan te gaan. Max, en vooral Warrun, hadden het nogal moeilijk met het idee dat papa sneller ging dan zij, hetgeen versterkt werd doordat Branko niet kon stoppen.  Ze vonden het verder wel erg grappig om papa op wieltjes te zien.

Vanochtend hebben we eerst een tijd thuis gespeeld voordat we vertrokken naar de bibliotheek om lekker wat boekjes te gaan lezen en er ook een paar te lenen. Onderweg naar de bieb hebben we eerst boodschappen gedaan waarbij Max en Warrun een lekker broodje (met glazuur) kregen. We hebben dit voor de bibliotheek in de zon zitten eten. In de bibliotheek zelf hadden de jongens meer oog voor het verzamelen van boeken, en het re-organiseren van het meubilair dan voor mij, Branko die zat voor te lezen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Redelijk vroeg in de middag vertrokken we richting Nanette’s werk om haar op te halen zodat we daarna samen naar de flying foxes konden gaan kijken (vlakbij Nanette’s werk). We waren iets te vroeg bij het kantoor, maar de jongens konden zich prima vermaken met hun fietsen in de kloostertuin ernaast. Nanette was vroeg begonnen deze dag dus we konden op tijd doorrijzen naar de vleermuizen. Helaas was die dag een of andere activiteit geweest in Yarra Bend Park, dus we konen er met de auto eigenlijk niet in. Na wat navragen kwamen we er achter dat er nog wel een ingang open was, en dat bleek toevallig net de ingang te zijn vlakbij de vleermuizen.

We parkeerden en gingen gelijk even kijken, maar waren we nog wat vroeg en de vleermuizen hingen maar wat te hangen, wachtend tot het donker werd en hun dagelijkse leventje begon. Op dat moment kwam Simon (Branko’s oude baas) langs varen in zijn kayak en konden we een korte babbel maken. (we wisten van deze plek omdat Branko hier met zijn baas had gekayakt, en nu was de man er dus weer. Niet zo bijzonder eigenlijk, woensdag is zijn kayak oefen dag)  Max en Warrun vonden die kleine boot veel interessanter dan de vleermuizen en zeiden vol overtuiging dat papa ook maar moest gaan varen.

En modderig paadje langs de rivier bracht een tijd vermaak voor de jongens met hun fietsen totdat Warrun languit in de grooste modderpoel viel. Hij was volkomen overstuur van de modder en kon er niet van overtuigd worden dat het niet erg was dus hij moest teruggesleept worden naar een kraan voordat hij weer een beetje tot rust was gekomen. We hebben nog even gekeken of de vleermuizen al een beetje wakker waren, maar het was nog steeds een beetje te licht voor ze, we hebben er 3 hun vleugels zien losfladderen en eentje over het water zien scheren. Toen besloten we toch maar naar huis te gaan omdat de jongens geen droge kleren meer hadden en ook wel een beetje op tijd in bed moesten liggen.

Vrijdag 25 april, ANZAC day
Na het ontbijt bedacht ik dat het misschien wel handig was om Jake en Amber hun verjaarscadeau te brengen, ze waren gisteren jarig en hadden hun feestelijkheden gisteren gehad en als wij dan vandaag komen (en niet ergens volgende week) dan is het nog een beetje bij the houden in die kinderhoofdjes. Ik belde en kreeg de man des huizes. Iedereen lag nog te slapen maar hij dacht dat ze over een uurtje wel op zouden zijn, anders zou hij wel even bellen. 3 kwartier later belde hij, ze waren wakker en op. Toen we aankwamen zei Michele, heeft Barry vertelt van vannacht? Ze waren ziek en aan het spoken geweest, vooral de kinderen. Wij voelden ons enigszins schuldig dat we nu op de stoep stonden in feest kleding maar Michele was wel blij geloof ik met wat afleiding (ook voor de kinderen). Terwijl Barry alvast maar weer wat onduidelijke verhuis bewegingen ging uitvoeren door met een aanhanger met willekeurig in huis gevonden spullen rond te gaan rijden, pakten wij de cadeautjes uit (lego!) en maakten een praatje.

Ik, Nanette, bleef ook niet lang en ging thuis inpakken want we zouden het weekend naar Foster gaan. Branko bleef met de nieuw gegeven Lego spelen en kwam later met de kinderen op hun fietsjes naar huis. Hier konden we vrijwel gelijk in de auto, nog even langs de bakker en weg waren we …. naar Foster en omstreken!

We kwamen bijna precies voor het avondeten aan. De jongens aten vrolijk mee van de rijst en Warrun liet zich zonder morren de kikkererwten-curry voeren. Dat de papadans in de smaak vielen hoeven we niet te melden denk ik.

Branko: Vrijdag was Anzac day, een nationale vrije dag ter ere van gevallenen in oorlogen. We maakte van het lange weekend gebruik om weer eens op bezoek te gaan bij Bert en Tineke, want die waren er de vorige keer niet toen we daar logeerden. Bovendien is Tineke binnenkort jarig en moesten we even een kadootje gaan brengen.

H et plan was net als vorige keren: vrijdagochtend inpakken en rond de lunch vertrekken. Deze keer gingen we ?s ochtends eerste even bij Michele, Barry Jake en Amber langs omdat die gisteren net jarig waren en we een mooie doos Lego voor ze hadden gekocht. Michele was erg blij met ons bezoek omdat het altijd wat rust en afleiding geeft. De Lego was een groot succes en paste goed bij de dozen Lego die ze al net voor hun verjaardag hadden gekregen. Er was wel wat frustratie over het gebrek aan wieltjes (3 auto?s en 1 helikopter is het uiteindelijk geworden). Nanette vertrok weer naar huis om in de pakken, Barry ging spullen verhuizen naar hun nieuwe huis terwijl Michele en ik achterbleven met de kinderen.

Max was ontzettend moeilijk aan het doen en aan het zeuren, en zelf een time-out op de mat wilde er niets aan veranderen (inmiddels een week later: hij is alweer een stuk opgeklaard). Na een tijdje was ik het gezanik helemaal zat en had ik ook geen schone broeken meer (dit komt door de zindelijkheidstraining waar we mee bezig zijn) dus heb ik de jongens op hun fiets gezet en gingen we op huis aan. In eerste instantie weigerde Max op zijn fiets te stappen, maar toen hij merkte dat het alternatief was om helemaal naar huis te lopen ging hij toch maar snel zitten en al rap maakten Warrun en Max breed lachend op hun fiets het voetpad onveilig.

Thuis aangekomen was Nanette al helemaal klaar en konden we al op pad gaan, ze had zelfs een appeltaart gebakken voor Tineke?s verjaardag! We stopten even bij het winkelcentrum voor een broodje zodat we allemaal een lekkere lunch hadden en we gingen op pad. Nanette weer aan het stuur omdat ik meestal nogal moeite heb om wakker te blijven, zelfs als ik zelf rij. Onderweg zijn we even gestopt in Loch village om een plas te doen, of eigenlijk om een plas op te ruimen die al gedaan was, en om heel even te luchten. Al snel daarna zijn we weer in de auto gehopt en doorgereden to bij Bert en Tineke. Warrun en Max vertelden het laaste stuk van de weg uitgebreid aan elkaar en aan ons dat mama FOUT gereden was (een afslagje gemist), op een of andere manier vinden ze dat veel leuker dan wanneer ik fout rij, misschien omdat Nanette het zich zo aantrekt

Bij aankomst holden de jongens gelijk naar het verhoogde deel van de woonkamen om zich daar met auto?s te installeren. Bert en Tineke keken blij verrast dat de knulletjes zich gelijk zo thuis voelden en gelijk ook hun plekje wisten te vinden. We hebben een lekkere maaltijd gekregen; kikkererten met rijst, en Warrun heeft weer zonder morren zowel rijst als kikkererten naar binnen zitten werken. Max had iets meer moeite met de kikkererten en daarna zijn de jongens in bed gedoken. Ze waren een tijdje aan het donderjagen in het grote bed, maar hebben ons nog wel een beetje rust gelaten in de avond. Zoals vaak als we boven op de heuvel zijn (lees: bij Bert en Tineke) zijn we vroeg gaan slapen.

Zaterdag 26 april
Louise is jarig, maar ze hoort niets van ons. Haar pakje is al in haar huis. Gisteren haar een mail gestuurd en morgen zal ik bellen. En vandaag koop ik een kaart voor haar verjaardag. Nadat ik de ‘ waarom ben je niet een paar dagen later geboren, dan was deze kaart op tijd geweest’-kaart had uitgekozen kwam ik een hele mooie tegen die wordt het dan maar en misschien zomaar meet een hele kleine wens in de hoek voor de verjaardag.

De volgende ochtend hebben de jongens me weer blij gemaakt door netjes veel te ontbijten en een hele tijd lief te spelen binnen. Nanette en Bert zijn samen boodschappen gaan doen en we gingen net in de tuin spelen toen ze terug kwamen. We hebben toen met zijn allen buiten koffie genuttigd (met taart en bananenbrood). Hierna zijn we snel vertrokken naar ?Uncle Paul? en ?Tante Ellen? en daar komen we tegenwoordig gek genoeg steeds zo rond de lunch aan. Ellen wilde erg graag fish & chips halen dus we hebben haar dit pleziertje maar niet ontgunt. Ik stelde voor dat de jongens binnen lekker even een DVD van ?Lilo en Stitch? gingen kijken, die had ik tenslotte niet voor niets uit de bibliotheek meegenomen, Nanette en Ellen gingen de vis wel halen.

Na hun terugkomst hebben we met zijn vieren lekker in de ?babacueara? gegeten terwijl Max en Warrun druk in de tuin aan het rondrennen waren. Max herinnerde ons er af en toe aan dat hij daar heel erg geprikt was door een mier… ooit… vroeger (?glister?).

De jongens hebben zich enorm vermaakt deze ochtend. Na een tijd spelen met de autotjes en blokkenvan Bert en Tineke (of eigenlijk van Derek denk ik) en de door ons meegebrachte Lego gingen we naar buiten. Bert had hout gehakt en niet opgeruimd (dit laatste had hij express gedaan), dat opruimen  mochten de jongens nu doen. Met hun voorliefde voor takken, moest dit wel een success worden. En ja hoor, ze gingen zeer gemotiveerd aan de slag.
Na het sjouwen maakten we nog een wandelingetje met Tineke om het perceel. Hierna gingen we Ellen en Paul bezoeken.

‘s avonds waren de kinderen weer heel lieflijk tijdens het eten (ook al ben ik niet objectief) ze bleven vrijwel de hele hoofdmaaltijd aan tafel zitten, lekker happen van de couscous en knagend aan hun worstje ook de mais en enkele doperwten gingen naar binnen (dat was hun maaltijd wij kregen veel spannendere dingen).

Zondag 27 april
Na het opstaan en het ontbijt de spullen ingepakt en ingeladen. Max had het weer ergens moeilijk mee en was aan het gillen, poepte weer in zijn broek en leverde een van zijn auto’s in als ‘straf’ en bleef mokken. De aanwezigheid van een verbaasde wallaby hielp wel weer met het rustig worden van Max. Zoals normaal was Warrun heel lief terwijl Max wat extra aandacht nodig had vanwege zijn slechte bui.

Er was weer Foster market, hoe kienen we het uit ( heel makkelijk waarschijnljk, wij gaan naar Foster als er een lang weekend is en de market wordt gehouden rond speciale dagen aldus lange weekenden).

Helaas was het bitter koud en meer dan de helft van de stalletjes waren er niet, dus geen cadeautjes voor Mark en Cathel met hun nieuwste aanwinst: zoontje Rover.

Wel een ritje in het treintje natuurlijk, met de nieuwe regenjassen en regenlaarzen aan. Branko moest uiteindelijk toch mee. Wel durfden de kinderen hun centjes zelf aan de mensen te geven en Max antwoordde zelfs op de vraag met ‘what’s your name?’ met een MAX.

Na niet te lange tijd gingen we snel weer naar de auto. Op de terugweg zijn we in Coal Creek gestopt. Laatste keer dat we hier waren waren we met Helen en John. De jongens wilden de grote trein wel zien, maar waren teleurgesteld dat hij niet reed. Toen herinnerden ze zich opeens het kleine treintje? maar dat reed deze  keer ook niet. We hebben nog een poging van 1 min gedaan om een kopje koffie in mama-de-chauffeur te krijgen maar zelfs het aanbod van een muffin liet de jongens niet stil zitten en zonder autootjes of concentratie is het voor ons ouders niet lekker zitten in een café (we moesten wel binnen zitten door de bittere kou

Warrun en Max hebben nog even op de speelplaats buiten Coal Creek gespeeld voordat we de tocht naar huis vervolgden.

We hebben laatst schoenen gekocht. Ieder een paar tennisschoenen en ieder een paar ‘boots’. Nu het tennissen is gestopt duurde het even voordat we de tennisschoenen weer aankregen, maar het is gelukt. Er is echter een klein detail veranderd: Max weigert strak om de laarsjes aan te doen en Warrun weigert om de tennisschoenen aan te doen: kortom, max heeft 2 paar tennisschoenen en Warrun twee paar boots. 

Maandag 28 april
Na het werk trof ik Michele bij de winkels zij had een kaartje om een pakje bij the postkantoor op te halen van mij omdat ze misschien in het weekend tijd zou hebben. Dat had ze niet en nu ging ik zelf. Nadat ze 3 keer uitdrukkelijk had gezegd dat ze naar huis moest omdat de kinderen niet meer houdbaar waren maar ze net koffie en thee had gekocht voor eventuele bezoekers heb ik mezelf uitgenodigd en hebben we een uurtje samen een kopje thee gedronken. Hier na ben ik de kinderen gaan halen en ging het hele avond ritueeel in werking.

Dinsdag 29 april
Warrun wilde vandaag niet. Eigenlijk wel maar kenneljik voelde alles als NIET. Beetje moe denken wij. Het afleveren bij opvang duurde wat langer. Eerst Max troosten toen hij er achter kwam dat er geen auto’s in zijn tas zaten en hij dacht van wel. Toen Max lekker achter zijn boterham zat met zijn bekertje melk was het Warrun’s beurt. Nu wilde hij wel schoenen aan, ook wel de gene die we bij ons hadden maar weer niet zoals ze er uit zagen met modder erop. Na een tijdje gaf hij toe, maar toen was er weer wat anders en weer wat anders en weer wat anders. Ik stond net op het punt om te gaan toen hij het niet meer had omdat zijn boterham verkeerd gesneden was (daar heeft hij normaal geen last van ) Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en hebben zee en leuke dag gehad.

Bij het ophalen was er niets van vermoeidheid te merken, maar toen ik zei dat we boodschappen gingen doen, wilden ze niet. Ze wilden naar huis. Thuis zijn. Dat heb ik toen maar gedaan. Nu is er echt niets meer in de koelkast te vinden, ben benieuwd hoe Branko dit morgen oplost?

Tijdens de vorige zwemsessie met Michele en de kids zag ik dat Jake en Amber enorm veel plezier hadden van hun zwemvestjes en al echt konden rondzwemmen. Daarom heb ik zelf ook een paar van deze vestjes gekocht voor Max en Warrun, ondanks dat ze in het verleden altijd volkomen in paniek raakte van het idee dat ze die aan zouden moeten. Toen ik ze thuis had laten zien waren ze helemaal enthousiast en riepen ze meerdere malen dat ze die wel aan wilden doen in het zwembad, en dan een chocolaatje zouden krijgen (kennelijk herinnerden ze zich nog dat ze een chocolade paaseitje hadden gekregen toen ze hun zwembandjes hadden gedragen en hadden nu zelf de conclusie getrokken dat je voor het dragen van dit vest dus ook wel weer een chocolaatje zou krijgen).

De aanschaf van de vesten was ruim een week geleden, en vandaag was het zo ver: We gingen zwemmen met de zwemvestjes! Beide jongens waren heel enthousiast over het aandoen van de zwemvestjes maar wilden wel graag ook hun floaties aan (zwembandjes rond de arm), en dat terwijl we de grootste moeite hebben gehad om ze er van te overtuigen die voor de eerste keer aan te doen!

Toen we in het zwembad kwamen was het gelijk succes. De jongens ontdekte gelijk dat ze bleven drijven en ze waren helemaal door dolle heen: In het water springen, ronddrijven, van de glijbaan zonder opgevangen te worden; he-le-maal geweldig! Ik was zeer tevreden over de aanschaf van die dingen, het levert W&M nu al een hoop extra plezier op.

Na het zwemmen was het dit keer aan mij de beurt om het avondeten te verzorgen dus we gingen naar huis waar ik een ovenschotel maakte. Michele deed het even rustig aan en ging lekker een kop thee drinken. Nanette had al eerder opgemerkt dat Michele nooit eens even rustig zit behalve als ze met mij op pad is (omdat ik dan ook gewoon lui op mijn gat ga zitten denk ik .

We gingen met zijn allen eten en W&M maakten weer flink de blits door goed van de hele ovenschotel te eten. Ook Michele liet het zich smaken en vroeg een beetje beschaamd om nog een portie (er was genoeg, dus waarom niet?). Toen Nanette thuis kwam liep ze gelijk naar de keuken en keek een beetje sip in de ovenschotel waar nog maar een klein hapje in zat:‘Is dat alles?‘ Maar nee! Ik had speciaal voor Nanette nog een hele eigen schotel gemaakt en haar gezicht klaarde gelijk op.

Nanette ging lekker eten en ik vermaakte me met de kids. Na het eten ging Nanette druk opruimen en gelijk was Michele ook weer druk bezig. Als test ging Nanette weer rustig zitten met een kop thee, en Michele werd ook weer rustig. Nanette probeerde het nog eens: druk doen… ja hoor druk doen… zitten… ja hoor zitten. Kortom, we moeten maar goed relaxen rond Michele, ze kan het gebruiken

Tegen de tijd dat de kinderen ‘s avonds in bed lagen was ik helemaal versleten. Druk in het zwembad doen kost toch een hoop meer energie dan op mijn werk rustig achter een PC wat zitten programmeren.