Archief voor april 2008

Maandag 31 maart: Het is het begin van Branko’s 2e 40-urige werkweek in 4 dagen. We beginnen een systeem te krijgen dat werkt.

Het is leuk dat de jongens deze leeftijd zijn, ze vertellen vanalles en zijn niet beschaamd of bang dat ze iets raars zeggen. Zo krijg ik een goede blik in het leven en de gedachtenwereld van de jongens.  zoals:

  • We zijn een stukje Lego in de tuin kwijt. als ik na een uurtje nog eens ga kijken komt Warrun naast me staan en tuurt ook alsof hij zoekt dan zegt hij: “nee, da’s weg. De spinnen hebben het meegenomen”.
  • Op de deur van de logeerkamer hebben we een poster van Finding Nemo hangen. Met prominent de haai Bruce. Bij vlagen durft Max niet langs de poster te lopen. Bruce komt er uit. Ook durven de jongens soms niet alleen naar boven omdat Bruce daar is. En de tien keer erna rennen ze rond de poster en is er niets aan de hand.
  • ‘Nevermind’ is een veel gebruikt woord. Als iets valt en ze willen het niet oppakken bijvoorbeeld.
  • Het tellen gaat nog altijd van one- two- three- four- chicken – nine.
  • Regelmatig krijg ik een goed keurende ‘Good Boy!’ naar mijn hoofd als ik iets indrukwekkends doe in de ogen van de jongens.
  • Warrun rende door het huis:”Me too Me too”… omdat ik misschien wel iets aan Max ging geven dat hij ook wilde. Om zijn woorden meer draagkracht te geven ging hij over op de Nederlandse vertaling: “Ik twee, Ik twee.”

Dinsdag 1 april: Vanwege de vakantie-periode nog steeds geen playgroup, jammer voor Warrun want hij wil er wel graag heen; hij blijft iedere ochtend vragen of we die dag misschien playgroup hebben. Maar ik had wel iets anders leuks voor ze; de jongens hadden zo’n plezier bij de shows in het aquarium gehad dat ik er nog een keer heen wilde. Het programma voor de komende week was eigenlijk al aardig vol dus het werd nu of nooit.

2008-04-01 11-38-44 Wachten op de volgende show in het aquarium Bij aankomst in het aquarium wilden de jongens gelijk naar de show, ik kon ze nog langs wat vissen leiden door te zeggen dat dat de route was, maar toen het toneel in zicht was was het Show-time! Warrun wist het weer zeker we moesten vooraan zitten. En IK ook, ook al ben ik wat groot en oud hiervoor. We hoefden maar een half uur te wachten en toen begon het. Iedereen stond op en ging dansen en zingen. Warrun en Max niet, Die waren volkomen tevreden waar ze zaten en gluurden ademloos tussen de benen door naar de show.

Na zo’n 12 minuten was het weer voorbij en moesten we wachten. 50 minuten. Met een ijsje in de hand konden we wel even aan de zijkant wachten. Maar zodra er enkele kinderen waren was er geen optie: We moesten vooraan zitten. Dit keer kon ik mijzelf tegen een pilaar plaatsen zodat ik niet het gevoel had dat ik voor ieder kind in de zaal zat. Nu zagen we Henry the Octopus en daarna was het  wc stop en weer wachten. M&W vonden het prime ze hoefden niets anders en wilden niets anders. 2008-04-01 12-40-14 Wachten op de volgende show in het aquarium Deze pauze werd wat veraangenaamd door de foto-sessie die gehouden werd. De jongens wilden wel kijken maar NIET op de foto.

De 3e sessie begon (Captain Feathersword) en ik kon op een stoel aan de zijkant blijven zitten terwijl de jongens naar voren liepen. Maar toen de show begon kwamen ze snel terug en hebben op de stoelen en mijn schoot gestaan om alles te zien. Een beste plek vond ik. Nu hadden we alles gezien en wilde ik wel gaan. De jongens wilden eerst niet, maar een nattte broek hielp de situatie (niet het vernederede moment dat ik bij de balie moest melden waar er het aquarium een spoor en een plas te vinden was).

2007-10-30 15-02-32 first aid cursus BrankoHet is eindelijk zover. Of eigenlijk was het een paar maanden geleden zover: Ik heb een eerste hulp cursus gedaan. Zoals te zien op de foto was het een zeer enerverende cursus, en ik ben erg blij dat ik een hoop dingen eens duidelijk uitgelegd heb gekregen.

De grootste eye-openeners voor mij waren (schrik niet):

  • Eerste hulp, is eerste hulp. De enige taak is de ambulance op tijd bij je slachtoffer te krijgen.
  • Als een hart is gestopt kan het alleen aan de praat gebracht worden door een elektrische schok. Hartmassage is dus alleen van belang vanwege punt 1: zorgen dat de ambulance een lijk in redelijk goede staat treft om echte hulp te bieden.
  • Een hart dat gestopt is, geeft gedurende enkele dagen nog steeds elektrische pulsen af op een hartmonitor.
  • Het dodelijkste beest in Australie is de gewone Bij (omdat zoveel mensen er allergisch voor zijn). Inmiddels weet ik dat diverse mieren om dezelfde reden eigenlijk nog dodelijker zijn in de zin van aantal slachtoffers per jaar. Evenzo, een automobiel is vele malen dodelijker dan welk beest dan ook.
  • De theorieen met betrekking tot eerste hulp veranderen nogal eens (dit bleek uit het commentaar van de andere cursisten). Daarom is het zinnig om de cursus regelmatig te herhalen.

Ik heb erg genoten van de cursus en ik hoop dat ik Nanette kan overtuigen om het ook een keer te doen, het geeft volgens mij een hoop zelfvertrouwen in situaties waar dat belangrijk is.

Deze dag begon erg verwarrend voor mij. Mijn hersenen waren blijkbaar niet van plan om op te staan met de rest van mijn lichaam dus ik kon niet zo goed volgen wat nou allemaal de plannen waren. Nanette was verontwaardigd dat ik na mijn halve kop koffie nog steeds mijn hoofd er niet bij had.

2008-04-02 12-15-27 Woodland park Warrun blauwe fiets Afijn: We gingen op pad om in een park te spelen samen met wat andere kinderen en moeders. Die waren er echter al 2 uur en waren helemaal gek geworden van de storm die buiten woedde, dus die gingen net weg toen wij aankwamen.

2008-04-02 12-12-54 Woodland park Warrun blauwe fietsMax wilde erg graag zijn zonnebril op tegen het rondwaaiende zand en Warrun volgde zijn voorbeeld zelf, maar helaas kon het maar weinig helpen. Na een tijdje leuk rondrijden van Warrun (en wat voorzichtige pogingen van Max op zijn fiets!) gingen de jongens op weg naar het speeltuin  gedeelte. Max reed erheen en weer terug naar ons en hij was net 2008-04-02 12-53-08 Storm in het park onder een grote boom door of er kwam een enorme tak uit die boom naar beneden storten, precies waar Max net langs was gekomen. Ik was gelijk zeer genegen om naar de speeltuin te gaan die ver bij de bomen vandaan was. Max had hiervan zelf gelukkig niets door.

Nadat we echt wel goed waren uitgewaaid zijn we naar de bibliotheek gegaan vanwege een poppenkast optreden aldaar. De jongens waren zeer timide, zoals ze meestal zijn bij openbare gelegenheden, en ze leunden zeer knus tegen me aan. Vlak nadat ik ging zitten tussen de kinderen kwamen Jake en Amber ook bij me zitten en even later kwam nog een meisje (Emma, de dochter van Venessa, die ik wel een keer eerder had gezien) pardoes bij me op schoot zitten. Gezellig zo’n stapel kinderen, ik heb op speelplaatsen ook gemerkt dat ik af en toe als een rattenvanger van Hamelen ineens een horde kinderen achter me aan heb lopen (al is dit de laatste tijd wat minder geworden). De poppenkast zelf was erg leuk maar Max protesteerde heftig toen een verkouden vis heel hard een spuit water het publiek in nieste (en hem vol raakte).

Toen we terug thuis waren hebben de jongens nog even lekker rustig TV mogen kijken alvorens het alweer tijd was voor eten,bad,tandenpoetsen, boekje en naar bed.

Gedurende de middag was Nanette regelmatig aan de telefoon met een recruitment bureau die iemand zocht voor een fulltime baan van 2 maanden.

Woensdag waren we in het park, heeellll veel wind, storm zelfs en ik weet niet waarom maar ik kijk op mijn mobiel en daar was net een sms binnengekomen. Van het uitzendbureau, dat sturen ze dan naar heel wat mensen n.a.v. trefwoorden uit je cv (neem ik aan) Dit keer zochten ze wat ze hier ‘Executive Assistant’ noemen voor 5 weken, goed betaald, neem contact op met Sophia stond er per telefoon of sms. Ik was heel enthousiast want ik wil echt wel werken en af en toe heb ik spijt dat ik nee heb gezegd tegen die stomme baantjes van vorig jaar, als ik dan even goed nadenk heb ik toch weer geen spijt. 
Met dit aanbod kon ik mooi ervaring opdoen, bedacht ik.  Ik heb gelijk gebeld naar het uitzendbureau maar natuurlijk zat Sophia net aan de telefoon (die mededeling krijg je altijd als werkzoekende) dus ik liet mijn naam achter bij de receptioniste en die zei, Nou dag Venessa toen ik neerlegde Na dat 5 min. het gesprek overdacht te hebben heb ik een sms gestuurd dat ik 9 jaar dat werk had gedaan en interesse had en gelijk kon beginnen. Na een half uur heb ik nog een keer gebeld en toen kreeg ik via de secretaresse wel die Sophia aan de lijn. Ze zij dat ze reacties aan het verzamelen was en ze ging bekijken, ik kon nog net wel zeggen dat ik helemaal kon en 9 jaar ervaring had. Dat was om kwart over 1.
Om drie uur (net na de poppenkast show in de bibliotheek waar we heen waren) belde Sophia op of ik op gesprek kon komen, donderdagochtend. Nee da’s niet zo makkelijk voor mij. Vrijdagochtend stelde ik voor, dat kon wel,  maar dan wel vroeg. Vanmiddag? stelde ik toen voor. Ja dat kon en om 4 uur. Dus wij GELIJK naar huis, ik me omkleden in de tram springen, om 5 over 4 was ik bij het uitzendbureau in het centrum. Daar zag ik Sophia, ze vertelde dat het een baan was in een bejaardentehuis, werken voor de manager, aardige vrouw maar soms wat streng, goed verdienend, in een wijk naast het centrum, het was iets langer dan 5 weken, tot eind mei, of dat allemaal ok was, JA zei ik,
Goed zei zij dan ga ik je cv morgenochtend doorsturen, dank je voor het langskomen. Dat was dus weer zo’n sollicitatiegesprek dat ze tegen mij praten. 1 puntje was nog dat ze een politie controle wilden en dat duurde waarschijnlijk wat langer dan voor a.s. maandag en dan zou het beginnen. Nu zijn we voor het visum helemaal doorgelicht en dat heb ik verteld en ze ging proberen dat te gebruiken.
Donderdagochtend belde Sophia weer, ze had de mensen gesproken en ze vonden mij / mijn cv ok. en de politie check was ook goed genoeg zo. Sophia zou de informatie die ik nodig had doorsturen. Deze ontving ik vrijdagochtend. Maar ik was niet thuis want ik moest natuurlijk een nieuwe zwarte broek zodat ik er een beetje netjes bijloop en naar de kapper, dat moest toch al maar helemaal als ik ook nog professioneel er uit wil zien.

Donderdag heb ik kunnen regelen dat de jongens volgende week ook de dinsdagen en de donderdagen naar opvang kunnen. Vrijdag heb ik geregeld dat de hele maand April deze extra dagen kunnen komen. Voor Mei was dit niet mogelijk maar zij brachten zelf de optie dat dan wel de dinsdagen en woensdagen zouden kunnen. Nu was het aan Branko om zijn vrije dag te wisselen en dan was alles in kannen en kruiken.

Branko: mijn baas keek nogal moeilijk bij mijn verzoek om op donderdag vrij te hebben, temeer daar de belangrijke vergaderingen met de klanten beide naar donderdag zijn verplaats vanwege mij, maar hij ging toch wel akkoord. “We redden het wel een paar keer zonder jou” zei hij. Zo hoor ik het graag.

Ik vind het wel een beetje sneu dat de jongens 4 dagen naar opvang moeten, maar het is wel erg leuk dat ik nu eens weer ga werken en dan hetzelfde als ik gewend ben om te doen en dan ook nog geld te verdienen, wat goed uitkomt na al die tandarts-bezoeken de laatste tijd. 
Het wordt waarschijnlijk een beetje chaos hier thuis met al dat werk en gedoe maar het is maar voor korte tijd. Na mei kan ik weer schoonmaken, vrienden ontmoeten en opruimen, koken, uitrusten, met de kinderen dagen doorbrengen, enz..
EN na eind mei maak ik meer kans op andere banen, dat liet het uitzendbureau ook doorschemeren.

Vandaag kwam een moeder van playgroup op bezoek met haar 2 dochters. Een 4 jarige en een 2 jarige. De 2 jarige schutterde rond en deed wat ze wilde, dat doet ze altijd en overal. De 4 jarige had mij wat kopzorgen bezorgd. Wij hebben auto’s en treinen en auto’s en treinen en een kleed om met auto’s te rijden en een parkeer garage om met auto’s af te rijden. Wat moet je doen met een meisje?
We begonnen aan tafel met thee en de meegebrachte broodjes, krenten koek voor bij de drankjes. Hierna vond het oudste meisje wat puzzels en met haar moeder en 2008-03-08 13-14-15 Crea ochtend met kraaltjes Warrun zonder shirt M&W’s ‘hulp’ werden die gemaakt. Toen wilde ze boven kijken (de moeder probeerde het nog tegen te houden, maar het was iets wat ze met alle kinderen doet, vertelde de moeder). Warrun en Max rende achter elkaar aan, roepend dat ze niet op de bedden mocht springen. Geen idee hoe ze erbij kwamen.
Na even boven gespeeld te hebben kwamen ze weer naar beneden. Hier had ik inmiddels aan de kralen gedacht en de rest van de tijd hebben we zitten rijgen. Halverwege vroeg de gast heel lief of ze de ketting mee mocht nemen.

Ik vond het een leuke morgen en de jongens uiteindelijk ook want ‘s middags zei Warrun dat we het morgen weer zouden doen. En het meisje heeft ons ook uitgenodigd bij haar thuis dus die vond het ook wel leuk.

Zaterdag 5 april hadden we weer een afspraak met de recruiter die me mijn huidige baan heeft bezorgd (Blair). ‘s Ochtends ging Nanette druk aan het werk in het huis terwijl ik met de jongens buiten ging spelen met hun fietsen. Tegenwoordig zit Max (bijna) net zo graag op zijn fiets (met maar 2 wielen!) als 2008-04-05 11-51-16 Max en Warrun op de crossbaan Warrun. Max wilde niet naar de crossbaan want ‘daar is het glad’, maar Warrun wel, en Warrun wist Max ervan te overtuigen dat je naast de crossbaan erg goed rondjes kon rijden. Toen we daar waren aangekomen ging Max als eerste met benen vooruit luid lachend een hele lange grashelling af waarna hij ‘nog een keer’ riep. Ik was stomverbaasd. Warrun en hij volgden elkaar door de bosjes, over het gras en, natuurlijk, over de crossbaan. 2008-04-05 11-52-58 Max en Warrun op de crossbaan Ik herinnerde Max er aan dat het ‘glad’ was op de crossbaan (hij is daar een keer uitgegleden) maar hij zei doodleuk dat hij niet ging vallen en ging vrolijk door. Warrun ging een keer flink onderuit maar het kon hem niet erg lang van zijn fiets af houden. Toen Warrun uiteindelijk in zijn broek had geplast zijn we terug naar huis gegaan waar we toen even lunch en een filmpje (de Aristocats) hebben genuttigd. Nanette heeft tijdens dit alles onder andere   een heerlijke appeltaart gebakken volgens het recept wat we van Ellen hebben gekregen

Nanette deed nog even boodschappen waarna we met zijn allen op pad zijn 2008-04-05 18-02-45 eten met Finn Barkergegaan naar Blair, Emma, Finn en hun jongste zoon Kieran (en hun hond Harry). De jongens waren al vrij snel het speelgoed van Finn aan het veroveren en vermaakten zich prima. Na een tijdje gingen we de hond uit laten in het park. De drie jongens maakte er een leuke hardloopwedstrijd van (Finn is iets jonger dan Max en Warrun). Tijdens het hardlopen was al duidelijk dat ze dikke maatjes waren geworden zoals Warrun goed samenvatte:”Dit was leuk, morgen gaan we weer hier spelen”.

 We hebben inderdaad een gezellig middag/avond gehad en onze knullies lagen ‘s avonds weer heel laat in bed. Deze nacht ging de wintertijd is dus het kwam eigenlijk wel goed uit.

Zondag 6 april startte redelijk vergelijkbaar met zaterdag. We werden pas laat gewekt door de jongens (tegen 8 uur, wat 7 uur werd na het goed zetten van de klok) 

Nanette: De ochtend begon met het openen van een postpakket van Opa en Oma. Ik had niet helemaal opgelet en terwijl we vrolijk met de pakjes bezig waren kwam het verjaarscadeau voor Branko te voorschijn. Ook al is hij nog lang niet jarig  hij was aangenaam verrast en het pakje is nu weggestopt tot zijn verjaardag om hem nog een keer te verrassen. Voor de jongens zaten er 2 verkleed pakjes bij. Ridders! Ze weigerden echter deze aan te doen. Reden: ze wilden niet naar bed! De vorige keren zat er een pyjama in de pakjes. We moeten de komende tijd maar eens uitleggen wat verkleden is en inhoud. In de tussentijd zoekt Oma in Nederland naar een boekje over Ridders want die bedacht zich na het verzenden dat wij hier in Australie helemaal geen ridderhistorie hebben, geen kastelen en geen kruistochten.

Na het ontbijt en een tijdje rellen zijn we buiten een stuk gaan fietsen op de crossbaan (jawel, ook Max!). Na een tijdje wilde Warrun graag even over het fietspad langs de Moonee Ponds Creek rijden wat nogal wat zenuwen voor mij opleverde vanwege het fietsverkeer. De jongens waren helemaal enthousiast en wilden van elke helling af rijden, zo ook een mooie lange rechte afrit van een fietspad over de snelweg. Ik stond doodleuk te filmen terwijl er twee kleine raketjes voorbij flitsten waarna er een op het beton over de kop sloeg en de ander rakelings langs een houten hek ging om in de struiken neer te storten. Ik had me even niet gerealiseerd dat de jongens niet zo heel erg goed kunnen remmen op hun fietsjes. 2008-04-06 12-26-08 na grote valpartij met de fietsZe huilden stevig en wilden naar huis (volgens eigen zeggen), maar na 3 minuten stapte Warrun op de fiets en zei :”Nu deze downhill naar het water en de bocht” en dat leek me nu net even niet zo’n goed idee. Max stoorde zich aan dit alles ook niet zo heel erg, hij stapte op zijn fiets en ging gewoon mee naar huis en wilde hier en daar weer een helling af…. dit gaat wat worden in de toekomst. Warrun was iets minder fortuinlijk want hij kon door een schram op zijn hand het stuur van zijn fiets niet meer zo goed vasthouden. Hij was redelijk tevreden toen ik hem een andere greep leerde waardoor je zelfs met een schram je stuur nog kan vasthouden. Tja ook ik heb wel eens met dat bijltje gehakt.

Na thuiskomst kregen M&W beide een mooie grote pleister voor hun verwondingen. Warrun wilde dat ik daarna een 2008-04-06 15-57-18 Warrun heeft zelf rails gebouwdtreinbaan voor hem ging bouwen en ik suggereerde dat hij zelf al zou kunnen beginnen met bouwen. Hij was zeer gefrustreerd dat het hem niet lukte, maar nadat ik hem bij twee stukjes had begeleid had hij het snel door en ging hij als een dolgeslagen bouwmeester aan het werk tot het resultaat er was zoals hij het wilde hebben. Max was ook zeer tevreden met het resultaat en ze hebben met hun treinen gespeeld zoals ze dat al een tijd niet heer hadden gedaan.

Maandag 7 april, Nanette’s eerste werkdag. Om een idee te krijgen van het verkeer en het wegbrengen van de kinderen Bracht ik Branko met zijn fiets, en de kinderen naar opvang. Hier waren we om 7.30, als hij open gaat. Branko bracht de kinderen naar binnen en ik begon aan mijn tocht naar ‘t werk.

Branko: Nanette maakte nog doodleuk de opmerking tegen de jongens dat ze nog wel even op het bankje buiten hun boterham met pindakaas mochten opeten, terwijl ik met ijspegels op mijn knieeen in mijn korte broek buiten stond (het was 11 graden!!!). Gelukkig kon ik de jongens wijsmaken dat als ze gelijk naar binnen zouden gaan ze gelijk toast en cornflakes konden krijgen, en dat leek ze wel wat. Ze zijn rennend naar binnen gegaan en gingen lief zitten eten nadat Brooke (verzorger) ontbijt voor ze had gemaakt. Ze zwaaiden nog lief terwijl ik weg liep en ik was nog heel redelijk op tijd op weg naar mijn werk.

Ik weet de route want het is naast de kinderboerderij waar ik wel eens met parentgroup kom of op een zondag voor de farmersmarket met pannenkoeken en het koe-melken. De weg was niet druk en ik was iets over 8-en op het parkeerterrein. Ruim de tijd om even een item op de radio af te luisteren, mijn werk schoenen en blouse aan te trekken (schoenen nu pas voor het gemak en de blouse nu pas zodat er geen afdrukken van kinderhanden opzitten).
Op het werk werd ik leuk ontvangen. deze hele week is de vrouw er nog die ik moet vervangen dus ik wordt goed opgevangen. We zitten op de eerste verdieping hier zit ook het hostel van het huis. Op de begane grond zit het verzorgings-gedeelte. De bewoners van het hostel kunnen gewoon bij onze kantorenhoek naar binnen lopen en dat doen ze ook; Een vraagt ieder ochtend haar horloge vast te maken, een ander verzorgt kopietjes als je die nodig hebt, ze maken labeltjes voor mappen, ‘s middags wilde iemand geld wisselen en om 4 uur komt altijd dezelfde Maria even alle deuren dichtdoen en ‘goede nacht’ wensen. Het is een liefdevol geheel. Vol rust.
Het thuis staat naast een voormalig klooster en is letterlijk via een gang verbonden met de kerk van het klooster. In het klooster zitten nu artiesten en ernaast een bakkerij en vegetarisch eethuis. De meeste nonnen zijn min of meer met pensioen en wonen in units aan de andere kant van de straat. Enkele wonen in het tehuis. Ook wonen in het tehuis dames die ze ‘De Good Shepherd vrouwen’ noemen  dit zijn mensen die als kind bij de nonnen zijn gekomen en altijd daar of in een begeleidende woongemeenschap hebben gewoond.
Het huis heeft nog een afdeling, alleen een hostel en het ligt verder van het centrum richting het oosten, veel vroeger werd deze locatie gebruikt als retraite door de nonnen.

Ik ben leuk ingewerkt, heb veel gehoord, heb ook zo’n 3 uur alleen gezeten omdat de CEO nog eea af wilde handelen met de persoon die ik vervang. 
Om 12.30 gaat iedereen van het kantoor naar een kamer waar een eettafel staat en daar eten we allemaal samen. ‘Allemaal’ houdt in de mensen die in het kantoor gedeelte werken dat zijn de CEO, de assistent van de CEO, die ik vervang, de Financiele afdeling, een man genaamd Chris, voormalig apotheker en eigenaar van een specialiteiten papierwinkel in Brunswick, de Administratie afdeling, een vrouw genaamd Chris en vandaag was de pastorale medewerkster er ook, een zeer vrolijke, jolige dame met kalme stem. Er is nog een kwaliteitsmanager, die is deze week met vakantie, er is een onderhoudsmedewerker, een receptioniste en het hostel en het verzorgingstehuis hebben nog een Unit leider. Dan  heb je wel zo iedereen gehad met wie ik te maken heb.

Om 4.30 mocht ik weg en iets na 5-en was ik weer in Moonee Ponds. Ik belde Branko om te vragen wat hij had opgegeven voor ophaal tijd van de kinderen. Je kan altijd eerder komen maar om 5 uur is het avondeten en dat wil ik natuurlijk niet verstoren. Branko had 6 uur opgegeven, zodoende had ik even de tijd om bij  Michele langs te gaan voor een praatje en een kopje thee.

‘s Avonds na het in bed leggen van de kinderen eten gemaakt, met Branko gekletst, ook al was er nog niet zoveel te vertellen en de tassen gepakt voor de kinderen en mij voor morgenochtend (Branko pakt zijn eigen tassen).

Dinsdag 8 april:  Vanmorgen hielp Branko mij met de kinderen aankleden en ze in de auto zetten. Tussendoor  hebben we nog even met zijn alleen aan de ontbijt tafel gezeten, dat was wel gezellig. Na de kinderen bij opvang geinstalleerd te hebben aan weer een ontbijttafel zwaaiden ze me uit, door het zijraam zag ik ze nog met hun arm omhoog zitten, maar ze keken al ergens anders naar, totaal afgeleid van het zwaaien.
Ik dacht even een ander route te nemen, over iets grotere wegen NIET SLIM. ik was later dan gisteren, en het was gelijk drukker. De weg die ik nu nam kwam ook nog eens uit op een weg die samenvoegde met een uit de buitenwijken binnenkomende snelweg. Erg druk. Niet leuk. Ik stond precies om 8.30 in mijn kantoortje en de dag kon weer beginnen. Vandaag werd ik overal bij geroepen als iets met de EA (Executive Assistant) besproken werd, en als ze dat vergaten, dan ging ik er gewoon bij staan. Aan het eind van de dag heb ik de jongens ook weer opgehaald. Ze hadden zich uitstekend vermaakt en hadden een stempel op hun hand van de speciale muziekles(Kindy groove) die op dinsdag is (gegeven door iemand die dit op verschillende plekken doet en speciaal naar opvang komt). ZIJ hebben het duidelijk niet slecht getroffen met deze werk-regeling.

Woensdag 9 april: Vandaag sloop ik door het huis (niet echt). Ik moest, helaas voor Branko, gewoon het slaapkamerlicht aandoen om mijn kleren uit te zoeken. Hij vertelde ‘s avonds nog subtiel dat hij dat niet nodig heeft (hij doet dit ‘s morgens vroeg opstaan om naar je werk te gaan al een tijd langer,  en hij hoeft alleen een t-shirt uit te zoeken voor op zijn fietsbroek. Ik maak het mezelf een stuk moeilijker bij het aankleden door iets netjes te willen dragen, wat bij elkaar staat en waar ook nog eens geen kinderviezigheid op zit.)
Om Branko een beetje vrijheid te geven met de kinderen nam ik het OV. Ik kan ‘onze bus’ nemen. En dan bij de 2e spoorbaan die we kruisen overstappen op de trein, een paar haltes en het is nog een klein stukje lopen. Ik had echter niet opgelet bij Branko’s uitleg en had de bus naar het eindpunt genomen (tot de 3e spoorlijn). Vanaf hier was het ook maar een paar haltes en een stukje lopen, maar het is zonde van je tijd om het extra bochtje te maken. Ik kan voortaan ook nog 1 halte eerder uitstappen, ook al heet deze halte niet naar de wijk waar ik moet zijn, het is toch dichterbij de plek waar ik werk. 
Nu weet ik het allemaal en zal ik nog sneller zijn de volgende keer.
Vandaag waren er 2 vergaderingen waar ik bij zat, weer veel informatie opgedaan over het bedrijf en de gang van zaken. Ik zal de notulen moeten maken, 50% van het werk is het overnemen van de zinnen uit het vorige verslag en het invoegen van nieuwe gegevens. Het gaat wel lukken denk ik.

Vandaag ging Nanette werken en mocht ik met de jongens spelen, maar deze omdraaiing van rollen kon de jongens volstrekt niet storen. Ik had met Michele afgesproken dat we op woensdagen zouden gaan zwemmen en zo was het ook. 2008-04-09 10-42-42 Max en Warrun zijn georganiseerd Het duurde een tijdje voordat ik eindelijk bij haar kwam opdagen, want de jongens waren leuk aan het spelen, en toonde me meerdere malen dat ze heel erg georganiseerd kunnen zijn (zie foto’s), en daarna moest ik nog wat boodschappen doen. Ik had even overwogen om ook nog bij de ABC shop een DVD van Poko op te halen die Nanette besteld had, maar dat liet ik toch maar zitten.

2008-04-09 11-06-06 Max met treintjes op de tuintafel Toen ik bij Michele aankwam rond een uur of 11 was ze zeer opgelucht om even met een volwassene te kunnen praten en alle kinderen gingen dolblij met elkaar spelen. Wij hadden zo de kans om vast het avondeten klaar te maken voor als we terug kwamen uit het zwembad; het werd canneloni gevuld met pompoen en ricotta, overgoten met tomatensaus en besprenkeld met kaas. Michele vroeg met welke lepel ik de canneloni wilde vullen keek ik haar onthutst aan en vroeg of ik gewoon een pastic zak mocht gebruiken. Zij bestudeerde mij daarop stomverbaasd terwijl ik een plastic zakje vulde met de vulling, een hoekje eraf knipte en de buisjes vol spoot. Ze was zeer onder de indruk van deze truc (van Nanette) omdat het zo wel veel sneller ging. Ik herinnerde me dat ik dit pas 1 keer eerder had gedaan, en dat was nog in Delft. We wonen nog niet eens zo lang in Melbourne, maar toch voelt Delft als ‘a lifetime away’.

 Na de voorbereidingen en een lunch zijn we uiteindelijk toch nog op pad gegaan naar het zwembad.  Wij vermoedde dat het de laatste kans zou zijn om nog buiten te kunnen zwemmen nu het al  najaar is, maar nog wel 26 graden, dus wij gingen op naar North Melbourne. Daar aangekomen was de teleurstelling (ook bij Warrun en Max) groot dat het zwembad dicht was! Op de deur stond dat het open was, maar de deur bleef dicht, er lag een deken over het zwembad en er was niemand. imageToen maar naar het binnenbad bij Highpoint gegaan.

Daar aangekomen mochten we met zijn allen op 1 (familie)kaartje naar binnen. De jongen  achter de balie keek nog even verbaasd toen hij zag dat we met een kudde van 4 kinderen verder liepen. In het zwembad was ik diep onder de indruk van Jake en Amber die met hun zwemvestjes al echt zwemmend door het water gingen. Max en Warrun toonden wat jaloezie en konden met hun arm-drijvertjes het niet nadoen, dus ik besloot ter plekke dat ze ook van die zwemvestjes moeten hebben.
Er was verder niemand in het zwembad (we kwamen om 1 uur aan). Met zijn vieren hebben ze vreselijk veel plezier gehad op de glijbaan. Na een tijdje besloot Warrun dat hij even in het diepe bad wilde gaan spelen en terwijl ik vlug met Max achter hem aan holde werd hij vriendelijk aan de rand van het bad tegengehouden door een badmeester tot ik bij hem was. Max en Warrun wilden vrij snel weer terug naar het ondiepe warme water, maar Jake en Amber bleven een hele tijd echt rondzwemmen met Michele.

image Toen we alles zat waren zijn we gaan omkleden om daarna terug te gaan naar Michele’s huis. Aangezien we nu toch bij Highpoint waren zijn Max, Warrun en ik wel nog even bij de ABC shop langs gelopen voor de DVD’s van Poko. Woensdagmiddag 4 uur is een uitstekende tijd om hier te winkelen, er was bijna niemand, dus prima parkeren en lekker rennen door het winkelcentrum.

Voor het eten wilde Michele voor de verandering iedereen aan tafel zetten (omdat Max en Warrun dat toch gewend zijn) en daar heeft Warrun in eerste instantie vreselijk zitten buffelen, en nadat er een toetje als beloning werd uitgeloofd heeft ook Max erg goed gegeten (dit geheel tot mijn verbazing omdat ze meestal niets moeten van nieuw eten, kaas of tomatensaus). Als beloning kregen ze een mooi bakje ijs waar ze tergend langzaam van smulden. Jake en Amber kregen minder ijs omdat ze hun eten niet op hadden en na enkele grote happen zaten zij  treurig toe te kijken hoe Max en Warrun genoten van hun ijs.

Na dit alles zijn we naar huis gegaan waar Nanette inmiddels ook weer was aangekomen. De jongens zijn doodmoe zonder al te veel problemen gaan slapen. Ik was zeer tevreden over een geslaagde dag.

Donderdag 10 april: Vandaag waren we allemaal een beetje later en ook al hielp Branko met aankleden, ontbijt en in de auto gaan. Vandaag was een dag waarvoor ik al gewaarschuwd was: Fish & chips stond er op het menu van het tehuis. Wij kunnen ook van het menu bestellen. En vandaag stonden er om 12.30 5 warme lunches met salade klaar. De kosten worden van het salaris ingehouden of zoals in mijn geval direct betaalt aan de Chris die de centjes in een tinnen blikje doet in een klein kluisje. Vier dollar was ik kwijt vandaag. 
Vandaag kwam ook Sophia van het uitzendbureau even langs. Kennelijk zijn er mensen die een baan aannemen om dan zo snel mogelijk van hun stoel te vallen en een uitkering te eisen van het bureau. Nu is alles gecheckt en alles is veilig en ok bevonden. Het was een gezellig gesprek, ik kreeg ook nog een beker.
De vrouw die ik vervang zei dat ze het opmerkelijk vond hoe goed we met elkaar op kunnen schieten en elkaar begrijpen. Met 2 woorden of een halve zin begrijpen we elkaar en vullen we elkaar aan. Het zal wel raar zijn volgende week, dan is het zo’n beetje weer een eerste dag want zij is er niet meer, de persoon waar ik de meeste tijd mee heb doorgebracht.
Ik was weer zo rond 5-en in Moonee Ponds en ik heb gemerkt dat het handig is om niet gelijk door te moeten rennen naar opvang, maar dat ik een klein uurtje heb om nog wat boodschappen te doen of fruit in te slaan, of een kopje thee bij Michele dat kan ook natuurlijk.

Vrijdag 11 april:  Vandaag waren we weer allemaal op tijd. De jongens waren wel merkbaar vermoeider dan als ze niet 4 dagen naar opvang gaan, maar ze wennen wel en zullen volgende week niet meer zo lang ‘s avonds alles grappig vinden als ze weten wat voor drukke week eraan komt, en de tijd die ze krijgen om te slapen zullen ze dan (hopelijk) ook beter benutten.
Vandaag heeft de vrouw die ik vervang de laatste wetenswaardigheid over het bedrijf overgegeven. Zoals de speciale broodjes voor lunch als de CEO er niet is rond lunchtijd.
De CEO werkt normaal van 6 tot 3.30 (ongeveer), de vrouw die ik vervang van 7.30 tot 4.30, Maar ik mag van 8.30 tot 4.30 werken. Gelukkig maar. Met deze werktijden heb ik iedere middag een uurtje of meer om ongestoord te werken en e.e.a. af te ronden. Vandaag was de baas al voor de lunch vertrokken (vanwege een kapotte wasdroger) en in zo’n geval wordt er een broodjeswinkel gebeld, zo’n 8 personen geven hun bestelling door, 2 mensen gaan weg, 1 rijdt de ander springt de winkel in, en heel snel zijn ze weer terug met hele knapperige puntjes gevuld met salade en oosters gekruid vlees. Heerlijk!
De dag was verder ook goed.
De vrouw die ik vervang nam met een grote knuffel afscheid van me.

Vanmorgen waren de kinderen iets eerder op dan ik gehoopt had.
2008-04-12 19-42-38 uitpakken van pakje van Opa en Oma Rietman Met zijn allen  zijn we opgestaan. We vonden in de brievenbus de post van gisteren MET een kaartje dat er een pakje op het postkantoor lag voor ons. Dat moesten we gaan halen en we moesten ook eindelijk de laarzen kopen die ik al tijden zoek voor de jongens. Na het pakje opgehaald te hebben even in de plaatselijke winkel met laarzen gekeken, maar hier hadden ze maar 1 niet zo’n spannend uitziend paar voor de jongens. Hierna door naar Highpoint. Gelijk in de winkel waarvan we wisten dan die wel wat hadden, en we vonden 1 paar van de laarzen die we wel wilden. een 2e paar werd diep achterin het magazijn gevonden, net binnen gekomen. De 2 bijpassende regenjassen hebben we ook gekocht.l Da’s nu eindelijk afgerond.
We waren net op de speelgoed afdeling bij Myer toen Michele belde. Die had vandaag onverwacht een hele dag met kinderen zonder man en zocht volwassen conversatie. Ze kwam ook naar Myer en daarna gingen we zitten voor een kopje koffie, spaanse donuts en Branko een ijsje met zure slagroom. (hij heeft hem teruggebracht en een ander (zonder slagroom) teruggevrragd). Hierna moesten we nog op jacht naar lange broeken die niet gelijk gewatterd en wollig zijn voor de kinderen. Die vonden Michele en ik terwijl Branko er op lette dat de 4 kinderen niet wegliepen bij de tv/video afdeling waar de film van 101 Dalmatiers alle aandacht van ze opeiste.
Michele ging vast opzoek naar haar auto en wij gingen betalen en naar ons huis. Hier was Michele al, en speelde wat in de speeltuin. Net toen we aankwamen belde haar man dat hij opgehaald kon worden en klaar was met zijn activiteiten voor vandaag. Toen we het huis binnen liepen vonden de jongens hun fietsen en wilden er op uit. Wij hadden eigenlijk deze dag EVEN willen winkelen (het was al 4 uur!) en verder de jongens laten spelen dus natuurlijk mochten ze op pad. Helemaal enthousiast wilden ze naar het speelveld met de crossbaan en de grote grashelling, hier rijden ze stuiterend vanaf. Als ze hier genoeg van hebben trekken ze naar de crossbaan. Het was deze middag aardig druk en in het parkje, de kinderen op fietsen op de crossbaan werden nauwelijks bekeken, Warrun en Max gingen gewoon hun rondjes rijden. Toen ik boven op een heuveltje stond vertelde Warrun mij dat ik in de weg stond en aan de kant moest, eigenlijk moet ik misschien maar nog verder naar achter. Ga maar bij de schommels staan zei hij tenslotte (zie foto voor afstand).
Terwijl ik daar stond bedacht ik dat het leuk is om zo naar je kinderen te kijken en naar een vader die probeert te voetballen met een dochtertje en een beetje naar onze wilde mannen staart met een blik ‘deden de mijne maar zo leuk’. Maar uiteindelijk is het saai. ik moet maar een radiootje bij me stoppen zodat ik wat afleiding heb. Zelfs toen Max uitgleed riep hij, Geen auw, Ga weg, NEE geen kus! en zoef ging hij weer op zijn fiets.
Branko kwam me na een belletje aflossen en ik ging eten maken zodat dat klaar was als ze thuis kwamen. Het kwam precies goed uit.
Na het eten was er nog even tijd om een nieuw pakket uit Nederland open te maken en daarna was het bad en bed. Ik was alleen de tijd vergeten en was gezellig de tijd aan het nemen en het kletsen, zodoende lagen de kinderen pas om 8 uur in bed.

Branko: Ik probeerde krampachtig om een beetje vaart er in te houden zodat de jongens op tijd in bed zouden liggen, maar Nanette wist mijn pogingen zeer soepel af te weren en het hele proces uit te smeren, dit zeer tot mijn frustratie. Uiteindelijk heb ik me er maar even van gedistantieerd totdat ik geroepen werd voor het voorlezen van een boekje.