Branette's Dagboek

Vrijdag 20 maart, Om 8 uur schrok ik wakker. Neus aan neus met Max. Gaan we nu de muziek luisteren? vroeg hij. Al dagen is het favoriete avond-voorlees-boek, ‘An Aussie Jingle Bells’. We zingen allemaal over de barbeque, het zwembad en het kerstfeest verlaten voor de afwas. Gisteravond kwamen de jongens erachter dat er een cd’tje achterin het boek zit. En we beloofden ze dat we de volgende ochtend de cd zouden luisteren.
Ik denk dat het een kindergave is, ze kunnen in slaap vallen terwijl ze een zin zeggen en als ze 10-12 uur later wakker worden is het eerste wat ze zeggen de rest van die zin.  Na het tig keer luisten van het kerstliedje wilden we deze Goede vrijdag richting Foster rijden voor een weekendje weg,  we hebben geen haast. Rond de lunch wegrijden is het makkelijkst, kunnen de jongens hun lunch eten in de auto, wat hopelijk de tocht wat minder eentonig maakt. En wij hebben de hele ochtend om wakker te worden, in te pakken en energie uit de jongens te halen.

Het lukte ons om rond het middaguur te vertrekken. Als we stoppen, stoppen we meestal ongeveer halverwege bij een vliegschool waar een groot klimrek staat. Dit keer niet we reden iets verder (10 km) en daar is een teahouse/dairy farm, we waren hier nog nooit geweest. We parkeerden naast een grote schuur waar veel koeien stonden te wachten. Toen we door de ramen keken zagen we dat de koeien (helemaal uit zichzelf) een voor een de schuur binnen stapten op een soort grote draaimolen, waar ze aangesloten werden op de melkmachine. Tegen de tijd dat ze rond waren geweest was het melken klaar en liepen ze zelf achteruit de molen uit en gingen de wei weer in. We zagen dit nog beter vanaf de andere kant van de schuur waar op een hoger niveau een uitkijkplatform was.
Hierna liepen we het theehuis in. Hier zaten heel veel mensen, en dat kon de bediening en het huisje niet helemaal aan. Wij hadden geluk, er kwam net een tafeltje leeg. Waarschijnlijk was het een prettigere omgeving geweest als het niet zo koud was geweest en de mensen ook buiten hadden willen zitten waar 2x zoveel ruimte was.
Na de warme chocomelk wilde Warrun naar de  koeien. De gemolken koeien waren inmiddels langs komen lopen en stonden in een wei een stukje verder.  Onderweg naar de koeien kwamen we langs de schuur met beesten om te aaien. Kalfjes, kippen, een kalkoen, geiten en schapen. Max moest ze allemaal even aanraken en nog een keer op de terug weg. Nadat Warrun de koeien had gezien met Branko (en geen aanvaring had gehad met het haast onzichtbare schrikdraad) kwam hij de beestjes ook bekijken.
Na nog een laatste blik op de Koeiendraaimolen waar alweer een volgende wei beesten werd gemolken gingen we in de auto en op weg naar Foster.

 Een groot  deel van de rest van de rit vermaakten de jongens zich met pen en papier (Max) en pen en been (Warrun).

Alhoewel we in  het huis van Bert en Tineke zouden overnachten reden we eerst naar Ellen en Paul, gewoon om even ‘hoi’ te zeggen. Die vonden dit zo gezellig dat er gelijk Fish and Chips op het avondmaal programma werd gezet en we genoten allemaal van een mooie nazomerse namiddag & avond.
Laat die avond, in het donker gewapend met een zaklamp, gingen we richting het huis van oom Bert en tante Tineke, zijzelf waren naar een muziekfestival in Bermagui en hadden instructies achter gelaten hoe wij het huis konden gebruiken en hoe we binnen konden komen. De zaklamp van Paul was erg handig bij het openen van de deuren.
Tevreden doken de jongens op hun luchtmatras en sliepen lekker verder tot de volgende ochtend.

Zaterdag 22 maart,  De jongens vermaakten zich de hele ochtend in en om het huis en af en toe vonden ze de verrassingen die oom Bert en tante Tineke voor ze hadden achter gelaten. Na de lunch gingen we naar Ellen en Paul die hadden een drukke ochtend in en met hun Bed&Breakfast achter de rug en gingen net lunchen. Wij deden gewoon mee. Net na de lunch kwam Brian (de met de hand groot gebrachte Magpie) eens voor het keukenraam kijken. Max stond binnen en Brian was buiten, het zag er leuk uit. Branko die Magpies leuke beesten vindt ging naar buiten om even hoi te zeggen. Warrun klom binnen op een stoel en aaide door het raam. Daar moest Brian niets van hebben, Branko vertelde dat zijn hele toon veranderde toen hij Warrun zag.
Hierna gingen de jongens en ik in de tuin kijken en we liepen om het huis om papa op te halen om naar de kippen te gaan. Warrun en Max holden op papa af en Branko riep nog dat we uit moesten kijken want Brian reageerde anders dan de lieve kroelvogel die gevoerd wil worden die we kenden. Eigenlijk had hij het alleen op Warrun gemunt. Brian stortte zich op het achterhoofd van Warrun, Branko stortte zich op Warrun, Max was overstuur aan het krijsen omdat Warrun moest huilen, Ellen kwam uit de moestuin aan hollen en zelfs Paul die in de garage was kwam kijken wat er aan de hand was. (de foto is slechts seconden voor de gewelddadige aanval gemaakt, Brian kwam van links).

Branko:Toen de jongens terug liepen met Nanette bleef Brian achter ze aan hoppen om ze nog een keer aan te vliegen zelfs als ik druk brullend voor hem stond. Uiteindelijk was de enige oplossing om hem op de pakken en een eind verder neer te zetten. Daar weigerde hij op zijn poten te gaan staan; hij gebruikte zijn poten en snavel liever om mijn hand te lijf te gaan (en wat blijkt: zo’n vogel begint toch niet zo heel veel tegen een grote mensenhand). Na dit tafereel is Brian vertrokken en zeker enkele dagen niet meer teruggekomen, dit tot opluchting van Ellen en Paul die toch wel graag willen dan Brian de wijde wereld in trekt, zeker na zijn agressieve gedrag.

Wij hadden een echte stadsmens op het platteland ervaring, da’s alles. Binnen was Warrun al snel opgeknapt en zat achterelkaar zijn stoere verhaal te vertellen. Max had wat langer nodig om getroost te worden. Branko die buiten Brian had vastgepakt en hem daarmee totaal van zijn apropos had gebracht was ook weer binnen en na een rustgevend kopje thee zijn we wat boodschappen gaan halen om  in het huis van Bert en Tineke de avond en maaltijd door te brengen.
De buitenlucht en consternatie had de jongens goed gedaan, terwijl ik nog met de laatste potten en pannen stond te rammelen hadden ze geinspecteerd wat op tafel stond en zaten ze er vast gretig van te eten.

foto: Warrun en Max laten in de tuin hun helikopters vliegen.

Zondag 23 maart, Pasen een lang weekend, natuurlijk is er dan ook de Foster Crafts market. En daar moet ik altijd even gaan kijken. Dit keer hadden we ook meer dan 1 doel. Een bedankje voor Ellen en Paul voor de gastvrijheid, een cadeautje voor de kinderen van Blair die we begin April gaan bezoeken en tenslotte wat we altijd doen een rit in het treintje. Eigenlijk niet tenslotte. Terwijl 1 van ons rondjes draait in het treintje met de kinderen, doet de ander snel wat inkopen. De jongens zitten nu zo op hun gemak dat ze een volgende keer misschien wel zonder 1 van ons mee kunnen rijden, ik denk niet dat ze er nu nog uit zullen klimmen en ze begrijpen nu ook dat het treintje niet weggaat maar gewoon weer terug komt waar wij wachten.
We waren net klaar, en terug in de auto, toen de wolken opeens braken en er een enorme bui naar beneden kwam.
We moesten nog even naar de supermarkt en daarna zijn we doorgereden naar jawel:  Ellen en Paul (wat zullen die blij zijn geweest toen het lange weekend over was en wij weer veilig in Melbourne zaten). Bij Ellen en Paul wilde ik weer wat eitjes zoeken ten eerste omdat het pasen is maar ook om Branko te laten ervaren hoe de kinderen dit ondernemen. Ellen had de eitjes tussen de tomatenplanten verstopt. Zaterdag hadden we al tomaten geplukt dus het was een bekend hoekje.
Er waren erg veel eitjes verstopt maar nadat Max en Warrun er eentje hadden gevonden renden ze naar Ellen en vervolgens naar Paul (die weer in de schuur was) om het te laten zien en te vertellen. Eindelijk terug in de groentetuin konden we ze na het 2e eitje weerhouden om hetzelfde te doen en hebben ze alle andere eitjes gezocht. Niet echt allemaal. Ellen had wat grotere eieren op kniehoogte In de planten verstopt. Branko en ik hebben deze pas terug kunnen vinden na duidelijke aanduidingen van Ellen.

Wederom werden we uitgenodigd voor de lunch, te nuttigen in de gloednieuwe  BabaKiueria (barbecue area). Warrun en Max wilden niet zo graag stil zitten, ze gingen liever rondjes rennen door de tuin. Ze waren beide zeer verontwaardigd dat de hele diepe plas, waar ze destijds met Gerke zo leuk in hebben lopen stampen, verdwenen was (tja, droogte he).  Ze renden leuk rondjes, waren met hun helikopters aan het spelen en wisten Uncle Paul te overtuigen om ook de  helikopters een paar keer te lanceren toen ineens Max enorm paniekerig begon te spartelen en piepen terwijl hij op de grond zat. Een zeer verontwaardigde jumping jack (mier van ongeveer 1.5cm) stond vlak naast Max heen en weer te springen, en de steek (jawel, mieren zijn van dezelfde orde als de wesp) van een Jumping Jack schijnt zeer pijnlijk te zijn (arme Max). De onderste foto is van een Bulldog Ant, die hier ook voorkomen, maar een stuk groter en minder aggressief zijn dan Jumping Jacks.

Vanaf dat moment bleef Max liever bij ons aan tafel  zitten met een grote cold-pack over zijn hand. Na een uitgebreide lunch met Ellen, Paul en twee van hun gasten/bezoekers heeft Branko nog wat rondjes gerend met Warrun, waarbij hij enkele malen gevaarlijk dwars door een nest Jumping Jacks heen rende, en daarna zijn we weer ‘de heuvel op’ gereden naar het huis van Bert en Tineke. Het was een lang weekend dus we hoefden nog niet naar huis. De jongens lagen vrij snel uitgeput te slapen in een houding die ze thuis niet vaak hebben (zie foto). 

Toen we ‘s avonds even ween DVDtje zaten te kijken zag ik ineens een grote spin langs het raam rennen om een motje te vangen. De foto is een beetje onscherp maar zoals je kunt zien is het een flinke kerel! Wij zaten gelukkig op de bank.

Maandag 23 maart hebben we het net zo aangepakt als op de heenweg. Rustig inpakken, beetje koffie drinken, de jongens buiten bezig houden terwijl we het huis schoonmaken en dan op weg. We kwamen er achter dat we onze boodschappen van de dag ervoor bij Ellen en Paul hadden laten liggen maar die wilde zij gelukkig wel voor ons opmaken. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij de vliegschool voor een beetje lunch en wat klimmen. In de auto hebben onze jongens nog veel pret gehad met het meezingen met “Mississippi  Mud” van de Muppet Show (zie foto’s).

Mississippi Mud

When the sun goes down, the tide goes out,
The people gather ’round and they all begin to shout,
“Hey! Hey! Uncle Dud,
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud.
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud”.
What a dance do they do!
Lordy, how I’m tellin’ you…
They don’t need no band…
They keep time by clappin’ their hand…
Just as happy as a cow chewin’ on a cud,
When the people beat their feet on the Mississippi Mud.