Branette's Dagboek

Het begin van deze week is erg warm geweest en de nacht van maandag op dinsdag is het ook nauwelijks beneden de 30 graden afgekoeld. Vandaag was het ergens rond de 25 graden dus heeeeerlijk weer om naar buiten te gaan. Toen de jongens ons wekten (pas om kwart voor acht!) waren ze al helemaal door dolle heen en er duidelijk aan toe om naar buiten te gaan. Ze hebben nog wel een tijdje zitten spelen maar tegen het eind van de ochtend zijn we vertrokken richting Queen’s Park waar ik Michele en Vanessa ontmoette.

 De kinderen hebben heerlijk gespeeld terwijl wij rustig aan een tafeltje zaten en de boel een beetje op afstand bekeken. Het was zo fris (relatief) dat we zelfs af en toe even in de zon gingen staan om op te warmen.

Nanette was ondertussen even wat boodschapjes aan het doen, en zodra die klaar was gingen we allemaal naar de plaatselijke bibliotheek. Voor zover we ons kunnen herinneren zijn Warrun en Max daar pas 1 keer eerder geweest en dat is lang geleden. Ze hebben een heleboel boeken gelezen,  en een beperkte selectie hebben ze door een van ons laten voorlezen. Op een bepaald moment kwam er een wildvreemd jongentje naar me toe en die legde ook doodleuk een boek bij mij op schoot om voor te lezen. Het is me wel vaker opgevallen dat op speelplaatsen ik ook als een soort magneet werk voor kinderen, en ik weet niet of ik dat nou als compliment moet opvatten of niet.

Nadat we uit de bibliotheek vertrokken ging Vanessa naar huis, Michele ging met Nanette, Jake en Amber wat boodschappen doen en een milkshake halen, en ik ging met Warrun en Max naar de crossbaan/speeltuin om de hoek bij ons thuis. Warrun het had al vanaf vanochtend over die crossbaan gehad dus hij was zeer in zijn nopjes. Eerst gingen beide kereltjes flink tekeer met hun (eigenlijk veel te kleine) auto’s, en daarna zijn ze beide op hun fiets (met maar 2 wielen!) gestapt en rond gaan rossen. Zelfs Max is op zijn fiets gestapt en heeft het geprobeerd. Na een tijdje gaf hij het op en ging liever eten. Terwijl ik rustig bij hem zat terwijl Warrun de heuvels van de crossbaan onveilig maakte zei hij geheel uit zichzelf dat hij het nog een keer wilde proberen! Ik was zeer blij verrast, meestal geeft Max het bij de minste tegenslag volkomen op, maar nu niet! Hij stapte op zijn fiets en was blij met mijn suggestie om het gewone fietspad te proberen i.p.v. de crossbaan. Na een stukje fietsen (en een druk langs flitsende Warrun ontwijken) werd er overgestapt op de schommels, en van daaruit lag de rest van de speeltuin onder handbereik.

Nanette kwam tegen kwart voor 3 naar deze speeltuin toe waarna we naar huis zijn gegaan omdat ik later die middag een afspraak had met Simon (mijn oude baas) om te gaan kayakken! (yakkin’=zeg ‘jek-in’).

Om 4 uur was ik bij zijn kayak-club en daar heeft hij me op sleeptouw genomen in een kayak. Nou ben ik ooit een op een kayak vakantie geweest in Denemarken, maar dat waren toch wel ERG andere kayaks dan deze. De stabiliteit van een kayak blijkt omgekeerd evenredig met de snelheid die je er mee kunt halen. Hij wilde voor mijn plezier een ‘tobbe’ pakken maar ik zei dat hij het me niet al te makkelijk moest maken en dolenthousiast pakte hij toen een kayak waarin hij samen met een teamgenoot peddelt. Nadat we ons in deze boot hadden gesettled (ENORM wiebelig) en hij redelijk tevreden was dat we niet waren omgekiept gingen we voorzichtig op weg. Regelmatig riep hij dat ik zo lekker stabiel was en dat het goed ging dus hij nam me mee naar een paar mooie plekjes. Het hoogtepunt van de tocht was zonder enige twijfel de kolonie Grey-headed Flying Foxes, ofwel ENORME vleermuizen; en veel ook, heel veel. Ik herinner me dat tijdens onze vakantie in 1999 deze kolonie erg veel indruk op me had gemaakt toen hij nog in de botanische tuinen was. Nanette was er al achter gekomen dat de kolonie was verwijderd, maar we hadden nooit de moeite genomen om uit te zoeken waarheen. Bij deze wil ik mijn excuses aanbieden aan iedereen die bij ons op bezoek is geweest en dit niet heeft gezien (omdat wij te suf waren om uit te zoeken waar die beesten zaten), want het is eigenlijk vlakbij en het is heel erg indrukwekkend… zeer de moeite waard als je in  Melbourne bent (en je hoeft er echt niet voor het water op). Vanuit de kayak is het prachtig om deze grote beesten over je hoofd te zien vliegen en de duizenden stemmen te horen zodra je de bocht om komt. Klein nadeel is weer dat je wel een beetje je hoofd erbij moet houden in zo’n wiebelige kayak, dus je helemaal vergapen is er niet bij.

Al met al heb ik erg genoten van de kayak trip (9km volgens mijn gids) maar ik vrees dat ik morgen vanwege spierpijn niet zoveel meer kan bewegen. Ik zit nu te overwegen of dit een aktiviteit is die ik misschien wat vaker zou kunnen gaan doen.

Dit artikel werd aangemaakt op Wednesday 19 March 2008 om 21:04 en werd geplaatst in Branko, Max & Warrun. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.