woensdag 12 maart : We gingen met zijn allen op weg, en onderweg vroegen we hoe Warrun en Max zich wilden verdelen: Max wilde met Nanette mee naar de groenteboer om fruit uit te zoeken, en Warrun wilde met Branko mee om wat bier te kopen voor een collega. Deze collega had namelijk uit staal een mooie basis gemaakt voor onze sinaasappelpers (de huidige is doormidden aan het breken).
Warrun vermaakte zich wel maar was het niet helemaal eens met de flesjes die ik had uitgezocht (de beugelfles Grolsh vond hij een beetje te saai). Nadat we het bier in de auto hadden gezet gingen we tot verbazing van Warrun verder naar de groenteboer.
Bij de groenteboer was het feest. Max pakte alles wat hij herkende en legde het in het mandje om mee naar huis te nemen. Als hij het niet kende, vroeg hij “Broccoli?” en legde het vervolgens met de juiste naam die ik gaf in het mandje. Toen Warrun en Branko erbij kwamen gingen ze nog een keer de winkel rond om e.e.a. aan te wijzen en te benoemen. Niet heel veel later stapte ook Michele binnen met Jake en Amber. Het feest was compleet.
Na de fruitwinkel is het vrijwel altijd (als we met de kinderen zijn) koffie bij Gloria. Hier troffen we ook Venessa met haar 2 dochters. 
Na de koffie ging ieder weer zijns weegs. Ik kon mijn bril ophalen, maar ergens tussen het uit het rek pakken, verzenden voor de glazen en de terugkeer in de winkel had iemand er flink op gestaan (denk ik) want het hele stuk bij de neus zat scheef. De verkopers waren niet zo overtuigd, maar als het mij stoorde konden ze wel een nieuw montuur bestellen en dat hebben ze gedaan.
Hierna was het nog niet gedaan met de pret. Aangezien het weer eens midden in de 30 graden is (dat krijg je als je op 3 maart verzucht dat de zomer over is en dat je het gelijk KOUD hebt en ‘s avonds dikke sokken aan moet en je je afvraagd of je wel genoeg van de zomer hebt genoten) was het een mooie dag om naar het zwembad te gaan. Branko ging met Max en Warrun en ik bleef thuis voor klusjes en koken.
Michele en kinderen voegde zich bij de mannen.
Branko: Michele gaat meestal zwemmen in het zwembad in Queen’s Park (vlakbij ons huis), maar wij hebben een voorkeur ontwikkeld voor het zwembad in North Melbourne (waar Derek en Mandy vroeger woonden). Michele wilde het graag eens gaan proberen en zodoende vertrokken we daarheen per auto. Onderweg was ik compleet overdonderd door de drukte van het verkeer; ik rij blijkbaar niet zo vaak auto op een doordeweekse dag. Halverwege was er een ongeluk gebeurd waarbij 2 brandweerwagens, 2 ambulances en een politieauto stonden dus daar keken de jongens hun ogen uit. We zijn gelukkig wel veilig aangekomen in het zwembad.
Daar aangekomen zei Michele gelijk dat we misschien toch beter naar Queen’s Park hadden kunnen gaan, maar zodra ze in het water kwam nam ze dat gelijk terug. Het water was veeeeeel warmer en daardoor konden de kinderen het veel langer volhouden in het water. We hebben korting gekregen omdat ‘het zo druk was’ die middag. Dat wil zeggen: We waren met nog 1 andere moeder in het ondiepe zwembad en er was een schoolklas in het diepe bad. Normaal is het hele zwembad stampvol als we er een heen gaan.
Michele en ik waren zeer tevreden over de middag; we hebben ons allemaal erg vermaakt, het was heerlijk weer en zeer gezellig. Nanette heeft wat gemist.
Omdat je je na een paar uur zwemmen helemaal gaar voelt vroegen we Michele om bij ons mijn maaltijd te nuttigen zodat zij een rustige avond had. De kinderen genoten van elkaars gezelschap.
Donderdag 13 maart Na Mainly Music leek het mij leuk om naar het speeltuintje op het strand te gaan. Natuurlijk niet voordat ik even was gestopt voor wat chocolade eitjes en een kopje koffie bij de snoepwinkel. De jongens kunnen hier op het terrasje naar de snelle auto’s, jeep’s en trams kijken die langs komen terwijl ik mijn latte drink. (Sinds de auto-show moeten de jongens alle snelle auto’s bespreken en Jeeps zijn favoriet dankzij kleine Lego autotjes die je gratis bij een doos kinderkoekjes kreeg)
De speeltuin op het strand was een goede plek op deze warme dag. Met een koel briesje van zee is het er altijd wel aangenaam. Helaas waren de kinderen nog uitgeput van het van zwemmen gisteren (Jake en Amber waren dat ook want die waren niet eens toegekomen aan het bezoeken van Mainly Music). We hebben het even uitgehouden op het strand en toen worstelden de vermoede, en 1 natgeplast, lijfjes zich terug naar de auto. We zijn even langs papa gereden voor een flesje koel water en toen was het naar huis voor een hele rustige middag met een filmpje.
Vrijdag 14 maart. Nadat de jongens juichend naar opvang waren gegaan, eindelijk mochten ze weer, zo vroegen al de hele week iedere ochtend:”is het vandaag ‘spelen Elmo’ dag?” (Spelen Elmo omdat ze een tas met Elmo erop meekrijgen met hun kleertjes erin en spelen omdat ze gaan spelen), belde deze ochtend de brillenwinkel dat mijn nieuwe montuur was binnengekomen, ik kon het even bekijken voordat ze de glazen over gingen zetten. Nu heb ik dus eindelijk mijn nieuwe montuur en hoeft mijn linker oog niet meer dubbel werk te doen omdat mijn rechteroog het niet goed kan zien.
Weken geleden had Michele ons meegevraagd voor een uitje deze avond. Haar argumenten: Als je in Australie wilt wonen en inburgeren moet je ten eerste een echte fundraiser meemaken en ten tweede moet je een trivia avond meemaken. Nu had zij ‘toevallig’ vandaag een trivia avond om geld te verzamelen voor de tennisclub waar haar man les geeft .
Onderliggende reden was dat ze niet bij zo’n avond in haar eentje wil zitten, ze niemand heeft die mee zou willen en ze niet weg kan blijven gezien de functie van haar man. Onder het mom gedeelde smart is halve smart gingen we mee.
Sue was zo aardig om deze avond op W&M te passen. Na een hele dag opvang met een middagslaapje zijn ze meestal niet voor 8 aan hun bed toe (vinden ze zelf). Om het Sue wat makkelijker te maken (wij zouden om 7 uur het huis verlaten) had ik gevraagd of ze bij opvang de jongens niet wilden laten slapen met het idee dat ze uitgeput in hun bed zouden vallen.
Helaas…. We waren nog niet de deur uit of Sue zag 2 voetjes onderaan de trap. Sue heeft ze weer in bed gelegd, en nog een keer, en nog een keer kie-ke-boe gespeeld en nog een (twee..drie?) boekje voorgelezen (de jongens waren zo lief een Engelstalig boekje te kiezen) en ze zijn nog een keer toegedekt en ingestopt door Sue en toen was het eindelijk rustig en stil.
Sue bekende dat ze het eigenlijk niet zo erg vond, eindelijk had ze wat interactie, grapjes en aandacht van de jongens. Meestal gedragen ze zich verlegen, nu waren ze erg lief en leuk geweest.
En ik denk dat het ook wel leuker is als je op kinderen oppast dat je zo nog even ziet en ze nog even leuk doen. Anders zit je ook maar in zo’n vreemd huis te wachten tot je weer weg kan.
Nanette’s Trivia ervaring: De avond was een hele ervaring. Er waren werkelijk mensen die het zeer naar hun zin hadden, anderen waren zeer bedreven in het trivia gebeuren en wij vonden het leuk om samen eens het huis uit te zijn en wat tijd door te brengen met Michele en haar man.
Het gebeuren was ingedeeld in 5 rondes met een stuk of 12 vragen. Iedere ronde had een onderwerp, sport, muziek, tv en musical, algemeen. Na een muziek fragment of geestig verhaaltje werd een vraag gesteld en op je blaadje (1 per tafel) moest je het antwoord kiezen uit 1 van de opties.
Na de vragen ging het blaadje naar de andere tafel, scores werden opgeschreven en het was tijd voor een intermezzo. Vanuit de groep werden mensen geselecteerd die een dansje deden, liedjes zongen of iets anders ter vermaak. De winnaar mocht met een fles bubbels weer gaan zitten.
Wat leuk was gedaan (vond ik) is dat iedereen een naam van een bekend iemand kreeg bij binnenkomst. Zo kon de spreekstalmeester grapjes maken over personen zonder persoonlijk te worden, je had tenslotte de personage niet gekozen en je had er niets mee te maken behalve dat je die persoon op je naamplaatje had. (Nanette was Monica Lewinsky, en Branko was Bill Clinton)
Branko’s ervaring: Wijzelf hebben ons goed vermaakt bij onze eerste ‘Trivia Night’. Stel je voor een soort grote kwis waar 8 groepen mensen hun kennis testen op diverse vlakken. Diverse malen keken wij elkaar vol onbegrip aan omdat het om toch wel erg Australische begrippen ging, maar al met al hebben we het goed naar onze zin gehad. De sfeer had was weg van een bingo-avond waar ook af en toe wat mensen voor het hele publiek even raar moesten doen. Het was een beetje verontrustend dat sommige mensen de indruk gaven dat dit de avond van het jaar was voor ze, en dat ze echt zelden zoveel plezier hadden. Daarentegen wel weer prettig dat ze niet zoveel nodig hebben 
Artikelen (RSS)