Maandag 3 maart, De jongens waren weer heel enthousiast dat ze naar opvang mochten. Terwijl ik met de tassen van de kinderen, mijn tas, zonnebrillen, hoedjes en de sleutels in mijn zak de deur achter mij dicht trok, sloeg de twijfel toe. Ik had in mijn zak gevoeld of daar de sleutels zaten, en er zat iets en het rammelde, maar toch knaagde er iets, en toen ik door het glas terug keek wist ik wat. De sleutels zaten in de deur, met de auto sleutel eraan vast. In mijn zak rammelde 2 doosjes met Smarties.
Daar stond ik dan met lange broek en vaal shirt, aangeschoten om de kinderen bij opvang af te zetten zodat ik terug naar huis kon om wat slaap in te halen (het bleek wel dat had ik nodig). Wat eerst? De kinderen naar opvang, dat gingen we doen en dat kon nog steeds gedaan worden. Met de bus, de jongens vonden het heel spannend en vertelden bij opvang honderd uit over hun avontuur. Max bracht mij nog even terug naar de deur van de kamer, ik kon wel gaan nu.
Vervolgens dook ik weer in mijn tasje. Er was tenslotte al een reddende buskaart uitgekomen, wat meer kon ik vinden? Een telefoon met nog een heel klein beetje batterij, even Michele bellen om mijn leed te delen.
Michele zou deze morgen een andere moeder bezoeken met kinderen, baby en een nieuw huis maar deze had net afgebeld en ik was van harte welkom bij haar thuis.
Ik had een paar opties. Met OV (ik had nu toch een buskaart die nog 2 uur geldig was) richting Port Melbourne zodat B. mij een sleutel kon geven. Ik zou dan wel eerst wat kleding moeten kopen want zo’n reis ondernemen in zwarte broek en donker dik t-shirt met lange mouwen terwijl de weersverwachting 38 graden was was geen goed vooruitzicht. Het kopen van andere kleding wel…. ik had al een idee want ik had een aardig blousje zien hangen in de winkelstraat….
Michele had echter een geldbesparende oplossing. Ik kon haar auto lenen om naar Branko te rijden, de sleutels op te halen en weer terug te komen. Enige wat ik even moest doen was tanken, en zelfs daarvoor kreeg ik geld mee.
Uiteindelijk was ik om 1 uur weer thuis met de sleutels van Branko, ik had even rustig aangedaan bij Michele thuis en ik ben de hele dag bezig geweest de verloren uren in te halen, de verloren slaap heb ik niet meer ingehaald.
Dinsdag 4 maart, Weer zijn we met de tram naar playgroup geweest en na playgroup lunch genuttigd in het aangrenzende park waarna we met de tram door zijn gereden naar de winkelstraat. Hier heb ik een nieuwe plek uitgeprobeerd voor een kopje koffie. Deze plek heeft potentie laten we zeggen. Het heeft een redelijk grote binnenplaats waar we rustig kunnen zitten (als we er niet komen als alle kantoren lunchpauze hebben) de uitbaatster heeft een jaar in Einhoven gewoond en kreeg zowaar een reactie van Max en Warrun toen ze in het Nederlands tegen ze praatte. Het enige nadeel is: ze verkopen geen milkshakes of koude chocomelk. Wel weer warme en daarvan hoefde ik er maar 1 te betalen ook al bestelde en kreeg ik er 2. Een leuke plek voor een ontbijtje denk ik zo, nu we richting verjaardag van Branko gaan.
Artikelen (RSS)