Branette's Dagboek

Zaterdag 1 maart,  Deze ochtend gingen we weer eens bij de huisarts langs, en de jongens krijgen er steeds meer plezier in. Ik moest voor een follow-up voor al mijn piepjes en knarsjes in rug en schouder. Max wilden we even laten bekijken omdat hij een bobbel heeft naast zijn navel. Vol overgave stonden Zowel Max als Warrun met hun t-shirt omhoog hun buik te laten zien aan onze ietswat stille maar zeer glimlachtende huisarts die duidelijk geniet van onze jongens nu ze niet meer huilend de kamer ingesleept worden. Dat zij tegenwoordig een snoepje uitdeelt kan hierbij natuurlijk helpen.
Verder hebben we boodschappen gedaan en plannen gemaakt voor morgen. De autoshow bezoeken. Ik had weer kaartjes via zijn werk gekregen, we krijgen er eigenlijk altijd maar 1 per medewerker, maar ik had er eentje extra gekregen van mijn baas (ze houden me echt graag te vriend). Hier stond wel tegenover dat hij graag wilde ingaan op mijn aanbod om tijdelijk weer 40 uur te gaan werken. Het plan: Zodra we op, wakker, gekleed en gevoed zijn gaan we op pad. Zo moeten we er kunnen zijn als de beurs opent om 10 uur en is het nog niet zo druk.

Zondag 2 maart: De uitvoering: Iets later op, iets later weg, iets drukker op de beurs, we waren er tussen 12 en 3.

Nanette kwam tot het interessante inzicht dat dit de vierde keer op rij is dat we naar de Melbourne Auto-show zijn gegaan, we bijna3 jaar in Australie wonen, en we in Nederland nooit bij de Auto-RAI zijn geweest. Vorig jaar hadden we veel plezier van onze missie: het zoeken van een alternatieve familie-auto. Dit jaar hebben we hem aangepast tot: het zoeken van een kleine familie auto. Ik hoop van harte dat onze auto nog heel lang mee gaat, maar hij moet ooit vervangen worden dus kunnen we ons maar het best een beeld vormen. Sinds vorig jaar is onze behoefte om makkelijk een kinderwagen achterin te gooien een stuk minder geworden. Een volgende auto hoeft voor ons niet meer zo groot te zijn (en al helemaal niet zo groot als dat beest wat we nu hebben).

Het was weer bere-druk bij de autoshow, maar we hebben wel wat leuke dingen gezien; zoals 2 kleine jongentjes Dijkstra die vol overgave door gloednieuwe auto’s heen kruipen om vervolgens tegen ons te zeggen dat die auto leuk is (of juist niet). Jongens die heel enthousiast vertellen dat dat een ‘heel erg fast car is’ of ‘niet leuk’.  Ze pikten gelijk alle platte auto’s eruit met het commentaar ‘ Da’s een snelle auto’.
 Bij het rondkijken was er eigenlijk maar 1 kleine auto die wij wel zouden zien zitten als familie auto, en die winnaar is (puur op uiterlijk en prijs zoals die bij deze beurs was. Veiligheid was niet na te gaan terplekke) : De Honda Jazz. Deze auto was verrassend ruim van binnen (ook qua hoofdruimte) en toch echt niet groot van buiten. In vergelijking met andere auto’s van dit formaat echt zeer prettig, en dan ook nog eens erg goedkoop. Mijn persoonlijke verwachting is dat hij vreselijk rijdt, maar daar keken we niet naar.

Nu ik het toch over auto’s heb: ik was enige jaren geschokt toen ik de Holden SuperSport zag rijden waar doorleuk ‘SS’ op de zijkant staat met een lettertype wat wel heel lijkt op een SS logo van zo’n 70 jaar geleden uit een niet nader te noemen stuk Europa. Blijkbaar hebben Australiers niet zo heel veel band met de gebeurtenissen in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ik kan me niet voorstellen dat een dergelijk logo of afkorting in Nederland door de beugel zou kunnen.

Als kleine voetnoot: De jongens hebben de hele dag hun broek droog gehouden en netjes het toilet gebruikt, ik ben heel trots op ze!

Dit artikel werd aangemaakt op Sunday 2 March 2008 om 20:28 en werd geplaatst in Australia, Max & Warrun, Nanette. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.