Branette's Dagboek

Zaterdag 1 maart,  Deze ochtend gingen we weer eens bij de huisarts langs, en de jongens krijgen er steeds meer plezier in. Ik moest voor een follow-up voor al mijn piepjes en knarsjes in rug en schouder. Max wilden we even laten bekijken omdat hij een bobbel heeft naast zijn navel. Vol overgave stonden Zowel Max als Warrun met hun t-shirt omhoog hun buik te laten zien aan onze ietswat stille maar zeer glimlachtende huisarts die duidelijk geniet van onze jongens nu ze niet meer huilend de kamer ingesleept worden. Dat zij tegenwoordig een snoepje uitdeelt kan hierbij natuurlijk helpen.
Verder hebben we boodschappen gedaan en plannen gemaakt voor morgen. De autoshow bezoeken. Ik had weer kaartjes via zijn werk gekregen, we krijgen er eigenlijk altijd maar 1 per medewerker, maar ik had er eentje extra gekregen van mijn baas (ze houden me echt graag te vriend). Hier stond wel tegenover dat hij graag wilde ingaan op mijn aanbod om tijdelijk weer 40 uur te gaan werken. Het plan: Zodra we op, wakker, gekleed en gevoed zijn gaan we op pad. Zo moeten we er kunnen zijn als de beurs opent om 10 uur en is het nog niet zo druk.

Zondag 2 maart: De uitvoering: Iets later op, iets later weg, iets drukker op de beurs, we waren er tussen 12 en 3.

Nanette kwam tot het interessante inzicht dat dit de vierde keer op rij is dat we naar de Melbourne Auto-show zijn gegaan, we bijna3 jaar in Australie wonen, en we in Nederland nooit bij de Auto-RAI zijn geweest. Vorig jaar hadden we veel plezier van onze missie: het zoeken van een alternatieve familie-auto. Dit jaar hebben we hem aangepast tot: het zoeken van een kleine familie auto. Ik hoop van harte dat onze auto nog heel lang mee gaat, maar hij moet ooit vervangen worden dus kunnen we ons maar het best een beeld vormen. Sinds vorig jaar is onze behoefte om makkelijk een kinderwagen achterin te gooien een stuk minder geworden. Een volgende auto hoeft voor ons niet meer zo groot te zijn (en al helemaal niet zo groot als dat beest wat we nu hebben).

Het was weer bere-druk bij de autoshow, maar we hebben wel wat leuke dingen gezien; zoals 2 kleine jongentjes Dijkstra die vol overgave door gloednieuwe auto’s heen kruipen om vervolgens tegen ons te zeggen dat die auto leuk is (of juist niet). Jongens die heel enthousiast vertellen dat dat een ‘heel erg fast car is’ of ‘niet leuk’.  Ze pikten gelijk alle platte auto’s eruit met het commentaar ‘ Da’s een snelle auto’.
 Bij het rondkijken was er eigenlijk maar 1 kleine auto die wij wel zouden zien zitten als familie auto, en die winnaar is (puur op uiterlijk en prijs zoals die bij deze beurs was. Veiligheid was niet na te gaan terplekke) : De Honda Jazz. Deze auto was verrassend ruim van binnen (ook qua hoofdruimte) en toch echt niet groot van buiten. In vergelijking met andere auto’s van dit formaat echt zeer prettig, en dan ook nog eens erg goedkoop. Mijn persoonlijke verwachting is dat hij vreselijk rijdt, maar daar keken we niet naar.

Nu ik het toch over auto’s heb: ik was enige jaren geschokt toen ik de Holden SuperSport zag rijden waar doorleuk ‘SS’ op de zijkant staat met een lettertype wat wel heel lijkt op een SS logo van zo’n 70 jaar geleden uit een niet nader te noemen stuk Europa. Blijkbaar hebben Australiers niet zo heel veel band met de gebeurtenissen in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ik kan me niet voorstellen dat een dergelijk logo of afkorting in Nederland door de beugel zou kunnen.

Als kleine voetnoot: De jongens hebben de hele dag hun broek droog gehouden en netjes het toilet gebruikt, ik ben heel trots op ze!

Maandag 3 maart, De jongens waren weer heel enthousiast dat ze naar opvang mochten. Terwijl ik met de tassen van de kinderen, mijn tas, zonnebrillen, hoedjes en de sleutels in mijn zak de deur achter mij dicht trok, sloeg de twijfel toe. Ik had in mijn zak gevoeld of daar de sleutels zaten, en er zat iets en het rammelde, maar toch knaagde er iets, en toen ik door het glas terug keek wist ik wat. De sleutels zaten in de deur, met de auto sleutel eraan vast. In mijn zak rammelde 2 doosjes met Smarties.
Daar stond ik dan met lange broek en vaal shirt, aangeschoten om de kinderen bij opvang af te zetten zodat ik terug naar huis kon om wat slaap in te halen (het bleek wel dat had ik nodig). Wat eerst? De kinderen naar opvang, dat gingen we doen en dat kon nog steeds gedaan worden. Met de bus, de jongens vonden het heel spannend en vertelden bij opvang honderd uit over hun avontuur. Max bracht mij nog even terug naar de deur van de kamer, ik kon wel gaan nu.
Vervolgens dook ik weer in mijn tasje. Er was tenslotte  al een reddende buskaart uitgekomen, wat meer kon ik vinden? Een telefoon met nog een heel klein beetje batterij, even Michele bellen om mijn leed te delen.

Michele zou deze morgen een andere moeder bezoeken met kinderen, baby en een nieuw huis maar deze had net afgebeld en ik was van harte welkom bij haar thuis.

Ik had een paar opties. Met OV (ik had nu toch een buskaart die nog 2 uur geldig was) richting Port Melbourne zodat B. mij een sleutel kon geven. Ik zou dan wel eerst wat kleding moeten kopen want zo’n reis ondernemen in zwarte broek en donker dik t-shirt met lange mouwen terwijl de weersverwachting 38 graden was was geen goed vooruitzicht. Het kopen van andere kleding wel…. ik had al een idee want ik had een aardig blousje zien hangen in de winkelstraat….
Michele had echter een geldbesparende oplossing. Ik kon haar auto lenen om naar Branko te rijden, de sleutels op te halen en weer terug te komen. Enige wat ik even moest doen was tanken, en zelfs daarvoor kreeg ik geld mee.

Uiteindelijk was ik om 1 uur weer thuis met de sleutels van Branko, ik had even rustig aangedaan bij Michele thuis en ik  ben de hele dag bezig geweest de verloren uren in te halen, de verloren slaap heb ik niet meer ingehaald. 

Dinsdag 4 maart, Weer zijn we met de tram naar playgroup geweest en na playgroup lunch genuttigd in het aangrenzende park waarna we met de tram door zijn gereden naar de winkelstraat. Hier heb ik een nieuwe plek uitgeprobeerd voor een kopje koffie. Deze plek heeft potentie laten we zeggen. Het heeft een redelijk grote binnenplaats waar we rustig kunnen zitten (als we er  niet komen als alle kantoren lunchpauze hebben) de uitbaatster heeft een jaar in Einhoven gewoond en kreeg zowaar een reactie van Max en Warrun toen ze in het Nederlands tegen ze praatte. Het enige nadeel is: ze verkopen geen milkshakes of koude chocomelk. Wel weer warme en daarvan hoefde ik er maar 1 te betalen ook al bestelde en kreeg ik er 2. Een leuke plek voor een ontbijtje denk ik zo, nu we richting verjaardag van Branko gaan.

Deze ochtend gingen we eerst naar het kinder-ziekenhuis voor Warrun (controle). Warrun vindt de dokter wel leuk dus die ging graag mee. Onderweg naar het ziekenhuis werd ik 3 keer gebeld door mijn oude baas die moest een presentatie geven over mijn werk en had wat hulp nodig bij het opzetten van het geheel. (tja dan moeten ze die vergaderingen maar beter plannen).

In het ziekenhuis aangekomen vond Warrun het al minder leuk want er was op de verdieping waar wij waren GEEN speelgoed te vinden (in een kinderziekenhuis!). Nadat we bij de kinderarts waren geweest vond Warrun het al helemaal niet leuk meer wat bij binnenkomst zagen Max en Warrun gelijk een grote mand speelgoed, maar Max mocht wel spelen maar Warrun moest even onderzocht door de arts en moest dus stil blijven zitten. Hij vond het totaal onrecht!

Na het bezoek aan de arts zijn we naar de McDonalds op de begane grond gegaan vanwege het grote speelrek. Daar hebben de jongens zich nog even goed vermaakt en kreeg Nanette de kans om een koffie te scoren. Ik moest van de jongens mee naar boven klimmen, wat met mijn stijve rug (nog steeds) een hele ervaring was.

Vervolgens was het tijd om naar de dierentuin te gaan waar we Michele ontmoette. Het was het type bezoek waarvan ik me eigenlijk alleen nog herinner dat we erg lekkere aardappelschijfjes gegeten hebben bij ons bezoek aan het cafe, maar ik kan met niet echt meer iets van beesten herinneren… ik geloof eigenlijk ook dat we vrijwel direkt naar de speeltuin zijn gegaan…

Ik heb vervolgens van Michele een lift naar huis gekregen zodat ik daar wat kon klussen en opruimen. Nanette is met Sue in de dierentuin gebleven (en met Warrun, Max en Courtney natuurlijk)

Woensdag 5 maart, Branko heeft zijn woensdag 3 maart beschreven, en het komt wonderwel overeen met de mijne….
Eerst naar het kinderziekenhuis. Daarna naar de speeltuin van de Mc Donalds. Toen we bij de opticien waren vroegen we haar wanneer, of en hoe we de kinderen moesten laten testen. Zij zei dat er een paar dingen zijn waar je op kan letten, zoals dat je langs een McDonalds kan rijden zonder dat de kinderen reageren op de meters hoge M. Da’s een teken dat ze het allemaal niet meer zo goed zien. Nu kunnen gewoon langs een McDonalds rijden zonder gezeur over een M en het eten dat dat met zich meebrengt. MAARRrrrr iedere glijbaan wordt ons wel nauwkeurig meedegedeld en zeker als het er 2 zijn…. Dat houden we dus maar als test.

Vervolgens naar de dierentuin, hier  troffen we Michele en een moeder met zoontje van Playgroup. Wij hadden eigenlijk kaartjes voor een activiteit van de dierentuin, Toddlertime, door ons doktersbezoek konden wij niet en had ik de kaartjes aan Michele gegeven. Zij had zich zonder ploblemen aangemeld (ze  stonden eigenlijk op naam) en na het verzamelen, en beginners-praatje had ze moeten verzamelen in 4 groepen. na een tijdje werden 2 groepen  meegenomen  voor een soort rondleiding met verhaaltjes. Deze toddler time activiteit is speciaal voor kinderen van 2 tot 5 jaar. En na 10 minuten wachten heeft Michele het opgegeven en is zelf de dieren gaan bekijken. Ik geeft haar groot gelijk.  Hoe lang kan je met 2 kleine kinderen midden in de dierentuin stil blijven staan. 
Na de speeltuin zijn we het reptielenhuis doorgelopen, en nog een keer het reptielen huis doorgelopen waarna de moeder met zoontje weg moest, Branko moest met Warrun naar de wc en Sue belde dat ze net was aangekomen. Parentgroup had nl ook deze dag in de dierentuin afgesproken, en alleen Sue en ik konden. Na een kopje koffie /  chocomelk en de frieten van Branko zijn Michele en Branko vertrokken en hebben Sue en ik met de jongens en Courtney de apen en Olifanten bekeken. Sue vond het prachtig en  onbegrijpenlijk wat Warrun  en Max allemaal deden, rondrennen, over plassen springen, niet naar haar luisteren etc.

‘s Avonds waren  de jongens aardig moe maar moesten natuurlijk nog wel even spelen. Ze hebben hun boek ‘file’ een tijd geleden al in tweeen gescheurd en reden el met hun eigen stuk ‘file’ rond. Om duidelijk te maken wanneer ze naar bed moesten zeiden we dat als de bel ging zij naar bed moesten. De bel had de vorm van onze mechanische wekker en op de foto is de reaktie van de jongens te zien toen die af ging. Verbaasd maar zeer geinteresseerd. Sindsdien vragen ze erg vaak of de wekker weer gaat voordat ze naar bed gaan.

en hadden geen probleem gehad met naar bed gaan als ze niet een manier hadden gevonden hoe ze met een hele rij auto’s konden rondrijden.

Donderdag 6 maart. Mainly Music wordt steeds leuker. Vooral Warrun kruipt meer en meer uit zijn schulp en stampt en klapt als de liedjes er om vragen.
In de middag had ik de Playdough eens op de grote tafel gelegd en dat beviel goed.

Vrijdag 7 maart.
Vandaag kreeg ik een BRIEF van de mensen met wie ik een maand geleden een gesprek had over een baan. In de brief werd ik bedankt voor de interesse in het bedrijf en teleurgesteld dat mijn sollicitatie onsuccesvol was.
Vol ongeloof belde ik Michele dat ik een BRIEF had gekregen. Zij vond het niet raar, da’s Australie. Heel gewoon. Mag zo’n beetje blij zijn dat je nog iets hoort, ook na een gesprek kan zoiets nog gebeuren.
Branko was vroeg thuis en kon mee de jongens ophalen van opvang. Dit is altijd een hele verrassing voor ze. Branko moest alles zien, inclusief de eieren en keukentjes die ivm het paasthema in de kamer van de 4-jarigen staan. Ook kregen we in geuren en kleuren te horen dat niet alleen Warrun maar nu ook MAX(!) die ochtend helemaal zelf op de wc niet alleen een plas maar meer had  gedaan. Hij had het resultaat aan alle juffen willen laten zien.  En nu nog stond hij met zijn armen wijd afmetingen aan te geven.
Thuis gekomen kregen de jongens een cadeautje voor deze nieuwe grote (helaas tot eind maart eenmalige) ontwikkeling.
Die avond waren er nog meer cadeautjes een doos van opa en oma! Helaas pas na openmaken bedacht ik dat ik was gewaarschuwd en dat er een cadeau voor Branko in zat voor zijn verjaardag. Hij vond het gelukkig niet erg en heel leuk om zo  verrast te worden. Voor de jongens zaten er ook cadeautjes in en voor allemaal een pakje met verschillende broodversiersels van ‘De Ruiter’. En hiermee werd gelijk gespeeld en verdeeld en gekozen en vol verwachting kon men naar bed omdat het doosje voor de boterham van de volgende ochtend al klaar stond. 

Zaterdag  8 maart. Branko was ‘s morgens met de jongens opgestaan en ze flink verwend door zijn grote lego hijskraan van de plank te halen. De verhalen vertellen dat de jongens erg onder de indruk waren en heel lief en voorzichtig het ding onder handen namen.

Na een middagslaapje van Branko leek mij een mooie dag om Branko eens te laten delen in alle Arts and Crafts pret die wij hebben.
We begonnen met verven. Het is leuk om te zien hoe verschillend de jongens zoiets aanpakken. Warrun koos Blauw en ging vol overgave aan de slag.
Max wilde  alle kleurtjes open en had een preciezere bedoeling die hem aardig wat frustratie oplevert omdat hij nog niet zo handig is. Na het kleuren moesten handen en voeten overgetrokken worden.
Vervolgens kwamen de plakkers op tafel en mochten tissue dozen versiert worden. Branko ging helemaal los en vond dozen, lades en stoelen die beplakt konden worden.
Na de plakkers was het tijd voor kraaltjes en pasta, rijgen, sorteren, overgooien, verdelen, potjes vullen, de mogelijkheden waren eindeloos. 

Zondag 9 maart (door Branko:). Het is officieel herfst, sinds 1 maart al. Maar het is nu weer een weekje rond de 30 graden, en we hebben de kans gegrepen om weer eens te gaan zwemmen! Dit keer hadden we Warrun en Max omgekocht met chocolade-eieren om ze hun zwembandjes (om de arm) te laten dragen. Eentje vooraf om droog te oefenen, en eentje na afloop als ze ze in het water hadden gedragen.

Toen we in het zwembad kwamen wilde Max geen zwembandjes (ook al betekende dat dan geen chocola) en Warrun wel. Ze waren bijna niet te houden en zijn onmiddelijk het ‘diepe’ bad in gegaan (70cm) en wilden beide pertinent zonder hand vast het hele bad doorkruisen, met alleen hun hoofd nog boven water. Uiteraard kon ik dit zeer luidruchtig toejuichen, zeker omdat ze tot nu toe al panisch werden van een klein beetje een nat hoofd. Vandaag was het anders, er moest los gestapt worden, en er moest op onze rug gezwommen worden in het ECHT diepe (daar waar wij ook niet meer kunnen staan).
Tegen deze tijd had Max wel besloten dat hij de bandjes om wilde en liep vrolijk gevleugeld rond.
De jongens (incluis mijzelf) hebben bijna 2 uur in het water doorgebracht totdat de kleintjes het bijna koud kregen (de temperatuur was beneden de 30 gezakt). Gelukkig was het in de zon nog lekker warm en zaten we al snel gezellig in een zonnig plekje op te warmen,  te eten en naar de andere mensen in het zwembad te kijken.

Ik ben vreselijk trots en blij dat Max en Warrun zo’n goede dag hebben gehad in het zwembad.

Maandag 10 maart. Branko en een heleboel andere mensen hoeven vandaag niet te werken ivm met ’Labour Day’.
Het was nog steeds redelijk warm en een mooie dag om naar het Museum te gaan. Ik geloof dat de jongens dit onderling hadden besloten.
In het museum liepen we tegen Anna, Travis en Bailey aan en die kwamen we geregeld weer tegen bij de verschillende  onderdelen van de kindertentoonstelling.
De gebruikelijke route werd afgelegd: Kinderhoek, buiten,  wc, kinderhoek, stuk met bomen en vissen, hollen over de om hooglopende delen, roltrappen uitproberen, nog een keer naar de wc en uiteindelijk naar huis.  

woensdag 12 maart : We gingen met zijn allen op weg, en onderweg vroegen we hoe Warrun en Max zich wilden verdelen: Max wilde met Nanette mee naar de groenteboer om fruit uit te zoeken, en Warrun wilde met Branko mee om wat bier te kopen voor een collega. Deze collega had namelijk uit staal een mooie basis gemaakt voor onze sinaasappelpers (de huidige is doormidden aan het breken).

Warrun vermaakte zich wel maar was het niet helemaal eens met de flesjes die ik had uitgezocht (de beugelfles Grolsh vond hij een beetje te saai). Nadat we het bier in de auto hadden gezet gingen we tot verbazing van Warrun verder naar de groenteboer.

Bij de groenteboer was het feest. Max pakte alles wat hij herkende en legde het in het mandje om mee naar huis te nemen. Als hij het niet kende, vroeg hij “Broccoli?” en legde het vervolgens met de juiste naam die ik gaf in het mandje. Toen Warrun en Branko erbij kwamen gingen ze nog een keer de winkel rond om e.e.a. aan te wijzen en te benoemen. Niet heel veel later stapte ook Michele binnen met Jake en Amber. Het feest was compleet.
Na de fruitwinkel is het vrijwel altijd (als we met de kinderen zijn) koffie bij Gloria. Hier troffen we ook Venessa met haar 2 dochters.
Na de koffie ging ieder weer zijns weegs. Ik kon mijn bril ophalen, maar ergens tussen het uit het rek pakken, verzenden voor de glazen en de terugkeer in de winkel had iemand er flink op gestaan (denk ik) want het hele stuk bij de neus zat scheef. De verkopers waren niet zo overtuigd, maar als het mij stoorde konden ze wel een nieuw montuur bestellen en dat hebben ze gedaan.

Hierna was het nog niet gedaan met de pret. Aangezien het weer eens midden in de 30 graden is (dat krijg je als je op 3 maart verzucht dat de zomer over is en dat je het gelijk KOUD hebt en ‘s avonds dikke sokken aan moet en je je afvraagd of je wel genoeg van de zomer hebt genoten) was het een mooie dag om naar het zwembad te gaan. Branko ging met Max en Warrun en ik bleef thuis voor klusjes en koken.
Michele en kinderen voegde zich bij de mannen.

Branko: Michele gaat meestal zwemmen in het zwembad in Queen’s Park (vlakbij ons huis), maar wij hebben een voorkeur ontwikkeld voor het zwembad in North Melbourne (waar Derek en Mandy vroeger woonden). Michele wilde het graag eens gaan proberen en zodoende vertrokken we daarheen per auto. Onderweg was ik compleet overdonderd door de drukte van het verkeer; ik rij blijkbaar niet zo vaak auto op een doordeweekse dag. Halverwege was er een ongeluk gebeurd waarbij 2 brandweerwagens, 2 ambulances en een politieauto stonden dus daar keken de jongens hun ogen uit. We zijn gelukkig wel veilig aangekomen in het zwembad.

Daar aangekomen zei Michele gelijk dat we misschien toch beter naar Queen’s Park hadden kunnen gaan, maar zodra ze in het water kwam nam ze dat gelijk terug. Het water was veeeeeel warmer en daardoor konden de kinderen het veel langer volhouden in het water. We hebben korting gekregen omdat ‘het zo druk was’ die middag. Dat wil zeggen: We waren met nog 1 andere moeder in het ondiepe zwembad en er was een schoolklas in het diepe bad. Normaal is het hele zwembad stampvol als we er een heen gaan.

Michele en ik waren zeer tevreden over de middag; we hebben ons allemaal erg vermaakt, het was heerlijk weer en zeer gezellig. Nanette heeft wat gemist.

Omdat je je na een paar uur zwemmen helemaal gaar voelt vroegen we Michele om bij ons mijn maaltijd te nuttigen zodat zij een rustige avond had. De kinderen genoten van elkaars gezelschap.

Donderdag 13 maart  Na Mainly Music leek het mij leuk om naar het speeltuintje op het strand te gaan. Natuurlijk niet voordat ik even was gestopt voor wat chocolade eitjes en een kopje koffie bij de snoepwinkel. De jongens kunnen hier op het terrasje naar de snelle auto’s, jeep’s en trams kijken die langs komen terwijl ik mijn latte drink. (Sinds de auto-show moeten de jongens alle snelle auto’s bespreken en Jeeps zijn favoriet dankzij kleine Lego autotjes die je gratis bij een doos kinderkoekjes kreeg)
De speeltuin op het strand was een goede plek op deze warme dag. Met een koel briesje van zee is het er altijd wel aangenaam. Helaas waren de kinderen nog uitgeput van het van zwemmen gisteren (Jake en Amber waren dat ook want die waren niet eens toegekomen aan het bezoeken van Mainly Music). We hebben het even uitgehouden op het strand en toen worstelden de vermoede, en 1 natgeplast, lijfjes zich terug naar de auto. We zijn even langs papa gereden voor een flesje koel water en toen was het naar huis voor een hele rustige middag met een filmpje.

Vrijdag 14 maart.  Nadat de jongens juichend naar opvang waren gegaan, eindelijk mochten ze weer, zo vroegen al de hele week iedere ochtend:”is het vandaag ‘spelen Elmo’ dag?” (Spelen Elmo omdat ze een tas met Elmo erop meekrijgen met hun kleertjes erin en spelen omdat ze gaan spelen), belde deze ochtend de brillenwinkel dat mijn nieuwe montuur was binnengekomen, ik kon het even bekijken voordat ze de glazen over gingen zetten. Nu heb ik dus eindelijk mijn nieuwe montuur en hoeft mijn linker oog niet meer dubbel werk te doen omdat mijn rechteroog het niet goed kan zien.

Weken geleden had Michele ons meegevraagd voor een uitje deze avond. Haar argumenten: Als je in Australie wilt wonen en inburgeren moet je ten eerste een echte fundraiser meemaken en ten tweede moet je een trivia avond meemaken. Nu had zij ‘toevallig’ vandaag een trivia avond om geld te verzamelen voor de tennisclub waar haar man les geeft .
Onderliggende reden was dat ze niet bij zo’n avond in haar eentje wil zitten, ze niemand heeft die mee zou willen en ze niet weg kan blijven gezien de functie van haar man. Onder het mom gedeelde smart is halve smart gingen we mee.

Sue was zo aardig om deze avond op W&M te passen. Na een hele dag opvang met een middagslaapje zijn ze meestal niet voor 8 aan  hun bed toe (vinden ze zelf). Om het Sue wat makkelijker te maken (wij zouden om 7 uur het huis verlaten) had ik gevraagd of ze bij opvang de jongens niet wilden laten slapen met het idee dat ze uitgeput in hun bed zouden vallen.
Helaas…. We waren nog niet de deur uit of Sue zag 2 voetjes onderaan de trap. Sue heeft ze weer in bed gelegd, en nog een keer, en nog een keer kie-ke-boe gespeeld en nog een (twee..drie?) boekje voorgelezen (de jongens waren zo lief een Engelstalig boekje te kiezen) en ze zijn nog een keer toegedekt en ingestopt door Sue en toen was het eindelijk rustig en stil.
Sue bekende dat ze het eigenlijk niet zo erg vond, eindelijk had ze wat interactie, grapjes en aandacht van de jongens. Meestal gedragen ze zich verlegen, nu waren ze erg lief en leuk geweest.
En ik denk dat het ook wel leuker is als je op kinderen oppast dat je zo nog even ziet en ze nog even leuk doen. Anders zit je ook maar in zo’n vreemd huis te wachten tot je weer weg kan.

Nanette’s Trivia ervaring: De avond was een hele ervaring. Er waren werkelijk mensen die het zeer naar hun zin hadden, anderen waren zeer bedreven in het trivia gebeuren en wij vonden het leuk om samen eens het huis uit te zijn en wat tijd door te brengen met Michele en haar man.
Het gebeuren was ingedeeld in 5 rondes met een stuk of 12 vragen. Iedere ronde had een onderwerp, sport, muziek, tv en musical, algemeen. Na een muziek fragment of geestig verhaaltje werd een vraag gesteld en op je blaadje (1 per tafel) moest je het antwoord kiezen uit 1 van de opties.
Na de vragen ging het blaadje naar de andere tafel, scores werden opgeschreven en het was tijd voor een intermezzo. Vanuit de groep werden mensen geselecteerd die een dansje deden, liedjes zongen of iets anders ter vermaak. De winnaar mocht met een fles bubbels weer gaan zitten.
Wat leuk was gedaan (vond ik) is dat iedereen een naam van een bekend iemand kreeg bij binnenkomst. Zo kon de spreekstalmeester grapjes maken over personen zonder persoonlijk te worden, je had tenslotte de personage niet gekozen en je had er niets mee te maken behalve dat je die persoon op je naamplaatje had. (Nanette was Monica Lewinsky, en Branko was Bill Clinton)

Branko’s ervaring: Wijzelf hebben ons goed vermaakt bij onze eerste ‘Trivia Night’. Stel je voor een soort grote kwis waar 8 groepen mensen hun kennis testen op diverse vlakken. Diverse malen keken wij elkaar vol onbegrip aan omdat het om toch wel erg Australische begrippen ging, maar al met al hebben we het goed naar onze zin gehad. De sfeer had was weg van een bingo-avond waar ook af en toe wat mensen voor het hele publiek even raar moesten doen. Het was een beetje verontrustend dat sommige mensen de indruk gaven dat dit de avond van het jaar was voor ze, en dat ze echt zelden zoveel plezier hadden. Daarentegen wel weer prettig dat ze niet zoveel nodig hebben

Zaterdag 15 maart: Branko en de jongens brachten de ochtend spelend door terwijl ik even goed uit kon rusten. Ik rust nooit echt uit in de nachten dat het boven de 20 graden is en kan een paar uurtjes op zaterdagochtend goed gebruiken.

Die middag moest ik even naar de winkel, niet dat we veel nodig hadden, maar wel melk en we kunnen niet zonder melk de dag door. Verder stond er deodorant, vla en ham op het boodschappenlijstje zodra de jongens doorhadden dat ik wegging wilden ze mee, en dat mocht wel. Ook wilden ze hun wagentjes van de Bunnings mee, ook dat mocht. Branko moest natuurlijk ook mee, anders is het hele overzicht kwijt.
In het winkelcentrum stoven de jongens naar de winkel, er was geen tijd voor de draaimolen of de speelauto voor de ingang. Boterham kopen! dat was het plan.
De jongens hebben ‘Boodschappen doen’ verbasterd tot  ‘Boterham kopen’, geen idee hoe. We maken ons eigen brood dus ik koop nooit boterhammen wel weten ze dat als iets op is we nieuw moeten halen in de winkel, ‘ even kopen’, zeggen ze dan.

In de winkel ging Branko met de jongens op pad naar de deodorant  terwijl ik melkpakken in mijn wagentje laadde. De jongens zagen echter pindakaas, die moest in hun bakje. Neem maar mee, dachten wij  als we het nu niet kopen moet het  over een week dus het maakt niet uit, Terwijl Max lekkere koekjes in stond te laden in zijn bak vond Warrun een echt brood en een pak Sinaasappelsap “I LOOOOVVVE this one’ Zei hij en hup het ging in zijn karretje. Hoe hij erbij komt weten we niet want zoals gezegd wij kopen geen brood en hetzelfde geld voor sinaasappelsap, dat persen we vers. Die 2 gingen dus weer terug, maar het broodmeel dat in de aanbieding was ging wel mee, en de gebraden kip die naar Branko lonkte mocht ook mee naar huis, en daar bleef het niet bij. Zodoende kwamen wij thuis met melk en deo en een kassabon van 150 dollar. We hebben een erg leuke middag gehad.

Die avond gingen wij buiten aan tafel zitten met onze gebraden kip, verse broodjes, maiskolven en sla. Branko was wat fliebertjes kip aan het lospeuteren toen Max wees ‘ ik wil die’. En dat was een poot. Warrun wilde de andere. En ze maakten het waar. De kleine mannen die nog niet zoveel maanden geleden overtuigd vegetarier waren kluifden ieder op een kippenvleugel, ondertussen achterloos de botjes in mijn sla deponerend.

Zondag 16 maart: Het was nog steeds goed weer om te zwemmen, en dat zijn we gaan doen. Dit jaar stond de wind niet zodat we in Noord-Melbourne de Grandprix Formule 1 geluiden hoorden vanuit voorbij het centrum, maar het was wel grappig te bedenken dat we precies een jaar geleden ook in het bad waren terwijl de GP bezig was. Verschil was dat de jongens zich nu enorm vermaken, rondspringen alsof ze nooit anders gedaan hebben en met hun zwembandjes om op onze rug ons via de oren in richting sturen die we eerder niet bedacht hadden.

Het enige wat we nog van de GP hebben gehoord waren de straaljagers die voor een demonstratie over het circuit kwamen vliegen. Blijkbaar maakt een straaljager toch meer lawaai dan een GP raceauto.

Maandag 17 maart, het was vandaag een hele hete dag, 43 graden op zijn maximum en het was al heel snel boven de 30 deze dag en het duurde heeel  lang voordat het weer onder de 30 was. Ik geloof dat het zelfs dinsdagochtend om 5 uur nog 26 graden was.
Maar we zijn hier niet om te zeuren. Ik had genoeg werk te doen achter de computer en normaal gesproken krijg ik het koud als ik zo lang stil zit en zit te typen dus eigenlijk was dit weer wel goed voor me.
Nadat ik de kinderen bij opvang had gebracht, netjes voor 8′en zodat ze nog mee kunnen eten van het ontbijt dat geserveerd wordt ga ik gewoonlijk langs de groentewinkel voor wat groente en veel fruit en daarna naar Michele voor een kopje koffie.
Branko was om half 6 al thuis maar na een dag in een koel kantoor had hij niet de behoefte om de kinderen op te gaan halen bij opvang (alhoewel hij dit altijd wel heel leuk vind, hij had vooral geen behoefte aan het volgende stuk:) en bij Michele, Jake en Amber in een koel huis te gaan schuilen. Om 8 uur reden we terug naar ons huis, het was niet koeler maar echt tijd om alle kinderen in bed te stoppen.

Dinsdag 18 maart, HOERA we gaan weer naar playgroup. Als ik aan de jongens vraag wat ze willen doen, dan zegt Max steenvast ‘Park’ en Warrun ‘Playgroup’, dit nadat ik ze teleur heb moeten stellen dat ze niet naar opvang gaan die dag.
Vandaag was het weer playgroup en aangezien we daarna meestal naar het park gaan kon Max zich ook wel schikken voor dit plan.
Bij playgroup was duidelijk dat de lange dag van gisteren nog niet helemaal uit het systeem was geslapen. Vooral bij het knutselonderdeel waren de jongens niet gemotiveerd te krijgen TOT ik zei dat het mandje dat ze maakten voor paaseitjes was, CHOCOLAde paaseitjes, toen gingen de jongens ijverig aan de slag. Eerst 2 oogjes op het konijnenhoofdje en toen…. niet zoals de anderen glitters kleurtjes en andere versiersels, nee…. nog meer oogjes. Bij het inelkaar vouwen van de mandjes heb ik hier en daarnog wat oogjes erafgepulkt en deze aan de anderen gegeven. 
Na het plakken was het even buitenspelen voor de kinderen omdat Michele zich in een konijnenpak moest hijsen. Opeens stond er dus een konijn voor de deur van het huisje en die gaf iedereen een eitje. Hierna mochten de kinderen naar binnen om met hun mandje meer eitjes te zoeken.  Warrun en Max snapten vrij snel wat de bedoeling was. Het is toch grappig om van deze kleine kinderen bezig te zien. Als ze 1 eitje vinden bij de tafel dan blijven ze zoeken bij de tafel en een ouder moet ze erop  wijzen dat er misschien wel iets bij de banken te vinden is en als ze daar dan iets gevonden hebben en daar zijn blijven zoeken dan moet weer iemand heel hard, O, kijk nou! roepen op de volgende plek waar iets ligt. (op de foto’s Warrun en Max met hun mandjes). De rest van de middag hebben we het rustig aan gedaan. We hebben vooral met de lego gespeeld. Warrun was tevreden met de parkeergarage die ik gebouwd had (ik dacht dat het heleboel tunnels naast  elkaar waren). Max niet, die wilde hoger en dichter en langer en is zelf aan de slag gegaan.

Het begin van deze week is erg warm geweest en de nacht van maandag op dinsdag is het ook nauwelijks beneden de 30 graden afgekoeld. Vandaag was het ergens rond de 25 graden dus heeeeerlijk weer om naar buiten te gaan. Toen de jongens ons wekten (pas om kwart voor acht!) waren ze al helemaal door dolle heen en er duidelijk aan toe om naar buiten te gaan. Ze hebben nog wel een tijdje zitten spelen maar tegen het eind van de ochtend zijn we vertrokken richting Queen’s Park waar ik Michele en Vanessa ontmoette.

 De kinderen hebben heerlijk gespeeld terwijl wij rustig aan een tafeltje zaten en de boel een beetje op afstand bekeken. Het was zo fris (relatief) dat we zelfs af en toe even in de zon gingen staan om op te warmen.

Nanette was ondertussen even wat boodschapjes aan het doen, en zodra die klaar was gingen we allemaal naar de plaatselijke bibliotheek. Voor zover we ons kunnen herinneren zijn Warrun en Max daar pas 1 keer eerder geweest en dat is lang geleden. Ze hebben een heleboel boeken gelezen,  en een beperkte selectie hebben ze door een van ons laten voorlezen. Op een bepaald moment kwam er een wildvreemd jongentje naar me toe en die legde ook doodleuk een boek bij mij op schoot om voor te lezen. Het is me wel vaker opgevallen dat op speelplaatsen ik ook als een soort magneet werk voor kinderen, en ik weet niet of ik dat nou als compliment moet opvatten of niet.

Nadat we uit de bibliotheek vertrokken ging Vanessa naar huis, Michele ging met Nanette, Jake en Amber wat boodschappen doen en een milkshake halen, en ik ging met Warrun en Max naar de crossbaan/speeltuin om de hoek bij ons thuis. Warrun het had al vanaf vanochtend over die crossbaan gehad dus hij was zeer in zijn nopjes. Eerst gingen beide kereltjes flink tekeer met hun (eigenlijk veel te kleine) auto’s, en daarna zijn ze beide op hun fiets (met maar 2 wielen!) gestapt en rond gaan rossen. Zelfs Max is op zijn fiets gestapt en heeft het geprobeerd. Na een tijdje gaf hij het op en ging liever eten. Terwijl ik rustig bij hem zat terwijl Warrun de heuvels van de crossbaan onveilig maakte zei hij geheel uit zichzelf dat hij het nog een keer wilde proberen! Ik was zeer blij verrast, meestal geeft Max het bij de minste tegenslag volkomen op, maar nu niet! Hij stapte op zijn fiets en was blij met mijn suggestie om het gewone fietspad te proberen i.p.v. de crossbaan. Na een stukje fietsen (en een druk langs flitsende Warrun ontwijken) werd er overgestapt op de schommels, en van daaruit lag de rest van de speeltuin onder handbereik.

Nanette kwam tegen kwart voor 3 naar deze speeltuin toe waarna we naar huis zijn gegaan omdat ik later die middag een afspraak had met Simon (mijn oude baas) om te gaan kayakken! (yakkin’=zeg ‘jek-in’).

Om 4 uur was ik bij zijn kayak-club en daar heeft hij me op sleeptouw genomen in een kayak. Nou ben ik ooit een op een kayak vakantie geweest in Denemarken, maar dat waren toch wel ERG andere kayaks dan deze. De stabiliteit van een kayak blijkt omgekeerd evenredig met de snelheid die je er mee kunt halen. Hij wilde voor mijn plezier een ‘tobbe’ pakken maar ik zei dat hij het me niet al te makkelijk moest maken en dolenthousiast pakte hij toen een kayak waarin hij samen met een teamgenoot peddelt. Nadat we ons in deze boot hadden gesettled (ENORM wiebelig) en hij redelijk tevreden was dat we niet waren omgekiept gingen we voorzichtig op weg. Regelmatig riep hij dat ik zo lekker stabiel was en dat het goed ging dus hij nam me mee naar een paar mooie plekjes. Het hoogtepunt van de tocht was zonder enige twijfel de kolonie Grey-headed Flying Foxes, ofwel ENORME vleermuizen; en veel ook, heel veel. Ik herinner me dat tijdens onze vakantie in 1999 deze kolonie erg veel indruk op me had gemaakt toen hij nog in de botanische tuinen was. Nanette was er al achter gekomen dat de kolonie was verwijderd, maar we hadden nooit de moeite genomen om uit te zoeken waarheen. Bij deze wil ik mijn excuses aanbieden aan iedereen die bij ons op bezoek is geweest en dit niet heeft gezien (omdat wij te suf waren om uit te zoeken waar die beesten zaten), want het is eigenlijk vlakbij en het is heel erg indrukwekkend… zeer de moeite waard als je in  Melbourne bent (en je hoeft er echt niet voor het water op). Vanuit de kayak is het prachtig om deze grote beesten over je hoofd te zien vliegen en de duizenden stemmen te horen zodra je de bocht om komt. Klein nadeel is weer dat je wel een beetje je hoofd erbij moet houden in zo’n wiebelige kayak, dus je helemaal vergapen is er niet bij.

Al met al heb ik erg genoten van de kayak trip (9km volgens mijn gids) maar ik vrees dat ik morgen vanwege spierpijn niet zoveel meer kan bewegen. Ik zit nu te overwegen of dit een aktiviteit is die ik misschien wat vaker zou kunnen gaan doen.

Donderdag 20 maart. Het was alweer de laatste Mainly Music. Het eerst kwart van het schooljaar zit erop en de komende 2 weken is het vakantie. Hierna volgt een semester van 11 weken, terwijl dit semester net 8 weken besloeg.
Bij Mainly Music krijgen alle kinderen een paaswens en een activiteitenboekje voor tijdens de vakantie. Het is heel lief dat deze mensen dit allemaal voor ons doen.
Speciaal voor de pasen was er 1 extra lied toegevoegd aan het repertoire. En terwijl de moeders vrolijk begonnen met het zingen over de mooie bloemen en de vlinder werden we stiller en stiller naarmate het lied verder inging op het Paasthema om uiteindelijk de kinderen nog maar een keer te vertellen dat als ze nog even wachtten ze zo’n lekker berenkoekje kregen,  in de tussentijd hadden de begeleidsters een hallelua stemming bereikt op het punt dat men zo blij was dat Jezus dood was. Het was een leuke observatie.

Na deze ochtend moesten we ons voorbereiden op de middag. Bij opvang wordt Pasen, Kerst, moederdag ed op 1 dag gevierd maar als je kind dan net niet bij opvang is, ben je nog steeds van harte welkom. Vanmidag was het Pasen en het leek mij leuk voor de jongens om dit ook mee te maken.
We waren iets te vroeg maar konden de tijd doden in de gemeenschappelijke tuin tussen de kamers. Om 2 uur was het tijd voor afternoon-tea. Traditioneel wordt dit gevierd met Hot Cross Buns; een soort kleine krentenbol. De jongens hadden geluk want na dit hapje werd de verjaardag van een klasgenootje gevierd met een stukje taart. Hierna was het toch echt tijd voor het paasgebeuren. Opeens stond er een paashaas in de kamer. Ze gaf iedereen een eitje en hopte toen vrolijk door naar de andere kamers. Alle kinderen waren in de tussentijd ingesmeerd met zonnebrand en hadden een eierzoekmandje uitgereikt gekregen.
Het was leuk te zien hoe de jongens zich gedroegen. Warrun wurmde zich steeds tot vooraan, of dichtbij de juf, het is maar hoe je het wilt zien. In de tuin van de klas van de kinderen ging iedereen eitjes zoeken. Zodra 1 kind ergens een eitje had verstopt en dat meldde ging gelijk ieder kind naar die plek om te kijken of er nog een eitje was. 
Na het zoeken moest iedereen weer naar binnen, hier werden alle eitjes weer ingenomen en vervolgens herverdeeld zodat iedereen een zelfde aantal had en ook niet te veel. Er werden geen eitjes gegeten want de juf had gezegd dat dat niet mocht en dus luisteren ze allemaal.

‘s Avonds aten we pasta met spinaziesaus, speciaal voor de kinderen pasta zonder spinaziesaus. Warrun echter verkoos de maaltijd voor de volwassenen, alweer. De laastste dagen eet hij zonder morren of geluid van het bordje dat voor hem staat. Hij schept op uit onze schalen proef alles en eet wat hij wil. We zijn heel trots op hem, hij is heel leuk om mee aan tafel te zitten. Het leukste is misschien nog wel als hij bijna zijn bord leeg heeft en zegt ‘ Dit is lekker, I need meer’.

Vrijdag 20 maart, Om 8 uur schrok ik wakker. Neus aan neus met Max. Gaan we nu de muziek luisteren? vroeg hij. Al dagen is het favoriete avond-voorlees-boek, ‘An Aussie Jingle Bells’. We zingen allemaal over de barbeque, het zwembad en het kerstfeest verlaten voor de afwas. Gisteravond kwamen de jongens erachter dat er een cd’tje achterin het boek zit. En we beloofden ze dat we de volgende ochtend de cd zouden luisteren.
Ik denk dat het een kindergave is, ze kunnen in slaap vallen terwijl ze een zin zeggen en als ze 10-12 uur later wakker worden is het eerste wat ze zeggen de rest van die zin.  Na het tig keer luisten van het kerstliedje wilden we deze Goede vrijdag richting Foster rijden voor een weekendje weg,  we hebben geen haast. Rond de lunch wegrijden is het makkelijkst, kunnen de jongens hun lunch eten in de auto, wat hopelijk de tocht wat minder eentonig maakt. En wij hebben de hele ochtend om wakker te worden, in te pakken en energie uit de jongens te halen.

Het lukte ons om rond het middaguur te vertrekken. Als we stoppen, stoppen we meestal ongeveer halverwege bij een vliegschool waar een groot klimrek staat. Dit keer niet we reden iets verder (10 km) en daar is een teahouse/dairy farm, we waren hier nog nooit geweest. We parkeerden naast een grote schuur waar veel koeien stonden te wachten. Toen we door de ramen keken zagen we dat de koeien (helemaal uit zichzelf) een voor een de schuur binnen stapten op een soort grote draaimolen, waar ze aangesloten werden op de melkmachine. Tegen de tijd dat ze rond waren geweest was het melken klaar en liepen ze zelf achteruit de molen uit en gingen de wei weer in. We zagen dit nog beter vanaf de andere kant van de schuur waar op een hoger niveau een uitkijkplatform was.
Hierna liepen we het theehuis in. Hier zaten heel veel mensen, en dat kon de bediening en het huisje niet helemaal aan. Wij hadden geluk, er kwam net een tafeltje leeg. Waarschijnlijk was het een prettigere omgeving geweest als het niet zo koud was geweest en de mensen ook buiten hadden willen zitten waar 2x zoveel ruimte was.
Na de warme chocomelk wilde Warrun naar de  koeien. De gemolken koeien waren inmiddels langs komen lopen en stonden in een wei een stukje verder.  Onderweg naar de koeien kwamen we langs de schuur met beesten om te aaien. Kalfjes, kippen, een kalkoen, geiten en schapen. Max moest ze allemaal even aanraken en nog een keer op de terug weg. Nadat Warrun de koeien had gezien met Branko (en geen aanvaring had gehad met het haast onzichtbare schrikdraad) kwam hij de beestjes ook bekijken.
Na nog een laatste blik op de Koeiendraaimolen waar alweer een volgende wei beesten werd gemolken gingen we in de auto en op weg naar Foster.

 Een groot  deel van de rest van de rit vermaakten de jongens zich met pen en papier (Max) en pen en been (Warrun).

Alhoewel we in  het huis van Bert en Tineke zouden overnachten reden we eerst naar Ellen en Paul, gewoon om even ‘hoi’ te zeggen. Die vonden dit zo gezellig dat er gelijk Fish and Chips op het avondmaal programma werd gezet en we genoten allemaal van een mooie nazomerse namiddag & avond.
Laat die avond, in het donker gewapend met een zaklamp, gingen we richting het huis van oom Bert en tante Tineke, zijzelf waren naar een muziekfestival in Bermagui en hadden instructies achter gelaten hoe wij het huis konden gebruiken en hoe we binnen konden komen. De zaklamp van Paul was erg handig bij het openen van de deuren.
Tevreden doken de jongens op hun luchtmatras en sliepen lekker verder tot de volgende ochtend.

Zaterdag 22 maart,  De jongens vermaakten zich de hele ochtend in en om het huis en af en toe vonden ze de verrassingen die oom Bert en tante Tineke voor ze hadden achter gelaten. Na de lunch gingen we naar Ellen en Paul die hadden een drukke ochtend in en met hun Bed&Breakfast achter de rug en gingen net lunchen. Wij deden gewoon mee. Net na de lunch kwam Brian (de met de hand groot gebrachte Magpie) eens voor het keukenraam kijken. Max stond binnen en Brian was buiten, het zag er leuk uit. Branko die Magpies leuke beesten vindt ging naar buiten om even hoi te zeggen. Warrun klom binnen op een stoel en aaide door het raam. Daar moest Brian niets van hebben, Branko vertelde dat zijn hele toon veranderde toen hij Warrun zag.
Hierna gingen de jongens en ik in de tuin kijken en we liepen om het huis om papa op te halen om naar de kippen te gaan. Warrun en Max holden op papa af en Branko riep nog dat we uit moesten kijken want Brian reageerde anders dan de lieve kroelvogel die gevoerd wil worden die we kenden. Eigenlijk had hij het alleen op Warrun gemunt. Brian stortte zich op het achterhoofd van Warrun, Branko stortte zich op Warrun, Max was overstuur aan het krijsen omdat Warrun moest huilen, Ellen kwam uit de moestuin aan hollen en zelfs Paul die in de garage was kwam kijken wat er aan de hand was. (de foto is slechts seconden voor de gewelddadige aanval gemaakt, Brian kwam van links).

Branko:Toen de jongens terug liepen met Nanette bleef Brian achter ze aan hoppen om ze nog een keer aan te vliegen zelfs als ik druk brullend voor hem stond. Uiteindelijk was de enige oplossing om hem op de pakken en een eind verder neer te zetten. Daar weigerde hij op zijn poten te gaan staan; hij gebruikte zijn poten en snavel liever om mijn hand te lijf te gaan (en wat blijkt: zo’n vogel begint toch niet zo heel veel tegen een grote mensenhand). Na dit tafereel is Brian vertrokken en zeker enkele dagen niet meer teruggekomen, dit tot opluchting van Ellen en Paul die toch wel graag willen dan Brian de wijde wereld in trekt, zeker na zijn agressieve gedrag.

Wij hadden een echte stadsmens op het platteland ervaring, da’s alles. Binnen was Warrun al snel opgeknapt en zat achterelkaar zijn stoere verhaal te vertellen. Max had wat langer nodig om getroost te worden. Branko die buiten Brian had vastgepakt en hem daarmee totaal van zijn apropos had gebracht was ook weer binnen en na een rustgevend kopje thee zijn we wat boodschappen gaan halen om  in het huis van Bert en Tineke de avond en maaltijd door te brengen.
De buitenlucht en consternatie had de jongens goed gedaan, terwijl ik nog met de laatste potten en pannen stond te rammelen hadden ze geinspecteerd wat op tafel stond en zaten ze er vast gretig van te eten.

foto: Warrun en Max laten in de tuin hun helikopters vliegen.

Zondag 23 maart, Pasen een lang weekend, natuurlijk is er dan ook de Foster Crafts market. En daar moet ik altijd even gaan kijken. Dit keer hadden we ook meer dan 1 doel. Een bedankje voor Ellen en Paul voor de gastvrijheid, een cadeautje voor de kinderen van Blair die we begin April gaan bezoeken en tenslotte wat we altijd doen een rit in het treintje. Eigenlijk niet tenslotte. Terwijl 1 van ons rondjes draait in het treintje met de kinderen, doet de ander snel wat inkopen. De jongens zitten nu zo op hun gemak dat ze een volgende keer misschien wel zonder 1 van ons mee kunnen rijden, ik denk niet dat ze er nu nog uit zullen klimmen en ze begrijpen nu ook dat het treintje niet weggaat maar gewoon weer terug komt waar wij wachten.
We waren net klaar, en terug in de auto, toen de wolken opeens braken en er een enorme bui naar beneden kwam.
We moesten nog even naar de supermarkt en daarna zijn we doorgereden naar jawel:  Ellen en Paul (wat zullen die blij zijn geweest toen het lange weekend over was en wij weer veilig in Melbourne zaten). Bij Ellen en Paul wilde ik weer wat eitjes zoeken ten eerste omdat het pasen is maar ook om Branko te laten ervaren hoe de kinderen dit ondernemen. Ellen had de eitjes tussen de tomatenplanten verstopt. Zaterdag hadden we al tomaten geplukt dus het was een bekend hoekje.
Er waren erg veel eitjes verstopt maar nadat Max en Warrun er eentje hadden gevonden renden ze naar Ellen en vervolgens naar Paul (die weer in de schuur was) om het te laten zien en te vertellen. Eindelijk terug in de groentetuin konden we ze na het 2e eitje weerhouden om hetzelfde te doen en hebben ze alle andere eitjes gezocht. Niet echt allemaal. Ellen had wat grotere eieren op kniehoogte In de planten verstopt. Branko en ik hebben deze pas terug kunnen vinden na duidelijke aanduidingen van Ellen.

Wederom werden we uitgenodigd voor de lunch, te nuttigen in de gloednieuwe  BabaKiueria (barbecue area). Warrun en Max wilden niet zo graag stil zitten, ze gingen liever rondjes rennen door de tuin. Ze waren beide zeer verontwaardigd dat de hele diepe plas, waar ze destijds met Gerke zo leuk in hebben lopen stampen, verdwenen was (tja, droogte he).  Ze renden leuk rondjes, waren met hun helikopters aan het spelen en wisten Uncle Paul te overtuigen om ook de  helikopters een paar keer te lanceren toen ineens Max enorm paniekerig begon te spartelen en piepen terwijl hij op de grond zat. Een zeer verontwaardigde jumping jack (mier van ongeveer 1.5cm) stond vlak naast Max heen en weer te springen, en de steek (jawel, mieren zijn van dezelfde orde als de wesp) van een Jumping Jack schijnt zeer pijnlijk te zijn (arme Max). De onderste foto is van een Bulldog Ant, die hier ook voorkomen, maar een stuk groter en minder aggressief zijn dan Jumping Jacks.

Vanaf dat moment bleef Max liever bij ons aan tafel  zitten met een grote cold-pack over zijn hand. Na een uitgebreide lunch met Ellen, Paul en twee van hun gasten/bezoekers heeft Branko nog wat rondjes gerend met Warrun, waarbij hij enkele malen gevaarlijk dwars door een nest Jumping Jacks heen rende, en daarna zijn we weer ‘de heuvel op’ gereden naar het huis van Bert en Tineke. Het was een lang weekend dus we hoefden nog niet naar huis. De jongens lagen vrij snel uitgeput te slapen in een houding die ze thuis niet vaak hebben (zie foto). 

Toen we ‘s avonds even ween DVDtje zaten te kijken zag ik ineens een grote spin langs het raam rennen om een motje te vangen. De foto is een beetje onscherp maar zoals je kunt zien is het een flinke kerel! Wij zaten gelukkig op de bank.

Maandag 23 maart hebben we het net zo aangepakt als op de heenweg. Rustig inpakken, beetje koffie drinken, de jongens buiten bezig houden terwijl we het huis schoonmaken en dan op weg. We kwamen er achter dat we onze boodschappen van de dag ervoor bij Ellen en Paul hadden laten liggen maar die wilde zij gelukkig wel voor ons opmaken. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij de vliegschool voor een beetje lunch en wat klimmen. In de auto hebben onze jongens nog veel pret gehad met het meezingen met “Mississippi  Mud” van de Muppet Show (zie foto’s).

Mississippi Mud

When the sun goes down, the tide goes out,
The people gather ’round and they all begin to shout,
“Hey! Hey! Uncle Dud,
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud.
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud”.
What a dance do they do!
Lordy, how I’m tellin’ you…
They don’t need no band…
They keep time by clappin’ their hand…
Just as happy as a cow chewin’ on a cud,
When the people beat their feet on the Mississippi Mud.

Het heeft een tijd geduurd, maar het is zover: Onze website is weer eens bijgewerkt. Hij heeft nu min of meer dezelfde stijl als onze blog, en op de hoofdpagina is nu gelijk te zien welke foto’s beschikbaar zijn op de site.

Oplettende mensen (erg oplettend welteverstaan) hadden al gezien dat de foto’s van Januari en Februari al op de website stonden maar nu is het officieel, de foto’s zijn nu echt beschikbaar.

Onze hoofdsite is nog steeds gewoon www.branette.net.

Als er dingen zijn die niet helemaal goed werken, laat het dan gerust even weten, het is nog allemaal een beetje vers nu.

Zaterdag 29 Maart: Max wilde graag boodschappen gaan doen met Nanette, maar Warrun wilde liever een stukje gaan fietsen en dus splitsten we ons. Warrun vermaakte zich prima met een rondje rond de school maar wilde wel erg graag naar de crossbaan toe. Hij ontdekte een grote plas op straat waar hij van mij een keertje door heen mocht, maar ik wilde liever dat hij niet op straat bleef rijden. Ik kon hem overtuigen om de speelplaats van de school op te gaan waar tot onze verrassing een E-NO-RE-ME plas lag. Warrun wierp zich vol overgave, en dolgelukkig met zijn fiets het water in. In geen tijd zaten zijn laarzen vol en was zijn broek nat tot aan zijn kruis. Op de vraag of hij het leuk vond kwam alleen een diep geconcentreerd “Ja, heel leuk” (ik heb het bewijs op film!). Toen Nanette later de beelden zag zei ze dat hij geluk had dat hij met mij was omdat hij van Nanette nooit in zo’n grote plas had mogen spelen.

Uiteindelijk heb ik de plas laten weglopen (de put ontstopt) en heeft Warrun nog een tijdje op het speelrek bij de school geklommen (en is op zijn hoofd gevallen), totdat Nanette belde dat Max en zij alweer thuis waren.

Nanette: 1 kind is opeens heel anders, alles lijkt gemakkelijk. Je kan nadenken en een gesprek voeren met je kind en hem in de gaten houden. Het eerste schiet er meestal bij in als ik met Max en Warrun op stap ben. Het was leuk al onze verhalen en ervaringen uit te wisselen toen we eenmaal weer thuis waren.

Zondag 30 Maart: Het werd weer eens tijd om een stukje met de tram-trein-bus te gaan afleggen. Het idee was om naar de Rialto Towers te gaan en vervolgens naar het Aquarium. Warrun en Max hebben dit keer opvallend veel meer aandacht gehad voor het uitzicht en zich niet alleen bezig gehouden met het rennen van rondjes over het observatiedek. Bij het verlaten van de toren merkte Nanette nog treffend op dat mijn hoed er langzamerhand toch wel erg armoedig uit ziet. Oordeel zelf!

Toen we bij het aquarium aankwamen was het ERG druk omdat Dorothy the Dinosaur, Henry the Octopus en Captain Feathersword optraden! (speciaal in deze vakantie periode was er dagelijks ieder heel uur een optreden van 1 van de karakters).  We konden gelukkig vrij eenvoudig ons abonnement verlengen en langs de rij naar binnen lopen. Toen we bij het podium kwamen trad Henry de Octopus op wat een hypnotiserende werking op Warrun en Max had. Ze wilden graag blijven voor de volgende voorstelling en na veel moeite konden we Max  overtuigen om eerst even bij de haaien te kijken. Warrun niet die ging midden op het kleedje klaar zitten, vooraan tot de volgende show. We waren ruim op tijd om het volgende optreden, van Doroty the Dinosaur dit keer, in zijn geheel mee te maken en het kostte de grootste moeite om de jongens hierna te overtuigen weer met ons mee naar huis te gaan. Ondanks de aantrekkingskracht vonden ze het doodeng om op de foto te gaan met Dorothy. Nanette nam zich ter plekke voor om deze week nog een keer naar wat optredens te gaan.