Tegen de tijd dat we naar buiten gingen zag het er aardiger uit, maar we waren net de hoek om toen we alweer druppels voelden. De wolken waren niet indrukwekkend dus we zijn door blijven lopen. Niet naar het grote park zoals we van plan waren maar naar een parkje dichterbij (het parkje met de crossbaan te bereiken door 3x rechts te gaan, voor wie zich wil orienteren).
Warrun was op zijn fiets en Max hadden we zo ver gekegen om ook zijn fiets mee te willen. Eerder die ochtend had hij verteld dat hij ‘auw’ aan zijn tenen had’ (gekregen) door een eerdere oefening om het ding te berijden. Nu, gewapend met deze kennis en een paar dikke stevige schoenen waren we vol goede moed dat het nu goed zou gaan.
Warrun wilde gelijk op zijn fiets en dit motiveerde Max ook om op de zijne de stappen. Hier voor de deur al. We vielen haast om van verbazing. (nu hadden we hem ook een paaseitje beloofd als hij op zijn fiets een rondje zou rijden vandaag. Ben benieuwd hoe dat opvoedkundig in elkaar zit)
Helaas ging Warrun zo haastig door de bocht dat zijn blauwe fiets onder hem door heen en weer stuiterde en hij enigzins omkukelde. Nog voor ons tuinhek ging Max weer in de kar en de fiets op de drager.
In het parkje was het paaseitje echter nog niet uit de gedachten en er werd een tweede poging gewaagd. 1 rondje, mama hield vast en Warrun ging voorop.
Het is gelukt! Paaseitjes tijd!
Hierna 2 rondjes (voor Max, Warrun weeft zich vrolijk tussen de rondjes door, extra rondjes, achteruit, linksom, rechts om noem maar op), Mama liet af en toe los, maar Max moest het niet merken en het was weer eitjes tijd! (eentje per kind, niet eentje per rondje)
Hierna was het 3 rondjes en toen was het genoeg, de wolken kwamen weer dreigend aandrijven, de eitjes waren op, en de rug was volledig doorgebogen.
We zijn wat trots op onze jongens.
zondag 24 februari was het Moonee Valley Festival in het park. Reden voor het festival weet ik eigenlijk niet, ik geloof dat het gewoon voor en door mensen van de buurt is. Er waren stands, tentjes, attracties, eten, drinken, ijsjes, een video scherm een race paard met zo’n wagentje erachter, draaimolens, shows van plaatselijke gymnastiek verenigingen en Tai Kwondo clubs, De Footy club van de regio maakte zijn opwachting, alle partijen die je kan bedenken in de wijk waren er. 
Wij kenden het van vorig jaar en gokten op eenzelfde opzet en liepen naar de ‘kinderhoek’ en ja hoor het was weer een kinderhoek. We liepen gelijk tegen een autotje op dat gratis rondjes draaide. Warrun ging eerst met Branko. Daarna ging Warrun met Branko die ernaast liep en tenslotte was er nog een plekje voor Warrun toen Max en ik meegingen (Max wilde eindelijk ook mee). Via de boerderijdieren en een blik op de pony’s kwamen we bij de 
hobbyhoek. Hier konden de kinderen 1 gipsafdruk uitzoeken en deze versieren met verf en glitters. 
Warrun deed erg zijn best en maakte de gehele locomotief blauw. Max was al blij met zijn gipsafdruk en hield hem zorgvuldig in 2 handen vast, en heeft dit een hele tijd volgehouden. De kosten van dit onderdeel: 
een stempel op je hand.
Hierna is Warrun nog in een draaimolen met olifantjes geweest, dit kostte opeens weer 4 dollar, maar wij vinden als hij zoiets durft, dan mag hij.
Hierna zijn we in een drafje doorgelopen naar de andere kant. Bij het verven en draaien had een softijs wagen gestaan en de jongens waren zeer geinteresseerd. Wij geven echter de voorkeur aan een lekkere schep chocolade ijs en nog een smaak die we met 2 lepeltjes met z’n allen delen op het grasveld.
We hebben nog even rondgelopen maar toen waren de jongens wel klaar met het geheel en duidelijk erg moe. We zijn naar huis gegaan.
Er was nog een attractie die de jongens leuk vonden; een spring-kussen / glijbaan. Voor dit ding moet echter ook 4 dollar neergelegd worden en een dik half uur in de rij gestaan terwijl we voor 6 dollar een binnen-speeltuin in kunnen waar ook zo’n ding staat en we de hele dag kunnen spelen. Vol beloftes het park verlaten, wij Nederlanders moeten een bezoek aan deze speeltuin plannen.
Artikelen (RSS)