Gisteravond om 11 uur in de nacht zijn de nieuwste vakantiegangers gearriveerd, op de luchthaven wel te verstaan en ze hebben een taxi genomen naar een hotel in het centrum. Hier hebben wij ze zaterdagochtend opgehaald. Branko was meegegaan met onze auto om dat je nooit weet hoeveel bagage en kinderen nog in hun huurauto zouden passen als ik erbij ging. Dat vormde geen probleem, ze hadden een hele mooi familie auto gehuurd perfect voor een kampeervakantie met kinderen. ( ik ben nog steeds onder de indruk van de 2 schuifdeuren voor de achterbanken en het spiegeltje boven de achteruitkijkspiegel die je een breedhoek blik op de achterbank gaf.)
De rest van de zaterdag hebben we doorgebracht met lunch, cadeautjes, koffie, boodschappen, spelen, bijslapen (wat kinderen) enz.
Wat blijkt: .jpg)
Als 1 ouder na een dag met kinderen ongeveer 1 uur voor zichzelf kan vinden in de avond dan wil dat niet zeggen dat 4 van dit soort ouders samen 4 uur ‘over’ hebben op een 
avond… in tegendeel. We zijn er dus niet to gekomen om gezellig met de volwassenen ‘s avonds een bordspel te spelen. Jammer voor Branko want er waren nu eindelijk eens volwassenen in huis die zoiets ook leuk vinden.
Zondagochtend, 3 februari, werd door Kaj en Finn gebruikt om wat bij te slapen. De afgelopen nacht hadden ze nog rustig gegeten en gespeeld midden in de nacht. Caroline en Ronald hebben hun uiterste best gedaan om alles in goede banen te leiden. Uiteindelijk sliep er 1 met Kaj beneden in de huiskamer en 1 met Finn boven in de logeerkamer. .jpg)
Toen iedereen uitgeslapen was, de tuin bijgeknipt zodat er vanavond niet 2 gasten in de struiken hoeven te zitten, en we nog wat gegeten hadden, zijn we op pad gegaan. Met de bus naar de trein, met de trein naar Williamstown (maar 2 keer oversteken). 
Hier heel verrassend tussen een grote berg mensen terecht gekomen die allemaal een plekje op een terrasje zochten om te genieten. Wij hebben even in het park gezeten met een ijsje en hebben toen een boot gevonden die ons weer naar het centrum bracht. Om 3.30 uur ging de bood, en we waren totaal verrast dat we om 5 uur in het centrum uitstapten. Ik had totaal niet het idee dat we 1,5 uur gevaren hadden.
Max had al vanaf dat hij wakker werd zo’n beetje gezegd 
dat hij NIET GING VAREN. Maar toen hij de boot zag was hij kennelijk groot genoeg en is hij er vrolijk op gegaan en heeft hij net als Warrun en Kaj, gezeten, gesnackt, gespeeld en heen en weer gelopen tussen stoelen en achterplecht om rond te kijken.
Het verrassende tijdstip bracht ons ertoe om gelijk vanuit de boot een foodcourt in te rollen, voordat we thuis waren en iets te eten zouden hebben zou het nl. al ver na 
etenstijd zijn voor de kinders. Voor Kaj was het te laat, hij viel al etend in slaap en heeft de rest van tocht naar huis lekker opgerold in zijn buggy liggen slapen.
Warrun had weer geluk, zodra hij een buggy ziet wil hij duwen, en nu kon dat ook. De aankomende mensen schrikken af en toe een beetje als er opeens een buggy op hen afkomt, de meeste hebben na een tijdje wel door dat er een klein jongentje achter loopt te duwen en dat het geen radiografishe gimmick is, maar weinig mensen hebben door dat Warrun meestal een beter bestuurder is dan menige moeder.
Artikelen (RSS)