Archief voor februari 2008

2008-01-29 09-25-35 spelen bij Jake en AmberDinsdag 29 januari, het is nog steeds vakantie voor de schoolgaande kinderen dat houdt in dat alle bezigheden als playgroup, music enz. nog niet 2008-01-29 11-02-42 beestjes op Prahran market (Max in rood) begonnen zijn. Wat wel iedere dinsdag is, zijn de boerderijdieren bij Prahran market en ik wilde Michele daar graag een keer mee naar toe nemen. Zij wilde ook en na wat tijd bij haar thuis te hebben doorgebracht zijn we op pad gegaan. De beestje vielen weer goed zoals 2008-01-29 11-10-49 draaimolen op Prahran marketgewoonlijk. Max, Warrun en Amber hebben alledrie een cavia op schoot gehad. Warrun en Max zijn vervolgens alle andere beesten langs geweest. 
2008-01-29 11-20-44 draaimolen op Prahran market Na dit bezoek was het tijd voor een drankje en een bezoek aan de draaimolen. Warrun had heel veel geluk en is wel 3 keer extra rond geweest omdat er steeds andere mensen met kinderen iets ingooiden voor hun kind en hij er toevallig ook op zat. Jake, Amber en Warrun zijn ook samen een keer rondgegaan. Max niet, die wilde niet, dat kwam heel goed uit want er waren maar 3 plekken.

Woensdag 30 januari. In de ochtend mocht, en kon ik uitslapen terwijl Branko zich met de jongens vermaakte. Toen ik beneden was en we allemaal gelunched hadden is Branko naar de winkels gegaan en heb ik met de jongens gespeeld. Aan het eind van de middag kwam Michele nog even langs. Het was tenslotte al bijna 24 uur geleden dat de kinderen met elkaar gespeeld hadden en wij hadden kunnen kletsen.

Donderdag: Mainly Music is nu echt begonnen. De jongens zeiden dat ze het leuk vonden ook al deden ze haast niets mee. Michele heeft dezelfde ervaring met Jake en Amber, alleen zingt Jake zich iedere avond met de liedjes in slaap dus hij moet er wel iets van meekrijgen. Na de muziek zijn we bij Michele gaan lunchen. Meestal gaan we naar het park maar vandaag regende het een beetje en dan kan je beter bij Michele, Jake en Amber pannenkoeken bakken en eten. 

Vrijdag 1 februari, Opa Rietman is jarig! maar we bellen hem ‘s avonds pas nadat hij heeft kunnen uitslapen. We Skypen hem over een paar dagen als ons internet 2008-02-01 19-05-35 autos en treinen staan klaar op tafelweer snel is, op het moment zijn we door onze gebruikshoeveelheid heen, over 3  dagen gaat de nieuwe maand in en is alles weer snel en zoals het hoort.

Zodra het een beetje lekker weer is en ik aan het avondeten begin vertelt Max dat hij buiten wil eten. Dat is meestal een heel goed idee, en ik zou het zo vergeten als hij er niet over zou beginnen. Vandaag was het weer zover en zodra de deur open ging begonnen de jongens te spelen. Ik heb ze niet meer gehoord.

Gisteravond om 11 uur in de nacht zijn de nieuwste vakantiegangers gearriveerd, op de luchthaven wel te verstaan en ze hebben een taxi genomen naar een hotel in het centrum. Hier hebben wij ze zaterdagochtend opgehaald. Branko was meegegaan met onze auto om dat je nooit weet hoeveel bagage en kinderen nog in hun huurauto zouden passen als ik erbij ging. Dat vormde geen probleem, ze hadden een hele mooi familie auto gehuurd perfect voor een kampeervakantie met kinderen. ( ik ben nog steeds onder de indruk van de 2 schuifdeuren voor de achterbanken en het spiegeltje boven de achteruitkijkspiegel die je een breedhoek blik op de achterbank gaf.)

2008-02-02 12-31-30 kado's van Caroline, Ronald, Kai en Finn De rest van de zaterdag hebben we doorgebracht met lunch, cadeautjes, koffie, boodschappen, spelen, bijslapen (wat kinderen) enz.

Wat blijkt: 2008-02-02 17-04-09 tekenen op de koelkast (Max boven) Als 1 ouder na een dag met kinderen ongeveer 1 uur voor zichzelf kan vinden in de avond dan wil dat niet zeggen dat 4 van dit soort ouders samen 4 uur ‘over’ hebben op een 2008-02-02 18-17-38 Caroline en Ronald zijn gearriveerdavond… in tegendeel. We zijn er dus niet to gekomen om gezellig met de volwassenen ‘s  avonds een bordspel te spelen. Jammer voor Branko want er waren nu eindelijk eens volwassenen in huis die zoiets ook leuk vinden. 

2008-02-03 09-41-45 in de tuin knippen Zondagochtend, 3 februari,  werd door Kaj en Finn gebruikt om wat bij te slapen. De afgelopen nacht hadden ze nog rustig gegeten en gespeeld midden in de nacht. Caroline en Ronald hebben hun uiterste best gedaan om alles in goede banen te leiden. Uiteindelijk sliep er 1 met Kaj beneden in de huiskamer  en 1 met Finn boven in de logeerkamer.
2008-02-03 12-39-31 wachten op de bus (Warrun in rood) Toen iedereen uitgeslapen was, de tuin bijgeknipt zodat er vanavond niet 2 gasten in de struiken hoeven te zitten, en we nog wat gegeten hadden, zijn we op pad gegaan. Met de bus naar de trein, met de trein naar Williamstown (maar 2 keer oversteken). 2008-02-03 15-54-09 met Caroline en Ronald met boot naar Melbourne Hier heel verrassend tussen een grote berg mensen terecht gekomen die allemaal een plekje op een terrasje zochten om te genieten. Wij hebben even in het park gezeten met een ijsje en hebben toen een boot gevonden die ons weer naar het centrum bracht. Om 3.30 uur ging de bood, en we waren totaal verrast dat we om 5 uur in het centrum uitstapten. Ik had totaal niet het idee dat we 1,5 uur gevaren hadden.
 Max had al vanaf dat hij wakker werd zo’n beetje gezegd 2008-02-03 16-33-45 omstreden baggeraar, The Queen of the Netherlandsdat hij NIET GING VAREN. Maar toen hij de boot zag was hij kennelijk groot genoeg en is hij er vrolijk op gegaan en heeft hij net als Warrun en Kaj, gezeten, gesnackt, gespeeld en heen en weer gelopen tussen stoelen en achterplecht om rond te kijken.

2008-02-03 17-50-55 foodcourt met Caroline en fam Het verrassende tijdstip bracht ons ertoe om gelijk vanuit de boot een foodcourt in te rollen, voordat we thuis waren en iets te eten zouden hebben zou het nl. al ver na 2008-02-03 18-45-06 Warrun duwt Kai etenstijd zijn voor de kinders. Voor Kaj was het te laat, hij viel al etend in slaap en heeft de rest van tocht naar huis lekker opgerold in zijn buggy liggen slapen.
Warrun had weer geluk, zodra hij een buggy ziet wil hij duwen, en nu kon dat ook.  De aankomende mensen schrikken af en toe een beetje als er opeens een buggy op hen afkomt, de meeste hebben na een tijdje wel door dat er een klein jongentje achter loopt te duwen en dat het geen radiografishe gimmick is, maar weinig mensen hebben door dat Warrun meestal een beter bestuurder is dan menige moeder.

Maandag 4 februari, Voor Caroline en Ronald liep de nacht niet heel anders dan de nacht ervoor. Weer moesten 2 kleine kinderen ervan overtuigd worden dat het echt nog steeds nacht was en dat ze het beste konden slapen. Het rare is alleen dat Branko en ik er totaal niets van gemerkt hebben. WIJ hebben  heerlijk geslapen en dachten en hoopten dat onze gasten dat ook gedaan hadden.
Voor Branko was het gewoon een maandag dus die heeft ontbeten, zijn tassen gepakt en is naar kantoor gegaan. Ook voor Warrun en Max was het een gewone maandag dus na een ‘stil’ ontbijt (omdat Kaj nog in de huiskamer lag te slapen) hebben zij ook het huis verlaten. Caroline en Ronald hadden een rustige ochtend, ik had wat meer stress. Een gesprek om 12 uur voor een baan!
Inmiddels enkele weken later kan ik vertellen dat het een gewoon, beetje droog gesprek was, weinig vonken, maar ook geen drama’s (zoals ze dat hier zouden zeggen). En…. ik heb nog steeds geen resultaat gehoord. Tijdens het gesprek vertelden ze. Donderdag hebben we de uitslag. De maandag erna meldde ze” we hebben deze week nog een gesprek (!?), eind van de week hoor je iets. Week erna niets gehoord. De week daarna werd op Maandag gemeld dat zeker deze week een besluit genomen zou worden…. Ik wacht nog steeds…)
Caroline en Ronald met zoons hebben de middag gebruikt om Werribee Open Range Zoo te bezoeken.
‘s Avonds konden we weer lekker buiten zitten voor de maaltijd, we pasten nu iets beter rond de tafel in onze mini-achtertuin. Pas een week later zaten Branko en ik op de plekken waar onze gasten zaten om erachter te komen dat je daar helemaal je benen niet kwijt kon ivm de tafelpoten. Wat hebben we ze aangedaan!

Dinsdag ochtend 5 februari:
Branko is thuis en past op 4 kinderen.
Caroline en Ronald zijn naar de winkels om wat laatste kampeerdingen te regelen.
Nanette bezoekt een specialist voor… jawel… alweer een tanden iets. 
Nanette'sKaak Nadat mijn voortand de afgelopen maanden is behandeld voor een infectie boven de tand in het tandvlees. Dacht wij nu we toch bezig zijn met nieuwe kronen kunnen we net zo goed een kroon laten zetten op die kies waar al een paar jaar (zelfs in Nederland al) van wordt gezegd ‘Daar moet binnekort een kroon op’. Voor de kerst was ik dus naar de tandarts gegaan voor het voorbereidende kroon werk. Het was weer een behandeling van 2 uur maar verder niets bijzonders… tot 5 dagen later. De irritatie van de behandeling werd meer kiespijn en na 7 dagen was het zo chagrijnig dat het maar goed was dat ik mijn 2e behandeling bij de tandarts had. Deze heeft alles nog een keer bekeken, behandeld en is heel erg gaan hopen dat de kies geen (haar) scheur zou hebben. 2 Dagen erna de volgende afspraak, en het zag er niet goed uit. Een extra verdoving was nodig, er zat speling in de kies… Met een traan, een verwijsbrief en GEEN rekening van 580 dollar voor deze afgelopen 2 uur stond ik weer op de stoep: Niets meer te redden. Doorgestuurd naar een specialist voor een implantaat waarop dan de kroon kan waar het ons eigenlijk om ging.
(Andere opties waren, kies trekken en met een gat rondlopen. Geen optie voor mij. Of een brug nemen tussen de andere 2 tanden, maar 1 is ook niet zo sterk en de ander is een klein tandje en geen kies dus die krijgen veel te verduren en als daar iets fout mee gaat, dan zit je met 3 tanden/kiezen die niet zijn zoals het moet ipv de ene die ik nu heb). Door de kerstvakantie en drukke specialisten bracht ik pas 11 januari een bezoek aan de man voor zijn menig. Nou hij zag het wel zitten, ik neem aan dat hij normaal 80+-ers behandeld of fanatieke rugby spelers, dus dan ben ik nog een ‘voorbeeldige klant’. En nu vandaag was dus de behandeling. Er was 2 uur voor uitgetrokken in zijn agenda. Na een uur stond ik weer in de wachtkamer, met een watje in mijn mond, en een tasje vol ‘goodies’, een beestje verbaasd stond ik rond te kijken waarschijnlijk door de zeer goed werkende verdoving, de rest van de dag hebben de mensen van alles achter me aan moeten dragen omdat ik GEEN IDEE had wat er allemaal gebeurde en wat ik allemaal vergat.

Nog wat idee-en die mij door het hoofd zijn gegaan.
1. Moet ik een ander tandarts zoeken? Nee, het zijn totaal verschillende dingen die er fout zijn en hij heeft mij nauwelijks aangeraakt toen deze tanden uit mijn mond sprongen.
2. Je moet een beetje ADHD hebben hier in Australie om tandarts of tanden specialist te zijn. Het zijn bijzondere figuren die ik 3 keer het verhaal moet vragen omdat ze maar door ratelen en van onderwerp op onderwerp doorgaan. Zeer hartelijk dat wel. En ik dacht toch altijd al dat je ‘speciaal’ moest zijn om tandarts als beroep te kiezen.
3. Misschien moet 1 van de jongens maar tandarts worden zodat mijn oude dag en vooral mijn oude tanden een beetje goed verzorgd zijn. (maar na het typen van punt 2 vraag ik me af of ze wel geschikt zijn) En Branko wees me er ook op dat een goede automecanicien of masseur, zuster en schoonmaker ook wel erg handig zijn over de komende jaren, kostengewijs of ‘quality of life’ gewijs.

Dinsdagmidag 5 februari:
Caroline is met haar mannen aan haar Australie vakantie begonnen en is onderweg naar de Great Ocean Road. Ik hoop maar dat de regen die voor de komende dagen voorspeld is een beetje meer hier valt dan daar.
Branko vermaakt hemzelf en onze 2 jongens.
Ik lig in bed wat te doezelen met de laatste Harry Potter.

2008-02-06 13-24-12 Spelen bij MicheleWoensdag 6 februari: Door het regenachtige weer wordt de ochtend door Branko en de jongens bij Michele doorgebracht.  (Toch ook wel op het balkon zoals op de foto te zien is).2008-02-06 16-41-26 Warrun in bad met de badkrijtjes crp
Ik heb eerst een (bijna) laatste controle op mijn voortand. We zijn goed-gekeurd en de kroon kan erop. (ik zelf wil eigenlijk eerst even wachten totdat mijn implantaat wat ‘gesetteld’ is en misschien wel de 2008-02-06 16-41-22 Max in bad met de badkrijtjeshele 12 weken totdat ik ook de  ‘OKE’ op mijn implantaat heb en de 2 kronen in 1 keer kan laten maken en plaatsen.

 Om 2 uur heb ik een…. Gesprek voor een mogelijke baan. Ja nog eentje. Het is een rare2008-02-06 16-42-51 In bad met de badkrijtjes crp1 week eigenlijk.  De rest  van de dag ben ik toch maar weer in bed gaan liggen, het is een beetje zeurend  en pijnlijk gevoel in mijn kaak en holte.
2008-02-06 16-42-51 In bad met de badkrijtjes crp2 Op de foto’s is te zien dat de jongens zich erg hebben vermaakt met hun cadeautje van onze gasten: bad krijtjes. Kan je leuk kleuren op de tegeltjes en de rand van het bad. VOOR DE TEGELTJES EN DE RAND JONGENS!! niet voor jezelf.

2008-02-07 11-47-27 Draaimolen bij de supermarkt Warrun met dikke strepenDonderdag 7 februari. Branko is nog een dagje thuis gebleven om mij te ontlasten.  Mijn wang is nog beurs en de kies is nog aan het zeuren. Het verbaasd met niet  eigenlijk; een gewoon tandarts bezoek voel ik na 2 dagen nog dus als iemand een kies uit je kaak wrikt en er een stuk metaal in terug stopt zal dat niet minder gevoelig zijn.
2008-02-07 11-47-22 Draaimolen bij de supermarkt Warrun met dikke strepen Op de foto’s is te zien dat de jongens het allemaal wel gezellig vinden en ook dat ze zich goed gedragen hebben tijdens het boodschappen doen met papa, anders hadden ze dit ritje op de draaimolen niet verdiend.

Aan het eind van de ochtend werd er gebeld door de specialist, om even te vragen hoe het ging! Toen hij hoorde dat ik nog pijn in mijn kaak had beloofde hij een week later nog eventjes te bellen, en dat heeft hij nog gedaan ook. We waren stomverbaasd.

Vrijdag 8 februari. De mannen zijn naar hun gebruikelijke onderkomens en ik doe mijn gebruikelijke dingen, behalve dan misschien het schoonmaken, ik kan me goed herinneren dat de tandarts iets zei over drie weken geen wc’s mogen schoonmaken ;-) .
‘s Middags terwijl ik een kopje koffie met Michele drink en we wachten tot haar kinderen na 2 uurtjes alweer uit pre-school worden losgelaten krijg ik een belletje dat ik de baan van woensdag niet heb gekregen. Jammer… het klonk als leuk en eigenlijk ook gemakkelijke baan, maar voor een redelijk salaris dit keer. Het was alleen voor woensdagen dat zou goed in onze huis-situatie en ons weekprogramma gepast hebben.
Ik ben wel blij dat mijn kinderen niet naar pre-school gaan maar gewoon dit programma volgen bij hun opvang. Ik hoef ze nu niet 2 keer per week,  20 minuten ver weg te brengen om ze na 2 uur weer op te halen in een buurt waar weinig winkels zitten of iets anders om je tijd nuttig te gebruiken.

2008-02-10 07-14-15 BallonnenZaterdag:  Een beetje spelen in de speeltuin, een beetje boodschappen doen. En nog een beetje van dit een beetje van dat.  

2008-02-10 07-15-04 Ballonnen kijkenZondag:
Het wordt vandaag een mooie dag want er zijn ballonnen. Hele grote en kleine volgens Warrun, hij heeft nog niet echt door dat iets wat verder weg is er kleiner uitziet.

2008-02-10 10-28-43 Verstoppertje spelen Max in blauwDe jongens hebben een nieuw spel ontdekt. 2008-02-10 10-28-46 Verstoppertje spelen Max in blauw Verstoppertje. 
Alleen moeten ze nog even leren dat “papa kijk ik ga me hier verstoppen”  en allerlei andere kreten en kabaal er niet bij horen.

In d2008-02-10 13-55-47 Chinees nieuwjaar Warrun met streepshirte middag  zijn we nog even de deur uit gegaan. De jongens vinden het al een feest als we met het openbaar vervoer rond gaan rijden. Om het voor ons 2008-02-10 13-55-49 Chinees nieuwjaar Warrun met streepshirt interessant te maken gingen we naar de ‘Chinees Nieuwjaar festiviteiten’.  
The boys were NOT amused.
Ik moet toegeven het was aardig druk en de knallen waren best wel hard. Wat wel goed was, we zijn zonder kinderwagen op pad geweest. En de jongens hebben heel stoer hele stukken gelopen. (en zich vervolgens laten dragen).

2008-02-10 15-20-23 Even uitrusten bij een cafe voordat we de bus naar huis nemen Warrun met streepjes Terug naar huis hadden we niet de trein naar onze wijk genomen maar die naar de naburige wijk, de bus die zo’n beetje langs ons huis rijdt stopt dichter bij dit station dan bij ons station. Toen we 2008-02-10 15-20-36 Even uitrusten bij een cafe voordat we de bus naar huis nemen Warrun met streepjes uit waren gestapt bleek dat we 10 minuten op de bus moesten wachten, of 45 minuten en dan moesten we even wat drinken/ een ijsje eten in het cafeetje aan de overkant.  We hebben dat laatste maar gedaan.

Dinsdag de 12e begon met iets nieuws. De locatie van de playgroup is veranderd. Vorig jaar zaten we nog in een achterkamer van een kerk ergens in een zijstraat. Nu (niet zonder slag of stoot en na heel veel werk van wat moeders van playgroup en wat raadsleden die waarschijnlijk leuke herinneringen hebben aan playgroup) komen we bij elkaar in het gebouwtje van de girl-scouts  iets dichterbij en grenzend aan een aardig parkje met speeltuintje.

De jongens moesten zoals altijd een uurtje hebben om alle kinderen, het gebouw en het gedoe in zich op te nemen. Twee moeders lette erop dat er geen kinderen ontsnapten, vielen of anderen verwondde terwijl de overige moeders het speelgoed gingen inruimen en het gebouwtje half over namen.
Het was leuk om te zien dat alle kinderen anders zijn. Venessa, heeft de afgelopen ander half jaar in Japan doorgebracht maar voordat zij weg ging heeft zij mij hier in de wijk geintroduceerd en ook Michele en mij aan elkaar voorgesteld. Vanessa is nu terug en haar dochter Emma van dezelfde leeftijd als Jake en Amber is zeer Sociaal. Na aankomst ging ze eens rustig rond kijken, vervolgens vroeg ze aan iedere volwassene wat haar naam was en wat ze aan het doen was om daarna bij verschillende mensen om een babypop te gaan vragen (ze had tenslotte wiegjes en wandelwagentjes gezien). Ik denk dat het erg goed is voor Max en Warrum om te zien dat je je ook zo kan opstellen. En verder ben ik erg blij dat ik niet bang hoef te zijn dat Max en Warrun waar dan ook gesprekken aangaan met vreemden en eventueel met die mensen mee zouden  lopen of al doende mij vergeten en verdwalen.

Na de lunch en wat rust thuis gingen we weer op pad. Naar de winkels. Warrun en Max mogen meedoen met de tennislessen van Jake en Amber, maar moeten dan wel sportschoenen hebben. Aangezien ik voor Warrun en Max zorg en ik zelf ook geen sportschoenen heb of bijna ooit heb gehad moeten we hiervoor speciaal op pad. Warrun wilde wel tennissen, net als Jake, en wilde dan ook witte sportschoenen, net als Jake. Voor Max heb ik dezelfde gekocht en na de winkel konden we gelijk door naar de tennisbaan.
De man van Michele is overdag leraar lichamelijke opvoeding op een school en na school geeft hij tennisles. Michele vind dus dat zijn kinderen op zijn minst een bal en een raquet moeten herkennen. Nu kunnen alle vier de kinderen dat al want er is een mini tennisbaan in de achtertuin van Jake en Amber en daar hebben de kinderen al heel wat afgespeeld.
De tennisles kregen de kinderen van een collega tennisleraar, een jonge vrouw met HEEELLLL VEEELLLLL geduld.

Aangekomen op de tennisbaan wilde zowel Max als Warrun hun schoenen niet aan en niet tennissen. Gelukkig waren ze om te kopen en stonden we even later op de baan. Jake en Amber pakte gedwee een raquet en gingen op het lijntje staan waar ze moesten staan, de juf gooide een bal naar Amber, ze sloeg… en miste. De juf gooide een bal naar Jake en Jake…. legde zijn raquet neer en ging de bal halen. De rest van de tijd is Jake bezig geweest met ballen rapen. Warrun vond dit wel een goede bezigheid en ging hetzelfde doen.  Amber heeft vrijwel de hele tijd met een raquet in haar hand gestaan en geprobeerd een bal terug te slaan. Tussendoor moest ze nog wel even een veertje aan de juf laten zien dat ze vond op de baan, naar een vliegtuig zwaaien en naar alle andere mensen en auto’s kijken.
Max had het allemaal een tijdje aangezien en wilde ook wel. Thuis heeft hij namelijk een tafeltennisbatje gekregen wegens goed zindelijkheidsgedrag en daar tennissen we ook mee. Zolang de ballen tegen zijn batje/ raquet gegooid worden heeft hij plezier. Mist hij een bal dan gooit hij zijn handen in de lucht en stort zichzelf ter aarde met ‘OOOHHHHHH’, een complete wanhoopsdaad.  Heel even deed Max mee en was zeer blij met de ‘two tumbs up’ die hij kreeg van de juf. Na 1 misser koos hij het hazenpad.  Even later gingen de juf ‘vollys’ proberen.  (Kind aan het andere kant van het net en met het raquet boven het hoofd ipv naast het lijf) en dat herkende Max van thuis nog beter. Weer drie ballen deed hij mee voordat hij het  voor gezien hield.
Al met al ben ik best trots op de kinderen. Ze zijn de hele tijd op de baan geweest en gingen pas naar de naastgelegen speeltuin toen de les over was, ook al lonkte deze de hele tijd.
Thuis gekomen vond Max Tennis niet leuk en ging het NOOIT meer doen. We kennen deze instelling en nemen het met een korreltje zout, en nemen het helemaal niet serieus al hij moe is, want dan is alles nee en nooit, zelfs zijn konijn, ijs en Smarties.  Warrun zei dat hij ‘tennis’ wel leuk vond, vooral het ballen gooien.

Volgende week gaan we nog een keer en daarna even niet meer. Michele had een les voor de kinderen in gedachten rond 5 uur. Maar er was zoveel goed betalend animo voor deze tijd dat haar eigen kinderen met vestzak-broekzak uitgaven-inkomsten nu om 6 uur de les hebben. Uiteindelijk is er ook nog goed betalend animo voor deze 6 uur les. Aangezien het hard werken is voor Michel en mij en de kans zeer klein is dat we een uitstekende sportcarriere van onze kinderen laten verslonzen, hebben wij besloten dat iemand anders de juf nuttig mag bezighouden. Wij  proberen het een volgend kwartaal wel weer eens, of een volgend jaar.  In de tussentijd kunnen de kinderen in de achtertuin va Michele  tennissen of (wat minder professioneel) hier thuis met het tafeltennisbatje en de ballen uit de ballenbak.

Woensdag 13 februari,
2008-02-13 10-54-44 Net bij de kapper geweest Warrun zit in het midden Het was er weer tijd voor en de jongens hadden er zin in.
LENNIE  – HAIRCUT, was het vandaag. En na de knipbeurt rechtsaf naar het cafe voor een drankje en wat toast.2008-02-13 14-21-44 Theetijd in de voortuin Max in groen

‘s Middags hebben we in de tuin thee gedronken, en heel even met het nieuwe kleine mopshondje van het vriendinnetje van de buurjongen gespeeld. De jongens waren het met me eens. Soms is een beetje druk iets te veel van het goede. Maar ze is wel lief en de kusjes die ze gaf waren nat.

Donderdag 14 februari, Valentijnsdag.
Terwijl ik beneden uit onze rommel-, inpakpapier-, dozen- en cadeautjeskast  een dvdtje voor Branko opgroef (ik was eerder dan Branko beneden en vond een cadeautje voor mij op het bureau) kwam Branko met een hele nieuwe verrassing naar beneden. Of ik misschien het watje van het wattenstaafje in zijn oor zag zitten? NEE, dat zag ik niet en ik vond het ook niet goed dat hij het zou laten zitten tot hij tijd had om een afspraak te maken voor onze dokter. Ik heb hem naar ‘ons’ weekend- en avond-adres gestuurd dat vanaf nu ook ons ochtend adresje is. Hier kon Branko terecht en om 9 uur reed hij zonder watje in zijn oor met de auto naar zijn werk.
Max had heerlijk lang in bed liggen slapen en van het hele gedoe niets gemerkt. Met de fietskar zijn we lopend bij Mainly Music terecht gekomen. Onze afspraak met Michele, Jake en Amber voor lunch is (natuurlijk) doorgegaan ik ben gewoon naar haar huis gelopen.

 Vrijdag 15 februari, Om 10 uur had ik een afspraak met de mondhygieniste van de specialist voor de behandelde plek/ voorheen kies in mijn mond. Ik was erg blij dat de hechting eruit ging; de loshangende draadjes hinderden mij meer dan de wond zelf. Dit keer werd na een blik in de mond niet de hele kamer tot operatiezaal omgebouwd, er werden geen handen gewassen tot aan de elleboog en er kwam geen zuster de groene jas op de rug dichtknopen. De vrouw trok aan het touwtje , haalde het eruit, keek nog een keer. Vertelde hoe ik het schoon moest maken en houden (wattenstaafje met mond tonic, hele zachte tandenborstel en vooral GEEN NOOTJES ETEN (ik had het nooit verwacht maar het valt me zwaar, niets mogen knagen). Het tasje wat ik mee kreeg was ook veel minder indrukwekkend, kreeg ik de eerste keer nog het mondwater, watjes, 4 pijnstillers, informatiemateriaal en ik weet niet meer wat om de eerste 24 uur door te komen mee. Nu werd de tandenborstel die net in mijn mond was gebruikt erin gestopt en na wat ‘geinteresseerd’ gevraag kreeg ik ook een mini klosje tandflos mee.
Het leukst was nog wel dat de betaling na de eerste behandeling geheel incluis was en ik nu dus zonder zorgen zo weg kon huppelen.

Niet zo heel veel dagen geleden verwoordde Branko zijn bevinding dat de zomer alweer bijna voorbij was en dat we niet tot nauwelijks ‘s avond met een kopje thee in de tuin hadden gezeten en niet tot nauwelijks met de jongens zijn gaan zwemmen. Voor het laatste konden we goede argumenten opbrengen. Opeens maar 23 graden in het weekend of op een woensdag, een temperatuur dat je het niet in je hoofd haalt om naar een openlucht zwembad te gaan, of nog erger THE COOLCHANGE op dagen dat je zou kunnen gaan zwemmen en anders wel een sluimerend griepje of een snotneus bij de jongens dankzij de schommelingen in het weer.

Maar dit weekend waren er geen excuses! Het zou zaterdag 27 en zondag 32 graden worden, geen weersveranderingen op komst en geen ziekte verschijnselen. WIJ GAAN ZWEMMEN.

Zaterdag kwamen we heel heel rustig op gang. Branko is de ochtend bezig geweest met mensen bellen en adressen zoeken. We hadden namelijk 15 februari als deadline gesteld voor de troep in onze garage. 3 kinderstoelen, 2 wipstoeltjes, een babybadje, draagzakken, slaapzakken, winterpakken, zeer kleurig speelgoed, het moest nu uit ons huis! Afgelopen weekend hebben we met onze bezoekers nog het eea gebruikt maar nu geen excuses meer.  Nadat we de babybedjes op e-bay hadden verkocht hebben we nog een poging gedaan voor wat van deze dingen, maar er is zo veel tweedehands spul te koop dat ons derde- en vierdehands handeltje niet interessant was.  Weggooien kunnen we ook niet, toch zonde. Dus dan iemand blij maken. Langs de straat zetten en hopen dat er iemand langs loopt die blijgemaakt wil worden?  Dikke kans dat je dagenlang tegen je spul op de groenstrook aan zit te kijken.

Branko ging de goede doelen af. Ook hier is af en toe een overschot, of een ergens wel begrijpelijke maar eigenlijk toch ook betreurenswaardige  beperking. Mensen als het consultatiebureau of via de gemeente gezinswerkers willen sommige dingen wel hebben maar kinderstoelen of andere dingen waar kinderen uit kunnen vallen, onder kunnen kruipen, om kunnen lopen zich aan kunnen bezeren of anderen mee kunnen bezeren, daar wagen ze zich niet aan.  Hierna ons aangesloten bij de Australische buren en eerst de Salvo’s gebeld (het is een goed Australisch gebruik om alles en iedereen een bijnaam of afkorting te geven), deze wilden niet de kinderstoelen maar wel de rest (waarschijnlijk), daarna het grofvuil, die willen alles wel hebben voor sommige zaken konden er kosten zijn, toen  Vinnies geprobeerd (St Vincent de Paul Society, hier een bekende tegenhanger/ metgezel van het Leger des Heils). En ja hoor, die wilde het wel hebben, voor 12 uur konden we alles brengen. De winkel was niet te ver weg en eigenlijk op de weg naar Bunnings waar Branko toch nog heen wilde voor wat schroefjes.

De hele achterbak van de auto lag vol en precies om 5 voor 12 waren we er. Zonder problemen mocht Branko achterom rijden om uit te laden. Ik vermaakte de kinderen inmiddels in het winkeltje met al het tweedehandsspul. Erg makkelijk te doen met een speelgoed hoek. Nadat de spullen waren afgeleverd hebben we 3 puzzels een spel  en een onderdeel voor onze fruitpers meegenomen.

Bij de Bunnings wisten de kinderen zonder problemen het speelhoekje met glijbaan te vinden. Wij besloten dat het ook tijd was voor een toilet stop en zodoende kwamen we langs het O-zo-handige, toevallig naast het speeltuintje stukje met kinderspul hier stonden kleine rommelbakken op wieltjes om speelgoed in op te ruimen. 2008-02-17 16-38-35 Spelen met de nieuwe karren Max heeft groen Warrun blauwHet opruim gedeelte is niet helemaal doorgekomen, maar dat je er mee rond kan rijden en dingen in kan doen, dat is helemaal in het straatje van Max en Warrun. Max koos de groene, Warrun de blauwe en ze gingen met papa mee naar de schroefjes. Losse schroefjes op de grond werden in de bak gedaan. We hebben de dingen mee naar huis genomen.

LInea Recta weer naar huis waar een pannekoekenlunch op het programma stond. Na het eten bleek het ‘opeens’ half 4 te zijn. MORGEN IS EEN GOEDE DAG OM TE ZWEMMEN. Voor dat het bedtijd was hebben we nog even opa en oma uit bed gebeld om via de webcam mogmaals de verjaardagsgroet over te brengen (het was tenslotte maar 15 dagen geleden dat opa jarig was).  

2008-02-17 02-25-06 in North Melbourne zwembad Zwemmen,  was nu echt  het doel van de dag. Met opblaasbeesten, zwempakken, lunch, handdoeken, fruit, petjes en zonnebrillen kwamen we in het bad aan. 2008-02-17 02-25-15 in North Melbourne zwembad Het was er vol maar niet druk. Zowel Warrun als Max hadden gelijk zin om door het water te gaan banjeren. Max verkondigde al sinds gisteren dat hij niet naar het zwembad ging maar met mama crackers op het gras ging eten. Iets had hem op andere gedachten gebracht en wij klagen niet.

2008-02-17 02-24-37 in North Melbourne zwembad Net als de vorige keer was de grote opblaaszeehond weer een groot succes. 2008-02-17 02-26-21 in North Melbourne zwembad Warrun die hem duwde had een hele sliert kinderen achter zich aan. Zowel Warrun als Max wilden ook nog wel even ‘zwemmen’. Dit houd in dat wij ze vast houden terwijl zij horizontaal  drijven en met benen en armen trappen. 2008-02-17 02-17-28 in North Melbourne zwembad crp Een goede ontwikkeling maar slecht voor onze rug. In dieper water is het beter te doen, maar dan moet je eerst je kind in DAT water zien te krijgen.

We bedachten net dat het een goed moment was om naar huis te gaan, en de kinderen nog 1 keer door het water te zwieren toen Branko’s rug er echt genoeg van had. ‘KNAK’ dacht deze (ik heb nl niets gehoord). Het is pas weer goed gekomen dagen later. Op maandag kon hij bij zijn Fysio terecht, die vlakbij zijn werk zit. Deze adviseerde hem even een weekje niet te fietsen en wel een aantal oefeningen te doen en vooral nog 3 keer terug te komen die week. Het heeft geholpen.

Alhoewel Branko een zere rug had, was hij nog wel met zijn fiets naar het werk. De fysio die hij die dag bezocht vond dit echter niet zo’n goed plan en tegen de tijd dat Branko naar huis kwam zag hij dit ook wel in.
Het zat Branko vandaag zo wie zo niet zo mee, een flink stuk van de naad van zijn broek was losgegaan, niemand had garen en draad voor hem, maar wel Stage-tape/ Duct-tape en nietjes. Het zat niet lekker, maar je zag er helemaal niets van aan de buitenkant.

Dinsdag: Branko is met de auto naar zijn werk en wij zijn door Michele opgehaald om naar playgroup te gaan. Eerst had zij haar kinderen daar gebracht en is toen ons komen halen. . Na playgroup in het aangrenzende speeltuintje gelunched om vervolgens met de tram weer richting ons huis te gaan. Iets verder doorgereden en de winkelstraat doorgelopen. De jongens beloont voor hun goede gedrag met 2 brandweerwagens. Deze hielden hen zo bezig dat we echt hebben kunnen genieten van mijn kopje koffie in het cafe tegenover het station. Voor Warrun werd speciaal een ijsje bereid, dit stond niet op de kaart, en Max kreeg zijn imagemilkshake gelijk in een meeneembeker MET goedsluitende deksel: een omval veilig geheel.
Ik was zeer tevreden met de vulling van deze 33 graden hete dag. Na het drankje zijn we teruggelopen langs de winkels naar het busstation en naar huis gereden.
Branko is door zijn Fysio ingetaped en mag tot donderdag wegblijven. 

2008-02-20 12-16-38 Het regent bij Werribee open range zoo Woensdag: 2008-02-20 12-17-09 Werribee open range zoo met jake en amber  Max met gele shirt Vandaag is het weer weer eens compleet omgeslagen, maar dat weerhoud ons er niet van om iets te gaan doen. Werribee Open Range ZOO. En dan vooral de rondrit met de bus, lijkt ons wel iets voor vandaag; Michele met Jake en Amber gaan ook mee. Eigenlijk is dit weer wel heel leuk. Alle dieren gedragen zich heel anders dan andere keren zo zien we een giraffe lopen, 2 huppeltjes hollen en helemaal tot de grond buigen. Het mannetjes nijlpaard laat nu niet2008-02-20 13-02-56 Werribee open range zoo met jake en amber  Max met gele shirt 2 neusvleugels zien, maar helemaal niets. HIJ is alleen in zijn hok te vinden met dit weer verteld de chauffeur, maar de neushoorns genieten van een modderbad.
2008-02-20 12-59-52 Werribee open range zoo met jake en amber  Max met gele shirt Na de rit moeten wij terug  naar huis omdat Branko een afspraak voor de dokter heeft voor een verwijsbrief voor de fysio (waar hij al 2 dagen naartoe gaat. Dit is nodig om het aftrekbaar te maken voor de belasting).

Donderdag 21 februari
Zal ik met de fietskar of de tram en 1 buggy naar Mainly Music gaan deze morgen, vroeg een niet nader te noemen vrouw deze morgen aan haar man B.
Ik zou de fietskar nemen zei echtgenoot. B.
Ik dacht aan de tram en een buggy zij de vrouw die verdacht veel op mij leek, dan kan ik daarna naar het station in Essendon lopen en daar de trein pakken naar Albert Park, daar heb ik afgesproken met de ouders en kinderen van Parentgroup, die hebben we dit jaar nog niet gezien.
Waarom de argumenten van B. over zijn genomen door de vrouw en ze haar eigen gedachten die helemaal niet onredelijk waren niet meer onder de loep nam verteld het verhaal niet. Maar er volgt wel een geschiedenis…

Bij Mainly Music uitte de kinderen een ongebruikelijke hoeveelheid energie en bewogen mee met enkele liedjes, stonden op of lagen op de grond waar het nodig was en ze waren eigenlijk heel lief en schattig aan het mee doen. Dit nadat de kinderen grote stukken van de weg naar Music lopend naast de fietskar hadden afgelegd. Hierna ben ik naar de winkelstraat gelopen (met de kinderen met hun eten in de kar) waar we Michele met kinderen en Venessa (terug uit Japan) met dochters Emma (bijna 4) en Isabella (6 maanden) troffen. Hier was het even hard werken. 3 ouders en 6 uitgelaten kinderen (zou het door de chocolade milkshakes komen?), de verhoudingen waren een beetje zoek.
Het gedoe ontsnappend en met de jongens weer in het gareel gingen we op weg naar de trein, op ons eigen station.  Hier aangekomen waren de jongens helemaal klaar om met de trein mee te gaan. Maar….. de fietskar ging niet door het poortje. Nu overwoog ik even om hem eroverheen te tillen maar dan zou ik dat bij nog 2 stations moeten doen waar we overstappen en op de terugweg, dat zag ik niet zitten. Dus niet met de trein!
Ik heb nog heel even geprobeerd of Michele nog in de buurt was zodat de fietskar in haar auto kon en wij zonder met de trein konden, maar dat ging ook niet door. De optie van Warrun om de kar buiten het station te laten staan tot we terug kwamen vond ik niet zo veilig (ik heb geen enkel slot o.i.d. erbij normaal gesproken. En de opmerkingen van Max hielpen ook niet (“You moet kleine wagen meenemen. Papa zou fietskar niet meenemen. Papa zou buggy duwen”‘).

We zijn via het park naar huis gelopen en hebben de ontmoeting met onze vriendjes en vriendinnetjes van Parentgroup afgeblazen voor deze week.

Vrijdag 22 februari. Vanochtend had ik een tweede controle bij de opticien. Nu bleek dat de eerste keer, een maand geleden. Bijzonder rare resultaten had gegeven. Dit keer bleek alles heel normaal. 1 oog was wat achteruit gegaan het andere oog deed hard zijn best om te compenseren. Vandaar dat het ‘s avonds laat of boven een boek het wat tranen en wazigheid ging vertonen.
Nu de volgende vraag: Laat ik 1 glas vervangen? het werd me afgeraden omdat de huidige glazen niet van hier zijn moet mijn hele bril opgestuurd zodat ze kunnen kijken of een nieuw glas een beetje aansluit bij het oude glas dat blijft zitten en dan vooral gelet op de ontspiegeling erop. Je wilt niet met een bril lopen met 1 glas groenig ontspiegeld en 1 paarsig ontspiegeld, of blauwig. (weer zo iets waar je voor een emigratie niet bij nadenkt, net als de andere standaard maten voor matrassen zodat de ombouw van je bed niet meer past om nieuwe matrassen of de fietsenmakers hier die alleen (binnen)banden vervangen als je met een gat aankomt en ze niet plakken).
Dus 2 nieuwe glazen. Doe ik die dan in mijn huidige bril, of in een nieuwe. Het eerste is goedkoper maar als mijn huidige bril kapot gaat, en die kans is er met dit soort monturen na x jaren gebruik dan zijn die mooie nieuwe glazen vrijwel niet te hergebruiken omdat dit montuur erg afwijkt van wat hier nu in de mode is en te koop is.
Gevolg: We kiezen een nieuw montuur voor mijn nieuwe glazen. Over een week ofzo gaan we iets uitzoeken.

Verder lijkt het nu echt dat de zomer ten einde is. Ik moet ‘s avonds sokken aan tegen de kou en er is ook al regen gesignaleerd. Wel jammer dat dit het alweer was. Als het HEET is (33+ dan verlang je naar gematigd weer maar nu het er naar uitziet dat het herfst wordt missen we de zomer wel weer erg.)

Tegen de tijd dat we naar buiten gingen zag het er aardiger uit, maar we waren net de hoek om toen we alweer druppels voelden. De wolken waren niet indrukwekkend dus we zijn door blijven lopen. Niet naar het grote park zoals we van plan waren maar naar een parkje dichterbij  (het parkje met de crossbaan te bereiken door 3x rechts te gaan, voor wie zich wil orienteren).

Warrun was op zijn fiets en Max hadden we zo ver gekegen om ook zijn fiets mee te willen. Eerder die ochtend had hij verteld dat hij ‘auw’ aan zijn tenen had’ (gekregen) door een eerdere oefening om het ding te berijden. Nu, gewapend met deze kennis en een paar dikke stevige schoenen waren we vol goede moed dat het nu goed zou gaan.

Warrun wilde gelijk op zijn fiets en dit motiveerde Max ook om op de zijne de stappen. Hier voor de deur al. We vielen haast om van verbazing.  (nu hadden we hem ook een paaseitje beloofd als hij op zijn fiets een rondje zou rijden vandaag. Ben benieuwd hoe dat opvoedkundig in elkaar zit)
Helaas ging Warrun zo haastig door de bocht dat zijn blauwe fiets onder hem door heen en weer stuiterde en hij enigzins omkukelde. Nog voor ons tuinhek ging Max weer in de kar en de fiets op de drager.

2008-02-23 14-35-17 Fietsen in het park In het parkje was het paaseitje echter nog niet uit de gedachten en er werd een tweede poging gewaagd. 1 rondje, mama hield vast en Warrun ging voorop.
Het is gelukt! Paaseitjes tijd!
Hierna 2 rondjes (voor Max, Warrun weeft zich vrolijk tussen de rondjes door, extra rondjes, achteruit, linksom, rechts om noem maar op), Mama liet af en toe los, maar Max moest het niet merken en het was weer eitjes tijd! (eentje per kind, niet eentje per rondje)
Hierna was het 3 rondjes en toen was het genoeg, de wolken kwamen weer dreigend aandrijven, de eitjes waren op, en de rug was volledig doorgebogen.

We zijn wat trots op onze jongens.

2008-02-24 12-40-08 Locaal festival Warrun met Branko in firetruck zondag 24 februari was het Moonee Valley Festival in het park. Reden voor het festival weet ik eigenlijk niet, ik geloof dat het gewoon voor en door mensen van de buurt is. Er waren stands, tentjes, attracties, eten, drinken, ijsjes, een video scherm een race paard met zo’n wagentje erachter, draaimolens, shows van plaatselijke gymnastiek verenigingen en Tai Kwondo clubs, De Footy club van de regio maakte zijn opwachting, alle partijen die je kan bedenken in de wijk waren er.
2008-02-24 12-52-35 Locaal festival Nanette met Max en Warrun ervoor in firetruck Wij kenden het van vorig jaar en gokten op eenzelfde opzet en liepen naar de ‘kinderhoek’ en ja hoor het was weer een  kinderhoek. We liepen gelijk tegen een autotje op dat gratis rondjes draaide. Warrun ging eerst met Branko. Daarna ging Warrun met Branko die ernaast liep en tenslotte was er nog een plekje voor Warrun toen Max en ik meegingen (Max wilde eindelijk ook mee). Via de boerderijdieren en een blik op de pony’s kwamen we bij de 2008-02-24 13-13-08 Locaal festival Warrun verft de trein  blauw hobbyhoek. Hier konden de kinderen 1 gipsafdruk uitzoeken en deze versieren met verf en glitters. 2008-02-24 13-14-16 Locaal festival Max laat zijn trein  kaal Warrun deed erg zijn best en maakte de gehele locomotief blauw. Max was al blij met zijn gipsafdruk en hield hem zorgvuldig in 2 handen vast, en heeft dit een hele tijd volgehouden. De kosten van dit onderdeel: 2008-02-24 13-33-30 Locaal festival Warrun  in de draaimoleneen stempel op je hand.
Hierna is Warrun nog in een draaimolen met olifantjes geweest, dit kostte opeens weer 4 dollar, maar wij vinden als hij zoiets durft, dan mag hij. 
Hierna zijn we in een drafje doorgelopen naar de andere kant. Bij het verven en draaien had een softijs wagen gestaan en de jongens waren zeer geinteresseerd. Wij geven echter de voorkeur aan een lekkere schep chocolade ijs en nog een smaak die we met 2 lepeltjes met z’n allen delen op het grasveld.
We hebben nog even rondgelopen maar toen waren de jongens wel klaar met het geheel en duidelijk erg moe. We zijn naar huis gegaan.

Er was nog een attractie die de jongens leuk vonden; een spring-kussen / glijbaan. Voor dit ding moet echter ook 4 dollar neergelegd worden en een dik half uur in de rij gestaan terwijl we voor 6 dollar een binnen-speeltuin in kunnen waar ook zo’n ding staat en we de hele dag kunnen spelen. Vol beloftes het park verlaten, wij Nederlanders moeten een bezoek aan deze speeltuin plannen.

dinsdag 26/2: Deze keer met Bus en Tram naar playgroup. Het is eigenlijk wel leuk, grappig en heel goed te doen zo. Na de playgroup gelunched in het aangrenzende parkje waarna we rustig weer richting onze regio zijn gegaan met de tram.

Woensdag: Melissa die tot vorig jaar om de hoek van onze straat woonde was weer in Melbourne. Ze woont eigenlijk nog steeds om de hoek alleen even niet voor een jaar of 2.  Haar man is voor zijn werk in Oman en het hele gezin is meegegaan. Maar nu waren Melissa, Dhylan en dochtertje Anika bij haar ouders en samen met Michele en nog een moeder van hun parentgroup zijn we op bezoek geweest. 
Het was een heerlijke ochtend. De kinderen renden rondjes om ons en de tuintafel. Wij konden kletsen en een kopje thee drinken.

2008-02-27 15-26-19 In brillenwinkel ‘s Middags zijn we met zijn allen naar de brillenwinkel getogen om een nieuw montuur voor mij uit te zoeken. Het is een opticien met een groot kinderhart, 2 speeldozen en een poppenhuis. Nadat Max en Warrun de auto’s uit de speelgoedkist hadden gehaald, zagen ze het 2008-03-15 19-05-58 Nieuwe bril Nanette crppoppenhuis. Hier doken ze gelijk op en zijn heel zoet geweest gedurende het kijken,  zoeken en beslissen. 
De auto’s hebben het ook goed gehad, want die kregen een heerlijk diner geserveerd op stoeltjes aan een tafeltje, in het poppenhuis.
Uiteindelijk had ik een stuk of 7 brillen die wel konden en 3 waaruit ik echt wilde kiezen, en we waren het allemaal eens.

donderdag was een gewone Mainly Music dag en vrijdag was weer opvang.