Branette's Dagboek

Maandag de 14e: Vandaag is ergens een bijzondere dag. De jongens gaan naar een ‘nieuwe klas’. Van de ‘pre-kindergroup’ gaan ze naar ‘the 3-year old room’ aka The Big Room (met een flink Australisch accent).
In deze kamer komen ze al maanden om ‘s morgens hun ontbijt te nuttigen als om een uur of 9 genoeg kinderen zijn gedropt wordt de groep opgesplitst en gaan de pre-kinder kinderen naar hun eigen lokaal en de rest blijft in deze kamer om zich al spelend en klimmend voor te bereiden op het volgende jaar, wat op zijn beurt de kinderen weer voorbereid op de kleuterklas.
Ik was erg benieuwd hoe W&M zouden reageren als de kinderen in een groepje weg zouden gaan en zij zouden niet mee gaan. De afgelopen 2 weken hebben ze al uitstapjes gemaakt naar deze nieuwe klas en zijn de nieuwe juffen al komen kijken en hebben zich voorgesteld maar ik vraag me altijd af hoeveel de kinderen ervan snappen.

Bij het ophalen was het duidelijk. 2 krijsende enthousiaste kinderen vermaakten zich kostelijk in het lokaal, de juf die er nog was (is dit jaar een vast inval juf, maar was vorig jaar een juf in hun klas) vertelde dat ze Warrun nog nooit zo veel had horen praten en dat zowel Max en Warrun niet fluisterden zoals in hun oude klas maar hardop praatte en soms zelfs schreeuwden. Ze waren duidelijk aan deze verandering toe.

Dinsdag15 januari: We kwamen langzaam op gang. We hebben ‘ontdekt’ dat als we (meestal Branko) om een uur of 4 a 5 de moeite nemen om ons bedje te verlaten en de kinderen even toe te dekken met een warme deken, dat ze dan niet om 6 uur naast ons bed staan maar het wel tot half 8 kan duren voordat ze eruit komen. Minder leuk voor Branko die gewoon naar zijn werk moet en nu niet door de jongens uitgezwaaid wordt, maar goed voor de jongens. Toen iedereen uiteindelijk uitgeslapen had en ontbeten had en de tassen waren gepakt gingen we naar Werribee Open Range Zoo. Het was echter al zo laat dat we iets voor lunchtijd redelijk langs Port Melbourne reden en dus langs Branko aan zijn bureautje. We zijn even gestopt en hebben heerlijk buiten in het tuintje gelunched met een kopje drinken van de baas erbij. Zelfs Jose, Branko’s collega en fiets-partner kwam even een praatje maken. Nadat Warrun 2x hard in aanraking kwam met de steentjes  in de japanse tuin zijn we vertrokken. Bij Werribee hebben we bijna alleen maar de busrit gemaakt (die duurt al bijna een uur), nog even naar de wc en een boterhammetje op het gras en we konden weer naar huis, al snel had ik 2 slapende jongentjes in de auto.  Ze hadden ook wel veel indrukken opgedaan vandaag.

Woensdag 16 januari: Voordat Barry, de man van Michele weer aan het werk gaat leek het ons leuk om met elkaar bij Queen Victoria Market af te spreken. Alle ochtenden een markt met veel verse groenten en souveniers, maar in de zomer op woensdagen in de avond een ontmoetingsplaats met muziek, hapjes, tentjes en heel veel mensen. We besloten het goed aan te pakken.
Stap 1 zorgen dat de kinderen een middagslaapje doen, HET is gelukt!
Stap 2 Bij de markt zijn zodra deze open gaat. Ook dat is gelukt, we zaten precies in de tram na Michele en kwamen vrijwel tegelijk aan.
Hierna zijn Michele en ik het eten gaan keuren en hebben een selectie meegenomen voor de kinderen. Terwijl deze aan een (wiebelende)tafel aten gingen Michele en Branko op zoek naar eten voor de volwassenen.
Warrun en Max waren zeer blij met de maiskolf maar minder tevreden met de fish & chips (Jake en Amber ontfermden zich daar wel over). Wel vonden de jongens de burrito van Branko lekker (het broodgedeelte dus) en Branko werd er op uit gestuurd om een broodje te halen voor de jongens. Dit kostte inzet en tijd, maar uiteindelijk kwam Branko terug met een hotdog. Warrun at zowel broodje als dog en Max het broodje. Ook had B. het toetje meegenomen waar hij zijn oog op had laten vallen. Honey dumplings met ijs. Deze stapel lonkte ook naar Max en Jake en met elkaar hebben we alles opgepeuzeld.
Hierna gingen we de markt bekijken. Voor de jongens was rondhobbelen op kniehoogte tussen de vele mensen niet interessant en wij liepen richting Kamelen, waar de jongens erg geinteresseerd in waren en Michele met familie trok weg tussen de kraampjes; we hadden over 30 min weer afgesproken. Na het zien van de kamelen zei Warrun. “Daar wil ik op”. Ook bij het wachten in de rij en het langs zien komen van de beesten op 1 m. afstand bleef hij erbij: “IK WIL EROP”. En dat mocht. Branko ging mee. Warrun mocht alleen, maar dat durfde hij net niet, maar bij B. op schoot ging het prima. Branko vertelde dat Warrun bij de laatste bocht het er al over had hoe hij de volgende keer weer zou slapen ‘s middags en dat we dan weer hier zouden komen eten en naar de kamelen en dat hij dan voor zou zitten en papa erachter (niet op schoot dus). De markt loopt tot eind februari, ik denk dat we nog wel een keer gaan.

Donderdag 17 januari, Met de ouders en kinderen van Playgroup hadden we afgesproken in een speeltuin. Het was leuk om iedereen weer te zien en de kinderen speelden goed samen en vermaakten zich de hele tijd. Ook werd er trouw naast de picknick tafel op de po een plas gedaan.  Tegen lunchtijd ging ieder zijns weegs en ik moest even bij Branko langs om spullen op te halen die niet heel handig op de fiets mee kunnen. De jongens zagen het aankomen en bepleitte bij Branko dat ze weer even naar binnen mochten, ze kregen chocomelk, zwaaiden naar Jose en waren tevreden.

Dit artikel werd aangemaakt op Thursday 17 January 2008 om 10:38 en werd geplaatst in Max & Warrun. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.