Third time lucky / drie keer is scheepsrecht.
Geplaatst door: Nanette in Nanette, Overdenkingen, WerkHet volgende verhaal gaat weer eens over werk.
Nav een advertentie had ik mijn cv opgestuurd met een kattebelletje dat IK precies was wat ZIJ zochten. Ik mocht op gesprek komen en dit was weer een zeer eenzijdig gebeuren. De man vertelde wat ze deden, ik kon hem hier en daar aanvullen van wat ik op de website had gelezen, hij vertelde wat hij zocht, hij vertelde op welke punten ik geschikt was en hij verteld waar ik niet geschikt was. Nu was dit gesprek gelijk bij een bedrijf en deze man was niet van personeels zaken zodoende stapte hij in valkuil nr 3: Iemand zoeken precies zoals de persoon de weggaat en niet op zoek zijn naar kwaliteiten en ervaringen zodat voldaan kan worden aan de eisen die de baan stelt.
Zodoende kwam hij al pratend tot de conclusie dat ik niet geschikt was voor het accountent deel van de baan, maar dat de overgebleven persoon en de secretaresse dat wel kon doen (ik was het ermee eens, deze laatste zat achter haal balie op haar computer te pasjansen en had niet door dat dit gevolgd kon worden door de ramen van de vergaderkamer waar wij zaten). Maar ik was, volgens deze man, wel geschikt voor het Projectwerk. En hij zou een gesprek voor mij regelen en als ik weer zou komen zouden ze een werkomschrijving hebben die beter bij mij paste.
Twee weken gingen voorbij en ik hoorde niets. Ik heb nog een mail gestuurd en hij verwachtte binnen enkele dagen een uitkomst. Weer een week later werd ik gebeld door een projectleider, de dag erna, op vrijdag ging ik weer op gesprek. Hij vertelde dat ik projectwerk zocht, dat zij wel wat projectinformatie hadden die ingevoerd moest worden en nog wat meer werk en dat ik maandag kon beginnen. Ik heb nog in de deuropening gevraagd hoe het met de financiele vergoeding zat en hij zei dat dat wel goed kwam.
Die maandag, 26 november was het net echt allemaal. Niet alleen Branko en de kinderen gingen gekleed en op tijd de deur uit, IK ook. En dat bracht zoals verwacht net wat meer geregel met zich mee dan anders. Bij aankomst op het werk had de projectleider de anderen niet echt verteld dat ik kwam en er was geen computer en geen instuctieboek. Nu weet ik dat dit voor iedereen vervelend is en lange lange uren van wachten en uiteindleijk werken met bijelkaar geraapt spul betekend.. Ik stelde dus voor om woensdag terug te komen ( ik zou 3 dagen per week gaan werken). De projectleider zelf was er niet dus ik kon niet direct naar mijn salaris vragen, maar hij zou er om 10 uur zijn en toen heb ik hem even gebeld. Hij wachtte op een reactie van HR en zou die ochtend terugbellen. OM 5 uur ‘s avonds heb ik hem nog een keer gebeld. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig.
Nu is het gekke van dit hele verhaal dat mensen in Nederland dit lezen en al met grote stappen aan zien komen waar dit heen gaat. Ik niet, dit is Australie, hier heeft men de tijd, hier neemt men de tijd. De gang van zaken had mij dit keer en tot nu toe niet echt verrast.
De man moest mij weer terugbellen maar om 5.30 uur had ik het antwoord. Het salaris dat ik zou krijgen was 2/3 van het bedrag dat bij de baan in de advertentie hoorde. En ik wil niet arrogant klinken, maar dit was echt veel te laag, daarbij komt dat als het een representatie is voor het soort werk dan is het voor mij veel te saai werk. Iets waarvoor ik niet drie dagen per week in de ochtend ga stressen, mijn familie voor ga verlaten en het huishouden laat verslonzen (dit laatste zeg ik met enige zachtheid aangezien ik niet weet of het echt op valt dat ik iets doe op een maandag of vrijdag.). Als ik 3 dagen ga werken heeft dat ook consequenties voor onze vrije tijd, die dan weer ingenomen wordt door klusjes en taken. Het is/was het ons niet waard. Die avond heb ik een vriendelijke mail gestuurd met de vraag of ze dachten dat ik gek was en dat ze maar niet op mij moesten rekenen die woensdag.
Het is goed te weten dat er kansen zijn, ik wacht gewoon weer op de volgende…
Artikelen (RSS)