Branette's Dagboek

Bij onze bezoekjes aan Bert en Tineke lees ik altijd wat in de tijschriften die zij hebben. Dit keer waren er een aantal artikelen die me toch wel erg hebben bezig gehouden. Een tijdschrift was in zijn geheel gewijd aan het concept ‘Corporate Responsibility’ en een ander had een uitgebreid artikel van iemand die beweerde dat een stijging van de zeespiegel van meer dan 5 meter toch wel erg waarschijnlijk is gedurende de komende 100 jaar.

Het artikel over de zeespiegel (uit de New Scientist) irriteerde me nogal omdat er in het hele artikel diverse claims werden gemaakt zonder enige verwijzing of uitleg, er werden diverse experts aangehaald, maar niet bij naam genoemd, en uiteindelijk gaf het hele artikel veel meer de impressie van een slecht geschreven stukje propaganda dan een wetenschappelijk document. Echter werd het wel gepresenteerd als zijnde de mening van een ‘wetenschappelijk expert’ op het gebied van klimaat verandering. Wat me het meest aan dit alles irriteerde is dat door de slappe presentatie van deze losbol de daadwerkelijke argumenten volkomen verloren gingen, en ik nog niets wijzer ben over de mogelijke stijging van de zeespiegel. Bovendien zou elke tegenstander van dit standpunt een dergelijk artikel kunnen aandragen om te zeggen dat die ‘environmentalisten’ niet weten waar ze het over hebben en maar wat roepen om mensen bang te maken. Kortom, wat mij betreft sloeg deze waarschuwing de plank volkomen mis.Ik heb voor mezelf even een ‘back of the envelope’ berekening gedaan en ben tot het volgende gekomen: Er is ongeveer 32.6miljoen cubieke km landijs op Groenland en Antarctica. De oceanen bevatten ongeveer 1340 miljoen cubieke km water over een oppervlak van ongeveer 361 miljoen vierkante km. Als al dit ijs smelt dat voegt dit zo’n 30 miljoen cubieke km water toe aan de oceanen, en als het oppervlak van de oceanen daarbij niet veranderd zou dit tot een stijging van de zeespiegel van 80m leiden. Kortom, voor 1% smelting van dit ijs, gaat de zee 80cm omhoog. Nu ik dat weet is het een stuk aannemelijker voor mij dat de zeespiegel daadwerkelijk flink kan stijgen. Hier komt nog eens de thermische uitzetting van zeewater bovenop (te moeilijk voor mij om uit te rekenen, maar zeker ook aanzienlijk).

De editie van New Industrialist‘ over Corporate Responsibility heeft me een stuk langer bezig gehouden, maar helaas ook gepaard met een zekere ergernis. Corporate Responsibility is de term die gebruikt wordt voor de aktiviteiten die (grote) bedrijven ondernemen om aan te geven dat ze wel degelijk om het milieu geven en het best voor hebben met hun werknemers en diens families. Het punt van de artikelen was dat het merendeel van deze aktiviteiten eigenlijk gewoon PR campagnes zijn om mensen er van de overtuigen dat de bedrijven goed bezig zijn, zonder dat de bedrijven ook daadwerkelijk goed bezig hoeven te zijn. Tot dusver niets schokkends. De schrijver probeerde een punt te maken dat deze bedrijven verkeerd bezig zijn en dat ze zich alleen maar aan hun aandeelhouders hoeven te verantwoorden en dat er wat aan gedaan moet worden, en dat het allemaal slecht is en dat de bedrijven un sociale en ecologische verantwoordelijkheden moeten nemen en dat …. en dat….. en dat…. zucht.

Is het niet zo dat die bedrijven eigenlijk gewoon doen wat WIJ als consumenten willen? De aandeelhouders willen geld verdienen, soit, maar kan een bedrijf geld verdienen door dingen te doen die zijn klanten niet willen? Ik geloof van niet. Ik denk dat al het slechte wat deze bedrijven doen een heel gewone uitvoering is van de wensen van hun klanten. Deze bedrijven doen het vuile werk voor ons, en wij voelen ons er best bij. Als ik naar mijzelf kijk merk ik dat ik best bereid ben om groene energie af te nemen, maar het moet niet al teveel kosten. Ik rijdt in een enorm grote, dorstige auto en ben niet genegen om deze te vervangen voordat hij op is. Als ik iets koop in de winkel laat ik me primair door de prijs beinvloeden, dus ik koop zonder veel wroeging een paar schoenen van AU$60,- terwijl ik bijna zeker kan zijn dat iemand daar in een sweat-shop voor een hongerloon aan heeft zitten werken. Als ik een aanbod krijg om een film uit China te laten meenemen voor een fractie van de adviesprijs dan doe ik daar niet moeilijk over, terwijl het niet waarschijnlijk is dat het een legale kopie zal zijn.

Als ik om me heen kijk en praat dan heb ik de indruk dat ik me meer bewust ben van de gevolgen van mijn levensstijl dan veel ander mensen. Ik heb vele mensen gesproken die zelfs weigeren te geloven dat er ergens ter wereld mensen moeten zweten voor onze welvaart (“het is hun eigen schuld als ze te weinig geld vragen voor de producten die ze voor ons maken”. Landbouw wordt helemaal niet als relevant gezien, “dan moeten ze maar wat beters met hun tijd doen”). Als mijn impressie van mijzelf en mijn direkte medemens een beetje korrekt is, dan willen ‘wij’ eigenlijk helemaal geen eerlijke handel hebben, wij willen helemaal niet goed met het mileu omgaan, en het kan ons niets schelen hoe mensen in verre vreemde landen leven. Waarom zou een groot bedrijf, wat erg veel van zijn inkomsten krijgt van de rijken der aarde (wij dus), zich er dan wel druk om maken?

Het ergste vind ik dat iedereen toch heel veel zou over moeten hebben voor de toekomst van zijn kinderen. Maar ook daarvoor geld, dat we ons niet genoeg zorgen maken over hun toekomst om onze levensstijl vreselijk om te gooien.

Na dit lange verhaal kom ik tot 2 laatste punten: Ten eerste stoorde ik me aan de artikelen die heel erg de verantwoordelijkheid bij de bedrijven en hun managers leggen, terwijl naar mijn idee de bedrijven gewoon een verlengstuk zijn van de verlangens van het plebs. Ten tweede maak me zorgen over de instelling van het plebs. Als ik de norm ben voor het plebs dan zijn mensen dus eventueel bereid om een klein stapje de goede kant op te nemen uit principe, voornamelijk om het geweten gerust te stellen, maar het is veel te weinig om echt grote veranderingen te bewerkstelligen.

Het volgende verhaal gaat weer eens over werk.

Nav een advertentie had ik mijn cv opgestuurd met een kattebelletje dat IK precies was wat ZIJ zochten. Ik mocht op gesprek komen en dit was weer een zeer eenzijdig gebeuren. De man vertelde wat ze deden, ik kon hem hier en daar aanvullen van wat ik op de website had gelezen, hij vertelde wat hij zocht, hij vertelde op welke punten ik geschikt was en hij verteld waar ik niet geschikt was. Nu was dit gesprek gelijk bij een bedrijf en deze man was niet van personeels zaken zodoende stapte hij in valkuil nr 3: Iemand zoeken precies zoals de persoon de weggaat en niet op zoek zijn naar kwaliteiten en ervaringen zodat voldaan kan worden aan de eisen die de baan stelt.

Zodoende kwam hij al pratend tot de conclusie dat ik niet geschikt was voor het accountent deel van de baan, maar dat de overgebleven persoon en de secretaresse dat wel kon doen (ik was het ermee eens, deze laatste zat achter haal balie op haar computer te pasjansen en had niet door dat dit gevolgd kon worden door de ramen van de vergaderkamer waar wij zaten). Maar ik was, volgens deze man, wel geschikt voor het Projectwerk. En hij zou een gesprek voor mij regelen en als ik weer zou komen zouden ze een werkomschrijving hebben die beter bij mij paste.

Twee weken gingen voorbij en ik hoorde niets. Ik heb nog een mail gestuurd en hij verwachtte binnen enkele dagen een uitkomst. Weer een week later werd ik gebeld door een projectleider, de dag erna, op vrijdag ging ik weer op gesprek. Hij vertelde dat ik projectwerk zocht, dat zij wel wat projectinformatie hadden die ingevoerd moest worden en nog wat meer werk en dat ik maandag kon beginnen. Ik heb nog in de deuropening gevraagd hoe het met de financiele vergoeding zat en hij zei dat dat wel goed  kwam.

Die maandag, 26 november was het net echt allemaal. Niet alleen Branko en de kinderen gingen gekleed en op tijd de deur uit, IK ook. En dat bracht zoals verwacht net wat meer geregel met zich mee dan anders. Bij aankomst op het werk had de projectleider de anderen niet echt verteld dat ik kwam en er was geen computer en geen instuctieboek. Nu weet ik dat dit voor iedereen vervelend is en lange lange uren van wachten en uiteindleijk werken met bijelkaar geraapt spul betekend.. Ik stelde dus voor om woensdag terug te komen ( ik zou 3 dagen per week gaan werken).  De projectleider zelf was er niet dus ik kon niet direct naar mijn salaris vragen, maar hij zou er om 10 uur zijn en toen heb ik hem even gebeld. Hij wachtte op een reactie van HR en zou die ochtend terugbellen. OM 5 uur ‘s avonds heb ik hem nog een keer gebeld. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig.

Nu is het gekke van dit hele verhaal dat mensen in Nederland dit lezen en al  met grote stappen aan zien komen waar dit heen gaat. Ik niet, dit is Australie, hier heeft men de tijd, hier neemt men de tijd. De gang van zaken had mij dit keer en tot nu toe niet echt verrast.

De man moest mij weer terugbellen maar om 5.30 uur had ik het antwoord. Het salaris dat ik zou krijgen was 2/3 van het bedrag dat bij de baan in de advertentie hoorde. En ik wil niet arrogant klinken, maar dit was echt veel te laag, daarbij komt dat als het een representatie is voor het soort werk dan is het voor mij veel te saai werk. Iets waarvoor ik niet drie dagen per week in de ochtend ga stressen, mijn familie voor ga verlaten en het huishouden laat verslonzen (dit laatste zeg ik met enige zachtheid aangezien ik niet weet of het echt op valt dat ik iets doe op een maandag of vrijdag.).  Als ik 3 dagen ga werken heeft dat ook consequenties voor onze vrije tijd, die dan weer ingenomen wordt door klusjes en taken. Het is/was het ons niet waard. Die avond heb ik een vriendelijke mail gestuurd met de vraag of ze dachten dat ik gek was en dat ze maar niet op mij moesten rekenen die woensdag.

Het is goed te weten dat er kansen zijn, ik wacht gewoon weer op de volgende…