Archief voor januari 2008

En wij oude lui moeten vooral uitrusten van de afgelopen week… het afgelopen jaar. Het nieuwe jaar is niet vers, nieuw en schoon het heeft een bevuilde start. De eerste dagen verlopen in een waas van slaap, routine en vooral NIETS bijzonders doen, en zoals gewoonlijk….wij genieten ervan.

2008-01-01 12-00-19 oud en nieuw Max en WarrunDinsdag 1 januari, de kinderen slapen gelukkig wel een beetje uit, niet veel, maar we zijn blij met elk uur, 1.5 uur dat we krijgen in de ochtend.  Na een rustige start hebben we ‘de kerstshow in Crown’ bekeken. Of eigenlijk ik heb snel rondgekeken terwijl Branko de kinderwagen verwijderde met hierin een krijsende Max en een ontsnappende Warrun. Zij vonden het geheel NIET leuk en eigenlijk behoorlijk eng. Ze hadden niet helemaal ongelijk. In de hoofdhal van dit gebouw wordt ieder jaar een show van lichtjes, geluid en bewegende poppen gehouden. Ik heb het nu 3 keer gezien en eigenlijk voegen ze steeds iets toe, het is niet echt anders en de poppen zijn enigzins luguber. Ik snel klaar want het toegevoegde van dit jaar, een soort circustent-dak van tl lampen was al van verre te 2008-01-01 11-41-02 oud en nieuw Max en Warrunzien. Hierna hebben we het Aquarium bezocht, tegelijk met 6000 andere Melbourniers (en een Nederlands echtpaar dat zo nodig tegen Warrun moest praten toen hij moest huilen omdat hij om was gevallen).
Gelukkig weten de kinderen precies wat ze willen zien en waar ze dit konden vinden. Hierna zijn we zo’n beetje weer direct naar huis gegaan. Het was duidelijk dat de kinderen ook nog erg moe waren en dan is het voor ons allemaal fijn als we om 5 uur eten, uiterlijk 6 uur boven zijn en om 7 uur twee kleine jongentjes op 1 oor te snurken hebben.

Woensdag 2 januari, Het nieuwe jaar is reden voor schoonmaken, opruimen en alles weer rechtzetten na de kerstdrukte. Kortom: UITVERKOOP bij de winkels.
2008-01-02 14-17-29 Max heeft het postpakket van Louise gevondenWij hebben onze uitzet hernieuwd met lakens en kussenslopen, Branko heeft nieuwe schoenen voor ‘t kantoor, en we hebben leuk met zijn allen geluncht. De middag en avond waren precies zoals gisteren behalve dat we dit keer een pakje hadden met kerstcadeautjes om uit te pakken en we buiten zaten voor de maaltijd.

2008-01-03 10-54-34 Mango zo groot als een bal Donderdag 3 januari, Een nieuwe dag in het teken van rust, routine en uitrusten. Met erbij nog een uitdaging. Koel blijven in de 37 graden die het buiten is.
2008-01-01 09-03-28 een beetje Mango We genieten nog steeds van al het lekkere zomerfruit dat te krijgen is. Maandag hebben we voor 10 dollar een kistje mango’s gekocht ( 12 stuks) en ook nog 3 van deze knoerten voor 5 dollar. De 12 mango’s waren erg lekker maar konden het warme weer niet zo goed aan en zitten nu klaar voor gebruik ‘hup’ uit deze schaal zo in de vriezer. De knoerten zijn ook lekker. Er zit verschil in smaak maar welke lekkerder of beter is, kan ik niet zeggen. Het is meer van hoeveel kan je aan op een moment dat zal bepalen wat we kopen.

Vrijdag 4 januari, Bij opvang vroeg een jongentje waarom er ‘a Mum AND a Dad’  Warrun en Max wegbrachten. Het zal ook wel zo zijn dat sommige kinderen niet naar opvang hoeven als 1 of 2 ouders thuis zijn/niet werken, maar niet bij ons. Wij zijn blij dat onze jongens een leuke omgeving hebben, met airconditioning (het is nog steeds 37 graden overdag) waar ze andere dingen doen en meemaken dan met ons in huis.

Branko: Bovendien vinden wij een dagje vrij met zijn tweetjes ook wel fijn.

2008-01-01 21-07-52 Potty training Samen met de kinderen hebben we een tas met 5 korte broeken, 3 t-shirt en zeker 10 onderbroeken afgegeven, 1 broek en shirt hadden we op de parkeerplaats eruit gehaald omdat Warrun vlak voor aankomst met indrukwekkende kracht zijn maaginhoud rond spoot.
Met de tas kwam ook onze mededeling dat we met potty-training bezig zijn. Omdat we niet goed wisten hoe ze dit aan gingen pakken hadden we de kinderen nog maar even in luier gelaten. Dat hoefde niet, de luiers gingen uit en iedere 20 minuten zouden Warrun en Max een bezoek aan het toilet brengen om er even op te zitten in het geval dat er iets uit moest. ‘s Avonds om 6 uur troffen we Warrun in precies dezelfde kleding aan als we hem wegbrachten, en Max had maar 2 ongelukjes gehad. Wij zijn heel trots.

Hoeveel emmers heeft een mens nodig?

Op het moment is ons huis vol met emmers. Bij de wasmachine staat er 1 met (kinder)onderbroeken die weken en 1met schoonmaakmiddel klaar om te grijpen als ergens een plasje valt. 1 emmer slingert rond voor eventueel braaksel dat tevoorschijn kan komen (dit is eigenlijk een emmertje van de kinderen om mee in het zand te spelen, hopelijk voldoet het als het nodig is). Boven in de badkamer hebben we nog een emmer met schoonmaakmiddel die daar voor het grijpen staat (het is te warm om de trap diverse keren op en af te rennen op zoek naar de emmer die je nodig hebt). Ook boven, vlak naast de deur van de kinderen een emmer om in te braken. Verder op de wastafel een klein roze emmertje dat we al maanden gebruiken na het tandenpoetsen voor na het spoelen van de mond. Op deze manier houden we de badkamer nog redelijk spat-vrij.

Emmers om te braken? hoor ik u denken. Ja, Nadat we Warrun letterlijk voor opvang schoon hadden gepoetst hebben de jongens het keurig uitgehouden de hele dag. Ook na het ophalen kwamen er geen verrassingen uit. Bij het avondeten werd er langdurig gejengeld en gezeurd en uiteindelijk gingen de jongens met zeer weinig happen in hun buikje naar bed. Hier ging het jengelen en jammeren door.
Om half 8 kwam Branko met de mannen weer naar beneden, ze wilden toch nog wel wat eten. Na 2 happen begon Max met braken. Zodra het over was, hij verplaatst was, alle kleding, de stoel en de grond schoon waren.  (gelukkig stond er een emmer met schoonmaakmiddel klaar). Hadden de jongens een hele conversatie over wie waar had gebraakt en wie waar niet en hoe Warrun mama had geholpen met aanwijzen waar de stoel van Max nog vies was.
Deze vreugde duurde niet lang. Warrun klaagde dat zijn buik pijn deed, wilde een handdoek en begon ook te spugen. Het meeste kwam in de handdoek en het opruimen was snel over, maar hij had meer…. en ik had hem net in de keuken gezet (stenen vloer ipv het tapijt onder de eettafel) toen hij wilde dat ik hem optilde. Ik deed het, hij braakte, in duwde in een reflex de handdoek wat meer naar hem toe, het braaksel vormde een fontein omhoog en spoot in mijn gezicht en onder mijn bril.

Hilariteit. (en een zoektocht naar een emmer om de keukenvloer mee te moppen)

Nadat we allemaal onder de douche waren geweest gingen de jongens lekker slapen en we hebben ze de hele nacht niet meer gehoord. Ook zaterdag hebben ze niet meer overgegeven.

De zaterdag zelf hebben we doorgebracht met rusten, spelen en nog een keer naar de winkels, we hadden nu een lijstje met dingen die we nodig hadden, zoals 2 opstapjes voor bij de wc’s maar toch ook nog maar een doos luiers (voor als we in de auto zitten).

Bij onze bezoekjes aan Bert en Tineke lees ik altijd wat in de tijschriften die zij hebben. Dit keer waren er een aantal artikelen die me toch wel erg hebben bezig gehouden. Een tijdschrift was in zijn geheel gewijd aan het concept ‘Corporate Responsibility’ en een ander had een uitgebreid artikel van iemand die beweerde dat een stijging van de zeespiegel van meer dan 5 meter toch wel erg waarschijnlijk is gedurende de komende 100 jaar.

Het artikel over de zeespiegel (uit de New Scientist) irriteerde me nogal omdat er in het hele artikel diverse claims werden gemaakt zonder enige verwijzing of uitleg, er werden diverse experts aangehaald, maar niet bij naam genoemd, en uiteindelijk gaf het hele artikel veel meer de impressie van een slecht geschreven stukje propaganda dan een wetenschappelijk document. Echter werd het wel gepresenteerd als zijnde de mening van een ‘wetenschappelijk expert’ op het gebied van klimaat verandering. Wat me het meest aan dit alles irriteerde is dat door de slappe presentatie van deze losbol de daadwerkelijke argumenten volkomen verloren gingen, en ik nog niets wijzer ben over de mogelijke stijging van de zeespiegel. Bovendien zou elke tegenstander van dit standpunt een dergelijk artikel kunnen aandragen om te zeggen dat die ‘environmentalisten’ niet weten waar ze het over hebben en maar wat roepen om mensen bang te maken. Kortom, wat mij betreft sloeg deze waarschuwing de plank volkomen mis.Ik heb voor mezelf even een ‘back of the envelope’ berekening gedaan en ben tot het volgende gekomen: Er is ongeveer 32.6miljoen cubieke km landijs op Groenland en Antarctica. De oceanen bevatten ongeveer 1340 miljoen cubieke km water over een oppervlak van ongeveer 361 miljoen vierkante km. Als al dit ijs smelt dat voegt dit zo’n 30 miljoen cubieke km water toe aan de oceanen, en als het oppervlak van de oceanen daarbij niet veranderd zou dit tot een stijging van de zeespiegel van 80m leiden. Kortom, voor 1% smelting van dit ijs, gaat de zee 80cm omhoog. Nu ik dat weet is het een stuk aannemelijker voor mij dat de zeespiegel daadwerkelijk flink kan stijgen. Hier komt nog eens de thermische uitzetting van zeewater bovenop (te moeilijk voor mij om uit te rekenen, maar zeker ook aanzienlijk).

De editie van New Industrialist‘ over Corporate Responsibility heeft me een stuk langer bezig gehouden, maar helaas ook gepaard met een zekere ergernis. Corporate Responsibility is de term die gebruikt wordt voor de aktiviteiten die (grote) bedrijven ondernemen om aan te geven dat ze wel degelijk om het milieu geven en het best voor hebben met hun werknemers en diens families. Het punt van de artikelen was dat het merendeel van deze aktiviteiten eigenlijk gewoon PR campagnes zijn om mensen er van de overtuigen dat de bedrijven goed bezig zijn, zonder dat de bedrijven ook daadwerkelijk goed bezig hoeven te zijn. Tot dusver niets schokkends. De schrijver probeerde een punt te maken dat deze bedrijven verkeerd bezig zijn en dat ze zich alleen maar aan hun aandeelhouders hoeven te verantwoorden en dat er wat aan gedaan moet worden, en dat het allemaal slecht is en dat de bedrijven un sociale en ecologische verantwoordelijkheden moeten nemen en dat …. en dat….. en dat…. zucht.

Is het niet zo dat die bedrijven eigenlijk gewoon doen wat WIJ als consumenten willen? De aandeelhouders willen geld verdienen, soit, maar kan een bedrijf geld verdienen door dingen te doen die zijn klanten niet willen? Ik geloof van niet. Ik denk dat al het slechte wat deze bedrijven doen een heel gewone uitvoering is van de wensen van hun klanten. Deze bedrijven doen het vuile werk voor ons, en wij voelen ons er best bij. Als ik naar mijzelf kijk merk ik dat ik best bereid ben om groene energie af te nemen, maar het moet niet al teveel kosten. Ik rijdt in een enorm grote, dorstige auto en ben niet genegen om deze te vervangen voordat hij op is. Als ik iets koop in de winkel laat ik me primair door de prijs beinvloeden, dus ik koop zonder veel wroeging een paar schoenen van AU$60,- terwijl ik bijna zeker kan zijn dat iemand daar in een sweat-shop voor een hongerloon aan heeft zitten werken. Als ik een aanbod krijg om een film uit China te laten meenemen voor een fractie van de adviesprijs dan doe ik daar niet moeilijk over, terwijl het niet waarschijnlijk is dat het een legale kopie zal zijn.

Als ik om me heen kijk en praat dan heb ik de indruk dat ik me meer bewust ben van de gevolgen van mijn levensstijl dan veel ander mensen. Ik heb vele mensen gesproken die zelfs weigeren te geloven dat er ergens ter wereld mensen moeten zweten voor onze welvaart (“het is hun eigen schuld als ze te weinig geld vragen voor de producten die ze voor ons maken”. Landbouw wordt helemaal niet als relevant gezien, “dan moeten ze maar wat beters met hun tijd doen”). Als mijn impressie van mijzelf en mijn direkte medemens een beetje korrekt is, dan willen ‘wij’ eigenlijk helemaal geen eerlijke handel hebben, wij willen helemaal niet goed met het mileu omgaan, en het kan ons niets schelen hoe mensen in verre vreemde landen leven. Waarom zou een groot bedrijf, wat erg veel van zijn inkomsten krijgt van de rijken der aarde (wij dus), zich er dan wel druk om maken?

Het ergste vind ik dat iedereen toch heel veel zou over moeten hebben voor de toekomst van zijn kinderen. Maar ook daarvoor geld, dat we ons niet genoeg zorgen maken over hun toekomst om onze levensstijl vreselijk om te gooien.

Na dit lange verhaal kom ik tot 2 laatste punten: Ten eerste stoorde ik me aan de artikelen die heel erg de verantwoordelijkheid bij de bedrijven en hun managers leggen, terwijl naar mijn idee de bedrijven gewoon een verlengstuk zijn van de verlangens van het plebs. Ten tweede maak me zorgen over de instelling van het plebs. Als ik de norm ben voor het plebs dan zijn mensen dus eventueel bereid om een klein stapje de goede kant op te nemen uit principe, voornamelijk om het geweten gerust te stellen, maar het is veel te weinig om echt grote veranderingen te bewerkstelligen.

Het volgende verhaal gaat weer eens over werk.

Nav een advertentie had ik mijn cv opgestuurd met een kattebelletje dat IK precies was wat ZIJ zochten. Ik mocht op gesprek komen en dit was weer een zeer eenzijdig gebeuren. De man vertelde wat ze deden, ik kon hem hier en daar aanvullen van wat ik op de website had gelezen, hij vertelde wat hij zocht, hij vertelde op welke punten ik geschikt was en hij verteld waar ik niet geschikt was. Nu was dit gesprek gelijk bij een bedrijf en deze man was niet van personeels zaken zodoende stapte hij in valkuil nr 3: Iemand zoeken precies zoals de persoon de weggaat en niet op zoek zijn naar kwaliteiten en ervaringen zodat voldaan kan worden aan de eisen die de baan stelt.

Zodoende kwam hij al pratend tot de conclusie dat ik niet geschikt was voor het accountent deel van de baan, maar dat de overgebleven persoon en de secretaresse dat wel kon doen (ik was het ermee eens, deze laatste zat achter haal balie op haar computer te pasjansen en had niet door dat dit gevolgd kon worden door de ramen van de vergaderkamer waar wij zaten). Maar ik was, volgens deze man, wel geschikt voor het Projectwerk. En hij zou een gesprek voor mij regelen en als ik weer zou komen zouden ze een werkomschrijving hebben die beter bij mij paste.

Twee weken gingen voorbij en ik hoorde niets. Ik heb nog een mail gestuurd en hij verwachtte binnen enkele dagen een uitkomst. Weer een week later werd ik gebeld door een projectleider, de dag erna, op vrijdag ging ik weer op gesprek. Hij vertelde dat ik projectwerk zocht, dat zij wel wat projectinformatie hadden die ingevoerd moest worden en nog wat meer werk en dat ik maandag kon beginnen. Ik heb nog in de deuropening gevraagd hoe het met de financiele vergoeding zat en hij zei dat dat wel goed  kwam.

Die maandag, 26 november was het net echt allemaal. Niet alleen Branko en de kinderen gingen gekleed en op tijd de deur uit, IK ook. En dat bracht zoals verwacht net wat meer geregel met zich mee dan anders. Bij aankomst op het werk had de projectleider de anderen niet echt verteld dat ik kwam en er was geen computer en geen instuctieboek. Nu weet ik dat dit voor iedereen vervelend is en lange lange uren van wachten en uiteindleijk werken met bijelkaar geraapt spul betekend.. Ik stelde dus voor om woensdag terug te komen ( ik zou 3 dagen per week gaan werken).  De projectleider zelf was er niet dus ik kon niet direct naar mijn salaris vragen, maar hij zou er om 10 uur zijn en toen heb ik hem even gebeld. Hij wachtte op een reactie van HR en zou die ochtend terugbellen. OM 5 uur ‘s avonds heb ik hem nog een keer gebeld. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig.

Nu is het gekke van dit hele verhaal dat mensen in Nederland dit lezen en al  met grote stappen aan zien komen waar dit heen gaat. Ik niet, dit is Australie, hier heeft men de tijd, hier neemt men de tijd. De gang van zaken had mij dit keer en tot nu toe niet echt verrast.

De man moest mij weer terugbellen maar om 5.30 uur had ik het antwoord. Het salaris dat ik zou krijgen was 2/3 van het bedrag dat bij de baan in de advertentie hoorde. En ik wil niet arrogant klinken, maar dit was echt veel te laag, daarbij komt dat als het een representatie is voor het soort werk dan is het voor mij veel te saai werk. Iets waarvoor ik niet drie dagen per week in de ochtend ga stressen, mijn familie voor ga verlaten en het huishouden laat verslonzen (dit laatste zeg ik met enige zachtheid aangezien ik niet weet of het echt op valt dat ik iets doe op een maandag of vrijdag.).  Als ik 3 dagen ga werken heeft dat ook consequenties voor onze vrije tijd, die dan weer ingenomen wordt door klusjes en taken. Het is/was het ons niet waard. Die avond heb ik een vriendelijke mail gestuurd met de vraag of ze dachten dat ik gek was en dat ze maar niet op mij moesten rekenen die woensdag.

Het is goed te weten dat er kansen zijn, ik wacht gewoon weer op de volgende…

zondag 6 januari: De kinderen lijken weer helemaal beter en het weer is ook niet te slecht. Een mooie dag om weer eens naar de dierentuin te gaan. We zijn er niet te lang gebleven zodat de kinderen op tijd naar bad en bed konden, en dat hadden ze nodig.

2008-01-09 08-27-49 Vies tapijt Woensdag 9 januari: Vandaag is het na het opstaan gelijk aan het werk. Tussen 9 en 10 komt er iemand de tapijten schoonmaken dus alles van de vloer. Speelgoed in dozen naar boven, alle losse stoelen, tafeltjes, ventilatoren en nog meer speelgoed in de garage. Het is heel leeg en opgeruimd zo.
T2008-01-09 09-43-44 Schoontapijterwijl de man zijn spullen door de voordeur naar binnen brengt nemen ik en de kinderen de achterdeur. Wij gaan even boodschappen doen en geld halen. De man is zo snel dat we niet eens aan een kopje koffie toekomen. Na een uurtje kunnen we het geld 2008-01-09 10-04-02 Schoontapijt afleveren en Branko ook in de auto inladen. Het tapijt moet nu nog minimaal 3 uur drogen en wij gaan op pad. Het Scienceworks Museum hebben we uitgekozen. Het is d2008-01-09 13-39-03 In het museumuidelijk nog vakantie tijd er zijn veel gezinnen/ grootouders met kleinkinderen / families met erbij nog neefjes, nichtjes en vriendjes uit de straat. Het is allemaal erg vermoeiend en na de muziek expositie, lunch en een klein tochtje door de rest willen de jongens wel weer gaan. Ik moet hier nog even tussen voegen dat we zeer trots zijn op de jongens. Bij het onderdeel voor hun leeftijd renden ze zo naar de touwen en kruiwagens en vonden ze een plekje tussen alle andere kinderen binnen 20 seconden stonden ze aan een wiel te draaien en lieten zich niet wegduwen.
2008-01-09 15-25-20 Fish and Chips eten Warrun in geel De jongens vonden het best dat we weg gingen; we hadden nl positief gereageerd op Warruns idee om Fish&Chips te gaan eten. Wij waren in de veronderstelling dat hij niet goed wist wat hij vroeg, ook al omdat 2008-01-09 16-05-54 Treinenkijken Max in roodhij er op stond dat het FISHANDCHIPS was en dat we niet over Fish of over Chips alleen konden praten. Maar bij de zaak aangekomen, die zeer handig naast het station ligt, dus het wachten op het eten is alleen maar leuker omdat je dan treinen kan kijken, bleek dat Warrun precies wist wat hij zei en hij nam 4 patatjes en bijna een halve vis op zijn bordje.
Max had de hele weg al geroepen dat hij rijst wilde en dat at hij dan ook allemaal op, we hebben zelfs bij moeten bestellen. Max heeft toch ook nog stukken vis gegeten en ook wel 2 patatjes, hij gebruikte ze als een soort lepeltje voor zijn rijst. Niet handig, wel leuk.

Donderdag 10 januari: de weersverwachting was 36+ voor vandaag en ik denk dat we dat ook gehaald hebben. Wij hebben er niet zo veel van gemerkt want we zijn de hele dag (van 9.30 tot 4.30) met Anna en zoontje Baily in het Melbourne Museum geweest. De jongens begonnen toch nog even buiten, bij de waterbak, touwen en hoela-hoops. Na een koffiestop waren alle kleintjes goed aan elkaar gewend en hielden ze constant in de gaten waar de ander was. Gelukkig was Bailey ook nog niet zo lang met zindelijkheidstraining bezig en vormden de regelmatige wc-stops geen belemmering. Weer zeer trots kan ik zeggen dat we geen ongelukjes hebben gehad vandaag.
Op de weg naar huis zijn de jongens in slaap gevallen. Nu weet ik dat ze nooit heel goed slapen in dit warme weer en kunnen ze alle slaap gebruiken die ze krijgen. Ik ben dus Branko gaan halen (het museum ligt bijna halverwege Branko’s werk en ons huis, het is dus een beetje om om hem te halen, maar ook altijd leuk).

Het is inderdaad een warme nacht geweest. Het blijft ons verrassen dat weer hier. Na een dag van boven de 41 graden is het afgekoeld tot zo’n 30 rond een uur of 10 om daarna weer te stijgen tot 33 en daar werden we mee wakker. Gelukkig konden de kinderen naar de airconditioning in opvang en genoten wij niet veel later van THE COOL CHANGE en om vrijdagmiddag 2 uur was het 26 graden met een heerlijk koel briesje.

2008-01-13 17-21-26 Spidermanpyjama Warrun met doek op Na het warme weer hebben we vrijwel helemaal niets gedaan. Gewoon een beetje rondgespeeld, koekjes gebakken, de treinbaan weer opgebouwd.
We hebben wat uurtjes in het park doorgebracht met Michele, Jake en Amber, die net terug waren van 3 weken kamperen, de jongens renden weer achter elkaar aan alsof er niets veranderd was. Alhoewel, Warrun leek het druk te hebben met het 2008-01-16 11-32-27 Met de lego van pap spelen Max in groen vertellen aan Amber wat ze gingen doen en zij volgde netjes (iets wat Jake niet lukt).

Branko heeft ook een nieuw stuk speelgoed geintroduceerd. Een auto van Lego die dmv een stuurtje bovenop te besturen is. Heel eerlijk bepalen de jongens zelf om en om dat de 5 minuten om zijn en het de beurt van de ander is.

Maandag de 14e: Vandaag is ergens een bijzondere dag. De jongens gaan naar een ‘nieuwe klas’. Van de ‘pre-kindergroup’ gaan ze naar ‘the 3-year old room’ aka The Big Room (met een flink Australisch accent).
In deze kamer komen ze al maanden om ‘s morgens hun ontbijt te nuttigen als om een uur of 9 genoeg kinderen zijn gedropt wordt de groep opgesplitst en gaan de pre-kinder kinderen naar hun eigen lokaal en de rest blijft in deze kamer om zich al spelend en klimmend voor te bereiden op het volgende jaar, wat op zijn beurt de kinderen weer voorbereid op de kleuterklas.
Ik was erg benieuwd hoe W&M zouden reageren als de kinderen in een groepje weg zouden gaan en zij zouden niet mee gaan. De afgelopen 2 weken hebben ze al uitstapjes gemaakt naar deze nieuwe klas en zijn de nieuwe juffen al komen kijken en hebben zich voorgesteld maar ik vraag me altijd af hoeveel de kinderen ervan snappen.

Bij het ophalen was het duidelijk. 2 krijsende enthousiaste kinderen vermaakten zich kostelijk in het lokaal, de juf die er nog was (is dit jaar een vast inval juf, maar was vorig jaar een juf in hun klas) vertelde dat ze Warrun nog nooit zo veel had horen praten en dat zowel Max en Warrun niet fluisterden zoals in hun oude klas maar hardop praatte en soms zelfs schreeuwden. Ze waren duidelijk aan deze verandering toe.

Dinsdag15 januari: We kwamen langzaam op gang. We hebben ‘ontdekt’ dat als we (meestal Branko) om een uur of 4 a 5 de moeite nemen om ons bedje te verlaten en de kinderen even toe te dekken met een warme deken, dat ze dan niet om 6 uur naast ons bed staan maar het wel tot half 8 kan duren voordat ze eruit komen. Minder leuk voor Branko die gewoon naar zijn werk moet en nu niet door de jongens uitgezwaaid wordt, maar goed voor de jongens. Toen iedereen uiteindelijk uitgeslapen had en ontbeten had en de tassen waren gepakt gingen we naar Werribee Open Range Zoo. Het was echter al zo laat dat we iets voor lunchtijd redelijk langs Port Melbourne reden en dus langs Branko aan zijn bureautje. We zijn even gestopt en hebben heerlijk buiten in het tuintje gelunched met een kopje drinken van de baas erbij. Zelfs Jose, Branko’s collega en fiets-partner kwam even een praatje maken. Nadat Warrun 2x hard in aanraking kwam met de steentjes  in de japanse tuin zijn we vertrokken. Bij Werribee hebben we bijna alleen maar de busrit gemaakt (die duurt al bijna een uur), nog even naar de wc en een boterhammetje op het gras en we konden weer naar huis, al snel had ik 2 slapende jongentjes in de auto.  Ze hadden ook wel veel indrukken opgedaan vandaag.

2008-01-16 18-17-53 Queen vic market night market met jake en amber  Max in rood Woensdag 16 januari: Voordat Barry, de man van Michele weer aan het werk gaat leek het ons leuk om met elkaar bij Queen Victoria Market af te spreken. Alle ochtenden een markt met veel verse groenten en souveniers, maar in de zomer op woensdagen in de avond een ontmoetingsplaats met muziek, hapjes, tentjes en heel veel mensen. We besloten het goed aan te pakken.
Stap 1 zorgen dat de kinderen een middagslaapje doen, HET is gelukt!
Stap 2 Bij de markt zijn zodra deze open gaat. Ook dat is gelukt, we zaten precies in 2008-01-16 19-00-40 Warrun bij de kamelen op Queen vic market night market de tram na Michele en kwamen vrijwel tegelijk aan.
Hierna zijn Michele en ik het eten gaan keuren en hebben een selectie meegenomen voor de kinderen. Terwijl deze aan een (wiebelende)tafel aten gingen Michele en Branko op zoek naar eten voor de volwassenen.
Warrun en Max waren zeer blij met de maiskolf maar minder tevreden met de fish & chips (Jake en Amber ontfermden zich daar wel over). Wel vonden de jongens de burrito van Branko lekker (het broodgedeelte dus) en Branko werd er op uit gestuurd om een broodje te halen voor de jongens. 2008-01-16 19-23-43 Warrun bij de kamelen op Queen vic market night market Dit kostte inzet en tijd, maar uiteindelijk kwam Branko terug met een hotdog. Warrun at zowel broodje als dog en Max het broodje. Ook had B. het toetje meegenomen waar hij zijn oog op had laten vallen. Honey dumplings met ijs. Deze stapel lonkte ook naar Max en Jake en met elkaar hebben we alles opgepeuzeld.
Hierna gingen we de markt bekijken. Voor de 2008-01-16 19-21-46 Warrun bij de kamelen op Queen vic market night market jongens was rondhobbelen op kniehoogte tussen de vele mensen niet interessant en wij liepen richting Kamelen, waar de jongens erg geinteresseerd in waren en Michele met familie trok weg tussen de kraampjes; we hadden over 30 min weer afgesproken. Na het zien van de kamelen zei Warrun. “Daar wil ik op”. Ook bij het wachten in de rij 2008-01-16 19-25-46 Warrun bij de kamelen op Queen vic market night market en het langs zien komen van de beesten op 1 m. afstand bleef hij erbij: “IK WIL EROP”. En dat mocht. Branko ging mee. Warrun mocht alleen, maar dat durfde hij net niet, maar bij B. op schoot ging het prima. 2008-01-16 19-26-36 Warrun bij de kamelen op Queen vic market night market Branko vertelde dat Warrun bij de laatste bocht het er al over had hoe hij de volgende keer weer zou slapen ‘s middags en dat we dan weer hier zouden komen eten en naar de kamelen en dat hij dan voor zou zitten en papa erachter (niet op schoot dus). De markt loopt tot eind februari, ik denk dat we nog wel een keer gaan.

Donderdag 17 januari, Met de ouders en kinderen van Playgroup hadden we afgesproken in een speeltuin. Het was leuk om iedereen weer te zien en de kinderen speelden goed samen en vermaakten zich de hele tijd. Ook werd er trouw naast de picknick tafel op de po een plas gedaan.  Tegen lunchtijd ging ieder zijns weegs en ik moest even bij Branko langs om spullen op te halen die niet heel handig op de fiets mee kunnen. De jongens zagen het aankomen en bepleitte bij Branko dat ze weer even naar binnen mochten, ze kregen chocomelk, zwaaiden naar Jose en waren tevreden.

Afgelopen maandag verraste onze koelkast ons onaangenaam. In eerste instantie bromde hij periodiek zachtjes tegen me, op een manier die hij niet eerder had gebruikt. Toen ik, op suggestie van Nanette, achter de koelkast keek werd ik ernstig verrast door het compleet ontbreken van een condensor (het grote metalen raster wat ik gewend ben te zien achterop een koelkast). Er was echter niets mis te zien aan de koelkast (er was eigenlijk uberhaupt niets te zien aan de koelkast; het ziet er aan alle kanten uit als een gewone metalen kast, alleen de inhoud wordt koud.) dus hij ging terug op zijn plek. Hierna begon de koelkast enige malen zeer luid naar ons te grommen. Nanette en ik keken elkaar ongerust aan; we hebben al het vooruitzicht op een aantal hele grote (tandarts)rekeningen de komende maanden (waar de bank ons ongetwijfeld graag geld voor leent), dus een nieuwe koelkast zou niet goed uitkomen.

Het gegrom verstomde en ging weer terug naar het periodieke gebrom, dus we zouden het nog een paar dagen aankijken. De volgende ochtend werd me al duidelijk dat de koelkast niet meer echt koud werd. De badthermometer van de jongens vertelde ons dat onze melk inderdaad niet kouder dan 10 graden werd, hetgeen toch iets te warm is voor onze koelkast (we hebben in het verleden wel eens ijs in de groentela gehad als we de koelkast iets te laag hadden gezet). Gegrom is een ding, maar een koelkast moet wel koud worden.

Enigszins somber viel me op dat er plotseling diverse winkels waren die speciale ‘Fridge & Freezer sale’ hadden. Alsof het afgesproken was, maar een nieuwe koelkast  blijft een dure grap. Het meest frustrerende was dat het lawaai duidelijk uit een ventilator van de koelkast kwam (de meeste koelkasten hebben niet eens ventilatoren!) en ik schatte de kosten van zo’n ding op AU$10. Nauwelijks een goede reden om $1000 aan een hele nieuwe koelkast uit te geven. Vol goede moed belde ik dan ook de fabrikant van dit ding op om te vragen of er mogelijkheden voor reparatie waren, en blij werd me verteld dat er zaterdag iemand langs zou komen die voor een vaste prijs (plus materiaal) de boel zou maken. Goed nieuws, en goede service!

Vandaag was het zover en om 9 uur stond er een mannetje voor de deur die na mijn beschrijving gelijk de vriezer in dook, een paneel losrukte en de boosdoener tevoorschijn haalde. “U had de koelkast niet leeg hoeven halen, het probleem zit in de vriezer”. De ventilator op zich was nog goed (en ik schat dat hij inderdaad maar $10 kost om te fabriceren) maar een bevestiging van de ventilator was stuk (een onderdeeltje van $2 denk ik). 15 minuten later was het hele paneel inclusief ventilator vervangen, en nog 15 minuten later was ik uitgebreid geinstrueerd over hoe deze koelkasten werken (het blijkt dat ze geen condensor hebben omdat de warmte direkt in de buitenpanelen van de koelkast stoppen, zodat de hele koelkast altijd een beetje warm aanvoelt. Voordeel is dat de koelkast hierdoor een stuk robuuster is). Ik ben best onder de indruk van de kwaliteit van dit apparaat, en ook over de service die we nu hebben gekregen (ook al kostte dat weer $180). Een fijn voordeel is ook dat ik nu heb gezien hoe het apparaat te repareren is en waar de onderdelen zitten, dus de volgende keer kan ik het zelf doen (geen reden om nog een keer zoveel geld uit te geven om een onderdeel van $2 te vervangen).

2008-01-20 13-22-46 Melbourne observationdeck Warrun in grijs ‘Wij gaan vandaag weer eens naar de dierentuin’, dachten wij. 
‘Wij gaan vandaag met de bus en tram’, dachten de jongens.
Dat laatste was eigenlijk wel een goed idee en om niet helemaal doelloos rond te rijden bedachten wij dat we naar ‘the observation deck’ gingen. Met de bus is het 3 haltes naar de tram en dan met de tram bijna tot het eind. 2008-01-20 16-13-41 wachten op de bus Overstappen op een andere tram (of lopen) weer zo’n halte of 3 en wij zijn bij het deck. Max had wat angsten bij de roltrap maar aan het eind van de dag had hij deze overwonnen tot het punt dat hij vond dat je prima op een roltrap kon staan naast je vader, maar niet naast je moeder.

2008-01-20 13-22-36 Melbourne observationdeck Warrun in grijsVoor deze keer hebben we het filmpje ook bekeken dat gedraaid wordt bij de toren. Het is een soort promotiefilm voor Melbourne en Victoria. Het is grappig om dit nu te bekijken met niet toerischtische ogen maar als bewoner.

2008-01-20 14-33-43 Melbourne observationdeck Warrun in grijsBoven was er genoeg te zien, door de telescoop was duidelijk  te zien dat er redelijk wat mensen bij The Australian Open aanwezig waren (tennis). Aan de andere kant vonden wij een flink schip, na wat zoekwerk op internet de volgende dag bleek het 2008-01-22 17-45-56 Apoise (64m yacht)59e grootste jacht ter wereld te zijn: de Apoise

De jongens  vermaakten zich prima met rondkijken, treintjes rijden, 2008-01-20 14-23-07 Melbourne observationdeck Warrun in grijschocomelk drinken en de tennis op een tv scherm bekijken terwijl Branko en ik een onverwacht luxe lunch hadden besteld. We zijn met een andere tram weer terug gereden tot dat deze het pad van ‘onze’ bus kruist, zo hebben we een mooi blokje OV gedaan.

2008-01-20 16-18-31 nep-slapen in de bus De 2008-01-20 16-18-35 nep-slapen in de buskinderen waren  moe en voldaan en vonden het een mooi moment om te doen alsof ze sliepen in de bus.

Maandag. Het is zo’n beetje vast prik. Als ik de kinderen heb opgehaald bij opvang en we zijn bijna thuis wordt er onderling het gesprek gevoerd  ‘ papa’s fiets staat er wel, papa’s fiets staat niet in de garage’. Wat natuurlijk inhoud is papa wel al thuis, of nog niet? Dit is altijd tussen 6 en half 7 zo’n beetje dezelfde tijd als Branko thuis komt op maandagen.2008-01-21 18-21-44 wachten tot papa thuis komt Deze maandag stond de fiets er niet en de jongens besloten op papa te wachten. Na 5 min in de deuropening staan bedacht ik dat ik ze wel aan een tafeltje  kon zetten en ze wat te eten kon geven om zo de tijd te doden. Dit ging prima. 2008-01-21 19-46-46 gezinnetje in de tuinHet was ook heel leuk toen Branko belde! Allebei hebben een heus gesprek gevoerd met Branko,  wat net iets duidelijker werd voor hem toen hij deze foto’s zag. Helaas vertelde Branko dat hij nog even bezig was en daarna naar huis komt, wat inhoud dat het nog zeker een uur wachten was, en zo lang wilde ik de kinderen toch niet in de garage laten zitten met een bakje fruit. De tuin was een betere plek.

2008-01-23 14-41-18 Diamond Valley Miniature Railway (Max in geel) Woensdag 23 januari 2008-01-23 14-40-42 Diamond Valley Miniature Railway (Max in geel) was het mooi weer en nog vakantietijd. Dat het vakantietijd was is belangrijk want dan rijden de kleine treintjes ook op woensdagmiddagen door het park. En wat bleek: Dit is net zo leuk als op een zondag. We hebben ons goed vermaakt en de dag afgesloten met afhaal-Chinees in de tuin, met kroepoek voor de jongens.

Donderdag 24 januari konden wij ons inschrijven voor een nieuw jaar Mainly Music. Het was even een verrassing voor de jongens dat wel iedereen er was maar dat er niet gezongen werd en dat er al helemaal geen koekjes en thee was. Na de inschrijving zijn we snel naar huis gegaan; het was inmiddels gaan regenen.