Branette's Dagboek

En wij oude lui moeten vooral uitrusten van de afgelopen week… het afgelopen jaar. Het nieuwe jaar is niet vers, nieuw en schoon het heeft een bevuilde start. De eerste dagen verlopen in een waas van slaap, routine en vooral NIETS bijzonders doen, en zoals gewoonlijk….wij genieten ervan.

Dinsdag 1 januari, de kinderen slapen gelukkig wel een beetje uit, niet veel, maar we zijn blij met elk uur, 1.5 uur dat we krijgen in de ochtend.  Na een rustige start hebben we ’de kerstshow in Crown’ bekeken. Of eigenlijk ik heb snel rondgekeken terwijl Branko de kinderwagen verwijderde met hierin een krijsende Max en een ontsnappende Warrun. Zij vonden het geheel NIET leuk en eigenlijk behoorlijk eng. Ze hadden niet helemaal ongelijk. In de hoofdhal van dit gebouw wordt ieder jaar een show van lichtjes, geluid en bewegende poppen gehouden. Ik heb het nu 3 keer gezien en eigenlijk voegen ze steeds iets toe, het is niet echt anders en de poppen zijn enigzins luguber. Ik snel klaar want het toegevoegde van dit jaar, een soort circustent-dak van tl lampen was al van verre te zien. Hierna hebben we het Aquarium bezocht, tegelijk met 6000 andere Melbourniers (en een Nederlands echtpaar dat zo nodig tegen Warrun moest praten toen hij moest huilen omdat hij om was gevallen).
Gelukkig weten de kinderen precies wat ze willen zien en waar ze dit konden vinden. Hierna zijn we zo’n beetje weer direct naar huis gegaan. Het was duidelijk dat de kinderen ook nog erg moe waren en dan is het voor ons allemaal fijn als we om 5 uur eten, uiterlijk 6 uur boven zijn en om 7 uur twee kleine jongentjes op 1 oor te snurken hebben.

Woensdag 2 januari, Het nieuwe jaar is reden voor schoonmaken, opruimen en alles weer rechtzetten na de kerstdrukte. Kortom: UITVERKOOP bij de winkels.
Wij hebben onze uitzet hernieuwd met lakens en kussenslopen, Branko heeft nieuwe schoenen voor ‘t kantoor, en we hebben leuk met zijn allen geluncht. De middag en avond waren precies zoals gisteren behalve dat we dit keer een pakje hadden met kerstcadeautjes om uit te pakken en we buiten zaten voor de maaltijd.

Donderdag 3 januari, Een nieuwe dag in het teken van rust, routine en uitrusten. Met erbij nog een uitdaging. Koel blijven in de 37 graden die het buiten is.
We genieten nog steeds van al het lekkere zomerfruit dat te krijgen is. Maandag hebben we voor 10 dollar een kistje mango’s gekocht ( 12 stuks) en ook nog 3 van deze knoerten voor 5 dollar. De 12 mango’s waren erg lekker maar konden het warme weer niet zo goed aan en zitten nu klaar voor gebruik ‘hup’ uit deze schaal zo in de vriezer. De knoerten zijn ook lekker. Er zit verschil in smaak maar welke lekkerder of beter is, kan ik niet zeggen. Het is meer van hoeveel kan je aan op een moment dat zal bepalen wat we kopen.

Vrijdag 4 januari, Bij opvang vroeg een jongentje waarom er ‘a Mum AND a Dad’  Warrun en Max wegbrachten. Het zal ook wel zo zijn dat sommige kinderen niet naar opvang hoeven als 1 of 2 ouders thuis zijn/niet werken, maar niet bij ons. Wij zijn blij dat onze jongens een leuke omgeving hebben, met airconditioning (het is nog steeds 37 graden overdag) waar ze andere dingen doen en meemaken dan met ons in huis.

Branko: Bovendien vinden wij een dagje vrij met zijn tweetjes ook wel fijn.

Samen met de kinderen hebben we een tas met 5 korte broeken, 3 t-shirt en zeker 10 onderbroeken afgegeven, 1 broek en shirt hadden we op de parkeerplaats eruit gehaald omdat Warrun vlak voor aankomst met indrukwekkende kracht zijn maaginhoud rond spoot.
Met de tas kwam ook onze mededeling dat we met potty-training bezig zijn. Omdat we niet goed wisten hoe ze dit aan gingen pakken hadden we de kinderen nog maar even in luier gelaten. Dat hoefde niet, de luiers gingen uit en iedere 20 minuten zouden Warrun en Max een bezoek aan het toilet brengen om er even op te zitten in het geval dat er iets uit moest. ‘s Avonds om 6 uur troffen we Warrun in precies dezelfde kleding aan als we hem wegbrachten, en Max had maar 2 ongelukjes gehad. Wij zijn heel trots.

Hoeveel emmers heeft een mens nodig?

Op het moment is ons huis vol met emmers. Bij de wasmachine staat er 1 met (kinder)onderbroeken die weken en 1met schoonmaakmiddel klaar om te grijpen als ergens een plasje valt. 1 emmer slingert rond voor eventueel braaksel dat tevoorschijn kan komen (dit is eigenlijk een emmertje van de kinderen om mee in het zand te spelen, hopelijk voldoet het als het nodig is). Boven in de badkamer hebben we nog een emmer met schoonmaakmiddel die daar voor het grijpen staat (het is te warm om de trap diverse keren op en af te rennen op zoek naar de emmer die je nodig hebt). Ook boven, vlak naast de deur van de kinderen een emmer om in te braken. Verder op de wastafel een klein roze emmertje dat we al maanden gebruiken na het tandenpoetsen voor na het spoelen van de mond. Op deze manier houden we de badkamer nog redelijk spat-vrij.

Emmers om te braken? hoor ik u denken. Ja, Nadat we Warrun letterlijk voor opvang schoon hadden gepoetst hebben de jongens het keurig uitgehouden de hele dag. Ook na het ophalen kwamen er geen verrassingen uit. Bij het avondeten werd er langdurig gejengeld en gezeurd en uiteindelijk gingen de jongens met zeer weinig happen in hun buikje naar bed. Hier ging het jengelen en jammeren door.
Om half 8 kwam Branko met de mannen weer naar beneden, ze wilden toch nog wel wat eten. Na 2 happen begon Max met braken. Zodra het over was, hij verplaatst was, alle kleding, de stoel en de grond schoon waren.  (gelukkig stond er een emmer met schoonmaakmiddel klaar). Hadden de jongens een hele conversatie over wie waar had gebraakt en wie waar niet en hoe Warrun mama had geholpen met aanwijzen waar de stoel van Max nog vies was.
Deze vreugde duurde niet lang. Warrun klaagde dat zijn buik pijn deed, wilde een handdoek en begon ook te spugen. Het meeste kwam in de handdoek en het opruimen was snel over, maar hij had meer…. en ik had hem net in de keuken gezet (stenen vloer ipv het tapijt onder de eettafel) toen hij wilde dat ik hem optilde. Ik deed het, hij braakte, in duwde in een reflex de handdoek wat meer naar hem toe, het braaksel vormde een fontein omhoog en spoot in mijn gezicht en onder mijn bril.

Hilariteit. (en een zoektocht naar een emmer om de keukenvloer mee te moppen)

Nadat we allemaal onder de douche waren geweest gingen de jongens lekker slapen en we hebben ze de hele nacht niet meer gehoord. Ook zaterdag hebben ze niet meer overgegeven.

De zaterdag zelf hebben we doorgebracht met rusten, spelen en nog een keer naar de winkels, we hadden nu een lijstje met dingen die we nodig hadden, zoals 2 opstapjes voor bij de wc’s maar toch ook nog maar een doos luiers (voor als we in de auto zitten).

Bij onze bezoekjes aan Bert en Tineke lees ik altijd wat in de tijschriften die zij hebben. Dit keer waren er een aantal artikelen die me toch wel erg hebben bezig gehouden. Een tijdschrift was in zijn geheel gewijd aan het concept ‘Corporate Responsibility’ en een ander had een uitgebreid artikel van iemand die beweerde dat een stijging van de zeespiegel van meer dan 5 meter toch wel erg waarschijnlijk is gedurende de komende 100 jaar.

Het artikel over de zeespiegel (uit de New Scientist) irriteerde me nogal omdat er in het hele artikel diverse claims werden gemaakt zonder enige verwijzing of uitleg, er werden diverse experts aangehaald, maar niet bij naam genoemd, en uiteindelijk gaf het hele artikel veel meer de impressie van een slecht geschreven stukje propaganda dan een wetenschappelijk document. Echter werd het wel gepresenteerd als zijnde de mening van een ‘wetenschappelijk expert’ op het gebied van klimaat verandering. Wat me het meest aan dit alles irriteerde is dat door de slappe presentatie van deze losbol de daadwerkelijke argumenten volkomen verloren gingen, en ik nog niets wijzer ben over de mogelijke stijging van de zeespiegel. Bovendien zou elke tegenstander van dit standpunt een dergelijk artikel kunnen aandragen om te zeggen dat die ‘environmentalisten’ niet weten waar ze het over hebben en maar wat roepen om mensen bang te maken. Kortom, wat mij betreft sloeg deze waarschuwing de plank volkomen mis.Ik heb voor mezelf even een ‘back of the envelope’ berekening gedaan en ben tot het volgende gekomen: Er is ongeveer 32.6miljoen cubieke km landijs op Groenland en Antarctica. De oceanen bevatten ongeveer 1340 miljoen cubieke km water over een oppervlak van ongeveer 361 miljoen vierkante km. Als al dit ijs smelt dat voegt dit zo’n 30 miljoen cubieke km water toe aan de oceanen, en als het oppervlak van de oceanen daarbij niet veranderd zou dit tot een stijging van de zeespiegel van 80m leiden. Kortom, voor 1% smelting van dit ijs, gaat de zee 80cm omhoog. Nu ik dat weet is het een stuk aannemelijker voor mij dat de zeespiegel daadwerkelijk flink kan stijgen. Hier komt nog eens de thermische uitzetting van zeewater bovenop (te moeilijk voor mij om uit te rekenen, maar zeker ook aanzienlijk).

De editie van New Industrialist‘ over Corporate Responsibility heeft me een stuk langer bezig gehouden, maar helaas ook gepaard met een zekere ergernis. Corporate Responsibility is de term die gebruikt wordt voor de aktiviteiten die (grote) bedrijven ondernemen om aan te geven dat ze wel degelijk om het milieu geven en het best voor hebben met hun werknemers en diens families. Het punt van de artikelen was dat het merendeel van deze aktiviteiten eigenlijk gewoon PR campagnes zijn om mensen er van de overtuigen dat de bedrijven goed bezig zijn, zonder dat de bedrijven ook daadwerkelijk goed bezig hoeven te zijn. Tot dusver niets schokkends. De schrijver probeerde een punt te maken dat deze bedrijven verkeerd bezig zijn en dat ze zich alleen maar aan hun aandeelhouders hoeven te verantwoorden en dat er wat aan gedaan moet worden, en dat het allemaal slecht is en dat de bedrijven un sociale en ecologische verantwoordelijkheden moeten nemen en dat …. en dat….. en dat…. zucht.

Is het niet zo dat die bedrijven eigenlijk gewoon doen wat WIJ als consumenten willen? De aandeelhouders willen geld verdienen, soit, maar kan een bedrijf geld verdienen door dingen te doen die zijn klanten niet willen? Ik geloof van niet. Ik denk dat al het slechte wat deze bedrijven doen een heel gewone uitvoering is van de wensen van hun klanten. Deze bedrijven doen het vuile werk voor ons, en wij voelen ons er best bij. Als ik naar mijzelf kijk merk ik dat ik best bereid ben om groene energie af te nemen, maar het moet niet al teveel kosten. Ik rijdt in een enorm grote, dorstige auto en ben niet genegen om deze te vervangen voordat hij op is. Als ik iets koop in de winkel laat ik me primair door de prijs beinvloeden, dus ik koop zonder veel wroeging een paar schoenen van AU$60,- terwijl ik bijna zeker kan zijn dat iemand daar in een sweat-shop voor een hongerloon aan heeft zitten werken. Als ik een aanbod krijg om een film uit China te laten meenemen voor een fractie van de adviesprijs dan doe ik daar niet moeilijk over, terwijl het niet waarschijnlijk is dat het een legale kopie zal zijn.

Als ik om me heen kijk en praat dan heb ik de indruk dat ik me meer bewust ben van de gevolgen van mijn levensstijl dan veel ander mensen. Ik heb vele mensen gesproken die zelfs weigeren te geloven dat er ergens ter wereld mensen moeten zweten voor onze welvaart (“het is hun eigen schuld als ze te weinig geld vragen voor de producten die ze voor ons maken”. Landbouw wordt helemaal niet als relevant gezien, “dan moeten ze maar wat beters met hun tijd doen”). Als mijn impressie van mijzelf en mijn direkte medemens een beetje korrekt is, dan willen ‘wij’ eigenlijk helemaal geen eerlijke handel hebben, wij willen helemaal niet goed met het mileu omgaan, en het kan ons niets schelen hoe mensen in verre vreemde landen leven. Waarom zou een groot bedrijf, wat erg veel van zijn inkomsten krijgt van de rijken der aarde (wij dus), zich er dan wel druk om maken?

Het ergste vind ik dat iedereen toch heel veel zou over moeten hebben voor de toekomst van zijn kinderen. Maar ook daarvoor geld, dat we ons niet genoeg zorgen maken over hun toekomst om onze levensstijl vreselijk om te gooien.

Na dit lange verhaal kom ik tot 2 laatste punten: Ten eerste stoorde ik me aan de artikelen die heel erg de verantwoordelijkheid bij de bedrijven en hun managers leggen, terwijl naar mijn idee de bedrijven gewoon een verlengstuk zijn van de verlangens van het plebs. Ten tweede maak me zorgen over de instelling van het plebs. Als ik de norm ben voor het plebs dan zijn mensen dus eventueel bereid om een klein stapje de goede kant op te nemen uit principe, voornamelijk om het geweten gerust te stellen, maar het is veel te weinig om echt grote veranderingen te bewerkstelligen.

Het volgende verhaal gaat weer eens over werk.

Nav een advertentie had ik mijn cv opgestuurd met een kattebelletje dat IK precies was wat ZIJ zochten. Ik mocht op gesprek komen en dit was weer een zeer eenzijdig gebeuren. De man vertelde wat ze deden, ik kon hem hier en daar aanvullen van wat ik op de website had gelezen, hij vertelde wat hij zocht, hij vertelde op welke punten ik geschikt was en hij verteld waar ik niet geschikt was. Nu was dit gesprek gelijk bij een bedrijf en deze man was niet van personeels zaken zodoende stapte hij in valkuil nr 3: Iemand zoeken precies zoals de persoon de weggaat en niet op zoek zijn naar kwaliteiten en ervaringen zodat voldaan kan worden aan de eisen die de baan stelt.

Zodoende kwam hij al pratend tot de conclusie dat ik niet geschikt was voor het accountent deel van de baan, maar dat de overgebleven persoon en de secretaresse dat wel kon doen (ik was het ermee eens, deze laatste zat achter haal balie op haar computer te pasjansen en had niet door dat dit gevolgd kon worden door de ramen van de vergaderkamer waar wij zaten). Maar ik was, volgens deze man, wel geschikt voor het Projectwerk. En hij zou een gesprek voor mij regelen en als ik weer zou komen zouden ze een werkomschrijving hebben die beter bij mij paste.

Twee weken gingen voorbij en ik hoorde niets. Ik heb nog een mail gestuurd en hij verwachtte binnen enkele dagen een uitkomst. Weer een week later werd ik gebeld door een projectleider, de dag erna, op vrijdag ging ik weer op gesprek. Hij vertelde dat ik projectwerk zocht, dat zij wel wat projectinformatie hadden die ingevoerd moest worden en nog wat meer werk en dat ik maandag kon beginnen. Ik heb nog in de deuropening gevraagd hoe het met de financiele vergoeding zat en hij zei dat dat wel goed  kwam.

Die maandag, 26 november was het net echt allemaal. Niet alleen Branko en de kinderen gingen gekleed en op tijd de deur uit, IK ook. En dat bracht zoals verwacht net wat meer geregel met zich mee dan anders. Bij aankomst op het werk had de projectleider de anderen niet echt verteld dat ik kwam en er was geen computer en geen instuctieboek. Nu weet ik dat dit voor iedereen vervelend is en lange lange uren van wachten en uiteindleijk werken met bijelkaar geraapt spul betekend.. Ik stelde dus voor om woensdag terug te komen ( ik zou 3 dagen per week gaan werken).  De projectleider zelf was er niet dus ik kon niet direct naar mijn salaris vragen, maar hij zou er om 10 uur zijn en toen heb ik hem even gebeld. Hij wachtte op een reactie van HR en zou die ochtend terugbellen. OM 5 uur ‘s avonds heb ik hem nog een keer gebeld. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig.

Nu is het gekke van dit hele verhaal dat mensen in Nederland dit lezen en al  met grote stappen aan zien komen waar dit heen gaat. Ik niet, dit is Australie, hier heeft men de tijd, hier neemt men de tijd. De gang van zaken had mij dit keer en tot nu toe niet echt verrast.

De man moest mij weer terugbellen maar om 5.30 uur had ik het antwoord. Het salaris dat ik zou krijgen was 2/3 van het bedrag dat bij de baan in de advertentie hoorde. En ik wil niet arrogant klinken, maar dit was echt veel te laag, daarbij komt dat als het een representatie is voor het soort werk dan is het voor mij veel te saai werk. Iets waarvoor ik niet drie dagen per week in de ochtend ga stressen, mijn familie voor ga verlaten en het huishouden laat verslonzen (dit laatste zeg ik met enige zachtheid aangezien ik niet weet of het echt op valt dat ik iets doe op een maandag of vrijdag.).  Als ik 3 dagen ga werken heeft dat ook consequenties voor onze vrije tijd, die dan weer ingenomen wordt door klusjes en taken. Het is/was het ons niet waard. Die avond heb ik een vriendelijke mail gestuurd met de vraag of ze dachten dat ik gek was en dat ze maar niet op mij moesten rekenen die woensdag.

Het is goed te weten dat er kansen zijn, ik wacht gewoon weer op de volgende…

zondag 6 januari: De kinderen lijken weer helemaal beter en het weer is ook niet te slecht. Een mooie dag om weer eens naar de dierentuin te gaan. We zijn er niet te lang gebleven zodat de kinderen op tijd naar bad en bed konden, en dat hadden ze nodig.

Woensdag 9 januari: Vandaag is het na het opstaan gelijk aan het werk. Tussen 9 en 10 komt er iemand de tapijten schoonmaken dus alles van de vloer. Speelgoed in dozen naar boven, alle losse stoelen, tafeltjes, ventilatoren en nog meer speelgoed in de garage. Het is heel leeg en opgeruimd zo.
Terwijl de man zijn spullen door de voordeur naar binnen brengt nemen ik en de kinderen de achterdeur. Wij gaan even boodschappen doen en geld halen. De man is zo snel dat we niet eens aan een kopje koffie toekomen. Na een uurtje kunnen we het geld afleveren en Branko ook in de auto inladen. Het tapijt moet nu nog minimaal 3 uur drogen en wij gaan op pad. Het Scienceworks Museum hebben we uitgekozen. Het is duidelijk nog vakantie tijd er zijn veel gezinnen/ grootouders met kleinkinderen / families met erbij nog neefjes, nichtjes en vriendjes uit de straat. Het is allemaal erg vermoeiend en na de muziek expositie, lunch en een klein tochtje door de rest willen de jongens wel weer gaan. Ik moet hier nog even tussen voegen dat we zeer trots zijn op de jongens. Bij het onderdeel voor hun leeftijd renden ze zo naar de touwen en kruiwagens en vonden ze een plekje tussen alle andere kinderen binnen 20 seconden stonden ze aan een wiel te draaien en lieten zich niet wegduwen.
De jongens vonden het best dat we weg gingen; we hadden nl positief gereageerd op Warruns idee om Fish&Chips te gaan eten. Wij waren in de veronderstelling dat hij niet goed wist wat hij vroeg, ook al omdat hij er op stond dat het FISHANDCHIPS was en dat we niet over Fish of over Chips alleen konden praten. Maar bij de zaak aangekomen, die zeer handig naast het station ligt, dus het wachten op het eten is alleen maar leuker omdat je dan treinen kan kijken, bleek dat Warrun precies wist wat hij zei en hij nam 4 patatjes en bijna een halve vis op zijn bordje.
Max had de hele weg al geroepen dat hij rijst wilde en dat at hij dan ook allemaal op, we hebben zelfs bij moeten bestellen. Max heeft toch ook nog stukken vis gegeten en ook wel 2 patatjes, hij gebruikte ze als een soort lepeltje voor zijn rijst. Niet handig, wel leuk.

Donderdag 10 januari: de weersverwachting was 36+ voor vandaag en ik denk dat we dat ook gehaald hebben. Wij hebben er niet zo veel van gemerkt want we zijn de hele dag (van 9.30 tot 4.30) met Anna en zoontje Baily in het Melbourne Museum geweest. De jongens begonnen toch nog even buiten, bij de waterbak, touwen en hoela-hoops. Na een koffiestop waren alle kleintjes goed aan elkaar gewend en hielden ze constant in de gaten waar de ander was. Gelukkig was Bailey ook nog niet zo lang met zindelijkheidstraining bezig en vormden de regelmatige wc-stops geen belemmering. Weer zeer trots kan ik zeggen dat we geen ongelukjes hebben gehad vandaag.
Op de weg naar huis zijn de jongens in slaap gevallen. Nu weet ik dat ze nooit heel goed slapen in dit warme weer en kunnen ze alle slaap gebruiken die ze krijgen. Ik ben dus Branko gaan halen (het museum ligt bijna halverwege Branko’s werk en ons huis, het is dus een beetje om om hem te halen, maar ook altijd leuk).

Het is inderdaad een warme nacht geweest. Het blijft ons verrassen dat weer hier. Na een dag van boven de 41 graden is het afgekoeld tot zo’n 30 rond een uur of 10 om daarna weer te stijgen tot 33 en daar werden we mee wakker. Gelukkig konden de kinderen naar de airconditioning in opvang en genoten wij niet veel later van THE COOL CHANGE en om vrijdagmiddag 2 uur was het 26 graden met een heerlijk koel briesje.

Na het warme weer hebben we vrijwel helemaal niets gedaan. Gewoon een beetje rondgespeeld, koekjes gebakken, de treinbaan weer opgebouwd.
We hebben wat uurtjes in het park doorgebracht met Michele, Jake en Amber, die net terug waren van 3 weken kamperen, de jongens renden weer achter elkaar aan alsof er niets veranderd was. Alhoewel, Warrun leek het druk te hebben met het vertellen aan Amber wat ze gingen doen en zij volgde netjes (iets wat Jake niet lukt).

Branko heeft ook een nieuw stuk speelgoed geintroduceerd. Een auto van Lego die dmv een stuurtje bovenop te besturen is. Heel eerlijk bepalen de jongens zelf om en om dat de 5 minuten om zijn en het de beurt van de ander is.

Maandag de 14e: Vandaag is ergens een bijzondere dag. De jongens gaan naar een ‘nieuwe klas’. Van de ‘pre-kindergroup’ gaan ze naar ‘the 3-year old room’ aka The Big Room (met een flink Australisch accent).
In deze kamer komen ze al maanden om ‘s morgens hun ontbijt te nuttigen als om een uur of 9 genoeg kinderen zijn gedropt wordt de groep opgesplitst en gaan de pre-kinder kinderen naar hun eigen lokaal en de rest blijft in deze kamer om zich al spelend en klimmend voor te bereiden op het volgende jaar, wat op zijn beurt de kinderen weer voorbereid op de kleuterklas.
Ik was erg benieuwd hoe W&M zouden reageren als de kinderen in een groepje weg zouden gaan en zij zouden niet mee gaan. De afgelopen 2 weken hebben ze al uitstapjes gemaakt naar deze nieuwe klas en zijn de nieuwe juffen al komen kijken en hebben zich voorgesteld maar ik vraag me altijd af hoeveel de kinderen ervan snappen.

Bij het ophalen was het duidelijk. 2 krijsende enthousiaste kinderen vermaakten zich kostelijk in het lokaal, de juf die er nog was (is dit jaar een vast inval juf, maar was vorig jaar een juf in hun klas) vertelde dat ze Warrun nog nooit zo veel had horen praten en dat zowel Max en Warrun niet fluisterden zoals in hun oude klas maar hardop praatte en soms zelfs schreeuwden. Ze waren duidelijk aan deze verandering toe.

Dinsdag15 januari: We kwamen langzaam op gang. We hebben ‘ontdekt’ dat als we (meestal Branko) om een uur of 4 a 5 de moeite nemen om ons bedje te verlaten en de kinderen even toe te dekken met een warme deken, dat ze dan niet om 6 uur naast ons bed staan maar het wel tot half 8 kan duren voordat ze eruit komen. Minder leuk voor Branko die gewoon naar zijn werk moet en nu niet door de jongens uitgezwaaid wordt, maar goed voor de jongens. Toen iedereen uiteindelijk uitgeslapen had en ontbeten had en de tassen waren gepakt gingen we naar Werribee Open Range Zoo. Het was echter al zo laat dat we iets voor lunchtijd redelijk langs Port Melbourne reden en dus langs Branko aan zijn bureautje. We zijn even gestopt en hebben heerlijk buiten in het tuintje gelunched met een kopje drinken van de baas erbij. Zelfs Jose, Branko’s collega en fiets-partner kwam even een praatje maken. Nadat Warrun 2x hard in aanraking kwam met de steentjes  in de japanse tuin zijn we vertrokken. Bij Werribee hebben we bijna alleen maar de busrit gemaakt (die duurt al bijna een uur), nog even naar de wc en een boterhammetje op het gras en we konden weer naar huis, al snel had ik 2 slapende jongentjes in de auto.  Ze hadden ook wel veel indrukken opgedaan vandaag.

Woensdag 16 januari: Voordat Barry, de man van Michele weer aan het werk gaat leek het ons leuk om met elkaar bij Queen Victoria Market af te spreken. Alle ochtenden een markt met veel verse groenten en souveniers, maar in de zomer op woensdagen in de avond een ontmoetingsplaats met muziek, hapjes, tentjes en heel veel mensen. We besloten het goed aan te pakken.
Stap 1 zorgen dat de kinderen een middagslaapje doen, HET is gelukt!
Stap 2 Bij de markt zijn zodra deze open gaat. Ook dat is gelukt, we zaten precies in de tram na Michele en kwamen vrijwel tegelijk aan.
Hierna zijn Michele en ik het eten gaan keuren en hebben een selectie meegenomen voor de kinderen. Terwijl deze aan een (wiebelende)tafel aten gingen Michele en Branko op zoek naar eten voor de volwassenen.
Warrun en Max waren zeer blij met de maiskolf maar minder tevreden met de fish & chips (Jake en Amber ontfermden zich daar wel over). Wel vonden de jongens de burrito van Branko lekker (het broodgedeelte dus) en Branko werd er op uit gestuurd om een broodje te halen voor de jongens. Dit kostte inzet en tijd, maar uiteindelijk kwam Branko terug met een hotdog. Warrun at zowel broodje als dog en Max het broodje. Ook had B. het toetje meegenomen waar hij zijn oog op had laten vallen. Honey dumplings met ijs. Deze stapel lonkte ook naar Max en Jake en met elkaar hebben we alles opgepeuzeld.
Hierna gingen we de markt bekijken. Voor de jongens was rondhobbelen op kniehoogte tussen de vele mensen niet interessant en wij liepen richting Kamelen, waar de jongens erg geinteresseerd in waren en Michele met familie trok weg tussen de kraampjes; we hadden over 30 min weer afgesproken. Na het zien van de kamelen zei Warrun. “Daar wil ik op”. Ook bij het wachten in de rij en het langs zien komen van de beesten op 1 m. afstand bleef hij erbij: “IK WIL EROP”. En dat mocht. Branko ging mee. Warrun mocht alleen, maar dat durfde hij net niet, maar bij B. op schoot ging het prima. Branko vertelde dat Warrun bij de laatste bocht het er al over had hoe hij de volgende keer weer zou slapen ‘s middags en dat we dan weer hier zouden komen eten en naar de kamelen en dat hij dan voor zou zitten en papa erachter (niet op schoot dus). De markt loopt tot eind februari, ik denk dat we nog wel een keer gaan.

Donderdag 17 januari, Met de ouders en kinderen van Playgroup hadden we afgesproken in een speeltuin. Het was leuk om iedereen weer te zien en de kinderen speelden goed samen en vermaakten zich de hele tijd. Ook werd er trouw naast de picknick tafel op de po een plas gedaan.  Tegen lunchtijd ging ieder zijns weegs en ik moest even bij Branko langs om spullen op te halen die niet heel handig op de fiets mee kunnen. De jongens zagen het aankomen en bepleitte bij Branko dat ze weer even naar binnen mochten, ze kregen chocomelk, zwaaiden naar Jose en waren tevreden.

Afgelopen maandag verraste onze koelkast ons onaangenaam. In eerste instantie bromde hij periodiek zachtjes tegen me, op een manier die hij niet eerder had gebruikt. Toen ik, op suggestie van Nanette, achter de koelkast keek werd ik ernstig verrast door het compleet ontbreken van een condensor (het grote metalen raster wat ik gewend ben te zien achterop een koelkast). Er was echter niets mis te zien aan de koelkast (er was eigenlijk uberhaupt niets te zien aan de koelkast; het ziet er aan alle kanten uit als een gewone metalen kast, alleen de inhoud wordt koud.) dus hij ging terug op zijn plek. Hierna begon de koelkast enige malen zeer luid naar ons te grommen. Nanette en ik keken elkaar ongerust aan; we hebben al het vooruitzicht op een aantal hele grote (tandarts)rekeningen de komende maanden (waar de bank ons ongetwijfeld graag geld voor leent), dus een nieuwe koelkast zou niet goed uitkomen.

Het gegrom verstomde en ging weer terug naar het periodieke gebrom, dus we zouden het nog een paar dagen aankijken. De volgende ochtend werd me al duidelijk dat de koelkast niet meer echt koud werd. De badthermometer van de jongens vertelde ons dat onze melk inderdaad niet kouder dan 10 graden werd, hetgeen toch iets te warm is voor onze koelkast (we hebben in het verleden wel eens ijs in de groentela gehad als we de koelkast iets te laag hadden gezet). Gegrom is een ding, maar een koelkast moet wel koud worden.

Enigszins somber viel me op dat er plotseling diverse winkels waren die speciale ‘Fridge & Freezer sale’ hadden. Alsof het afgesproken was, maar een nieuwe koelkast  blijft een dure grap. Het meest frustrerende was dat het lawaai duidelijk uit een ventilator van de koelkast kwam (de meeste koelkasten hebben niet eens ventilatoren!) en ik schatte de kosten van zo’n ding op AU$10. Nauwelijks een goede reden om $1000 aan een hele nieuwe koelkast uit te geven. Vol goede moed belde ik dan ook de fabrikant van dit ding op om te vragen of er mogelijkheden voor reparatie waren, en blij werd me verteld dat er zaterdag iemand langs zou komen die voor een vaste prijs (plus materiaal) de boel zou maken. Goed nieuws, en goede service!

Vandaag was het zover en om 9 uur stond er een mannetje voor de deur die na mijn beschrijving gelijk de vriezer in dook, een paneel losrukte en de boosdoener tevoorschijn haalde. “U had de koelkast niet leeg hoeven halen, het probleem zit in de vriezer”. De ventilator op zich was nog goed (en ik schat dat hij inderdaad maar $10 kost om te fabriceren) maar een bevestiging van de ventilator was stuk (een onderdeeltje van $2 denk ik). 15 minuten later was het hele paneel inclusief ventilator vervangen, en nog 15 minuten later was ik uitgebreid geinstrueerd over hoe deze koelkasten werken (het blijkt dat ze geen condensor hebben omdat de warmte direkt in de buitenpanelen van de koelkast stoppen, zodat de hele koelkast altijd een beetje warm aanvoelt. Voordeel is dat de koelkast hierdoor een stuk robuuster is). Ik ben best onder de indruk van de kwaliteit van dit apparaat, en ook over de service die we nu hebben gekregen (ook al kostte dat weer $180). Een fijn voordeel is ook dat ik nu heb gezien hoe het apparaat te repareren is en waar de onderdelen zitten, dus de volgende keer kan ik het zelf doen (geen reden om nog een keer zoveel geld uit te geven om een onderdeel van $2 te vervangen).

‘Wij gaan vandaag weer eens naar de dierentuin’, dachten wij. 
‘Wij gaan vandaag met de bus en tram’, dachten de jongens.
Dat laatste was eigenlijk wel een goed idee en om niet helemaal doelloos rond te rijden bedachten wij dat we naar ‘the observation deck’ gingen. Met de bus is het 3 haltes naar de tram en dan met de tram bijna tot het eind. Overstappen op een andere tram (of lopen) weer zo’n halte of 3 en wij zijn bij het deck. Max had wat angsten bij de roltrap maar aan het eind van de dag had hij deze overwonnen tot het punt dat hij vond dat je prima op een roltrap kon staan naast je vader, maar niet naast je moeder.

Voor deze keer hebben we het filmpje ook bekeken dat gedraaid wordt bij de toren. Het is een soort promotiefilm voor Melbourne en Victoria. Het is grappig om dit nu te bekijken met niet toerischtische ogen maar als bewoner.

Boven was er genoeg te zien, door de telescoop was duidelijk  te zien dat er redelijk wat mensen bij The Australian Open aanwezig waren (tennis). Aan de andere kant vonden wij een flink schip, na wat zoekwerk op internet de volgende dag bleek het 59e grootste jacht ter wereld te zijn: de Apoise

De jongens  vermaakten zich prima met rondkijken, treintjes rijden, chocomelk drinken en de tennis op een tv scherm bekijken terwijl Branko en ik een onverwacht luxe lunch hadden besteld. We zijn met een andere tram weer terug gereden tot dat deze het pad van ‘onze’ bus kruist, zo hebben we een mooi blokje OV gedaan.

De kinderen waren  moe en voldaan en vonden het een mooi moment om te doen alsof ze sliepen in de bus.

Maandag. Het is zo’n beetje vast prik. Als ik de kinderen heb opgehaald bij opvang en we zijn bijna thuis wordt er onderling het gesprek gevoerd  ’ papa’s fiets staat er wel, papa’s fiets staat niet in de garage’. Wat natuurlijk inhoud is papa wel al thuis, of nog niet? Dit is altijd tussen 6 en half 7 zo’n beetje dezelfde tijd als Branko thuis komt op maandagen. Deze maandag stond de fiets er niet en de jongens besloten op papa te wachten. Na 5 min in de deuropening staan bedacht ik dat ik ze wel aan een tafeltje  kon zetten en ze wat te eten kon geven om zo de tijd te doden. Dit ging prima. Het was ook heel leuk toen Branko belde! Allebei hebben een heus gesprek gevoerd met Branko,  wat net iets duidelijker werd voor hem toen hij deze foto’s zag. Helaas vertelde Branko dat hij nog even bezig was en daarna naar huis komt, wat inhoud dat het nog zeker een uur wachten was, en zo lang wilde ik de kinderen toch niet in de garage laten zitten met een bakje fruit. De tuin was een betere plek.

Woensdag 23 januari was het mooi weer en nog vakantietijd. Dat het vakantietijd was is belangrijk want dan rijden de kleine treintjes ook op woensdagmiddagen door het park. En wat bleek: Dit is net zo leuk als op een zondag. We hebben ons goed vermaakt en de dag afgesloten met afhaal-Chinees in de tuin, met kroepoek voor de jongens.

Donderdag 24 januari konden wij ons inschrijven voor een nieuw jaar Mainly Music. Het was even een verrassing voor de jongens dat wel iedereen er was maar dat er niet gezongen werd en dat er al helemaal geen koekjes en thee was. Na de inschrijving zijn we snel naar huis gegaan; het was inmiddels gaan regenen.

De lego-steen is alweer een halve eeuw oud! Ik ben meer en meer een fan van dit speelgoed aan het worden en het doet me veel plezier wanneer de Max en Warrun met diverse LEGO bouwsels zie spelen. In het bijzonder Max kan heel geconcentreerd hele kleine lego-stukjes op elkaar plaatsen, of voertuigen die een ongelukje hebben gehad weer in elkaar zetten. That’s my boys!

Het was weer een lang weekend, en dit keer vanwege Australia day. Ik vroeg een paar Australiers wat de gelegenheid precies is, hetgeen een groot aantal verschillende opties gaf, maar de meest overtuigende was: “Nou gewoon, om een dag vrij te hebben.” (dit was ook de meest gehoorde reden).

Zaterdagochtend 26 januari zijn we naar Studley park gegaan waar de verjaardag van Bailey (zoon van Anna en Travis) gevierd werd. Het voorstel was om er een BBQ lunch achteraan te plakken en Nanette heeft niet bijzonder veel aanmoediging nodig voor zoiets dus de worstjes waren snel ingepakt. Het was een warme dag, het lijkt een traditie voor Bailey’s verjaardag, maar we hebben ons prima vermaakt buiten. Wij hebben voor het eerst een Pinata van dichtbij meegemaakt: om de beurt mochten de kinderen de Pinata met een stok afrossen todat er snoepjes uit begonnen te vallen. Warrun en Max waren zo slim om rustig  aan de kant te blijven zitten en het zware werk aan anderen over te laten, totdat de snoepjes er uit begonnen te komen. Op dat moment waren ze ineens wel te porren om mee te doen.

Warrun en Max gingen tevreden  zitten spelen met hun meeneem-treintjes wat tot de nodige interesse leidde van Bailey. Voor hem maakte we een vers kadootje open waarin een luxe meeneem-trein zat (met magneetjes) zodat hij ook mee kon spelen. Het duurde niet lang voordat Max en Warrun onderling ruzie hadden over wie met die trein mocht spelen (Bailey in ieder geval niet) en Bailey en nog wat kinderen waren tevreden met de treinen van Max en Warrun aan het spelen.

Na een tijdje kwam het moment dat de koks zich gezamenlijk naar de BBQ verplaatsten om wat vlees te gaan schroeien, waarna we lekker worstjes hebben gegeten.

Max en Warrun zijn tegenwoordig behoorlijk zindelijk dus moesten we af en toe even naar een toilethokje. Toen ik daar met Warrun kwam en de toiletten bezet bleken te zijn riepen we mama omdat hij vond dat hij wel in het dames-toilet kon. Nanette keek even om van de picknicktafel en stortte vervolgens lachend achterover van haar bankje af. De schade was gelukkig niet meer dan een paar schrammen, blauwe plekken en een gebutste ego.
Uit het verse (en eerste) glas champagne werd niets gemorst.

Zondag 27 januari was een goede dag om op jacht te gaan naar een echt Australisch kado voor de verjaardag van Opa Sjoerd. Die is nog LANG niet jarig maar we willen een pakket opsturen met kado’s voor diverse mensen er in dus kon dit er ook wel bij. We zullen niet verklappen wat het is, maar we gingen naar een zaak in Brighton (ten zuiden van hier, vlak onder het centrum). Daar aangekomen bleek het een goede keus en we hebben boven verwachting succes gehad. (sorry Pa, je moet nog even geduld hebben). In de winkel kwam een speciaal landhuis uit die buurt ter sprake:”Rippon Lea”. Wij hadde n er nog nooit van gehoord en werden aanbevolen om er eens te gaan kijken, dus zo was het. Het blijkt een groot pand te zijn midden in een park, dat tegenwoordig  open staan voor het (betalende) publiek. Het is geen s lot Loevestein, maar toch een mooi pand en vooral een erg leuke tuin. Max en Warren hebben er tijden rondgerend en geklommen, omhoog, omlaag, terug, heen en maar lachen en rennen. Het weer was zalig (23 graden, zonnig) dus het kon niet beter uitkomen.

Toen we naar de auto liepen werd al duidelijk dat dit een typische ‘afhaal-chinees-dag’ was. Met zijn vieren hebben we lekker in de tuin zitten eten, afsluitend met een belletje naar oma Gerda om haar te feliciteren met haar verjaardag. Max was zo lief om even een liedje te zingen voor Oma. Het kado voor Oma Gerda zit helaas in hetzelfde pak als het kado voor Opa Sjoerd, dus dat laat nog even op zich wachten (het moet met de boot, het is een beetje zwaar en groot).

 Maandag 28 januari was de Australia Day national holiday. Australia day was op zaterdag, maar dat zou willen zeggen dat bijna niemand er vrij voor krijgt en zo gaat dat niet in Australie. Als een nationale feestdag in het weekend valt, dan is de maandag erna een nationale vrije dag. Maandag is normaal een dag voor kinderopvang, maar vandaag dus niet. De jongens lieten mij lekker uitslapen tot 8 uur waarna we de fietskar hebben ingepakt en tegen half 11 zijn we met zijn 3-en vertrokken op de fiets naar de dierentuin. (Nanette kon de hele ochtend uitslapen en haar eigen ding doen. ‘eigen ding’ bleek 4 wassen die buiten gelijk droogden en 2x de vaatwasser laten draaien, bedden verschonen en een kopje thee drinken). De rit was een stuk zwaarder dan ik dacht; ik gebruikte mijn Nederlandse fiets en er waren nogal veel steile hellingen. Met een fietskar met 2 jongetjes van 15 kilo elk mis je dan toch wel een paar extra versnellingen. We zijn wel goed aangekomen en de jongens vonden het prima. Bij de dierentuin was het stervensdruk maar Max drong aan dat we echt even naar binnen zouden gaan. Gelukkig mochten we door de dienstingang naar binnen sluipen vanwege ons lidmaatschap. In de dierentuin hebben we ons vermaakt met de Emu’s, Kangaroos, Wombats, Koala’s en de grote vogelkooi. In de kooi wilden de jongens eerst even rustig op een bankje zitten om wat fruit en brood te eten en mensen te kijken, en daarna gingen ze even lekker rennen. Ze zijn de halve dierentuin door gerend tot ze bij  de speelplaats kwamen. Na het spelen zijn we weer naar huis gegaan, maar gelukkig kon ik dit keer 1 grote heuvel vermijden. Thuis aangekomen had Nanette voor ons allemaal een lekkere boterham en wat te drinken.

 Ik was zelf volkomen verkocht door pluche tijgertjes die ze in de dierentuin verkochten. Aangezien Max en Warrun de hele tocht hun broek droog hadden gehouden en heel netjes van het toilet gebruike maakten zijn ze beloond met elk hun eigen tijger: Simba de albino voor Warrun en Ryan voor Max.

Dinsdag 29 januari, het is nog steeds vakantie voor de schoolgaande kinderen dat houdt in dat alle bezigheden als playgroup, music enz. nog niet begonnen zijn. Wat wel iedere dinsdag is, zijn de boerderijdieren bij Prahran market en ik wilde Michele daar graag een keer mee naar toe nemen. Zij wilde ook en na wat tijd bij haar thuis te hebben doorgebracht zijn we op pad gegaan. De beestje vielen weer goed zoals gewoonlijk. Max, Warrun en Amber hebben alledrie een cavia op schoot gehad. Warrun en Max zijn vervolgens alle andere beesten langs geweest. 
Na dit bezoek was het tijd voor een drankje en een bezoek aan de draaimolen. Warrun had heel veel geluk en is wel 3 keer extra rond geweest omdat er steeds andere mensen met kinderen iets ingooiden voor hun kind en hij er toevallig ook op zat. Jake, Amber en Warrun zijn ook samen een keer rondgegaan. Max niet, die wilde niet, dat kwam heel goed uit want er waren maar 3 plekken.

Woensdag 30 januari. In de ochtend mocht, en kon ik uitslapen terwijl Branko zich met de jongens vermaakte. Toen ik beneden was en we allemaal gelunched hadden is Branko naar de winkels gegaan en heb ik met de jongens gespeeld. Aan het eind van de middag kwam Michele nog even langs. Het was tenslotte al bijna 24 uur geleden dat de kinderen met elkaar gespeeld hadden en wij hadden kunnen kletsen.

Donderdag: Mainly Music is nu echt begonnen. De jongens zeiden dat ze het leuk vonden ook al deden ze haast niets mee. Michele heeft dezelfde ervaring met Jake en Amber, alleen zingt Jake zich iedere avond met de liedjes in slaap dus hij moet er wel iets van meekrijgen. Na de muziek zijn we bij Michele gaan lunchen. Meestal gaan we naar het park maar vandaag regende het een beetje en dan kan je beter bij Michele, Jake en Amber pannenkoeken bakken en eten. 

Vrijdag 1 februari, Opa Rietman is jarig! maar we bellen hem ‘s avonds pas nadat hij heeft kunnen uitslapen. We Skypen hem over een paar dagen als ons internet weer snel is, op het moment zijn we door onze gebruikshoeveelheid heen, over 3  dagen gaat de nieuwe maand in en is alles weer snel en zoals het hoort.

Zodra het een beetje lekker weer is en ik aan het avondeten begin vertelt Max dat hij buiten wil eten. Dat is meestal een heel goed idee, en ik zou het zo vergeten als hij er niet over zou beginnen. Vandaag was het weer zover en zodra de deur open ging begonnen de jongens te spelen. Ik heb ze niet meer gehoord.

Gisteravond om 11 uur in de nacht zijn de nieuwste vakantiegangers gearriveerd, op de luchthaven wel te verstaan en ze hebben een taxi genomen naar een hotel in het centrum. Hier hebben wij ze zaterdagochtend opgehaald. Branko was meegegaan met onze auto om dat je nooit weet hoeveel bagage en kinderen nog in hun huurauto zouden passen als ik erbij ging. Dat vormde geen probleem, ze hadden een hele mooi familie auto gehuurd perfect voor een kampeervakantie met kinderen. ( ik ben nog steeds onder de indruk van de 2 schuifdeuren voor de achterbanken en het spiegeltje boven de achteruitkijkspiegel die je een breedhoek blik op de achterbank gaf.)

De rest van de zaterdag hebben we doorgebracht met lunch, cadeautjes, koffie, boodschappen, spelen, bijslapen (wat kinderen) enz.

Wat blijkt: Als 1 ouder na een dag met kinderen ongeveer 1 uur voor zichzelf kan vinden in de avond dan wil dat niet zeggen dat 4 van dit soort ouders samen 4 uur ‘over’ hebben op een avond… in tegendeel. We zijn er dus niet to gekomen om gezellig met de volwassenen ‘s  avonds een bordspel te spelen. Jammer voor Branko want er waren nu eindelijk eens volwassenen in huis die zoiets ook leuk vinden. 

Zondagochtend, 3 februari,  werd door Kaj en Finn gebruikt om wat bij te slapen. De afgelopen nacht hadden ze nog rustig gegeten en gespeeld midden in de nacht. Caroline en Ronald hebben hun uiterste best gedaan om alles in goede banen te leiden. Uiteindelijk sliep er 1 met Kaj beneden in de huiskamer  en 1 met Finn boven in de logeerkamer.
Toen iedereen uitgeslapen was, de tuin bijgeknipt zodat er vanavond niet 2 gasten in de struiken hoeven te zitten, en we nog wat gegeten hadden, zijn we op pad gegaan. Met de bus naar de trein, met de trein naar Williamstown (maar 2 keer oversteken). Hier heel verrassend tussen een grote berg mensen terecht gekomen die allemaal een plekje op een terrasje zochten om te genieten. Wij hebben even in het park gezeten met een ijsje en hebben toen een boot gevonden die ons weer naar het centrum bracht. Om 3.30 uur ging de bood, en we waren totaal verrast dat we om 5 uur in het centrum uitstapten. Ik had totaal niet het idee dat we 1,5 uur gevaren hadden.
 Max had al vanaf dat hij wakker werd zo’n beetje gezegd dat hij NIET GING VAREN. Maar toen hij de boot zag was hij kennelijk groot genoeg en is hij er vrolijk op gegaan en heeft hij net als Warrun en Kaj, gezeten, gesnackt, gespeeld en heen en weer gelopen tussen stoelen en achterplecht om rond te kijken.

Het verrassende tijdstip bracht ons ertoe om gelijk vanuit de boot een foodcourt in te rollen, voordat we thuis waren en iets te eten zouden hebben zou het nl. al ver na etenstijd zijn voor de kinders. Voor Kaj was het te laat, hij viel al etend in slaap en heeft de rest van tocht naar huis lekker opgerold in zijn buggy liggen slapen.
Warrun had weer geluk, zodra hij een buggy ziet wil hij duwen, en nu kon dat ook.  De aankomende mensen schrikken af en toe een beetje als er opeens een buggy op hen afkomt, de meeste hebben na een tijdje wel door dat er een klein jongentje achter loopt te duwen en dat het geen radiografishe gimmick is, maar weinig mensen hebben door dat Warrun meestal een beter bestuurder is dan menige moeder.

Maandag 4 februari, Voor Caroline en Ronald liep de nacht niet heel anders dan de nacht ervoor. Weer moesten 2 kleine kinderen ervan overtuigd worden dat het echt nog steeds nacht was en dat ze het beste konden slapen. Het rare is alleen dat Branko en ik er totaal niets van gemerkt hebben. WIJ hebben  heerlijk geslapen en dachten en hoopten dat onze gasten dat ook gedaan hadden.
Voor Branko was het gewoon een maandag dus die heeft ontbeten, zijn tassen gepakt en is naar kantoor gegaan. Ook voor Warrun en Max was het een gewone maandag dus na een ‘stil’ ontbijt (omdat Kaj nog in de huiskamer lag te slapen) hebben zij ook het huis verlaten. Caroline en Ronald hadden een rustige ochtend, ik had wat meer stress. Een gesprek om 12 uur voor een baan!
Inmiddels enkele weken later kan ik vertellen dat het een gewoon, beetje droog gesprek was, weinig vonken, maar ook geen drama’s (zoals ze dat hier zouden zeggen). En…. ik heb nog steeds geen resultaat gehoord. Tijdens het gesprek vertelden ze. Donderdag hebben we de uitslag. De maandag erna meldde ze” we hebben deze week nog een gesprek (!?), eind van de week hoor je iets. Week erna niets gehoord. De week daarna werd op Maandag gemeld dat zeker deze week een besluit genomen zou worden…. Ik wacht nog steeds…)
Caroline en Ronald met zoons hebben de middag gebruikt om Werribee Open Range Zoo te bezoeken.
‘s Avonds konden we weer lekker buiten zitten voor de maaltijd, we pasten nu iets beter rond de tafel in onze mini-achtertuin. Pas een week later zaten Branko en ik op de plekken waar onze gasten zaten om erachter te komen dat je daar helemaal je benen niet kwijt kon ivm de tafelpoten. Wat hebben we ze aangedaan!

Dinsdag ochtend 5 februari:
Branko is thuis en past op 4 kinderen.
Caroline en Ronald zijn naar de winkels om wat laatste kampeerdingen te regelen.
Nanette bezoekt een specialist voor… jawel… alweer een tanden iets. 
Nadat mijn voortand de afgelopen maanden is behandeld voor een infectie boven de tand in het tandvlees. Dacht wij nu we toch bezig zijn met nieuwe kronen kunnen we net zo goed een kroon laten zetten op die kies waar al een paar jaar (zelfs in Nederland al) van wordt gezegd ‘Daar moet binnekort een kroon op’. Voor de kerst was ik dus naar de tandarts gegaan voor het voorbereidende kroon werk. Het was weer een behandeling van 2 uur maar verder niets bijzonders… tot 5 dagen later. De irritatie van de behandeling werd meer kiespijn en na 7 dagen was het zo chagrijnig dat het maar goed was dat ik mijn 2e behandeling bij de tandarts had. Deze heeft alles nog een keer bekeken, behandeld en is heel erg gaan hopen dat de kies geen (haar) scheur zou hebben. 2 Dagen erna de volgende afspraak, en het zag er niet goed uit. Een extra verdoving was nodig, er zat speling in de kies… Met een traan, een verwijsbrief en GEEN rekening van 580 dollar voor deze afgelopen 2 uur stond ik weer op de stoep: Niets meer te redden. Doorgestuurd naar een specialist voor een implantaat waarop dan de kroon kan waar het ons eigenlijk om ging.
(Andere opties waren, kies trekken en met een gat rondlopen. Geen optie voor mij. Of een brug nemen tussen de andere 2 tanden, maar 1 is ook niet zo sterk en de ander is een klein tandje en geen kies dus die krijgen veel te verduren en als daar iets fout mee gaat, dan zit je met 3 tanden/kiezen die niet zijn zoals het moet ipv de ene die ik nu heb). Door de kerstvakantie en drukke specialisten bracht ik pas 11 januari een bezoek aan de man voor zijn menig. Nou hij zag het wel zitten, ik neem aan dat hij normaal 80+-ers behandeld of fanatieke rugby spelers, dus dan ben ik nog een ‘voorbeeldige klant’. En nu vandaag was dus de behandeling. Er was 2 uur voor uitgetrokken in zijn agenda. Na een uur stond ik weer in de wachtkamer, met een watje in mijn mond, en een tasje vol ‘goodies’, een beestje verbaasd stond ik rond te kijken waarschijnlijk door de zeer goed werkende verdoving, de rest van de dag hebben de mensen van alles achter me aan moeten dragen omdat ik GEEN IDEE had wat er allemaal gebeurde en wat ik allemaal vergat.

Nog wat idee-en die mij door het hoofd zijn gegaan.
1. Moet ik een ander tandarts zoeken? Nee, het zijn totaal verschillende dingen die er fout zijn en hij heeft mij nauwelijks aangeraakt toen deze tanden uit mijn mond sprongen.
2. Je moet een beetje ADHD hebben hier in Australie om tandarts of tanden specialist te zijn. Het zijn bijzondere figuren die ik 3 keer het verhaal moet vragen omdat ze maar door ratelen en van onderwerp op onderwerp doorgaan. Zeer hartelijk dat wel. En ik dacht toch altijd al dat je ‘speciaal’ moest zijn om tandarts als beroep te kiezen.
3. Misschien moet 1 van de jongens maar tandarts worden zodat mijn oude dag en vooral mijn oude tanden een beetje goed verzorgd zijn. (maar na het typen van punt 2 vraag ik me af of ze wel geschikt zijn) En Branko wees me er ook op dat een goede automecanicien of masseur, zuster en schoonmaker ook wel erg handig zijn over de komende jaren, kostengewijs of ‘quality of life’ gewijs.

Dinsdagmidag 5 februari:
Caroline is met haar mannen aan haar Australie vakantie begonnen en is onderweg naar de Great Ocean Road. Ik hoop maar dat de regen die voor de komende dagen voorspeld is een beetje meer hier valt dan daar.
Branko vermaakt hemzelf en onze 2 jongens.
Ik lig in bed wat te doezelen met de laatste Harry Potter.

Woensdag 6 februari: Door het regenachtige weer wordt de ochtend door Branko en de jongens bij Michele doorgebracht.  (Toch ook wel op het balkon zoals op de foto te zien is).
Ik heb eerst een (bijna) laatste controle op mijn voortand. We zijn goed-gekeurd en de kroon kan erop. (ik zelf wil eigenlijk eerst even wachten totdat mijn implantaat wat ‘gesetteld’ is en misschien wel de hele 12 weken totdat ik ook de  ‘OKE’ op mijn implantaat heb en de 2 kronen in 1 keer kan laten maken en plaatsen.

 Om 2 uur heb ik een…. Gesprek voor een mogelijke baan. Ja nog eentje. Het is een rare week eigenlijk.  De rest  van de dag ben ik toch maar weer in bed gaan liggen, het is een beetje zeurend  en pijnlijk gevoel in mijn kaak en holte.
Op de foto’s is te zien dat de jongens zich erg hebben vermaakt met hun cadeautje van onze gasten: bad krijtjes. Kan je leuk kleuren op de tegeltjes en de rand van het bad. VOOR DE TEGELTJES EN DE RAND JONGENS!! niet voor jezelf.

Donderdag 7 februari. Branko is nog een dagje thuis gebleven om mij te ontlasten.  Mijn wang is nog beurs en de kies is nog aan het zeuren. Het verbaasd met niet  eigenlijk; een gewoon tandarts bezoek voel ik na 2 dagen nog dus als iemand een kies uit je kaak wrikt en er een stuk metaal in terug stopt zal dat niet minder gevoelig zijn.
Op de foto’s is te zien dat de jongens het allemaal wel gezellig vinden en ook dat ze zich goed gedragen hebben tijdens het boodschappen doen met papa, anders hadden ze dit ritje op de draaimolen niet verdiend.

Aan het eind van de ochtend werd er gebeld door de specialist, om even te vragen hoe het ging! Toen hij hoorde dat ik nog pijn in mijn kaak had beloofde hij een week later nog eventjes te bellen, en dat heeft hij nog gedaan ook. We waren stomverbaasd.

Vrijdag 8 februari. De mannen zijn naar hun gebruikelijke onderkomens en ik doe mijn gebruikelijke dingen, behalve dan misschien het schoonmaken, ik kan me goed herinneren dat de tandarts iets zei over drie weken geen wc’s mogen schoonmaken .
‘s Middags terwijl ik een kopje koffie met Michele drink en we wachten tot haar kinderen na 2 uurtjes alweer uit pre-school worden losgelaten krijg ik een belletje dat ik de baan van woensdag niet heb gekregen. Jammer… het klonk als leuk en eigenlijk ook gemakkelijke baan, maar voor een redelijk salaris dit keer. Het was alleen voor woensdagen dat zou goed in onze huis-situatie en ons weekprogramma gepast hebben.
Ik ben wel blij dat mijn kinderen niet naar pre-school gaan maar gewoon dit programma volgen bij hun opvang. Ik hoef ze nu niet 2 keer per week,  20 minuten ver weg te brengen om ze na 2 uur weer op te halen in een buurt waar weinig winkels zitten of iets anders om je tijd nuttig te gebruiken.

Zaterdag:  Een beetje spelen in de speeltuin, een beetje boodschappen doen. En nog een beetje van dit een beetje van dat.  

Zondag:
Het wordt vandaag een mooie dag want er zijn ballonnen. Hele grote en kleine volgens Warrun, hij heeft nog niet echt door dat iets wat verder weg is er kleiner uitziet.

De jongens hebben een nieuw spel ontdekt. Verstoppertje. 
Alleen moeten ze nog even leren dat “papa kijk ik ga me hier verstoppen”  en allerlei andere kreten en kabaal er niet bij horen.

In de middag  zijn we nog even de deur uit gegaan. De jongens vinden het al een feest als we met het openbaar vervoer rond gaan rijden. Om het voor ons interessant te maken gingen we naar de ‘Chinees Nieuwjaar festiviteiten’.  
The boys were NOT amused.
Ik moet toegeven het was aardig druk en de knallen waren best wel hard. Wat wel goed was, we zijn zonder kinderwagen op pad geweest. En de jongens hebben heel stoer hele stukken gelopen. (en zich vervolgens laten dragen).

Terug naar huis hadden we niet de trein naar onze wijk genomen maar die naar de naburige wijk, de bus die zo’n beetje langs ons huis rijdt stopt dichter bij dit station dan bij ons station. Toen we uit waren gestapt bleek dat we 10 minuten op de bus moesten wachten, of 45 minuten en dan moesten we even wat drinken/ een ijsje eten in het cafeetje aan de overkant.  We hebben dat laatste maar gedaan.

Dinsdag de 12e begon met iets nieuws. De locatie van de playgroup is veranderd. Vorig jaar zaten we nog in een achterkamer van een kerk ergens in een zijstraat. Nu (niet zonder slag of stoot en na heel veel werk van wat moeders van playgroup en wat raadsleden die waarschijnlijk leuke herinneringen hebben aan playgroup) komen we bij elkaar in het gebouwtje van de girl-scouts  iets dichterbij en grenzend aan een aardig parkje met speeltuintje.

De jongens moesten zoals altijd een uurtje hebben om alle kinderen, het gebouw en het gedoe in zich op te nemen. Twee moeders lette erop dat er geen kinderen ontsnapten, vielen of anderen verwondde terwijl de overige moeders het speelgoed gingen inruimen en het gebouwtje half over namen.
Het was leuk om te zien dat alle kinderen anders zijn. Venessa, heeft de afgelopen ander half jaar in Japan doorgebracht maar voordat zij weg ging heeft zij mij hier in de wijk geintroduceerd en ook Michele en mij aan elkaar voorgesteld. Vanessa is nu terug en haar dochter Emma van dezelfde leeftijd als Jake en Amber is zeer Sociaal. Na aankomst ging ze eens rustig rond kijken, vervolgens vroeg ze aan iedere volwassene wat haar naam was en wat ze aan het doen was om daarna bij verschillende mensen om een babypop te gaan vragen (ze had tenslotte wiegjes en wandelwagentjes gezien). Ik denk dat het erg goed is voor Max en Warrum om te zien dat je je ook zo kan opstellen. En verder ben ik erg blij dat ik niet bang hoef te zijn dat Max en Warrun waar dan ook gesprekken aangaan met vreemden en eventueel met die mensen mee zouden  lopen of al doende mij vergeten en verdwalen.

Na de lunch en wat rust thuis gingen we weer op pad. Naar de winkels. Warrun en Max mogen meedoen met de tennislessen van Jake en Amber, maar moeten dan wel sportschoenen hebben. Aangezien ik voor Warrun en Max zorg en ik zelf ook geen sportschoenen heb of bijna ooit heb gehad moeten we hiervoor speciaal op pad. Warrun wilde wel tennissen, net als Jake, en wilde dan ook witte sportschoenen, net als Jake. Voor Max heb ik dezelfde gekocht en na de winkel konden we gelijk door naar de tennisbaan.
De man van Michele is overdag leraar lichamelijke opvoeding op een school en na school geeft hij tennisles. Michele vind dus dat zijn kinderen op zijn minst een bal en een raquet moeten herkennen. Nu kunnen alle vier de kinderen dat al want er is een mini tennisbaan in de achtertuin van Jake en Amber en daar hebben de kinderen al heel wat afgespeeld.
De tennisles kregen de kinderen van een collega tennisleraar, een jonge vrouw met HEEELLLL VEEELLLLL geduld.

Aangekomen op de tennisbaan wilde zowel Max als Warrun hun schoenen niet aan en niet tennissen. Gelukkig waren ze om te kopen en stonden we even later op de baan. Jake en Amber pakte gedwee een raquet en gingen op het lijntje staan waar ze moesten staan, de juf gooide een bal naar Amber, ze sloeg… en miste. De juf gooide een bal naar Jake en Jake…. legde zijn raquet neer en ging de bal halen. De rest van de tijd is Jake bezig geweest met ballen rapen. Warrun vond dit wel een goede bezigheid en ging hetzelfde doen.  Amber heeft vrijwel de hele tijd met een raquet in haar hand gestaan en geprobeerd een bal terug te slaan. Tussendoor moest ze nog wel even een veertje aan de juf laten zien dat ze vond op de baan, naar een vliegtuig zwaaien en naar alle andere mensen en auto’s kijken.
Max had het allemaal een tijdje aangezien en wilde ook wel. Thuis heeft hij namelijk een tafeltennisbatje gekregen wegens goed zindelijkheidsgedrag en daar tennissen we ook mee. Zolang de ballen tegen zijn batje/ raquet gegooid worden heeft hij plezier. Mist hij een bal dan gooit hij zijn handen in de lucht en stort zichzelf ter aarde met ‘OOOHHHHHH’, een complete wanhoopsdaad.  Heel even deed Max mee en was zeer blij met de ‘two tumbs up’ die hij kreeg van de juf. Na 1 misser koos hij het hazenpad.  Even later gingen de juf ‘vollys’ proberen.  (Kind aan het andere kant van het net en met het raquet boven het hoofd ipv naast het lijf) en dat herkende Max van thuis nog beter. Weer drie ballen deed hij mee voordat hij het  voor gezien hield.
Al met al ben ik best trots op de kinderen. Ze zijn de hele tijd op de baan geweest en gingen pas naar de naastgelegen speeltuin toen de les over was, ook al lonkte deze de hele tijd.
Thuis gekomen vond Max Tennis niet leuk en ging het NOOIT meer doen. We kennen deze instelling en nemen het met een korreltje zout, en nemen het helemaal niet serieus al hij moe is, want dan is alles nee en nooit, zelfs zijn konijn, ijs en Smarties.  Warrun zei dat hij ‘tennis’ wel leuk vond, vooral het ballen gooien.

Volgende week gaan we nog een keer en daarna even niet meer. Michele had een les voor de kinderen in gedachten rond 5 uur. Maar er was zoveel goed betalend animo voor deze tijd dat haar eigen kinderen met vestzak-broekzak uitgaven-inkomsten nu om 6 uur de les hebben. Uiteindelijk is er ook nog goed betalend animo voor deze 6 uur les. Aangezien het hard werken is voor Michel en mij en de kans zeer klein is dat we een uitstekende sportcarriere van onze kinderen laten verslonzen, hebben wij besloten dat iemand anders de juf nuttig mag bezighouden. Wij  proberen het een volgend kwartaal wel weer eens, of een volgend jaar.  In de tussentijd kunnen de kinderen in de achtertuin va Michele  tennissen of (wat minder professioneel) hier thuis met het tafeltennisbatje en de ballen uit de ballenbak.

Woensdag 13 februari,
Het was er weer tijd voor en de jongens hadden er zin in.
LENNIE  - HAIRCUT, was het vandaag. En na de knipbeurt rechtsaf naar het cafe voor een drankje en wat toast.

‘s Middags hebben we in de tuin thee gedronken, en heel even met het nieuwe kleine mopshondje van het vriendinnetje van de buurjongen gespeeld. De jongens waren het met me eens. Soms is een beetje druk iets te veel van het goede. Maar ze is wel lief en de kusjes die ze gaf waren nat.

Donderdag 14 februari, Valentijnsdag.
Terwijl ik beneden uit onze rommel-, inpakpapier-, dozen- en cadeautjeskast  een dvdtje voor Branko opgroef (ik was eerder dan Branko beneden en vond een cadeautje voor mij op het bureau) kwam Branko met een hele nieuwe verrassing naar beneden. Of ik misschien het watje van het wattenstaafje in zijn oor zag zitten? NEE, dat zag ik niet en ik vond het ook niet goed dat hij het zou laten zitten tot hij tijd had om een afspraak te maken voor onze dokter. Ik heb hem naar ‘ons’ weekend- en avond-adres gestuurd dat vanaf nu ook ons ochtend adresje is. Hier kon Branko terecht en om 9 uur reed hij zonder watje in zijn oor met de auto naar zijn werk.
Max had heerlijk lang in bed liggen slapen en van het hele gedoe niets gemerkt. Met de fietskar zijn we lopend bij Mainly Music terecht gekomen. Onze afspraak met Michele, Jake en Amber voor lunch is (natuurlijk) doorgegaan ik ben gewoon naar haar huis gelopen.

 Vrijdag 15 februari, Om 10 uur had ik een afspraak met de mondhygieniste van de specialist voor de behandelde plek/ voorheen kies in mijn mond. Ik was erg blij dat de hechting eruit ging; de loshangende draadjes hinderden mij meer dan de wond zelf. Dit keer werd na een blik in de mond niet de hele kamer tot operatiezaal omgebouwd, er werden geen handen gewassen tot aan de elleboog en er kwam geen zuster de groene jas op de rug dichtknopen. De vrouw trok aan het touwtje , haalde het eruit, keek nog een keer. Vertelde hoe ik het schoon moest maken en houden (wattenstaafje met mond tonic, hele zachte tandenborstel en vooral GEEN NOOTJES ETEN (ik had het nooit verwacht maar het valt me zwaar, niets mogen knagen). Het tasje wat ik mee kreeg was ook veel minder indrukwekkend, kreeg ik de eerste keer nog het mondwater, watjes, 4 pijnstillers, informatiemateriaal en ik weet niet meer wat om de eerste 24 uur door te komen mee. Nu werd de tandenborstel die net in mijn mond was gebruikt erin gestopt en na wat ‘geinteresseerd’ gevraag kreeg ik ook een mini klosje tandflos mee.
Het leukst was nog wel dat de betaling na de eerste behandeling geheel incluis was en ik nu dus zonder zorgen zo weg kon huppelen.

Niet zo heel veel dagen geleden verwoordde Branko zijn bevinding dat de zomer alweer bijna voorbij was en dat we niet tot nauwelijks ‘s avond met een kopje thee in de tuin hadden gezeten en niet tot nauwelijks met de jongens zijn gaan zwemmen. Voor het laatste konden we goede argumenten opbrengen. Opeens maar 23 graden in het weekend of op een woensdag, een temperatuur dat je het niet in je hoofd haalt om naar een openlucht zwembad te gaan, of nog erger THE COOLCHANGE op dagen dat je zou kunnen gaan zwemmen en anders wel een sluimerend griepje of een snotneus bij de jongens dankzij de schommelingen in het weer.

Maar dit weekend waren er geen excuses! Het zou zaterdag 27 en zondag 32 graden worden, geen weersveranderingen op komst en geen ziekte verschijnselen. WIJ GAAN ZWEMMEN.

Zaterdag kwamen we heel heel rustig op gang. Branko is de ochtend bezig geweest met mensen bellen en adressen zoeken. We hadden namelijk 15 februari als deadline gesteld voor de troep in onze garage. 3 kinderstoelen, 2 wipstoeltjes, een babybadje, draagzakken, slaapzakken, winterpakken, zeer kleurig speelgoed, het moest nu uit ons huis! Afgelopen weekend hebben we met onze bezoekers nog het eea gebruikt maar nu geen excuses meer.  Nadat we de babybedjes op e-bay hadden verkocht hebben we nog een poging gedaan voor wat van deze dingen, maar er is zo veel tweedehands spul te koop dat ons derde- en vierdehands handeltje niet interessant was.  Weggooien kunnen we ook niet, toch zonde. Dus dan iemand blij maken. Langs de straat zetten en hopen dat er iemand langs loopt die blijgemaakt wil worden?  Dikke kans dat je dagenlang tegen je spul op de groenstrook aan zit te kijken.

Branko ging de goede doelen af. Ook hier is af en toe een overschot, of een ergens wel begrijpelijke maar eigenlijk toch ook betreurenswaardige  beperking. Mensen als het consultatiebureau of via de gemeente gezinswerkers willen sommige dingen wel hebben maar kinderstoelen of andere dingen waar kinderen uit kunnen vallen, onder kunnen kruipen, om kunnen lopen zich aan kunnen bezeren of anderen mee kunnen bezeren, daar wagen ze zich niet aan.  Hierna ons aangesloten bij de Australische buren en eerst de Salvo’s gebeld (het is een goed Australisch gebruik om alles en iedereen een bijnaam of afkorting te geven), deze wilden niet de kinderstoelen maar wel de rest (waarschijnlijk), daarna het grofvuil, die willen alles wel hebben voor sommige zaken konden er kosten zijn, toen  Vinnies geprobeerd (St Vincent de Paul Society, hier een bekende tegenhanger/ metgezel van het Leger des Heils). En ja hoor, die wilde het wel hebben, voor 12 uur konden we alles brengen. De winkel was niet te ver weg en eigenlijk op de weg naar Bunnings waar Branko toch nog heen wilde voor wat schroefjes.

De hele achterbak van de auto lag vol en precies om 5 voor 12 waren we er. Zonder problemen mocht Branko achterom rijden om uit te laden. Ik vermaakte de kinderen inmiddels in het winkeltje met al het tweedehandsspul. Erg makkelijk te doen met een speelgoed hoek. Nadat de spullen waren afgeleverd hebben we 3 puzzels een spel  en een onderdeel voor onze fruitpers meegenomen.

Bij de Bunnings wisten de kinderen zonder problemen het speelhoekje met glijbaan te vinden. Wij besloten dat het ook tijd was voor een toilet stop en zodoende kwamen we langs het O-zo-handige, toevallig naast het speeltuintje stukje met kinderspul hier stonden kleine rommelbakken op wieltjes om speelgoed in op te ruimen. Het opruim gedeelte is niet helemaal doorgekomen, maar dat je er mee rond kan rijden en dingen in kan doen, dat is helemaal in het straatje van Max en Warrun. Max koos de groene, Warrun de blauwe en ze gingen met papa mee naar de schroefjes. Losse schroefjes op de grond werden in de bak gedaan. We hebben de dingen mee naar huis genomen.

LInea Recta weer naar huis waar een pannekoekenlunch op het programma stond. Na het eten bleek het ‘opeens’ half 4 te zijn. MORGEN IS EEN GOEDE DAG OM TE ZWEMMEN. Voor dat het bedtijd was hebben we nog even opa en oma uit bed gebeld om via de webcam mogmaals de verjaardagsgroet over te brengen (het was tenslotte maar 15 dagen geleden dat opa jarig was).  

Zwemmen,  was nu echt  het doel van de dag. Met opblaasbeesten, zwempakken, lunch, handdoeken, fruit, petjes en zonnebrillen kwamen we in het bad aan. Het was er vol maar niet druk. Zowel Warrun als Max hadden gelijk zin om door het water te gaan banjeren. Max verkondigde al sinds gisteren dat hij niet naar het zwembad ging maar met mama crackers op het gras ging eten. Iets had hem op andere gedachten gebracht en wij klagen niet.

Net als de vorige keer was de grote opblaaszeehond weer een groot succes. Warrun die hem duwde had een hele sliert kinderen achter zich aan. Zowel Warrun als Max wilden ook nog wel even ‘zwemmen’. Dit houd in dat wij ze vast houden terwijl zij horizontaal  drijven en met benen en armen trappen. Een goede ontwikkeling maar slecht voor onze rug. In dieper water is het beter te doen, maar dan moet je eerst je kind in DAT water zien te krijgen.

We bedachten net dat het een goed moment was om naar huis te gaan, en de kinderen nog 1 keer door het water te zwieren toen Branko’s rug er echt genoeg van had. ‘KNAK’ dacht deze (ik heb nl niets gehoord). Het is pas weer goed gekomen dagen later. Op maandag kon hij bij zijn Fysio terecht, die vlakbij zijn werk zit. Deze adviseerde hem even een weekje niet te fietsen en wel een aantal oefeningen te doen en vooral nog 3 keer terug te komen die week. Het heeft geholpen.

Alhoewel Branko een zere rug had, was hij nog wel met zijn fiets naar het werk. De fysio die hij die dag bezocht vond dit echter niet zo’n goed plan en tegen de tijd dat Branko naar huis kwam zag hij dit ook wel in.
Het zat Branko vandaag zo wie zo niet zo mee, een flink stuk van de naad van zijn broek was losgegaan, niemand had garen en draad voor hem, maar wel Stage-tape/ Duct-tape en nietjes. Het zat niet lekker, maar je zag er helemaal niets van aan de buitenkant.

Dinsdag: Branko is met de auto naar zijn werk en wij zijn door Michele opgehaald om naar playgroup te gaan. Eerst had zij haar kinderen daar gebracht en is toen ons komen halen. . Na playgroup in het aangrenzende speeltuintje gelunched om vervolgens met de tram weer richting ons huis te gaan. Iets verder doorgereden en de winkelstraat doorgelopen. De jongens beloont voor hun goede gedrag met 2 brandweerwagens. Deze hielden hen zo bezig dat we echt hebben kunnen genieten van mijn kopje koffie in het cafe tegenover het station. Voor Warrun werd speciaal een ijsje bereid, dit stond niet op de kaart, en Max kreeg zijn milkshake gelijk in een meeneembeker MET goedsluitende deksel: een omval veilig geheel.
Ik was zeer tevreden met de vulling van deze 33 graden hete dag. Na het drankje zijn we teruggelopen langs de winkels naar het busstation en naar huis gereden.
Branko is door zijn Fysio ingetaped en mag tot donderdag wegblijven. 

Woensdag: Vandaag is het weer weer eens compleet omgeslagen, maar dat weerhoud ons er niet van om iets te gaan doen. Werribee Open Range ZOO. En dan vooral de rondrit met de bus, lijkt ons wel iets voor vandaag; Michele met Jake en Amber gaan ook mee. Eigenlijk is dit weer wel heel leuk. Alle dieren gedragen zich heel anders dan andere keren zo zien we een giraffe lopen, 2 huppeltjes hollen en helemaal tot de grond buigen. Het mannetjes nijlpaard laat nu niet 2 neusvleugels zien, maar helemaal niets. HIJ is alleen in zijn hok te vinden met dit weer verteld de chauffeur, maar de neushoorns genieten van een modderbad.
Na de rit moeten wij terug  naar huis omdat Branko een afspraak voor de dokter heeft voor een verwijsbrief voor de fysio (waar hij al 2 dagen naartoe gaat. Dit is nodig om het aftrekbaar te maken voor de belasting).

Donderdag 21 februari
Zal ik met de fietskar of de tram en 1 buggy naar Mainly Music gaan deze morgen, vroeg een niet nader te noemen vrouw deze morgen aan haar man B.
Ik zou de fietskar nemen zei echtgenoot. B.
Ik dacht aan de tram en een buggy zij de vrouw die verdacht veel op mij leek, dan kan ik daarna naar het station in Essendon lopen en daar de trein pakken naar Albert Park, daar heb ik afgesproken met de ouders en kinderen van Parentgroup, die hebben we dit jaar nog niet gezien.
Waarom de argumenten van B. over zijn genomen door de vrouw en ze haar eigen gedachten die helemaal niet onredelijk waren niet meer onder de loep nam verteld het verhaal niet. Maar er volgt wel een geschiedenis…

Bij Mainly Music uitte de kinderen een ongebruikelijke hoeveelheid energie en bewogen mee met enkele liedjes, stonden op of lagen op de grond waar het nodig was en ze waren eigenlijk heel lief en schattig aan het mee doen. Dit nadat de kinderen grote stukken van de weg naar Music lopend naast de fietskar hadden afgelegd. Hierna ben ik naar de winkelstraat gelopen (met de kinderen met hun eten in de kar) waar we Michele met kinderen en Venessa (terug uit Japan) met dochters Emma (bijna 4) en Isabella (6 maanden) troffen. Hier was het even hard werken. 3 ouders en 6 uitgelaten kinderen (zou het door de chocolade milkshakes komen?), de verhoudingen waren een beetje zoek.
Het gedoe ontsnappend en met de jongens weer in het gareel gingen we op weg naar de trein, op ons eigen station.  Hier aangekomen waren de jongens helemaal klaar om met de trein mee te gaan. Maar….. de fietskar ging niet door het poortje. Nu overwoog ik even om hem eroverheen te tillen maar dan zou ik dat bij nog 2 stations moeten doen waar we overstappen en op de terugweg, dat zag ik niet zitten. Dus niet met de trein!
Ik heb nog heel even geprobeerd of Michele nog in de buurt was zodat de fietskar in haar auto kon en wij zonder met de trein konden, maar dat ging ook niet door. De optie van Warrun om de kar buiten het station te laten staan tot we terug kwamen vond ik niet zo veilig (ik heb geen enkel slot o.i.d. erbij normaal gesproken. En de opmerkingen van Max hielpen ook niet (“You moet kleine wagen meenemen. Papa zou fietskar niet meenemen. Papa zou buggy duwen”‘).

We zijn via het park naar huis gelopen en hebben de ontmoeting met onze vriendjes en vriendinnetjes van Parentgroup afgeblazen voor deze week.

Vrijdag 22 februari. Vanochtend had ik een tweede controle bij de opticien. Nu bleek dat de eerste keer, een maand geleden. Bijzonder rare resultaten had gegeven. Dit keer bleek alles heel normaal. 1 oog was wat achteruit gegaan het andere oog deed hard zijn best om te compenseren. Vandaar dat het ‘s avonds laat of boven een boek het wat tranen en wazigheid ging vertonen.
Nu de volgende vraag: Laat ik 1 glas vervangen? het werd me afgeraden omdat de huidige glazen niet van hier zijn moet mijn hele bril opgestuurd zodat ze kunnen kijken of een nieuw glas een beetje aansluit bij het oude glas dat blijft zitten en dan vooral gelet op de ontspiegeling erop. Je wilt niet met een bril lopen met 1 glas groenig ontspiegeld en 1 paarsig ontspiegeld, of blauwig. (weer zo iets waar je voor een emigratie niet bij nadenkt, net als de andere standaard maten voor matrassen zodat de ombouw van je bed niet meer past om nieuwe matrassen of de fietsenmakers hier die alleen (binnen)banden vervangen als je met een gat aankomt en ze niet plakken).
Dus 2 nieuwe glazen. Doe ik die dan in mijn huidige bril, of in een nieuwe. Het eerste is goedkoper maar als mijn huidige bril kapot gaat, en die kans is er met dit soort monturen na x jaren gebruik dan zijn die mooie nieuwe glazen vrijwel niet te hergebruiken omdat dit montuur erg afwijkt van wat hier nu in de mode is en te koop is.
Gevolg: We kiezen een nieuw montuur voor mijn nieuwe glazen. Over een week ofzo gaan we iets uitzoeken.

Verder lijkt het nu echt dat de zomer ten einde is. Ik moet ‘s avonds sokken aan tegen de kou en er is ook al regen gesignaleerd. Wel jammer dat dit het alweer was. Als het HEET is (33+ dan verlang je naar gematigd weer maar nu het er naar uitziet dat het herfst wordt missen we de zomer wel weer erg.)

Tegen de tijd dat we naar buiten gingen zag het er aardiger uit, maar we waren net de hoek om toen we alweer druppels voelden. De wolken waren niet indrukwekkend dus we zijn door blijven lopen. Niet naar het grote park zoals we van plan waren maar naar een parkje dichterbij  (het parkje met de crossbaan te bereiken door 3x rechts te gaan, voor wie zich wil orienteren).

Warrun was op zijn fiets en Max hadden we zo ver gekegen om ook zijn fiets mee te willen. Eerder die ochtend had hij verteld dat hij ‘auw’ aan zijn tenen had’ (gekregen) door een eerdere oefening om het ding te berijden. Nu, gewapend met deze kennis en een paar dikke stevige schoenen waren we vol goede moed dat het nu goed zou gaan.

Warrun wilde gelijk op zijn fiets en dit motiveerde Max ook om op de zijne de stappen. Hier voor de deur al. We vielen haast om van verbazing.  (nu hadden we hem ook een paaseitje beloofd als hij op zijn fiets een rondje zou rijden vandaag. Ben benieuwd hoe dat opvoedkundig in elkaar zit)
Helaas ging Warrun zo haastig door de bocht dat zijn blauwe fiets onder hem door heen en weer stuiterde en hij enigzins omkukelde. Nog voor ons tuinhek ging Max weer in de kar en de fiets op de drager.

In het parkje was het paaseitje echter nog niet uit de gedachten en er werd een tweede poging gewaagd. 1 rondje, mama hield vast en Warrun ging voorop.
Het is gelukt! Paaseitjes tijd!
Hierna 2 rondjes (voor Max, Warrun weeft zich vrolijk tussen de rondjes door, extra rondjes, achteruit, linksom, rechts om noem maar op), Mama liet af en toe los, maar Max moest het niet merken en het was weer eitjes tijd! (eentje per kind, niet eentje per rondje)
Hierna was het 3 rondjes en toen was het genoeg, de wolken kwamen weer dreigend aandrijven, de eitjes waren op, en de rug was volledig doorgebogen.

We zijn wat trots op onze jongens.

zondag 24 februari was het Moonee Valley Festival in het park. Reden voor het festival weet ik eigenlijk niet, ik geloof dat het gewoon voor en door mensen van de buurt is. Er waren stands, tentjes, attracties, eten, drinken, ijsjes, een video scherm een race paard met zo’n wagentje erachter, draaimolens, shows van plaatselijke gymnastiek verenigingen en Tai Kwondo clubs, De Footy club van de regio maakte zijn opwachting, alle partijen die je kan bedenken in de wijk waren er.
Wij kenden het van vorig jaar en gokten op eenzelfde opzet en liepen naar de ‘kinderhoek’ en ja hoor het was weer een  kinderhoek. We liepen gelijk tegen een autotje op dat gratis rondjes draaide. Warrun ging eerst met Branko. Daarna ging Warrun met Branko die ernaast liep en tenslotte was er nog een plekje voor Warrun toen Max en ik meegingen (Max wilde eindelijk ook mee). Via de boerderijdieren en een blik op de pony’s kwamen we bij de hobbyhoek. Hier konden de kinderen 1 gipsafdruk uitzoeken en deze versieren met verf en glitters. Warrun deed erg zijn best en maakte de gehele locomotief blauw. Max was al blij met zijn gipsafdruk en hield hem zorgvuldig in 2 handen vast, en heeft dit een hele tijd volgehouden. De kosten van dit onderdeel: een stempel op je hand.
Hierna is Warrun nog in een draaimolen met olifantjes geweest, dit kostte opeens weer 4 dollar, maar wij vinden als hij zoiets durft, dan mag hij. 
Hierna zijn we in een drafje doorgelopen naar de andere kant. Bij het verven en draaien had een softijs wagen gestaan en de jongens waren zeer geinteresseerd. Wij geven echter de voorkeur aan een lekkere schep chocolade ijs en nog een smaak die we met 2 lepeltjes met z’n allen delen op het grasveld.
We hebben nog even rondgelopen maar toen waren de jongens wel klaar met het geheel en duidelijk erg moe. We zijn naar huis gegaan.

Er was nog een attractie die de jongens leuk vonden; een spring-kussen / glijbaan. Voor dit ding moet echter ook 4 dollar neergelegd worden en een dik half uur in de rij gestaan terwijl we voor 6 dollar een binnen-speeltuin in kunnen waar ook zo’n ding staat en we de hele dag kunnen spelen. Vol beloftes het park verlaten, wij Nederlanders moeten een bezoek aan deze speeltuin plannen.

dinsdag 26/2: Deze keer met Bus en Tram naar playgroup. Het is eigenlijk wel leuk, grappig en heel goed te doen zo. Na de playgroup gelunched in het aangrenzende parkje waarna we rustig weer richting onze regio zijn gegaan met de tram.

Woensdag: Melissa die tot vorig jaar om de hoek van onze straat woonde was weer in Melbourne. Ze woont eigenlijk nog steeds om de hoek alleen even niet voor een jaar of 2.  Haar man is voor zijn werk in Oman en het hele gezin is meegegaan. Maar nu waren Melissa, Dhylan en dochtertje Anika bij haar ouders en samen met Michele en nog een moeder van hun parentgroup zijn we op bezoek geweest. 
Het was een heerlijke ochtend. De kinderen renden rondjes om ons en de tuintafel. Wij konden kletsen en een kopje thee drinken.

‘s Middags zijn we met zijn allen naar de brillenwinkel getogen om een nieuw montuur voor mij uit te zoeken. Het is een opticien met een groot kinderhart, 2 speeldozen en een poppenhuis. Nadat Max en Warrun de auto’s uit de speelgoedkist hadden gehaald, zagen ze het poppenhuis. Hier doken ze gelijk op en zijn heel zoet geweest gedurende het kijken,  zoeken en beslissen. 
De auto’s hebben het ook goed gehad, want die kregen een heerlijk diner geserveerd op stoeltjes aan een tafeltje, in het poppenhuis.
Uiteindelijk had ik een stuk of 7 brillen die wel konden en 3 waaruit ik echt wilde kiezen, en we waren het allemaal eens.

donderdag was een gewone Mainly Music dag en vrijdag was weer opvang.

Zaterdag 1 maart,  Deze ochtend gingen we weer eens bij de huisarts langs, en de jongens krijgen er steeds meer plezier in. Ik moest voor een follow-up voor al mijn piepjes en knarsjes in rug en schouder. Max wilden we even laten bekijken omdat hij een bobbel heeft naast zijn navel. Vol overgave stonden Zowel Max als Warrun met hun t-shirt omhoog hun buik te laten zien aan onze ietswat stille maar zeer glimlachtende huisarts die duidelijk geniet van onze jongens nu ze niet meer huilend de kamer ingesleept worden. Dat zij tegenwoordig een snoepje uitdeelt kan hierbij natuurlijk helpen.
Verder hebben we boodschappen gedaan en plannen gemaakt voor morgen. De autoshow bezoeken. Ik had weer kaartjes via zijn werk gekregen, we krijgen er eigenlijk altijd maar 1 per medewerker, maar ik had er eentje extra gekregen van mijn baas (ze houden me echt graag te vriend). Hier stond wel tegenover dat hij graag wilde ingaan op mijn aanbod om tijdelijk weer 40 uur te gaan werken. Het plan: Zodra we op, wakker, gekleed en gevoed zijn gaan we op pad. Zo moeten we er kunnen zijn als de beurs opent om 10 uur en is het nog niet zo druk.

Zondag 2 maart: De uitvoering: Iets later op, iets later weg, iets drukker op de beurs, we waren er tussen 12 en 3.

Nanette kwam tot het interessante inzicht dat dit de vierde keer op rij is dat we naar de Melbourne Auto-show zijn gegaan, we bijna3 jaar in Australie wonen, en we in Nederland nooit bij de Auto-RAI zijn geweest. Vorig jaar hadden we veel plezier van onze missie: het zoeken van een alternatieve familie-auto. Dit jaar hebben we hem aangepast tot: het zoeken van een kleine familie auto. Ik hoop van harte dat onze auto nog heel lang mee gaat, maar hij moet ooit vervangen worden dus kunnen we ons maar het best een beeld vormen. Sinds vorig jaar is onze behoefte om makkelijk een kinderwagen achterin te gooien een stuk minder geworden. Een volgende auto hoeft voor ons niet meer zo groot te zijn (en al helemaal niet zo groot als dat beest wat we nu hebben).

Het was weer bere-druk bij de autoshow, maar we hebben wel wat leuke dingen gezien; zoals 2 kleine jongentjes Dijkstra die vol overgave door gloednieuwe auto’s heen kruipen om vervolgens tegen ons te zeggen dat die auto leuk is (of juist niet). Jongens die heel enthousiast vertellen dat dat een ‘heel erg fast car is’ of ‘niet leuk’.  Ze pikten gelijk alle platte auto’s eruit met het commentaar ‘ Da’s een snelle auto’.
 Bij het rondkijken was er eigenlijk maar 1 kleine auto die wij wel zouden zien zitten als familie auto, en die winnaar is (puur op uiterlijk en prijs zoals die bij deze beurs was. Veiligheid was niet na te gaan terplekke) : De Honda Jazz. Deze auto was verrassend ruim van binnen (ook qua hoofdruimte) en toch echt niet groot van buiten. In vergelijking met andere auto’s van dit formaat echt zeer prettig, en dan ook nog eens erg goedkoop. Mijn persoonlijke verwachting is dat hij vreselijk rijdt, maar daar keken we niet naar.

Nu ik het toch over auto’s heb: ik was enige jaren geschokt toen ik de Holden SuperSport zag rijden waar doorleuk ‘SS’ op de zijkant staat met een lettertype wat wel heel lijkt op een SS logo van zo’n 70 jaar geleden uit een niet nader te noemen stuk Europa. Blijkbaar hebben Australiers niet zo heel veel band met de gebeurtenissen in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ik kan me niet voorstellen dat een dergelijk logo of afkorting in Nederland door de beugel zou kunnen.

Als kleine voetnoot: De jongens hebben de hele dag hun broek droog gehouden en netjes het toilet gebruikt, ik ben heel trots op ze!

Maandag 3 maart, De jongens waren weer heel enthousiast dat ze naar opvang mochten. Terwijl ik met de tassen van de kinderen, mijn tas, zonnebrillen, hoedjes en de sleutels in mijn zak de deur achter mij dicht trok, sloeg de twijfel toe. Ik had in mijn zak gevoeld of daar de sleutels zaten, en er zat iets en het rammelde, maar toch knaagde er iets, en toen ik door het glas terug keek wist ik wat. De sleutels zaten in de deur, met de auto sleutel eraan vast. In mijn zak rammelde 2 doosjes met Smarties.
Daar stond ik dan met lange broek en vaal shirt, aangeschoten om de kinderen bij opvang af te zetten zodat ik terug naar huis kon om wat slaap in te halen (het bleek wel dat had ik nodig). Wat eerst? De kinderen naar opvang, dat gingen we doen en dat kon nog steeds gedaan worden. Met de bus, de jongens vonden het heel spannend en vertelden bij opvang honderd uit over hun avontuur. Max bracht mij nog even terug naar de deur van de kamer, ik kon wel gaan nu.
Vervolgens dook ik weer in mijn tasje. Er was tenslotte  al een reddende buskaart uitgekomen, wat meer kon ik vinden? Een telefoon met nog een heel klein beetje batterij, even Michele bellen om mijn leed te delen.

Michele zou deze morgen een andere moeder bezoeken met kinderen, baby en een nieuw huis maar deze had net afgebeld en ik was van harte welkom bij haar thuis.

Ik had een paar opties. Met OV (ik had nu toch een buskaart die nog 2 uur geldig was) richting Port Melbourne zodat B. mij een sleutel kon geven. Ik zou dan wel eerst wat kleding moeten kopen want zo’n reis ondernemen in zwarte broek en donker dik t-shirt met lange mouwen terwijl de weersverwachting 38 graden was was geen goed vooruitzicht. Het kopen van andere kleding wel…. ik had al een idee want ik had een aardig blousje zien hangen in de winkelstraat….
Michele had echter een geldbesparende oplossing. Ik kon haar auto lenen om naar Branko te rijden, de sleutels op te halen en weer terug te komen. Enige wat ik even moest doen was tanken, en zelfs daarvoor kreeg ik geld mee.

Uiteindelijk was ik om 1 uur weer thuis met de sleutels van Branko, ik had even rustig aangedaan bij Michele thuis en ik  ben de hele dag bezig geweest de verloren uren in te halen, de verloren slaap heb ik niet meer ingehaald. 

Dinsdag 4 maart, Weer zijn we met de tram naar playgroup geweest en na playgroup lunch genuttigd in het aangrenzende park waarna we met de tram door zijn gereden naar de winkelstraat. Hier heb ik een nieuwe plek uitgeprobeerd voor een kopje koffie. Deze plek heeft potentie laten we zeggen. Het heeft een redelijk grote binnenplaats waar we rustig kunnen zitten (als we er  niet komen als alle kantoren lunchpauze hebben) de uitbaatster heeft een jaar in Einhoven gewoond en kreeg zowaar een reactie van Max en Warrun toen ze in het Nederlands tegen ze praatte. Het enige nadeel is: ze verkopen geen milkshakes of koude chocomelk. Wel weer warme en daarvan hoefde ik er maar 1 te betalen ook al bestelde en kreeg ik er 2. Een leuke plek voor een ontbijtje denk ik zo, nu we richting verjaardag van Branko gaan.

Deze ochtend gingen we eerst naar het kinder-ziekenhuis voor Warrun (controle). Warrun vindt de dokter wel leuk dus die ging graag mee. Onderweg naar het ziekenhuis werd ik 3 keer gebeld door mijn oude baas die moest een presentatie geven over mijn werk en had wat hulp nodig bij het opzetten van het geheel. (tja dan moeten ze die vergaderingen maar beter plannen).

In het ziekenhuis aangekomen vond Warrun het al minder leuk want er was op de verdieping waar wij waren GEEN speelgoed te vinden (in een kinderziekenhuis!). Nadat we bij de kinderarts waren geweest vond Warrun het al helemaal niet leuk meer wat bij binnenkomst zagen Max en Warrun gelijk een grote mand speelgoed, maar Max mocht wel spelen maar Warrun moest even onderzocht door de arts en moest dus stil blijven zitten. Hij vond het totaal onrecht!

Na het bezoek aan de arts zijn we naar de McDonalds op de begane grond gegaan vanwege het grote speelrek. Daar hebben de jongens zich nog even goed vermaakt en kreeg Nanette de kans om een koffie te scoren. Ik moest van de jongens mee naar boven klimmen, wat met mijn stijve rug (nog steeds) een hele ervaring was.

Vervolgens was het tijd om naar de dierentuin te gaan waar we Michele ontmoette. Het was het type bezoek waarvan ik me eigenlijk alleen nog herinner dat we erg lekkere aardappelschijfjes gegeten hebben bij ons bezoek aan het cafe, maar ik kan met niet echt meer iets van beesten herinneren… ik geloof eigenlijk ook dat we vrijwel direkt naar de speeltuin zijn gegaan…

Ik heb vervolgens van Michele een lift naar huis gekregen zodat ik daar wat kon klussen en opruimen. Nanette is met Sue in de dierentuin gebleven (en met Warrun, Max en Courtney natuurlijk)

Woensdag 5 maart, Branko heeft zijn woensdag 3 maart beschreven, en het komt wonderwel overeen met de mijne….
Eerst naar het kinderziekenhuis. Daarna naar de speeltuin van de Mc Donalds. Toen we bij de opticien waren vroegen we haar wanneer, of en hoe we de kinderen moesten laten testen. Zij zei dat er een paar dingen zijn waar je op kan letten, zoals dat je langs een McDonalds kan rijden zonder dat de kinderen reageren op de meters hoge M. Da’s een teken dat ze het allemaal niet meer zo goed zien. Nu kunnen gewoon langs een McDonalds rijden zonder gezeur over een M en het eten dat dat met zich meebrengt. MAARRrrrr iedere glijbaan wordt ons wel nauwkeurig meedegedeld en zeker als het er 2 zijn…. Dat houden we dus maar als test.

Vervolgens naar de dierentuin, hier  troffen we Michele en een moeder met zoontje van Playgroup. Wij hadden eigenlijk kaartjes voor een activiteit van de dierentuin, Toddlertime, door ons doktersbezoek konden wij niet en had ik de kaartjes aan Michele gegeven. Zij had zich zonder ploblemen aangemeld (ze  stonden eigenlijk op naam) en na het verzamelen, en beginners-praatje had ze moeten verzamelen in 4 groepen. na een tijdje werden 2 groepen  meegenomen  voor een soort rondleiding met verhaaltjes. Deze toddler time activiteit is speciaal voor kinderen van 2 tot 5 jaar. En na 10 minuten wachten heeft Michele het opgegeven en is zelf de dieren gaan bekijken. Ik geeft haar groot gelijk.  Hoe lang kan je met 2 kleine kinderen midden in de dierentuin stil blijven staan. 
Na de speeltuin zijn we het reptielenhuis doorgelopen, en nog een keer het reptielen huis doorgelopen waarna de moeder met zoontje weg moest, Branko moest met Warrun naar de wc en Sue belde dat ze net was aangekomen. Parentgroup had nl ook deze dag in de dierentuin afgesproken, en alleen Sue en ik konden. Na een kopje koffie /  chocomelk en de frieten van Branko zijn Michele en Branko vertrokken en hebben Sue en ik met de jongens en Courtney de apen en Olifanten bekeken. Sue vond het prachtig en  onbegrijpenlijk wat Warrun  en Max allemaal deden, rondrennen, over plassen springen, niet naar haar luisteren etc.

‘s Avonds waren  de jongens aardig moe maar moesten natuurlijk nog wel even spelen. Ze hebben hun boek ‘file’ een tijd geleden al in tweeen gescheurd en reden el met hun eigen stuk ‘file’ rond. Om duidelijk te maken wanneer ze naar bed moesten zeiden we dat als de bel ging zij naar bed moesten. De bel had de vorm van onze mechanische wekker en op de foto is de reaktie van de jongens te zien toen die af ging. Verbaasd maar zeer geinteresseerd. Sindsdien vragen ze erg vaak of de wekker weer gaat voordat ze naar bed gaan.

en hadden geen probleem gehad met naar bed gaan als ze niet een manier hadden gevonden hoe ze met een hele rij auto’s konden rondrijden.

Donderdag 6 maart. Mainly Music wordt steeds leuker. Vooral Warrun kruipt meer en meer uit zijn schulp en stampt en klapt als de liedjes er om vragen.
In de middag had ik de Playdough eens op de grote tafel gelegd en dat beviel goed.

Vrijdag 7 maart.
Vandaag kreeg ik een BRIEF van de mensen met wie ik een maand geleden een gesprek had over een baan. In de brief werd ik bedankt voor de interesse in het bedrijf en teleurgesteld dat mijn sollicitatie onsuccesvol was.
Vol ongeloof belde ik Michele dat ik een BRIEF had gekregen. Zij vond het niet raar, da’s Australie. Heel gewoon. Mag zo’n beetje blij zijn dat je nog iets hoort, ook na een gesprek kan zoiets nog gebeuren.
Branko was vroeg thuis en kon mee de jongens ophalen van opvang. Dit is altijd een hele verrassing voor ze. Branko moest alles zien, inclusief de eieren en keukentjes die ivm het paasthema in de kamer van de 4-jarigen staan. Ook kregen we in geuren en kleuren te horen dat niet alleen Warrun maar nu ook MAX(!) die ochtend helemaal zelf op de wc niet alleen een plas maar meer had  gedaan. Hij had het resultaat aan alle juffen willen laten zien.  En nu nog stond hij met zijn armen wijd afmetingen aan te geven.
Thuis gekomen kregen de jongens een cadeautje voor deze nieuwe grote (helaas tot eind maart eenmalige) ontwikkeling.
Die avond waren er nog meer cadeautjes een doos van opa en oma! Helaas pas na openmaken bedacht ik dat ik was gewaarschuwd en dat er een cadeau voor Branko in zat voor zijn verjaardag. Hij vond het gelukkig niet erg en heel leuk om zo  verrast te worden. Voor de jongens zaten er ook cadeautjes in en voor allemaal een pakje met verschillende broodversiersels van ‘De Ruiter’. En hiermee werd gelijk gespeeld en verdeeld en gekozen en vol verwachting kon men naar bed omdat het doosje voor de boterham van de volgende ochtend al klaar stond. 

Zaterdag  8 maart. Branko was ‘s morgens met de jongens opgestaan en ze flink verwend door zijn grote lego hijskraan van de plank te halen. De verhalen vertellen dat de jongens erg onder de indruk waren en heel lief en voorzichtig het ding onder handen namen.

Na een middagslaapje van Branko leek mij een mooie dag om Branko eens te laten delen in alle Arts and Crafts pret die wij hebben.
We begonnen met verven. Het is leuk om te zien hoe verschillend de jongens zoiets aanpakken. Warrun koos Blauw en ging vol overgave aan de slag.
Max wilde  alle kleurtjes open en had een preciezere bedoeling die hem aardig wat frustratie oplevert omdat hij nog niet zo handig is. Na het kleuren moesten handen en voeten overgetrokken worden.
Vervolgens kwamen de plakkers op tafel en mochten tissue dozen versiert worden. Branko ging helemaal los en vond dozen, lades en stoelen die beplakt konden worden.
Na de plakkers was het tijd voor kraaltjes en pasta, rijgen, sorteren, overgooien, verdelen, potjes vullen, de mogelijkheden waren eindeloos. 

Zondag 9 maart (door Branko:). Het is officieel herfst, sinds 1 maart al. Maar het is nu weer een weekje rond de 30 graden, en we hebben de kans gegrepen om weer eens te gaan zwemmen! Dit keer hadden we Warrun en Max omgekocht met chocolade-eieren om ze hun zwembandjes (om de arm) te laten dragen. Eentje vooraf om droog te oefenen, en eentje na afloop als ze ze in het water hadden gedragen.

Toen we in het zwembad kwamen wilde Max geen zwembandjes (ook al betekende dat dan geen chocola) en Warrun wel. Ze waren bijna niet te houden en zijn onmiddelijk het ‘diepe’ bad in gegaan (70cm) en wilden beide pertinent zonder hand vast het hele bad doorkruisen, met alleen hun hoofd nog boven water. Uiteraard kon ik dit zeer luidruchtig toejuichen, zeker omdat ze tot nu toe al panisch werden van een klein beetje een nat hoofd. Vandaag was het anders, er moest los gestapt worden, en er moest op onze rug gezwommen worden in het ECHT diepe (daar waar wij ook niet meer kunnen staan).
Tegen deze tijd had Max wel besloten dat hij de bandjes om wilde en liep vrolijk gevleugeld rond.
De jongens (incluis mijzelf) hebben bijna 2 uur in het water doorgebracht totdat de kleintjes het bijna koud kregen (de temperatuur was beneden de 30 gezakt). Gelukkig was het in de zon nog lekker warm en zaten we al snel gezellig in een zonnig plekje op te warmen,  te eten en naar de andere mensen in het zwembad te kijken.

Ik ben vreselijk trots en blij dat Max en Warrun zo’n goede dag hebben gehad in het zwembad.

Maandag 10 maart. Branko en een heleboel andere mensen hoeven vandaag niet te werken ivm met ’Labour Day’.
Het was nog steeds redelijk warm en een mooie dag om naar het Museum te gaan. Ik geloof dat de jongens dit onderling hadden besloten.
In het museum liepen we tegen Anna, Travis en Bailey aan en die kwamen we geregeld weer tegen bij de verschillende  onderdelen van de kindertentoonstelling.
De gebruikelijke route werd afgelegd: Kinderhoek, buiten,  wc, kinderhoek, stuk met bomen en vissen, hollen over de om hooglopende delen, roltrappen uitproberen, nog een keer naar de wc en uiteindelijk naar huis.  

woensdag 12 maart : We gingen met zijn allen op weg, en onderweg vroegen we hoe Warrun en Max zich wilden verdelen: Max wilde met Nanette mee naar de groenteboer om fruit uit te zoeken, en Warrun wilde met Branko mee om wat bier te kopen voor een collega. Deze collega had namelijk uit staal een mooie basis gemaakt voor onze sinaasappelpers (de huidige is doormidden aan het breken).

Warrun vermaakte zich wel maar was het niet helemaal eens met de flesjes die ik had uitgezocht (de beugelfles Grolsh vond hij een beetje te saai). Nadat we het bier in de auto hadden gezet gingen we tot verbazing van Warrun verder naar de groenteboer.

Bij de groenteboer was het feest. Max pakte alles wat hij herkende en legde het in het mandje om mee naar huis te nemen. Als hij het niet kende, vroeg hij “Broccoli?” en legde het vervolgens met de juiste naam die ik gaf in het mandje. Toen Warrun en Branko erbij kwamen gingen ze nog een keer de winkel rond om e.e.a. aan te wijzen en te benoemen. Niet heel veel later stapte ook Michele binnen met Jake en Amber. Het feest was compleet.
Na de fruitwinkel is het vrijwel altijd (als we met de kinderen zijn) koffie bij Gloria. Hier troffen we ook Venessa met haar 2 dochters.
Na de koffie ging ieder weer zijns weegs. Ik kon mijn bril ophalen, maar ergens tussen het uit het rek pakken, verzenden voor de glazen en de terugkeer in de winkel had iemand er flink op gestaan (denk ik) want het hele stuk bij de neus zat scheef. De verkopers waren niet zo overtuigd, maar als het mij stoorde konden ze wel een nieuw montuur bestellen en dat hebben ze gedaan.

Hierna was het nog niet gedaan met de pret. Aangezien het weer eens midden in de 30 graden is (dat krijg je als je op 3 maart verzucht dat de zomer over is en dat je het gelijk KOUD hebt en ‘s avonds dikke sokken aan moet en je je afvraagd of je wel genoeg van de zomer hebt genoten) was het een mooie dag om naar het zwembad te gaan. Branko ging met Max en Warrun en ik bleef thuis voor klusjes en koken.
Michele en kinderen voegde zich bij de mannen.

Branko: Michele gaat meestal zwemmen in het zwembad in Queen’s Park (vlakbij ons huis), maar wij hebben een voorkeur ontwikkeld voor het zwembad in North Melbourne (waar Derek en Mandy vroeger woonden). Michele wilde het graag eens gaan proberen en zodoende vertrokken we daarheen per auto. Onderweg was ik compleet overdonderd door de drukte van het verkeer; ik rij blijkbaar niet zo vaak auto op een doordeweekse dag. Halverwege was er een ongeluk gebeurd waarbij 2 brandweerwagens, 2 ambulances en een politieauto stonden dus daar keken de jongens hun ogen uit. We zijn gelukkig wel veilig aangekomen in het zwembad.

Daar aangekomen zei Michele gelijk dat we misschien toch beter naar Queen’s Park hadden kunnen gaan, maar zodra ze in het water kwam nam ze dat gelijk terug. Het water was veeeeeel warmer en daardoor konden de kinderen het veel langer volhouden in het water. We hebben korting gekregen omdat ‘het zo druk was’ die middag. Dat wil zeggen: We waren met nog 1 andere moeder in het ondiepe zwembad en er was een schoolklas in het diepe bad. Normaal is het hele zwembad stampvol als we er een heen gaan.

Michele en ik waren zeer tevreden over de middag; we hebben ons allemaal erg vermaakt, het was heerlijk weer en zeer gezellig. Nanette heeft wat gemist.

Omdat je je na een paar uur zwemmen helemaal gaar voelt vroegen we Michele om bij ons mijn maaltijd te nuttigen zodat zij een rustige avond had. De kinderen genoten van elkaars gezelschap.

Donderdag 13 maart  Na Mainly Music leek het mij leuk om naar het speeltuintje op het strand te gaan. Natuurlijk niet voordat ik even was gestopt voor wat chocolade eitjes en een kopje koffie bij de snoepwinkel. De jongens kunnen hier op het terrasje naar de snelle auto’s, jeep’s en trams kijken die langs komen terwijl ik mijn latte drink. (Sinds de auto-show moeten de jongens alle snelle auto’s bespreken en Jeeps zijn favoriet dankzij kleine Lego autotjes die je gratis bij een doos kinderkoekjes kreeg)
De speeltuin op het strand was een goede plek op deze warme dag. Met een koel briesje van zee is het er altijd wel aangenaam. Helaas waren de kinderen nog uitgeput van het van zwemmen gisteren (Jake en Amber waren dat ook want die waren niet eens toegekomen aan het bezoeken van Mainly Music). We hebben het even uitgehouden op het strand en toen worstelden de vermoede, en 1 natgeplast, lijfjes zich terug naar de auto. We zijn even langs papa gereden voor een flesje koel water en toen was het naar huis voor een hele rustige middag met een filmpje.

Vrijdag 14 maart.  Nadat de jongens juichend naar opvang waren gegaan, eindelijk mochten ze weer, zo vroegen al de hele week iedere ochtend:”is het vandaag ‘spelen Elmo’ dag?” (Spelen Elmo omdat ze een tas met Elmo erop meekrijgen met hun kleertjes erin en spelen omdat ze gaan spelen), belde deze ochtend de brillenwinkel dat mijn nieuwe montuur was binnengekomen, ik kon het even bekijken voordat ze de glazen over gingen zetten. Nu heb ik dus eindelijk mijn nieuwe montuur en hoeft mijn linker oog niet meer dubbel werk te doen omdat mijn rechteroog het niet goed kan zien.

Weken geleden had Michele ons meegevraagd voor een uitje deze avond. Haar argumenten: Als je in Australie wilt wonen en inburgeren moet je ten eerste een echte fundraiser meemaken en ten tweede moet je een trivia avond meemaken. Nu had zij ‘toevallig’ vandaag een trivia avond om geld te verzamelen voor de tennisclub waar haar man les geeft .
Onderliggende reden was dat ze niet bij zo’n avond in haar eentje wil zitten, ze niemand heeft die mee zou willen en ze niet weg kan blijven gezien de functie van haar man. Onder het mom gedeelde smart is halve smart gingen we mee.

Sue was zo aardig om deze avond op W&M te passen. Na een hele dag opvang met een middagslaapje zijn ze meestal niet voor 8 aan  hun bed toe (vinden ze zelf). Om het Sue wat makkelijker te maken (wij zouden om 7 uur het huis verlaten) had ik gevraagd of ze bij opvang de jongens niet wilden laten slapen met het idee dat ze uitgeput in hun bed zouden vallen.
Helaas…. We waren nog niet de deur uit of Sue zag 2 voetjes onderaan de trap. Sue heeft ze weer in bed gelegd, en nog een keer, en nog een keer kie-ke-boe gespeeld en nog een (twee..drie?) boekje voorgelezen (de jongens waren zo lief een Engelstalig boekje te kiezen) en ze zijn nog een keer toegedekt en ingestopt door Sue en toen was het eindelijk rustig en stil.
Sue bekende dat ze het eigenlijk niet zo erg vond, eindelijk had ze wat interactie, grapjes en aandacht van de jongens. Meestal gedragen ze zich verlegen, nu waren ze erg lief en leuk geweest.
En ik denk dat het ook wel leuker is als je op kinderen oppast dat je zo nog even ziet en ze nog even leuk doen. Anders zit je ook maar in zo’n vreemd huis te wachten tot je weer weg kan.

Nanette’s Trivia ervaring: De avond was een hele ervaring. Er waren werkelijk mensen die het zeer naar hun zin hadden, anderen waren zeer bedreven in het trivia gebeuren en wij vonden het leuk om samen eens het huis uit te zijn en wat tijd door te brengen met Michele en haar man.
Het gebeuren was ingedeeld in 5 rondes met een stuk of 12 vragen. Iedere ronde had een onderwerp, sport, muziek, tv en musical, algemeen. Na een muziek fragment of geestig verhaaltje werd een vraag gesteld en op je blaadje (1 per tafel) moest je het antwoord kiezen uit 1 van de opties.
Na de vragen ging het blaadje naar de andere tafel, scores werden opgeschreven en het was tijd voor een intermezzo. Vanuit de groep werden mensen geselecteerd die een dansje deden, liedjes zongen of iets anders ter vermaak. De winnaar mocht met een fles bubbels weer gaan zitten.
Wat leuk was gedaan (vond ik) is dat iedereen een naam van een bekend iemand kreeg bij binnenkomst. Zo kon de spreekstalmeester grapjes maken over personen zonder persoonlijk te worden, je had tenslotte de personage niet gekozen en je had er niets mee te maken behalve dat je die persoon op je naamplaatje had. (Nanette was Monica Lewinsky, en Branko was Bill Clinton)

Branko’s ervaring: Wijzelf hebben ons goed vermaakt bij onze eerste ‘Trivia Night’. Stel je voor een soort grote kwis waar 8 groepen mensen hun kennis testen op diverse vlakken. Diverse malen keken wij elkaar vol onbegrip aan omdat het om toch wel erg Australische begrippen ging, maar al met al hebben we het goed naar onze zin gehad. De sfeer had was weg van een bingo-avond waar ook af en toe wat mensen voor het hele publiek even raar moesten doen. Het was een beetje verontrustend dat sommige mensen de indruk gaven dat dit de avond van het jaar was voor ze, en dat ze echt zelden zoveel plezier hadden. Daarentegen wel weer prettig dat ze niet zoveel nodig hebben

Zaterdag 15 maart: Branko en de jongens brachten de ochtend spelend door terwijl ik even goed uit kon rusten. Ik rust nooit echt uit in de nachten dat het boven de 20 graden is en kan een paar uurtjes op zaterdagochtend goed gebruiken.

Die middag moest ik even naar de winkel, niet dat we veel nodig hadden, maar wel melk en we kunnen niet zonder melk de dag door. Verder stond er deodorant, vla en ham op het boodschappenlijstje zodra de jongens doorhadden dat ik wegging wilden ze mee, en dat mocht wel. Ook wilden ze hun wagentjes van de Bunnings mee, ook dat mocht. Branko moest natuurlijk ook mee, anders is het hele overzicht kwijt.
In het winkelcentrum stoven de jongens naar de winkel, er was geen tijd voor de draaimolen of de speelauto voor de ingang. Boterham kopen! dat was het plan.
De jongens hebben ‘Boodschappen doen’ verbasterd tot  ‘Boterham kopen’, geen idee hoe. We maken ons eigen brood dus ik koop nooit boterhammen wel weten ze dat als iets op is we nieuw moeten halen in de winkel, ‘ even kopen’, zeggen ze dan.

In de winkel ging Branko met de jongens op pad naar de deodorant  terwijl ik melkpakken in mijn wagentje laadde. De jongens zagen echter pindakaas, die moest in hun bakje. Neem maar mee, dachten wij  als we het nu niet kopen moet het  over een week dus het maakt niet uit, Terwijl Max lekkere koekjes in stond te laden in zijn bak vond Warrun een echt brood en een pak Sinaasappelsap “I LOOOOVVVE this one’ Zei hij en hup het ging in zijn karretje. Hoe hij erbij komt weten we niet want zoals gezegd wij kopen geen brood en hetzelfde geld voor sinaasappelsap, dat persen we vers. Die 2 gingen dus weer terug, maar het broodmeel dat in de aanbieding was ging wel mee, en de gebraden kip die naar Branko lonkte mocht ook mee naar huis, en daar bleef het niet bij. Zodoende kwamen wij thuis met melk en deo en een kassabon van 150 dollar. We hebben een erg leuke middag gehad.

Die avond gingen wij buiten aan tafel zitten met onze gebraden kip, verse broodjes, maiskolven en sla. Branko was wat fliebertjes kip aan het lospeuteren toen Max wees ‘ ik wil die’. En dat was een poot. Warrun wilde de andere. En ze maakten het waar. De kleine mannen die nog niet zoveel maanden geleden overtuigd vegetarier waren kluifden ieder op een kippenvleugel, ondertussen achterloos de botjes in mijn sla deponerend.

Zondag 16 maart: Het was nog steeds goed weer om te zwemmen, en dat zijn we gaan doen. Dit jaar stond de wind niet zodat we in Noord-Melbourne de Grandprix Formule 1 geluiden hoorden vanuit voorbij het centrum, maar het was wel grappig te bedenken dat we precies een jaar geleden ook in het bad waren terwijl de GP bezig was. Verschil was dat de jongens zich nu enorm vermaken, rondspringen alsof ze nooit anders gedaan hebben en met hun zwembandjes om op onze rug ons via de oren in richting sturen die we eerder niet bedacht hadden.

Het enige wat we nog van de GP hebben gehoord waren de straaljagers die voor een demonstratie over het circuit kwamen vliegen. Blijkbaar maakt een straaljager toch meer lawaai dan een GP raceauto.

Maandag 17 maart, het was vandaag een hele hete dag, 43 graden op zijn maximum en het was al heel snel boven de 30 deze dag en het duurde heeel  lang voordat het weer onder de 30 was. Ik geloof dat het zelfs dinsdagochtend om 5 uur nog 26 graden was.
Maar we zijn hier niet om te zeuren. Ik had genoeg werk te doen achter de computer en normaal gesproken krijg ik het koud als ik zo lang stil zit en zit te typen dus eigenlijk was dit weer wel goed voor me.
Nadat ik de kinderen bij opvang had gebracht, netjes voor 8′en zodat ze nog mee kunnen eten van het ontbijt dat geserveerd wordt ga ik gewoonlijk langs de groentewinkel voor wat groente en veel fruit en daarna naar Michele voor een kopje koffie.
Branko was om half 6 al thuis maar na een dag in een koel kantoor had hij niet de behoefte om de kinderen op te gaan halen bij opvang (alhoewel hij dit altijd wel heel leuk vind, hij had vooral geen behoefte aan het volgende stuk:) en bij Michele, Jake en Amber in een koel huis te gaan schuilen. Om 8 uur reden we terug naar ons huis, het was niet koeler maar echt tijd om alle kinderen in bed te stoppen.

Dinsdag 18 maart, HOERA we gaan weer naar playgroup. Als ik aan de jongens vraag wat ze willen doen, dan zegt Max steenvast ‘Park’ en Warrun ‘Playgroup’, dit nadat ik ze teleur heb moeten stellen dat ze niet naar opvang gaan die dag.
Vandaag was het weer playgroup en aangezien we daarna meestal naar het park gaan kon Max zich ook wel schikken voor dit plan.
Bij playgroup was duidelijk dat de lange dag van gisteren nog niet helemaal uit het systeem was geslapen. Vooral bij het knutselonderdeel waren de jongens niet gemotiveerd te krijgen TOT ik zei dat het mandje dat ze maakten voor paaseitjes was, CHOCOLAde paaseitjes, toen gingen de jongens ijverig aan de slag. Eerst 2 oogjes op het konijnenhoofdje en toen…. niet zoals de anderen glitters kleurtjes en andere versiersels, nee…. nog meer oogjes. Bij het inelkaar vouwen van de mandjes heb ik hier en daarnog wat oogjes erafgepulkt en deze aan de anderen gegeven. 
Na het plakken was het even buitenspelen voor de kinderen omdat Michele zich in een konijnenpak moest hijsen. Opeens stond er dus een konijn voor de deur van het huisje en die gaf iedereen een eitje. Hierna mochten de kinderen naar binnen om met hun mandje meer eitjes te zoeken.  Warrun en Max snapten vrij snel wat de bedoeling was. Het is toch grappig om van deze kleine kinderen bezig te zien. Als ze 1 eitje vinden bij de tafel dan blijven ze zoeken bij de tafel en een ouder moet ze erop  wijzen dat er misschien wel iets bij de banken te vinden is en als ze daar dan iets gevonden hebben en daar zijn blijven zoeken dan moet weer iemand heel hard, O, kijk nou! roepen op de volgende plek waar iets ligt. (op de foto’s Warrun en Max met hun mandjes). De rest van de middag hebben we het rustig aan gedaan. We hebben vooral met de lego gespeeld. Warrun was tevreden met de parkeergarage die ik gebouwd had (ik dacht dat het heleboel tunnels naast  elkaar waren). Max niet, die wilde hoger en dichter en langer en is zelf aan de slag gegaan.

Het begin van deze week is erg warm geweest en de nacht van maandag op dinsdag is het ook nauwelijks beneden de 30 graden afgekoeld. Vandaag was het ergens rond de 25 graden dus heeeeerlijk weer om naar buiten te gaan. Toen de jongens ons wekten (pas om kwart voor acht!) waren ze al helemaal door dolle heen en er duidelijk aan toe om naar buiten te gaan. Ze hebben nog wel een tijdje zitten spelen maar tegen het eind van de ochtend zijn we vertrokken richting Queen’s Park waar ik Michele en Vanessa ontmoette.

 De kinderen hebben heerlijk gespeeld terwijl wij rustig aan een tafeltje zaten en de boel een beetje op afstand bekeken. Het was zo fris (relatief) dat we zelfs af en toe even in de zon gingen staan om op te warmen.

Nanette was ondertussen even wat boodschapjes aan het doen, en zodra die klaar was gingen we allemaal naar de plaatselijke bibliotheek. Voor zover we ons kunnen herinneren zijn Warrun en Max daar pas 1 keer eerder geweest en dat is lang geleden. Ze hebben een heleboel boeken gelezen,  en een beperkte selectie hebben ze door een van ons laten voorlezen. Op een bepaald moment kwam er een wildvreemd jongentje naar me toe en die legde ook doodleuk een boek bij mij op schoot om voor te lezen. Het is me wel vaker opgevallen dat op speelplaatsen ik ook als een soort magneet werk voor kinderen, en ik weet niet of ik dat nou als compliment moet opvatten of niet.

Nadat we uit de bibliotheek vertrokken ging Vanessa naar huis, Michele ging met Nanette, Jake en Amber wat boodschappen doen en een milkshake halen, en ik ging met Warrun en Max naar de crossbaan/speeltuin om de hoek bij ons thuis. Warrun het had al vanaf vanochtend over die crossbaan gehad dus hij was zeer in zijn nopjes. Eerst gingen beide kereltjes flink tekeer met hun (eigenlijk veel te kleine) auto’s, en daarna zijn ze beide op hun fiets (met maar 2 wielen!) gestapt en rond gaan rossen. Zelfs Max is op zijn fiets gestapt en heeft het geprobeerd. Na een tijdje gaf hij het op en ging liever eten. Terwijl ik rustig bij hem zat terwijl Warrun de heuvels van de crossbaan onveilig maakte zei hij geheel uit zichzelf dat hij het nog een keer wilde proberen! Ik was zeer blij verrast, meestal geeft Max het bij de minste tegenslag volkomen op, maar nu niet! Hij stapte op zijn fiets en was blij met mijn suggestie om het gewone fietspad te proberen i.p.v. de crossbaan. Na een stukje fietsen (en een druk langs flitsende Warrun ontwijken) werd er overgestapt op de schommels, en van daaruit lag de rest van de speeltuin onder handbereik.

Nanette kwam tegen kwart voor 3 naar deze speeltuin toe waarna we naar huis zijn gegaan omdat ik later die middag een afspraak had met Simon (mijn oude baas) om te gaan kayakken! (yakkin’=zeg ‘jek-in’).

Om 4 uur was ik bij zijn kayak-club en daar heeft hij me op sleeptouw genomen in een kayak. Nou ben ik ooit een op een kayak vakantie geweest in Denemarken, maar dat waren toch wel ERG andere kayaks dan deze. De stabiliteit van een kayak blijkt omgekeerd evenredig met de snelheid die je er mee kunt halen. Hij wilde voor mijn plezier een ‘tobbe’ pakken maar ik zei dat hij het me niet al te makkelijk moest maken en dolenthousiast pakte hij toen een kayak waarin hij samen met een teamgenoot peddelt. Nadat we ons in deze boot hadden gesettled (ENORM wiebelig) en hij redelijk tevreden was dat we niet waren omgekiept gingen we voorzichtig op weg. Regelmatig riep hij dat ik zo lekker stabiel was en dat het goed ging dus hij nam me mee naar een paar mooie plekjes. Het hoogtepunt van de tocht was zonder enige twijfel de kolonie Grey-headed Flying Foxes, ofwel ENORME vleermuizen; en veel ook, heel veel. Ik herinner me dat tijdens onze vakantie in 1999 deze kolonie erg veel indruk op me had gemaakt toen hij nog in de botanische tuinen was. Nanette was er al achter gekomen dat de kolonie was verwijderd, maar we hadden nooit de moeite genomen om uit te zoeken waarheen. Bij deze wil ik mijn excuses aanbieden aan iedereen die bij ons op bezoek is geweest en dit niet heeft gezien (omdat wij te suf waren om uit te zoeken waar die beesten zaten), want het is eigenlijk vlakbij en het is heel erg indrukwekkend… zeer de moeite waard als je in  Melbourne bent (en je hoeft er echt niet voor het water op). Vanuit de kayak is het prachtig om deze grote beesten over je hoofd te zien vliegen en de duizenden stemmen te horen zodra je de bocht om komt. Klein nadeel is weer dat je wel een beetje je hoofd erbij moet houden in zo’n wiebelige kayak, dus je helemaal vergapen is er niet bij.

Al met al heb ik erg genoten van de kayak trip (9km volgens mijn gids) maar ik vrees dat ik morgen vanwege spierpijn niet zoveel meer kan bewegen. Ik zit nu te overwegen of dit een aktiviteit is die ik misschien wat vaker zou kunnen gaan doen.

Donderdag 20 maart. Het was alweer de laatste Mainly Music. Het eerst kwart van het schooljaar zit erop en de komende 2 weken is het vakantie. Hierna volgt een semester van 11 weken, terwijl dit semester net 8 weken besloeg.
Bij Mainly Music krijgen alle kinderen een paaswens en een activiteitenboekje voor tijdens de vakantie. Het is heel lief dat deze mensen dit allemaal voor ons doen.
Speciaal voor de pasen was er 1 extra lied toegevoegd aan het repertoire. En terwijl de moeders vrolijk begonnen met het zingen over de mooie bloemen en de vlinder werden we stiller en stiller naarmate het lied verder inging op het Paasthema om uiteindelijk de kinderen nog maar een keer te vertellen dat als ze nog even wachtten ze zo’n lekker berenkoekje kregen,  in de tussentijd hadden de begeleidsters een hallelua stemming bereikt op het punt dat men zo blij was dat Jezus dood was. Het was een leuke observatie.

Na deze ochtend moesten we ons voorbereiden op de middag. Bij opvang wordt Pasen, Kerst, moederdag ed op 1 dag gevierd maar als je kind dan net niet bij opvang is, ben je nog steeds van harte welkom. Vanmidag was het Pasen en het leek mij leuk voor de jongens om dit ook mee te maken.
We waren iets te vroeg maar konden de tijd doden in de gemeenschappelijke tuin tussen de kamers. Om 2 uur was het tijd voor afternoon-tea. Traditioneel wordt dit gevierd met Hot Cross Buns; een soort kleine krentenbol. De jongens hadden geluk want na dit hapje werd de verjaardag van een klasgenootje gevierd met een stukje taart. Hierna was het toch echt tijd voor het paasgebeuren. Opeens stond er een paashaas in de kamer. Ze gaf iedereen een eitje en hopte toen vrolijk door naar de andere kamers. Alle kinderen waren in de tussentijd ingesmeerd met zonnebrand en hadden een eierzoekmandje uitgereikt gekregen.
Het was leuk te zien hoe de jongens zich gedroegen. Warrun wurmde zich steeds tot vooraan, of dichtbij de juf, het is maar hoe je het wilt zien. In de tuin van de klas van de kinderen ging iedereen eitjes zoeken. Zodra 1 kind ergens een eitje had verstopt en dat meldde ging gelijk ieder kind naar die plek om te kijken of er nog een eitje was. 
Na het zoeken moest iedereen weer naar binnen, hier werden alle eitjes weer ingenomen en vervolgens herverdeeld zodat iedereen een zelfde aantal had en ook niet te veel. Er werden geen eitjes gegeten want de juf had gezegd dat dat niet mocht en dus luisteren ze allemaal.

‘s Avonds aten we pasta met spinaziesaus, speciaal voor de kinderen pasta zonder spinaziesaus. Warrun echter verkoos de maaltijd voor de volwassenen, alweer. De laastste dagen eet hij zonder morren of geluid van het bordje dat voor hem staat. Hij schept op uit onze schalen proef alles en eet wat hij wil. We zijn heel trots op hem, hij is heel leuk om mee aan tafel te zitten. Het leukste is misschien nog wel als hij bijna zijn bord leeg heeft en zegt ‘ Dit is lekker, I need meer’.

Vrijdag 20 maart, Om 8 uur schrok ik wakker. Neus aan neus met Max. Gaan we nu de muziek luisteren? vroeg hij. Al dagen is het favoriete avond-voorlees-boek, ‘An Aussie Jingle Bells’. We zingen allemaal over de barbeque, het zwembad en het kerstfeest verlaten voor de afwas. Gisteravond kwamen de jongens erachter dat er een cd’tje achterin het boek zit. En we beloofden ze dat we de volgende ochtend de cd zouden luisteren.
Ik denk dat het een kindergave is, ze kunnen in slaap vallen terwijl ze een zin zeggen en als ze 10-12 uur later wakker worden is het eerste wat ze zeggen de rest van die zin.  Na het tig keer luisten van het kerstliedje wilden we deze Goede vrijdag richting Foster rijden voor een weekendje weg,  we hebben geen haast. Rond de lunch wegrijden is het makkelijkst, kunnen de jongens hun lunch eten in de auto, wat hopelijk de tocht wat minder eentonig maakt. En wij hebben de hele ochtend om wakker te worden, in te pakken en energie uit de jongens te halen.

Het lukte ons om rond het middaguur te vertrekken. Als we stoppen, stoppen we meestal ongeveer halverwege bij een vliegschool waar een groot klimrek staat. Dit keer niet we reden iets verder (10 km) en daar is een teahouse/dairy farm, we waren hier nog nooit geweest. We parkeerden naast een grote schuur waar veel koeien stonden te wachten. Toen we door de ramen keken zagen we dat de koeien (helemaal uit zichzelf) een voor een de schuur binnen stapten op een soort grote draaimolen, waar ze aangesloten werden op de melkmachine. Tegen de tijd dat ze rond waren geweest was het melken klaar en liepen ze zelf achteruit de molen uit en gingen de wei weer in. We zagen dit nog beter vanaf de andere kant van de schuur waar op een hoger niveau een uitkijkplatform was.
Hierna liepen we het theehuis in. Hier zaten heel veel mensen, en dat kon de bediening en het huisje niet helemaal aan. Wij hadden geluk, er kwam net een tafeltje leeg. Waarschijnlijk was het een prettigere omgeving geweest als het niet zo koud was geweest en de mensen ook buiten hadden willen zitten waar 2x zoveel ruimte was.
Na de warme chocomelk wilde Warrun naar de  koeien. De gemolken koeien waren inmiddels langs komen lopen en stonden in een wei een stukje verder.  Onderweg naar de koeien kwamen we langs de schuur met beesten om te aaien. Kalfjes, kippen, een kalkoen, geiten en schapen. Max moest ze allemaal even aanraken en nog een keer op de terug weg. Nadat Warrun de koeien had gezien met Branko (en geen aanvaring had gehad met het haast onzichtbare schrikdraad) kwam hij de beestjes ook bekijken.
Na nog een laatste blik op de Koeiendraaimolen waar alweer een volgende wei beesten werd gemolken gingen we in de auto en op weg naar Foster.

 Een groot  deel van de rest van de rit vermaakten de jongens zich met pen en papier (Max) en pen en been (Warrun).

Alhoewel we in  het huis van Bert en Tineke zouden overnachten reden we eerst naar Ellen en Paul, gewoon om even ‘hoi’ te zeggen. Die vonden dit zo gezellig dat er gelijk Fish and Chips op het avondmaal programma werd gezet en we genoten allemaal van een mooie nazomerse namiddag & avond.
Laat die avond, in het donker gewapend met een zaklamp, gingen we richting het huis van oom Bert en tante Tineke, zijzelf waren naar een muziekfestival in Bermagui en hadden instructies achter gelaten hoe wij het huis konden gebruiken en hoe we binnen konden komen. De zaklamp van Paul was erg handig bij het openen van de deuren.
Tevreden doken de jongens op hun luchtmatras en sliepen lekker verder tot de volgende ochtend.

Zaterdag 22 maart,  De jongens vermaakten zich de hele ochtend in en om het huis en af en toe vonden ze de verrassingen die oom Bert en tante Tineke voor ze hadden achter gelaten. Na de lunch gingen we naar Ellen en Paul die hadden een drukke ochtend in en met hun Bed&Breakfast achter de rug en gingen net lunchen. Wij deden gewoon mee. Net na de lunch kwam Brian (de met de hand groot gebrachte Magpie) eens voor het keukenraam kijken. Max stond binnen en Brian was buiten, het zag er leuk uit. Branko die Magpies leuke beesten vindt ging naar buiten om even hoi te zeggen. Warrun klom binnen op een stoel en aaide door het raam. Daar moest Brian niets van hebben, Branko vertelde dat zijn hele toon veranderde toen hij Warrun zag.
Hierna gingen de jongens en ik in de tuin kijken en we liepen om het huis om papa op te halen om naar de kippen te gaan. Warrun en Max holden op papa af en Branko riep nog dat we uit moesten kijken want Brian reageerde anders dan de lieve kroelvogel die gevoerd wil worden die we kenden. Eigenlijk had hij het alleen op Warrun gemunt. Brian stortte zich op het achterhoofd van Warrun, Branko stortte zich op Warrun, Max was overstuur aan het krijsen omdat Warrun moest huilen, Ellen kwam uit de moestuin aan hollen en zelfs Paul die in de garage was kwam kijken wat er aan de hand was. (de foto is slechts seconden voor de gewelddadige aanval gemaakt, Brian kwam van links).

Branko:Toen de jongens terug liepen met Nanette bleef Brian achter ze aan hoppen om ze nog een keer aan te vliegen zelfs als ik druk brullend voor hem stond. Uiteindelijk was de enige oplossing om hem op de pakken en een eind verder neer te zetten. Daar weigerde hij op zijn poten te gaan staan; hij gebruikte zijn poten en snavel liever om mijn hand te lijf te gaan (en wat blijkt: zo’n vogel begint toch niet zo heel veel tegen een grote mensenhand). Na dit tafereel is Brian vertrokken en zeker enkele dagen niet meer teruggekomen, dit tot opluchting van Ellen en Paul die toch wel graag willen dan Brian de wijde wereld in trekt, zeker na zijn agressieve gedrag.

Wij hadden een echte stadsmens op het platteland ervaring, da’s alles. Binnen was Warrun al snel opgeknapt en zat achterelkaar zijn stoere verhaal te vertellen. Max had wat langer nodig om getroost te worden. Branko die buiten Brian had vastgepakt en hem daarmee totaal van zijn apropos had gebracht was ook weer binnen en na een rustgevend kopje thee zijn we wat boodschappen gaan halen om  in het huis van Bert en Tineke de avond en maaltijd door te brengen.
De buitenlucht en consternatie had de jongens goed gedaan, terwijl ik nog met de laatste potten en pannen stond te rammelen hadden ze geinspecteerd wat op tafel stond en zaten ze er vast gretig van te eten.

foto: Warrun en Max laten in de tuin hun helikopters vliegen.

Zondag 23 maart, Pasen een lang weekend, natuurlijk is er dan ook de Foster Crafts market. En daar moet ik altijd even gaan kijken. Dit keer hadden we ook meer dan 1 doel. Een bedankje voor Ellen en Paul voor de gastvrijheid, een cadeautje voor de kinderen van Blair die we begin April gaan bezoeken en tenslotte wat we altijd doen een rit in het treintje. Eigenlijk niet tenslotte. Terwijl 1 van ons rondjes draait in het treintje met de kinderen, doet de ander snel wat inkopen. De jongens zitten nu zo op hun gemak dat ze een volgende keer misschien wel zonder 1 van ons mee kunnen rijden, ik denk niet dat ze er nu nog uit zullen klimmen en ze begrijpen nu ook dat het treintje niet weggaat maar gewoon weer terug komt waar wij wachten.
We waren net klaar, en terug in de auto, toen de wolken opeens braken en er een enorme bui naar beneden kwam.
We moesten nog even naar de supermarkt en daarna zijn we doorgereden naar jawel:  Ellen en Paul (wat zullen die blij zijn geweest toen het lange weekend over was en wij weer veilig in Melbourne zaten). Bij Ellen en Paul wilde ik weer wat eitjes zoeken ten eerste omdat het pasen is maar ook om Branko te laten ervaren hoe de kinderen dit ondernemen. Ellen had de eitjes tussen de tomatenplanten verstopt. Zaterdag hadden we al tomaten geplukt dus het was een bekend hoekje.
Er waren erg veel eitjes verstopt maar nadat Max en Warrun er eentje hadden gevonden renden ze naar Ellen en vervolgens naar Paul (die weer in de schuur was) om het te laten zien en te vertellen. Eindelijk terug in de groentetuin konden we ze na het 2e eitje weerhouden om hetzelfde te doen en hebben ze alle andere eitjes gezocht. Niet echt allemaal. Ellen had wat grotere eieren op kniehoogte In de planten verstopt. Branko en ik hebben deze pas terug kunnen vinden na duidelijke aanduidingen van Ellen.

Wederom werden we uitgenodigd voor de lunch, te nuttigen in de gloednieuwe  BabaKiueria (barbecue area). Warrun en Max wilden niet zo graag stil zitten, ze gingen liever rondjes rennen door de tuin. Ze waren beide zeer verontwaardigd dat de hele diepe plas, waar ze destijds met Gerke zo leuk in hebben lopen stampen, verdwenen was (tja, droogte he).  Ze renden leuk rondjes, waren met hun helikopters aan het spelen en wisten Uncle Paul te overtuigen om ook de  helikopters een paar keer te lanceren toen ineens Max enorm paniekerig begon te spartelen en piepen terwijl hij op de grond zat. Een zeer verontwaardigde jumping jack (mier van ongeveer 1.5cm) stond vlak naast Max heen en weer te springen, en de steek (jawel, mieren zijn van dezelfde orde als de wesp) van een Jumping Jack schijnt zeer pijnlijk te zijn (arme Max). De onderste foto is van een Bulldog Ant, die hier ook voorkomen, maar een stuk groter en minder aggressief zijn dan Jumping Jacks.

Vanaf dat moment bleef Max liever bij ons aan tafel  zitten met een grote cold-pack over zijn hand. Na een uitgebreide lunch met Ellen, Paul en twee van hun gasten/bezoekers heeft Branko nog wat rondjes gerend met Warrun, waarbij hij enkele malen gevaarlijk dwars door een nest Jumping Jacks heen rende, en daarna zijn we weer ‘de heuvel op’ gereden naar het huis van Bert en Tineke. Het was een lang weekend dus we hoefden nog niet naar huis. De jongens lagen vrij snel uitgeput te slapen in een houding die ze thuis niet vaak hebben (zie foto). 

Toen we ‘s avonds even ween DVDtje zaten te kijken zag ik ineens een grote spin langs het raam rennen om een motje te vangen. De foto is een beetje onscherp maar zoals je kunt zien is het een flinke kerel! Wij zaten gelukkig op de bank.

Maandag 23 maart hebben we het net zo aangepakt als op de heenweg. Rustig inpakken, beetje koffie drinken, de jongens buiten bezig houden terwijl we het huis schoonmaken en dan op weg. We kwamen er achter dat we onze boodschappen van de dag ervoor bij Ellen en Paul hadden laten liggen maar die wilde zij gelukkig wel voor ons opmaken. Op de terugweg zijn we nog gestopt bij de vliegschool voor een beetje lunch en wat klimmen. In de auto hebben onze jongens nog veel pret gehad met het meezingen met “Mississippi  Mud” van de Muppet Show (zie foto’s).

Mississippi Mud

When the sun goes down, the tide goes out,
The people gather ’round and they all begin to shout,
“Hey! Hey! Uncle Dud,
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud.
It’s a treat to beat your feet on the Mississippi Mud”.
What a dance do they do!
Lordy, how I’m tellin’ you…
They don’t need no band…
They keep time by clappin’ their hand…
Just as happy as a cow chewin’ on a cud,
When the people beat their feet on the Mississippi Mud.

Het heeft een tijd geduurd, maar het is zover: Onze website is weer eens bijgewerkt. Hij heeft nu min of meer dezelfde stijl als onze blog, en op de hoofdpagina is nu gelijk te zien welke foto’s beschikbaar zijn op de site.

Oplettende mensen (erg oplettend welteverstaan) hadden al gezien dat de foto’s van Januari en Februari al op de website stonden maar nu is het officieel, de foto’s zijn nu echt beschikbaar.

Onze hoofdsite is nog steeds gewoon www.branette.net.

Als er dingen zijn die niet helemaal goed werken, laat het dan gerust even weten, het is nog allemaal een beetje vers nu.

Zaterdag 29 Maart: Max wilde graag boodschappen gaan doen met Nanette, maar Warrun wilde liever een stukje gaan fietsen en dus splitsten we ons. Warrun vermaakte zich prima met een rondje rond de school maar wilde wel erg graag naar de crossbaan toe. Hij ontdekte een grote plas op straat waar hij van mij een keertje door heen mocht, maar ik wilde liever dat hij niet op straat bleef rijden. Ik kon hem overtuigen om de speelplaats van de school op te gaan waar tot onze verrassing een E-NO-RE-ME plas lag. Warrun wierp zich vol overgave, en dolgelukkig met zijn fiets het water in. In geen tijd zaten zijn laarzen vol en was zijn broek nat tot aan zijn kruis. Op de vraag of hij het leuk vond kwam alleen een diep geconcentreerd “Ja, heel leuk” (ik heb het bewijs op film!). Toen Nanette later de beelden zag zei ze dat hij geluk had dat hij met mij was omdat hij van Nanette nooit in zo’n grote plas had mogen spelen.

Uiteindelijk heb ik de plas laten weglopen (de put ontstopt) en heeft Warrun nog een tijdje op het speelrek bij de school geklommen (en is op zijn hoofd gevallen), totdat Nanette belde dat Max en zij alweer thuis waren.

Nanette: 1 kind is opeens heel anders, alles lijkt gemakkelijk. Je kan nadenken en een gesprek voeren met je kind en hem in de gaten houden. Het eerste schiet er meestal bij in als ik met Max en Warrun op stap ben. Het was leuk al onze verhalen en ervaringen uit te wisselen toen we eenmaal weer thuis waren.

Zondag 30 Maart: Het werd weer eens tijd om een stukje met de tram-trein-bus te gaan afleggen. Het idee was om naar de Rialto Towers te gaan en vervolgens naar het Aquarium. Warrun en Max hebben dit keer opvallend veel meer aandacht gehad voor het uitzicht en zich niet alleen bezig gehouden met het rennen van rondjes over het observatiedek. Bij het verlaten van de toren merkte Nanette nog treffend op dat mijn hoed er langzamerhand toch wel erg armoedig uit ziet. Oordeel zelf!

Toen we bij het aquarium aankwamen was het ERG druk omdat Dorothy the Dinosaur, Henry the Octopus en Captain Feathersword optraden! (speciaal in deze vakantie periode was er dagelijks ieder heel uur een optreden van 1 van de karakters).  We konden gelukkig vrij eenvoudig ons abonnement verlengen en langs de rij naar binnen lopen. Toen we bij het podium kwamen trad Henry de Octopus op wat een hypnotiserende werking op Warrun en Max had. Ze wilden graag blijven voor de volgende voorstelling en na veel moeite konden we Max  overtuigen om eerst even bij de haaien te kijken. Warrun niet die ging midden op het kleedje klaar zitten, vooraan tot de volgende show. We waren ruim op tijd om het volgende optreden, van Doroty the Dinosaur dit keer, in zijn geheel mee te maken en het kostte de grootste moeite om de jongens hierna te overtuigen weer met ons mee naar huis te gaan. Ondanks de aantrekkingskracht vonden ze het doodeng om op de foto te gaan met Dorothy. Nanette nam zich ter plekke voor om deze week nog een keer naar wat optredens te gaan.

Maandag 31 maart: Het is het begin van Branko’s 2e 40-urige werkweek in 4 dagen. We beginnen een systeem te krijgen dat werkt.

Het is leuk dat de jongens deze leeftijd zijn, ze vertellen vanalles en zijn niet beschaamd of bang dat ze iets raars zeggen. Zo krijg ik een goede blik in het leven en de gedachtenwereld van de jongens.  zoals:

• We zijn een stukje Lego in de tuin kwijt. als ik na een uurtje nog eens ga kijken komt Warrun naast me staan en tuurt ook alsof hij zoekt dan zegt hij: ”nee, da’s weg. De spinnen hebben het meegenomen”.
• Op de deur van de logeerkamer hebben we een poster van Finding Nemo hangen. Met prominent de haai Bruce. Bij vlagen durft Max niet langs de poster te lopen. Bruce komt er uit. Ook durven de jongens soms niet alleen naar boven omdat Bruce daar is. En de tien keer erna rennen ze rond de poster en is er niets aan de hand.
• ‘Nevermind’ is een veel gebruikt woord. Als iets valt en ze willen het niet oppakken bijvoorbeeld.
• Het tellen gaat nog altijd van one- two- three- four- chicken – nine.
• Regelmatig krijg ik een goed keurende ‘Good Boy!’ naar mijn hoofd als ik iets indrukwekkends doe in de ogen van de jongens.
• Warrun rende door het huis:”Me too Me too”… omdat ik misschien wel iets aan Max ging geven dat hij ook wilde. Om zijn woorden meer draagkracht te geven ging hij over op de Nederlandse vertaling: “Ik twee, Ik twee.”

Dinsdag 1 april: Vanwege de vakantie-periode nog steeds geen playgroup, jammer voor Warrun want hij wil er wel graag heen; hij blijft iedere ochtend vragen of we die dag misschien playgroup hebben. Maar ik had wel iets anders leuks voor ze; de jongens hadden zo’n plezier bij de shows in het aquarium gehad dat ik er nog een keer heen wilde. Het programma voor de komende week was eigenlijk al aardig vol dus het werd nu of nooit.

Bij aankomst in het aquarium wilden de jongens gelijk naar de show, ik kon ze nog langs wat vissen leiden door te zeggen dat dat de route was, maar toen het toneel in zicht was was het Show-time! Warrun wist het weer zeker we moesten vooraan zitten. En IK ook, ook al ben ik wat groot en oud hiervoor. We hoefden maar een half uur te wachten en toen begon het. Iedereen stond op en ging dansen en zingen. Warrun en Max niet, Die waren volkomen tevreden waar ze zaten en gluurden ademloos tussen de benen door naar de show.

Na zo’n 12 minuten was het weer voorbij en moesten we wachten. 50 minuten. Met een ijsje in de hand konden we wel even aan de zijkant wachten. Maar zodra er enkele kinderen waren was er geen optie: We moesten vooraan zitten. Dit keer kon ik mijzelf tegen een pilaar plaatsen zodat ik niet het gevoel had dat ik voor ieder kind in de zaal zat. Nu zagen we Henry the Octopus en daarna was het  wc stop en weer wachten. M&W vonden het prime ze hoefden niets anders en wilden niets anders. Deze pauze werd wat veraangenaamd door de foto-sessie die gehouden werd. De jongens wilden wel kijken maar NIET op de foto.

De 3e sessie begon (Captain Feathersword) en ik kon op een stoel aan de zijkant blijven zitten terwijl de jongens naar voren liepen. Maar toen de show begon kwamen ze snel terug en hebben op de stoelen en mijn schoot gestaan om alles te zien. Een beste plek vond ik. Nu hadden we alles gezien en wilde ik wel gaan. De jongens wilden eerst niet, maar een nattte broek hielp de situatie (niet het vernederede moment dat ik bij de balie moest melden waar er het aquarium een spoor en een plas te vinden was).

Het is eindelijk zover. Of eigenlijk was het een paar maanden geleden zover: Ik heb een eerste hulp cursus gedaan. Zoals te zien op de foto was het een zeer enerverende cursus, en ik ben erg blij dat ik een hoop dingen eens duidelijk uitgelegd heb gekregen.

De grootste eye-openeners voor mij waren (schrik niet):

• Eerste hulp, is eerste hulp. De enige taak is de ambulance op tijd bij je slachtoffer te krijgen.
• Als een hart is gestopt kan het alleen aan de praat gebracht worden door een elektrische schok. Hartmassage is dus alleen van belang vanwege punt 1: zorgen dat de ambulance een lijk in redelijk goede staat treft om echte hulp te bieden.
• Een hart dat gestopt is, geeft gedurende enkele dagen nog steeds elektrische pulsen af op een hartmonitor.
• Het dodelijkste beest in Australie is de gewone Bij (omdat zoveel mensen er allergisch voor zijn). Inmiddels weet ik dat diverse mieren om dezelfde reden eigenlijk nog dodelijker zijn in de zin van aantal slachtoffers per jaar. Evenzo, een automobiel is vele malen dodelijker dan welk beest dan ook.
• De theorieen met betrekking tot eerste hulp veranderen nogal eens (dit bleek uit het commentaar van de andere cursisten). Daarom is het zinnig om de cursus regelmatig te herhalen.

Ik heb erg genoten van de cursus en ik hoop dat ik Nanette kan overtuigen om het ook een keer te doen, het geeft volgens mij een hoop zelfvertrouwen in situaties waar dat belangrijk is.

Deze dag begon erg verwarrend voor mij. Mijn hersenen waren blijkbaar niet van plan om op te staan met de rest van mijn lichaam dus ik kon niet zo goed volgen wat nou allemaal de plannen waren. Nanette was verontwaardigd dat ik na mijn halve kop koffie nog steeds mijn hoofd er niet bij had.

Afijn: We gingen op pad om in een park te spelen samen met wat andere kinderen en moeders. Die waren er echter al 2 uur en waren helemaal gek geworden van de storm die buiten woedde, dus die gingen net weg toen wij aankwamen.

Max wilde erg graag zijn zonnebril op tegen het rondwaaiende zand en Warrun volgde zijn voorbeeld zelf, maar helaas kon het maar weinig helpen. Na een tijdje leuk rondrijden van Warrun (en wat voorzichtige pogingen van Max op zijn fiets!) gingen de jongens op weg naar het speeltuin  gedeelte. Max reed erheen en weer terug naar ons en hij was net onder een grote boom door of er kwam een enorme tak uit die boom naar beneden storten, precies waar Max net langs was gekomen. Ik was gelijk zeer genegen om naar de speeltuin te gaan die ver bij de bomen vandaan was. Max had hiervan zelf gelukkig niets door.

Nadat we echt wel goed waren uitgewaaid zijn we naar de bibliotheek gegaan vanwege een poppenkast optreden aldaar. De jongens waren zeer timide, zoals ze meestal zijn bij openbare gelegenheden, en ze leunden zeer knus tegen me aan. Vlak nadat ik ging zitten tussen de kinderen kwamen Jake en Amber ook bij me zitten en even later kwam nog een meisje (Emma, de dochter van Venessa, die ik wel een keer eerder had gezien) pardoes bij me op schoot zitten. Gezellig zo’n stapel kinderen, ik heb op speelplaatsen ook gemerkt dat ik af en toe als een rattenvanger van Hamelen ineens een horde kinderen achter me aan heb lopen (al is dit de laatste tijd wat minder geworden). De poppenkast zelf was erg leuk maar Max protesteerde heftig toen een verkouden vis heel hard een spuit water het publiek in nieste (en hem vol raakte).

Toen we terug thuis waren hebben de jongens nog even lekker rustig TV mogen kijken alvorens het alweer tijd was voor eten,bad,tandenpoetsen, boekje en naar bed.

Gedurende de middag was Nanette regelmatig aan de telefoon met een recruitment bureau die iemand zocht voor een fulltime baan van 2 maanden.

Woensdag waren we in het park, heeellll veel wind, storm zelfs en ik weet niet waarom maar ik kijk op mijn mobiel en daar was net een sms binnengekomen. Van het uitzendbureau, dat sturen ze dan naar heel wat mensen n.a.v. trefwoorden uit je cv (neem ik aan) Dit keer zochten ze wat ze hier ‘Executive Assistant’ noemen voor 5 weken, goed betaald, neem contact op met Sophia stond er per telefoon of sms. Ik was heel enthousiast want ik wil echt wel werken en af en toe heb ik spijt dat ik nee heb gezegd tegen die stomme baantjes van vorig jaar, als ik dan even goed nadenk heb ik toch weer geen spijt. 
Met dit aanbod kon ik mooi ervaring opdoen, bedacht ik.  Ik heb gelijk gebeld naar het uitzendbureau maar natuurlijk zat Sophia net aan de telefoon (die mededeling krijg je altijd als werkzoekende) dus ik liet mijn naam achter bij de receptioniste en die zei, Nou dag Venessa toen ik neerlegde Na dat 5 min. het gesprek overdacht te hebben heb ik een sms gestuurd dat ik 9 jaar dat werk had gedaan en interesse had en gelijk kon beginnen. Na een half uur heb ik nog een keer gebeld en toen kreeg ik via de secretaresse wel die Sophia aan de lijn. Ze zij dat ze reacties aan het verzamelen was en ze ging bekijken, ik kon nog net wel zeggen dat ik helemaal kon en 9 jaar ervaring had. Dat was om kwart over 1.
Om drie uur (net na de poppenkast show in de bibliotheek waar we heen waren) belde Sophia op of ik op gesprek kon komen, donderdagochtend. Nee da’s niet zo makkelijk voor mij. Vrijdagochtend stelde ik voor, dat kon wel,  maar dan wel vroeg. Vanmiddag? stelde ik toen voor. Ja dat kon en om 4 uur. Dus wij GELIJK naar huis, ik me omkleden in de tram springen, om 5 over 4 was ik bij het uitzendbureau in het centrum. Daar zag ik Sophia, ze vertelde dat het een baan was in een bejaardentehuis, werken voor de manager, aardige vrouw maar soms wat streng, goed verdienend, in een wijk naast het centrum, het was iets langer dan 5 weken, tot eind mei, of dat allemaal ok was, JA zei ik,
Goed zei zij dan ga ik je cv morgenochtend doorsturen, dank je voor het langskomen. Dat was dus weer zo’n sollicitatiegesprek dat ze tegen mij praten. 1 puntje was nog dat ze een politie controle wilden en dat duurde waarschijnlijk wat langer dan voor a.s. maandag en dan zou het beginnen. Nu zijn we voor het visum helemaal doorgelicht en dat heb ik verteld en ze ging proberen dat te gebruiken.
Donderdagochtend belde Sophia weer, ze had de mensen gesproken en ze vonden mij / mijn cv ok. en de politie check was ook goed genoeg zo. Sophia zou de informatie die ik nodig had doorsturen. Deze ontving ik vrijdagochtend. Maar ik was niet thuis want ik moest natuurlijk een nieuwe zwarte broek zodat ik er een beetje netjes bijloop en naar de kapper, dat moest toch al maar helemaal als ik ook nog professioneel er uit wil zien.

Donderdag heb ik kunnen regelen dat de jongens volgende week ook de dinsdagen en de donderdagen naar opvang kunnen. Vrijdag heb ik geregeld dat de hele maand April deze extra dagen kunnen komen. Voor Mei was dit niet mogelijk maar zij brachten zelf de optie dat dan wel de dinsdagen en woensdagen zouden kunnen. Nu was het aan Branko om zijn vrije dag te wisselen en dan was alles in kannen en kruiken.

Branko: mijn baas keek nogal moeilijk bij mijn verzoek om op donderdag vrij te hebben, temeer daar de belangrijke vergaderingen met de klanten beide naar donderdag zijn verplaats vanwege mij, maar hij ging toch wel akkoord. “We redden het wel een paar keer zonder jou” zei hij. Zo hoor ik het graag.

Ik vind het wel een beetje sneu dat de jongens 4 dagen naar opvang moeten, maar het is wel erg leuk dat ik nu eens weer ga werken en dan hetzelfde als ik gewend ben om te doen en dan ook nog geld te verdienen, wat goed uitkomt na al die tandarts-bezoeken de laatste tijd. 
Het wordt waarschijnlijk een beetje chaos hier thuis met al dat werk en gedoe maar het is maar voor korte tijd. Na mei kan ik weer schoonmaken, vrienden ontmoeten en opruimen, koken, uitrusten, met de kinderen dagen doorbrengen, enz..
EN na eind mei maak ik meer kans op andere banen, dat liet het uitzendbureau ook doorschemeren.

Vandaag kwam een moeder van playgroup op bezoek met haar 2 dochters. Een 4 jarige en een 2 jarige. De 2 jarige schutterde rond en deed wat ze wilde, dat doet ze altijd en overal. De 4 jarige had mij wat kopzorgen bezorgd. Wij hebben auto’s en treinen en auto’s en treinen en een kleed om met auto’s te rijden en een parkeer garage om met auto’s af te rijden. Wat moet je doen met een meisje?
We begonnen aan tafel met thee en de meegebrachte broodjes, krenten koek voor bij de drankjes. Hierna vond het oudste meisje wat puzzels en met haar moeder en M&W’s ‘hulp’ werden die gemaakt. Toen wilde ze boven kijken (de moeder probeerde het nog tegen te houden, maar het was iets wat ze met alle kinderen doet, vertelde de moeder). Warrun en Max rende achter elkaar aan, roepend dat ze niet op de bedden mocht springen. Geen idee hoe ze erbij kwamen.
Na even boven gespeeld te hebben kwamen ze weer naar beneden. Hier had ik inmiddels aan de kralen gedacht en de rest van de tijd hebben we zitten rijgen. Halverwege vroeg de gast heel lief of ze de ketting mee mocht nemen.

Ik vond het een leuke morgen en de jongens uiteindelijk ook want ‘s middags zei Warrun dat we het morgen weer zouden doen. En het meisje heeft ons ook uitgenodigd bij haar thuis dus die vond het ook wel leuk.

Zaterdag 5 april hadden we weer een afspraak met de recruiter die me mijn huidige baan heeft bezorgd (Blair). ‘s Ochtends ging Nanette druk aan het werk in het huis terwijl ik met de jongens buiten ging spelen met hun fietsen. Tegenwoordig zit Max (bijna) net zo graag op zijn fiets (met maar 2 wielen!) als Warrun. Max wilde niet naar de crossbaan want ‘daar is het glad’, maar Warrun wel, en Warrun wist Max ervan te overtuigen dat je naast de crossbaan erg goed rondjes kon rijden. Toen we daar waren aangekomen ging Max als eerste met benen vooruit luid lachend een hele lange grashelling af waarna hij ‘nog een keer’ riep. Ik was stomverbaasd. Warrun en hij volgden elkaar door de bosjes, over het gras en, natuurlijk, over de crossbaan. Ik herinnerde Max er aan dat het ‘glad’ was op de crossbaan (hij is daar een keer uitgegleden) maar hij zei doodleuk dat hij niet ging vallen en ging vrolijk door. Warrun ging een keer flink onderuit maar het kon hem niet erg lang van zijn fiets af houden. Toen Warrun uiteindelijk in zijn broek had geplast zijn we terug naar huis gegaan waar we toen even lunch en een filmpje (de Aristocats) hebben genuttigd. Nanette heeft tijdens dit alles onder andere   een heerlijke appeltaart gebakken volgens het recept wat we van Ellen hebben gekregen

Nanette deed nog even boodschappen waarna we met zijn allen op pad zijn gegaan naar Blair, Emma, Finn en hun jongste zoon Kieran (en hun hond Harry). De jongens waren al vrij snel het speelgoed van Finn aan het veroveren en vermaakten zich prima. Na een tijdje gingen we de hond uit laten in het park. De drie jongens maakte er een leuke hardloopwedstrijd van (Finn is iets jonger dan Max en Warrun). Tijdens het hardlopen was al duidelijk dat ze dikke maatjes waren geworden zoals Warrun goed samenvatte:”Dit was leuk, morgen gaan we weer hier spelen”.

 We hebben inderdaad een gezellig middag/avond gehad en onze knullies lagen ‘s avonds weer heel laat in bed. Deze nacht ging de wintertijd is dus het kwam eigenlijk wel goed uit.

Zondag 6 april startte redelijk vergelijkbaar met zaterdag. We werden pas laat gewekt door de jongens (tegen 8 uur, wat 7 uur werd na het goed zetten van de klok) 

Nanette: De ochtend begon met het openen van een postpakket van Opa en Oma. Ik had niet helemaal opgelet en terwijl we vrolijk met de pakjes bezig waren kwam het verjaarscadeau voor Branko te voorschijn. Ook al is hij nog lang niet jarig  hij was aangenaam verrast en het pakje is nu weggestopt tot zijn verjaardag om hem nog een keer te verrassen. Voor de jongens zaten er 2 verkleed pakjes bij. Ridders! Ze weigerden echter deze aan te doen. Reden: ze wilden niet naar bed! De vorige keren zat er een pyjama in de pakjes. We moeten de komende tijd maar eens uitleggen wat verkleden is en inhoud. In de tussentijd zoekt Oma in Nederland naar een boekje over Ridders want die bedacht zich na het verzenden dat wij hier in Australie helemaal geen ridderhistorie hebben, geen kastelen en geen kruistochten.

Na het ontbijt en een tijdje rellen zijn we buiten een stuk gaan fietsen op de crossbaan (jawel, ook Max!). Na een tijdje wilde Warrun graag even over het fietspad langs de Moonee Ponds Creek rijden wat nogal wat zenuwen voor mij opleverde vanwege het fietsverkeer. De jongens waren helemaal enthousiast en wilden van elke helling af rijden, zo ook een mooie lange rechte afrit van een fietspad over de snelweg. Ik stond doodleuk te filmen terwijl er twee kleine raketjes voorbij flitsten waarna er een op het beton over de kop sloeg en de ander rakelings langs een houten hek ging om in de struiken neer te storten. Ik had me even niet gerealiseerd dat de jongens niet zo heel erg goed kunnen remmen op hun fietsjes. Ze huilden stevig en wilden naar huis (volgens eigen zeggen), maar na 3 minuten stapte Warrun op de fiets en zei :”Nu deze downhill naar het water en de bocht” en dat leek me nu net even niet zo’n goed idee. Max stoorde zich aan dit alles ook niet zo heel erg, hij stapte op zijn fiets en ging gewoon mee naar huis en wilde hier en daar weer een helling af…. dit gaat wat worden in de toekomst. Warrun was iets minder fortuinlijk want hij kon door een schram op zijn hand het stuur van zijn fiets niet meer zo goed vasthouden. Hij was redelijk tevreden toen ik hem een andere greep leerde waardoor je zelfs met een schram je stuur nog kan vasthouden. Tja ook ik heb wel eens met dat bijltje gehakt.

Na thuiskomst kregen M&W beide een mooie grote pleister voor hun verwondingen. Warrun wilde dat ik daarna een treinbaan voor hem ging bouwen en ik suggereerde dat hij zelf al zou kunnen beginnen met bouwen. Hij was zeer gefrustreerd dat het hem niet lukte, maar nadat ik hem bij twee stukjes had begeleid had hij het snel door en ging hij als een dolgeslagen bouwmeester aan het werk tot het resultaat er was zoals hij het wilde hebben. Max was ook zeer tevreden met het resultaat en ze hebben met hun treinen gespeeld zoals ze dat al een tijd niet heer hadden gedaan.

Maandag 7 april, Nanette’s eerste werkdag. Om een idee te krijgen van het verkeer en het wegbrengen van de kinderen Bracht ik Branko met zijn fiets, en de kinderen naar opvang. Hier waren we om 7.30, als hij open gaat. Branko bracht de kinderen naar binnen en ik begon aan mijn tocht naar ‘t werk.

Branko: Nanette maakte nog doodleuk de opmerking tegen de jongens dat ze nog wel even op het bankje buiten hun boterham met pindakaas mochten opeten, terwijl ik met ijspegels op mijn knieeen in mijn korte broek buiten stond (het was 11 graden!!!). Gelukkig kon ik de jongens wijsmaken dat als ze gelijk naar binnen zouden gaan ze gelijk toast en cornflakes konden krijgen, en dat leek ze wel wat. Ze zijn rennend naar binnen gegaan en gingen lief zitten eten nadat Brooke (verzorger) ontbijt voor ze had gemaakt. Ze zwaaiden nog lief terwijl ik weg liep en ik was nog heel redelijk op tijd op weg naar mijn werk.

Ik weet de route want het is naast de kinderboerderij waar ik wel eens met parentgroup kom of op een zondag voor de farmersmarket met pannenkoeken en het koe-melken. De weg was niet druk en ik was iets over 8-en op het parkeerterrein. Ruim de tijd om even een item op de radio af te luisteren, mijn werk schoenen en blouse aan te trekken (schoenen nu pas voor het gemak en de blouse nu pas zodat er geen afdrukken van kinderhanden opzitten).
Op het werk werd ik leuk ontvangen. deze hele week is de vrouw er nog die ik moet vervangen dus ik wordt goed opgevangen. We zitten op de eerste verdieping hier zit ook het hostel van het huis. Op de begane grond zit het verzorgings-gedeelte. De bewoners van het hostel kunnen gewoon bij onze kantorenhoek naar binnen lopen en dat doen ze ook; Een vraagt ieder ochtend haar horloge vast te maken, een ander verzorgt kopietjes als je die nodig hebt, ze maken labeltjes voor mappen, ‘s middags wilde iemand geld wisselen en om 4 uur komt altijd dezelfde Maria even alle deuren dichtdoen en ‘goede nacht’ wensen. Het is een liefdevol geheel. Vol rust.
Het thuis staat naast een voormalig klooster en is letterlijk via een gang verbonden met de kerk van het klooster. In het klooster zitten nu artiesten en ernaast een bakkerij en vegetarisch eethuis. De meeste nonnen zijn min of meer met pensioen en wonen in units aan de andere kant van de straat. Enkele wonen in het tehuis. Ook wonen in het tehuis dames die ze ‘De Good Shepherd vrouwen’ noemen  dit zijn mensen die als kind bij de nonnen zijn gekomen en altijd daar of in een begeleidende woongemeenschap hebben gewoond.
Het huis heeft nog een afdeling, alleen een hostel en het ligt verder van het centrum richting het oosten, veel vroeger werd deze locatie gebruikt als retraite door de nonnen.

Ik ben leuk ingewerkt, heb veel gehoord, heb ook zo’n 3 uur alleen gezeten omdat de CEO nog eea af wilde handelen met de persoon die ik vervang. 
Om 12.30 gaat iedereen van het kantoor naar een kamer waar een eettafel staat en daar eten we allemaal samen. ‘Allemaal’ houdt in de mensen die in het kantoor gedeelte werken dat zijn de CEO, de assistent van de CEO, die ik vervang, de Financiele afdeling, een man genaamd Chris, voormalig apotheker en eigenaar van een specialiteiten papierwinkel in Brunswick, de Administratie afdeling, een vrouw genaamd Chris en vandaag was de pastorale medewerkster er ook, een zeer vrolijke, jolige dame met kalme stem. Er is nog een kwaliteitsmanager, die is deze week met vakantie, er is een onderhoudsmedewerker, een receptioniste en het hostel en het verzorgingstehuis hebben nog een Unit leider. Dan  heb je wel zo iedereen gehad met wie ik te maken heb.

Om 4.30 mocht ik weg en iets na 5-en was ik weer in Moonee Ponds. Ik belde Branko om te vragen wat hij had opgegeven voor ophaal tijd van de kinderen. Je kan altijd eerder komen maar om 5 uur is het avondeten en dat wil ik natuurlijk niet verstoren. Branko had 6 uur opgegeven, zodoende had ik even de tijd om bij  Michele langs te gaan voor een praatje en een kopje thee.

‘s Avonds na het in bed leggen van de kinderen eten gemaakt, met Branko gekletst, ook al was er nog niet zoveel te vertellen en de tassen gepakt voor de kinderen en mij voor morgenochtend (Branko pakt zijn eigen tassen).

Dinsdag 8 april:  Vanmorgen hielp Branko mij met de kinderen aankleden en ze in de auto zetten. Tussendoor  hebben we nog even met zijn alleen aan de ontbijt tafel gezeten, dat was wel gezellig. Na de kinderen bij opvang geinstalleerd te hebben aan weer een ontbijttafel zwaaiden ze me uit, door het zijraam zag ik ze nog met hun arm omhoog zitten, maar ze keken al ergens anders naar, totaal afgeleid van het zwaaien.
Ik dacht even een ander route te nemen, over iets grotere wegen NIET SLIM. ik was later dan gisteren, en het was gelijk drukker. De weg die ik nu nam kwam ook nog eens uit op een weg die samenvoegde met een uit de buitenwijken binnenkomende snelweg. Erg druk. Niet leuk. Ik stond precies om 8.30 in mijn kantoortje en de dag kon weer beginnen. Vandaag werd ik overal bij geroepen als iets met de EA (Executive Assistant) besproken werd, en als ze dat vergaten, dan ging ik er gewoon bij staan. Aan het eind van de dag heb ik de jongens ook weer opgehaald. Ze hadden zich uitstekend vermaakt en hadden een stempel op hun hand van de speciale muziekles(Kindy groove) die op dinsdag is (gegeven door iemand die dit op verschillende plekken doet en speciaal naar opvang komt). ZIJ hebben het duidelijk niet slecht getroffen met deze werk-regeling.

Woensdag 9 april: Vandaag sloop ik door het huis (niet echt). Ik moest, helaas voor Branko, gewoon het slaapkamerlicht aandoen om mijn kleren uit te zoeken. Hij vertelde ‘s avonds nog subtiel dat hij dat niet nodig heeft (hij doet dit ‘s morgens vroeg opstaan om naar je werk te gaan al een tijd langer,  en hij hoeft alleen een t-shirt uit te zoeken voor op zijn fietsbroek. Ik maak het mezelf een stuk moeilijker bij het aankleden door iets netjes te willen dragen, wat bij elkaar staat en waar ook nog eens geen kinderviezigheid op zit.)
Om Branko een beetje vrijheid te geven met de kinderen nam ik het OV. Ik kan ‘onze bus’ nemen. En dan bij de 2e spoorbaan die we kruisen overstappen op de trein, een paar haltes en het is nog een klein stukje lopen. Ik had echter niet opgelet bij Branko’s uitleg en had de bus naar het eindpunt genomen (tot de 3e spoorlijn). Vanaf hier was het ook maar een paar haltes en een stukje lopen, maar het is zonde van je tijd om het extra bochtje te maken. Ik kan voortaan ook nog 1 halte eerder uitstappen, ook al heet deze halte niet naar de wijk waar ik moet zijn, het is toch dichterbij de plek waar ik werk. 
Nu weet ik het allemaal en zal ik nog sneller zijn de volgende keer.
Vandaag waren er 2 vergaderingen waar ik bij zat, weer veel informatie opgedaan over het bedrijf en de gang van zaken. Ik zal de notulen moeten maken, 50% van het werk is het overnemen van de zinnen uit het vorige verslag en het invoegen van nieuwe gegevens. Het gaat wel lukken denk ik.

Vandaag ging Nanette werken en mocht ik met de jongens spelen, maar deze omdraaiing van rollen kon de jongens volstrekt niet storen. Ik had met Michele afgesproken dat we op woensdagen zouden gaan zwemmen en zo was het ook. Het duurde een tijdje voordat ik eindelijk bij haar kwam opdagen, want de jongens waren leuk aan het spelen, en toonde me meerdere malen dat ze heel erg georganiseerd kunnen zijn (zie foto’s), en daarna moest ik nog wat boodschappen doen. Ik had even overwogen om ook nog bij de ABC shop een DVD van Poko op te halen die Nanette besteld had, maar dat liet ik toch maar zitten.

Toen ik bij Michele aankwam rond een uur of 11 was ze zeer opgelucht om even met een volwassene te kunnen praten en alle kinderen gingen dolblij met elkaar spelen. Wij hadden zo de kans om vast het avondeten klaar te maken voor als we terug kwamen uit het zwembad; het werd canneloni gevuld met pompoen en ricotta, overgoten met tomatensaus en besprenkeld met kaas. Michele vroeg met welke lepel ik de canneloni wilde vullen keek ik haar onthutst aan en vroeg of ik gewoon een pastic zak mocht gebruiken. Zij bestudeerde mij daarop stomverbaasd terwijl ik een plastic zakje vulde met de vulling, een hoekje eraf knipte en de buisjes vol spoot. Ze was zeer onder de indruk van deze truc (van Nanette) omdat het zo wel veel sneller ging. Ik herinnerde me dat ik dit pas 1 keer eerder had gedaan, en dat was nog in Delft. We wonen nog niet eens zo lang in Melbourne, maar toch voelt Delft als ‘a lifetime away’.

 Na de voorbereidingen en een lunch zijn we uiteindelijk toch nog op pad gegaan naar het zwembad.  Wij vermoedde dat het de laatste kans zou zijn om nog buiten te kunnen zwemmen nu het al  najaar is, maar nog wel 26 graden, dus wij gingen op naar North Melbourne. Daar aangekomen was de teleurstelling (ook bij Warrun en Max) groot dat het zwembad dicht was! Op de deur stond dat het open was, maar de deur bleef dicht, er lag een deken over het zwembad en er was niemand. Toen maar naar het binnenbad bij Highpoint gegaan.

Daar aangekomen mochten we met zijn allen op 1 (familie)kaartje naar binnen. De jongen  achter de balie keek nog even verbaasd toen hij zag dat we met een kudde van 4 kinderen verder liepen. In het zwembad was ik diep onder de indruk van Jake en Amber die met hun zwemvestjes al echt zwemmend door het water gingen. Max en Warrun toonden wat jaloezie en konden met hun arm-drijvertjes het niet nadoen, dus ik besloot ter plekke dat ze ook van die zwemvestjes moeten hebben.
Er was verder niemand in het zwembad (we kwamen om 1 uur aan). Met zijn vieren hebben ze vreselijk veel plezier gehad op de glijbaan. Na een tijdje besloot Warrun dat hij even in het diepe bad wilde gaan spelen en terwijl ik vlug met Max achter hem aan holde werd hij vriendelijk aan de rand van het bad tegengehouden door een badmeester tot ik bij hem was. Max en Warrun wilden vrij snel weer terug naar het ondiepe warme water, maar Jake en Amber bleven een hele tijd echt rondzwemmen met Michele.

Toen we alles zat waren zijn we gaan omkleden om daarna terug te gaan naar Michele’s huis. Aangezien we nu toch bij Highpoint waren zijn Max, Warrun en ik wel nog even bij de ABC shop langs gelopen voor de DVD’s van Poko. Woensdagmiddag 4 uur is een uitstekende tijd om hier te winkelen, er was bijna niemand, dus prima parkeren en lekker rennen door het winkelcentrum.

Voor het eten wilde Michele voor de verandering iedereen aan tafel zetten (omdat Max en Warrun dat toch gewend zijn) en daar heeft Warrun in eerste instantie vreselijk zitten buffelen, en nadat er een toetje als beloning werd uitgeloofd heeft ook Max erg goed gegeten (dit geheel tot mijn verbazing omdat ze meestal niets moeten van nieuw eten, kaas of tomatensaus). Als beloning kregen ze een mooi bakje ijs waar ze tergend langzaam van smulden. Jake en Amber kregen minder ijs omdat ze hun eten niet op hadden en na enkele grote happen zaten zij  treurig toe te kijken hoe Max en Warrun genoten van hun ijs.

Na dit alles zijn we naar huis gegaan waar Nanette inmiddels ook weer was aangekomen. De jongens zijn doodmoe zonder al te veel problemen gaan slapen. Ik was zeer tevreden over een geslaagde dag.

Donderdag 10 april: Vandaag waren we allemaal een beetje later en ook al hielp Branko met aankleden, ontbijt en in de auto gaan. Vandaag was een dag waarvoor ik al gewaarschuwd was: Fish & chips stond er op het menu van het tehuis. Wij kunnen ook van het menu bestellen. En vandaag stonden er om 12.30 5 warme lunches met salade klaar. De kosten worden van het salaris ingehouden of zoals in mijn geval direct betaalt aan de Chris die de centjes in een tinnen blikje doet in een klein kluisje. Vier dollar was ik kwijt vandaag. 
Vandaag kwam ook Sophia van het uitzendbureau even langs. Kennelijk zijn er mensen die een baan aannemen om dan zo snel mogelijk van hun stoel te vallen en een uitkering te eisen van het bureau. Nu is alles gecheckt en alles is veilig en ok bevonden. Het was een gezellig gesprek, ik kreeg ook nog een beker.
De vrouw die ik vervang zei dat ze het opmerkelijk vond hoe goed we met elkaar op kunnen schieten en elkaar begrijpen. Met 2 woorden of een halve zin begrijpen we elkaar en vullen we elkaar aan. Het zal wel raar zijn volgende week, dan is het zo’n beetje weer een eerste dag want zij is er niet meer, de persoon waar ik de meeste tijd mee heb doorgebracht.
Ik was weer zo rond 5-en in Moonee Ponds en ik heb gemerkt dat het handig is om niet gelijk door te moeten rennen naar opvang, maar dat ik een klein uurtje heb om nog wat boodschappen te doen of fruit in te slaan, of een kopje thee bij Michele dat kan ook natuurlijk.

Vrijdag 11 april:  Vandaag waren we weer allemaal op tijd. De jongens waren wel merkbaar vermoeider dan als ze niet 4 dagen naar opvang gaan, maar ze wennen wel en zullen volgende week niet meer zo lang ‘s avonds alles grappig vinden als ze weten wat voor drukke week eraan komt, en de tijd die ze krijgen om te slapen zullen ze dan (hopelijk) ook beter benutten.
Vandaag heeft de vrouw die ik vervang de laatste wetenswaardigheid over het bedrijf overgegeven. Zoals de speciale broodjes voor lunch als de CEO er niet is rond lunchtijd.
De CEO werkt normaal van 6 tot 3.30 (ongeveer), de vrouw die ik vervang van 7.30 tot 4.30, Maar ik mag van 8.30 tot 4.30 werken. Gelukkig maar. Met deze werktijden heb ik iedere middag een uurtje of meer om ongestoord te werken en e.e.a. af te ronden. Vandaag was de baas al voor de lunch vertrokken (vanwege een kapotte wasdroger) en in zo’n geval wordt er een broodjeswinkel gebeld, zo’n 8 personen geven hun bestelling door, 2 mensen gaan weg, 1 rijdt de ander springt de winkel in, en heel snel zijn ze weer terug met hele knapperige puntjes gevuld met salade en oosters gekruid vlees. Heerlijk!
De dag was verder ook goed.
De vrouw die ik vervang nam met een grote knuffel afscheid van me.

Vanmorgen waren de kinderen iets eerder op dan ik gehoopt had.
Met zijn allen  zijn we opgestaan. We vonden in de brievenbus de post van gisteren MET een kaartje dat er een pakje op het postkantoor lag voor ons. Dat moesten we gaan halen en we moesten ook eindelijk de laarzen kopen die ik al tijden zoek voor de jongens. Na het pakje opgehaald te hebben even in de plaatselijke winkel met laarzen gekeken, maar hier hadden ze maar 1 niet zo’n spannend uitziend paar voor de jongens. Hierna door naar Highpoint. Gelijk in de winkel waarvan we wisten dan die wel wat hadden, en we vonden 1 paar van de laarzen die we wel wilden. een 2e paar werd diep achterin het magazijn gevonden, net binnen gekomen. De 2 bijpassende regenjassen hebben we ook gekocht.l Da’s nu eindelijk afgerond.
We waren net op de speelgoed afdeling bij Myer toen Michele belde. Die had vandaag onverwacht een hele dag met kinderen zonder man en zocht volwassen conversatie. Ze kwam ook naar Myer en daarna gingen we zitten voor een kopje koffie, spaanse donuts en Branko een ijsje met zure slagroom. (hij heeft hem teruggebracht en een ander (zonder slagroom) teruggevrragd). Hierna moesten we nog op jacht naar lange broeken die niet gelijk gewatterd en wollig zijn voor de kinderen. Die vonden Michele en ik terwijl Branko er op lette dat de 4 kinderen niet wegliepen bij de tv/video afdeling waar de film van 101 Dalmatiers alle aandacht van ze opeiste.
Michele ging vast opzoek naar haar auto en wij gingen betalen en naar ons huis. Hier was Michele al, en speelde wat in de speeltuin. Net toen we aankwamen belde haar man dat hij opgehaald kon worden en klaar was met zijn activiteiten voor vandaag. Toen we het huis binnen liepen vonden de jongens hun fietsen en wilden er op uit. Wij hadden eigenlijk deze dag EVEN willen winkelen (het was al 4 uur!) en verder de jongens laten spelen dus natuurlijk mochten ze op pad. Helemaal enthousiast wilden ze naar het speelveld met de crossbaan en de grote grashelling, hier rijden ze stuiterend vanaf. Als ze hier genoeg van hebben trekken ze naar de crossbaan. Het was deze middag aardig druk en in het parkje, de kinderen op fietsen op de crossbaan werden nauwelijks bekeken, Warrun en Max gingen gewoon hun rondjes rijden. Toen ik boven op een heuveltje stond vertelde Warrun mij dat ik in de weg stond en aan de kant moest, eigenlijk moet ik misschien maar nog verder naar achter. Ga maar bij de schommels staan zei hij tenslotte (zie foto voor afstand).
Terwijl ik daar stond bedacht ik dat het leuk is om zo naar je kinderen te kijken en naar een vader die probeert te voetballen met een dochtertje en een beetje naar onze wilde mannen staart met een blik ‘deden de mijne maar zo leuk’. Maar uiteindelijk is het saai. ik moet maar een radiootje bij me stoppen zodat ik wat afleiding heb. Zelfs toen Max uitgleed riep hij, Geen auw, Ga weg, NEE geen kus! en zoef ging hij weer op zijn fiets.
Branko kwam me na een belletje aflossen en ik ging eten maken zodat dat klaar was als ze thuis kwamen. Het kwam precies goed uit.
Na het eten was er nog even tijd om een nieuw pakket uit Nederland open te maken en daarna was het bad en bed. Ik was alleen de tijd vergeten en was gezellig de tijd aan het nemen en het kletsen, zodoende lagen de kinderen pas om 8 uur in bed.

Branko: Ik probeerde krampachtig om een beetje vaart er in te houden zodat de jongens op tijd in bed zouden liggen, maar Nanette wist mijn pogingen zeer soepel af te weren en het hele proces uit te smeren, dit zeer tot mijn frustratie. Uiteindelijk heb ik me er maar even van gedistantieerd totdat ik geroepen werd voor het voorlezen van een boekje.

Vandaag ging Nanette er op uit om boodschappen te doen en ik ging met Max en Warrun naar buiten om een stukje te fietsen. Nanette had verteld dat er muziek in Queen’s park was dus ik wilde daar wel even gaan kijken.

Onderweg richting het park was de muziek al hoorbaar en telkens als ik de jongens hier op wees gingen ze heel ingespannen luisteren, maar ik kon Max niet aan zijn verstand krijgen dat de positie van zijn hand niet geheel optimaal was.

Zodra we in het park waren was de muziek prima te horen en Warrun en Max zaten letterlijk te dansen op hun fietsen, dit zeer tot het vermaak van andere mensen in het park. Zodra we echt voor het podium kwamen vielen de kereltjes helemaal stil, volgens eigen zeggen omdat de muziek toch wel een beetje te hard was. Ik vermoed zelf dat de bewegende muzikanten toch ook wel voor een deel verantwoordelijk waren voor de hypnose van Max en Warrun.

Ik probeerde Nanette per telefoon te vragen of ze ook nog naar het park wilde komen maar ik kon niets horen door de muziek. Pas na een tijdje besefte ik dat een SMSje wel zou lukken en Nanette besloot om eerst  de boodschappen thuis te brengen.

Toen we weggingen bij de muziek wilde ik een bakje noodles kopen voor de jongens maar de standhouder was net aan het opruimen en hij zei dat hij trakteerde. Ik was zeer tevreden hierover en heb erg genoten van de noodles, Max en Warrun hielden het liever bij hun boterhammen. Deze boterhammen waren een extra groot succes omdat ze na het opeten van de boterham de broodkorst van mij wel aan de meeuwen mochten geven. Uiteindelijk lokte Warrun de meeuwen met het brood en Max joeg de meeuwen op met zijn fietsje: Dolle pret.

Na deze lunch zijn we nog een enorm stuk  gaan fietsen in het park, maar toen we naar huis gingen zei Warrun:”Pappa, Warrun moe” en hij ging op de grond heel verloren zitten kijken (niet huilen niet zeuren, gewoon leeg). Ik belde Nanette om te vragen of ze ons wilde ophalen en dat deed ze met plezier. Max wilde volgens eigen zeggen, nog wel een stuk fietsen maar Warrun kon echt geen pap meer zeggen. Opgelucht stapte hij in  de auto toen die er was en tevreden gingen we naar huis. Hier bleef Warrun erg slap en lusteloos het bleek dat hij 38 graden koorts had; als ik oververmoeid raak wordt ik ook vaak op zo’n manier ziek dus het kwam me bekend voor. Warrun is heel vroeg tevreden naar bed gegaan en heeft heeeeeeel lang geslapen. Max genoot van de aandacht die hij in zijn eentje kreeg (een paar dagen later was hij echter ook ziek).

Zondagmiddag om 5 uur wilde Warrun nog alleen maar naar bed. Wij dachten dat het oververmoeidheid was maar toen hij  ’s nachts om 12 uur wakker was (tot een uur of 2) had hij nog steeds koorts, ook wel een beetje trek en ook nog een beetje in de war van alles. Uiteindelijk is hij met zijn ontbijtkoek en beschuit in mijn bed in slaap gevallen, naast Branko en ik in het logeerbed.

Nanette legde me de volgende ochtend uit waarom het zo logisch was dat zij in het logeerbed ging en niet ik: Ik lag met mijn tanden (of eigenlijk mijn bitje) te knarsen en dus kon zij beter in een andere kamer slapen want dan had ze daar geen last van.  eh?

Maandag 14 april: We hebben Warrun, samen met Max, toch naar opvang gebracht met het idee dat als het niet ging we hem op konden halen. Om 9.30 uur belde opvang dat Warrun 39 graden had en ze hem panadol gingen geven (dit hadden we meegegeven met opdrachten wanneer te geven en hoeveel) als hij binnen 4 uur niet zou opknappen  moesten we hem ophalen kregen we te horen. Om 13 uur heb ik gebeld en toen ging het goed met hem. Ze hadden hem ‘s morgens de panadol gegeven en in de boekenhoek een bedje voor hem opgemaakt. Hij had 20 min. geslapen en was als een ander kind wakker geworden en de hele ochtend gewoon meegedaan. Toen ik belde sliep hij nog en ze zouden erna zijn temperatuur opnemen. Ik heb niets meer gehoord en toen ik de jongens op ging halen voelde hij wel wat warm maar er was verder niets aan hem te merken in zijn gedrag.
Thuis hebben we hem snel in bed gestopt, en zijn broer ook zodat ze goed bij konden slapen.

Dinsdag 15 april :   Deze ochtend ging het al een stuk beter met Warrun. Branko bracht ze naar opvang omdat hij vandaag makkelijker zijn werk kon verlaten dan ik. Maar het is niet nodig geweest. 
Ik ging de kinderen ophalen uit opvang. Ik kreeg ze mee met allebei een stempel op de hand. Deze krijgen ze van de mevrouw die Kindy Groove doet op de dinsdagen.  Warrun zei bij weggaan ‘I LOOOOVVVVEEe spelen Elmo’ (= opvang. Vroeger zeiden we altijd, gaan jullie weer spelen? en de tas met Elmo erop ging ook mee met hun kleertjes erin.) We zijn met de bus naar huis gegaan altijd een leuke onderneming voor de jongens.

Woensdag 16 april kon ik vroeg het huis uit sluipen om 6.40 had ik al de bus, gelijk een goede oefening voor volgende week als ik om 8 uur op kantoor moet zijn voor een vergadering of 2 (met ontbijt, dat wel).
Branko ging een rustig dagje doen, naar de dierentuin, winkelen en .. uit eten.

Aangezien Max en Warrun beide net ziek zijn geweest leek het me geen goed idee om te gaan zwemmen ook al waren Michele en ik dat in eerste instantie van plan. In plaats daarvan was het idee om de hele dag lekker rustig aan te doen zodat de jongens een beetje konden aansterken. Dat was het plan… dus….

Het volgende was de werkelijkheid: In eerste instantie lukte het plan aardig en Max en Warrun waren leuk aan het spelen. Toen belde Michele dat ze had afgesproken met een vriendin in de dierentuin en daar zou ze heel kort even heen gaan. Warrun en Max wilde per-se bij Jake en Amber thuis spelen maar Michele moest het huis uit. Ik stelde de ‘Zoo’ aan ze voor en daar waren ze heftig op tegen, maar de ‘dierentuin’ was een ERG goed idee, dat zagen ze wel zitten, dus daar gingen we.

Het korte tripje naar de dierentuin was een flinke tocht. Ik dacht dat ik geen kinderwagen nodig zou hebben, want we zouden alleen even naar de olifanten gaan kijken ofzo. Dat was het plan…. In werkelijkheid zaten Michele en de vriendin aan de andere kant van de dierentuin waar de jongens zeer gewillig, maar niet heel rechtlijnig heen zijn gelopen. Vanaf daar zijn we naar de vlindertuin, olifanten, apen en platypus gegaan en toen begon de vermoeidheid een beetje toe te slaan. We zijn allemaal nog bij de auto aangekomen en er zaten twee uitgeputte kereltjes achter in de auto… het lijkt een thema te worden.

Ik zou vervolgens nog ‘even’ wat boodschappen gaan doen, even een pakje van Louise ophalen bij het postkantoor, en even bij de videotheek gaan kijken of we 101 Dalmatiers voor de kids kunnen vinden. Dat was het plan….wederom….  De werkelijkheid was dat na een meter of 10 richting het postkantoor de jongens erg begonnen te steigeren, en ik kon ze geen ongelijk geven, dit was zeker niet het rustige dagje wat ik voor ze in gedachten had. Dus ik ging ze dragen; eerst een op elke heup/arm maar na een tijdje werd dat te zwaar en ontdekte ik dat als ik er een op mijn buik had, er best nog eentje voor kon (ik had een rugtas op mijn rug dus die plek was bezet). Met twee kereltjes, kirrend van plezier, op mijn buik kwam ik bij het postkantoor en zonder daar al te veel schade aan te richten gingen we zo ook weer terug naar de groenteboer (de videotheek hebben we ook even bekeken maar dat was niets). De supermarkt hebben we laten zitten, dat kon ik ze niet meer aan doen.

Ik zit dit verhaal nu (op 4 Mei) te schijven nu ik net weer door mijn rug ben gegaan en ik krijg al pijn als ik alleen al denk aan deze sjouwpartij. Op de dag zelf had ik gelukkig nergens last van, maar het was achteraf gezien vast toch niet zo’n goed idee.

Die avond waren de mannen in ons huishouden volkomen versleten en we gingen lekker vroeg naar bed.

Donderdag 17 april: Branko heeft weer de kinderen weggebracht vandaag. Ik had een beetje ‘een van die ochtenden’, Miste de bus, trof een ‘express trein’ die overal stopte TOT de halte voordat ik eruit moet om vervolgens 6 haltes door te zoeven. zodat ik die weer terug moest reizen, wel in een legere trein (het blijft net zo makkelijk positieve dingen te vinden als negatieve in je ervaringen).. Ik was toch nog om 8:34 op mijn werk. Heel goed vond ik zelf. De CEO waar ik voor werk was er toch niet tot 12 uur dus eigenlijk maakte het niet uit, maar ik wil ook niet gelijk de eerste keer dat ze er niet is ontzettend alles verslonzen. Verder was ik alleen mijn sleutel vergeten dus ik had hulp nodig bij het openen en sluiten van mijn kantoor en moest ik aan de tuintafel in de achtertuin wachten tot Branko met de jongens thuis kwam.
Op het werk belde Michele om 3 uur voor een praatje. Haar zoontje was ziek. En kennelijk begint het een beetje eenzaam te worden, zoveel dagen zonder mij.

Vrijdag 18 april:  Vandaag had ik  weer veel tijd voor mezelf op kantoor de directeur was al 10 uur naar diverse afspraken en is niet meer teruggekomen. Branko bracht en haalde de kinderen weer vandaag.
Voor het slapen gaan hebben we nog het pakje van Louise opgemaakt.

Vanochtend vroeg ik aan Branko of we misschien in het park moesten gaan ontbijten. Hheeeuuuuh zei hij. 10 min. later was hij weer boven, misschien toch wel. Er was geen brood, (op een af andere manier niet door mij gemaakt gisteravond) en de melk was ook zo goed als op. Wij allemaal in de auto, de jongens met een plakje koek ze snappen nog niet zo, “even wachten je krijgt straks”.

Branko ging eerst even kijken of het cafe in Queen’s Park al serveerde voordat we allemaal uit de auto zouden klimmen. Nee ontbijten zou pas om 9 uur kunnen en het was 8.30 uur. Ik reed gelijk door naar plan 2 (nadat Branko weer ingestapt was): het cafe tegenover het station. We kregen een tafeltje in een hoek precies bij een groot raam zodat de jongens goed treinen konden kijken.
De jongens aten een krentenboterham, milkshake en de bolletjes ijs van mijn pancakes met berrie compote. Branko had 2 gepocheerde eieren, 1 Benedict en 1 Florentine (de Florentine was iets lekkerder). Ik heb genoten.
Vervolgens zochten we een parkeerplekje voor boodschappen en de kapper, we konden er niet zo snel eentje  vinden maar de jongens wilden zeker naar Lenny dus we deden nog een rondje tot we de auto wel kwijt konden. Bij de kapper werd Max eerst geknipt door de assistent Sam en Warrun even later door Lenny. Max wilde wel, Warrun niet. Volkomen tevreden verlieten we de zaak. Branko liep met de kinderen terug naar de auto terwijl ik naar de winkels ging voor enkele boodschappen (melk en fruit). We ontmoetten elkaar weer op het parkeerterrein waar Branko en de jongens mij oppikte.
Op de paar kilometer die we naar huis moesten kwamen we precies op de rotonde Michele tegen (we draaiden als het ware om elkaar heen). Zij gingen naar hun nieuwe huis en wij mochten ook even kijken. Op 3 mei gaat ze verhuizen.
Na de lunch heeft Branko de kinderen ge-entertaint en rustig gehouden/niet te druk gemaakt, ze hebben het door de week heen al druk genoeg met 4 dagen opvang. En ik mocht winkelen bij Meyer; we hadden kortingsbonnen ontvangen die voordeel boven op kortingen aanbood (als je maar genoeg besteedde). Ik heb leuk rondgekeken naar kleding voor mij en Lego voor de jongens, alle jongens.

Zondag 20 April
Het was lekker weer dus een goede dag om wat tijd buiten door te brengen. Moederdag zit er aan te komen dus gingen we in de tuin mooie kettingen maken van kraaltjes en gekleurde maccheroni. Warrun en Max hebben helaas de neiging om hun creaties weer af te halen en de kraaltjes terug te stoppen als ze klaar zijn dus de enige overgebleven produkten waren van Nanette’s hand. In de middag was het tijd om even een stuk te gaan fietsen en Branko had de ingeving om er op skeelers achteraan te gaan. Max, en vooral Warrun, hadden het nogal moeilijk met het idee dat papa sneller ging dan zij, hetgeen versterkt werd doordat Branko niet kon stoppen.  Ze vonden het verder wel erg grappig om papa op wieltjes te zien.

Vanochtend hebben we eerst een tijd thuis gespeeld voordat we vertrokken naar de bibliotheek om lekker wat boekjes te gaan lezen en er ook een paar te lenen. Onderweg naar de bieb hebben we eerst boodschappen gedaan waarbij Max en Warrun een lekker broodje (met glazuur) kregen. We hebben dit voor de bibliotheek in de zon zitten eten. In de bibliotheek zelf hadden de jongens meer oog voor het verzamelen van boeken, en het re-organiseren van het meubilair dan voor mij, Branko die zat voor te lezen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Redelijk vroeg in de middag vertrokken we richting Nanette’s werk om haar op te halen zodat we daarna samen naar de flying foxes konden gaan kijken (vlakbij Nanette’s werk). We waren iets te vroeg bij het kantoor, maar de jongens konden zich prima vermaken met hun fietsen in de kloostertuin ernaast. Nanette was vroeg begonnen deze dag dus we konden op tijd doorrijzen naar de vleermuizen. Helaas was die dag een of andere activiteit geweest in Yarra Bend Park, dus we konen er met de auto eigenlijk niet in. Na wat navragen kwamen we er achter dat er nog wel een ingang open was, en dat bleek toevallig net de ingang te zijn vlakbij de vleermuizen.

We parkeerden en gingen gelijk even kijken, maar waren we nog wat vroeg en de vleermuizen hingen maar wat te hangen, wachtend tot het donker werd en hun dagelijkse leventje begon. Op dat moment kwam Simon (Branko’s oude baas) langs varen in zijn kayak en konden we een korte babbel maken. (we wisten van deze plek omdat Branko hier met zijn baas had gekayakt, en nu was de man er dus weer. Niet zo bijzonder eigenlijk, woensdag is zijn kayak oefen dag)  Max en Warrun vonden die kleine boot veel interessanter dan de vleermuizen en zeiden vol overtuiging dat papa ook maar moest gaan varen.

En modderig paadje langs de rivier bracht een tijd vermaak voor de jongens met hun fietsen totdat Warrun languit in de grooste modderpoel viel. Hij was volkomen overstuur van de modder en kon er niet van overtuigd worden dat het niet erg was dus hij moest teruggesleept worden naar een kraan voordat hij weer een beetje tot rust was gekomen. We hebben nog even gekeken of de vleermuizen al een beetje wakker waren, maar het was nog steeds een beetje te licht voor ze, we hebben er 3 hun vleugels zien losfladderen en eentje over het water zien scheren. Toen besloten we toch maar naar huis te gaan omdat de jongens geen droge kleren meer hadden en ook wel een beetje op tijd in bed moesten liggen.

Vrijdag 25 april, ANZAC day
Na het ontbijt bedacht ik dat het misschien wel handig was om Jake en Amber hun verjaarscadeau te brengen, ze waren gisteren jarig en hadden hun feestelijkheden gisteren gehad en als wij dan vandaag komen (en niet ergens volgende week) dan is het nog een beetje bij the houden in die kinderhoofdjes. Ik belde en kreeg de man des huizes. Iedereen lag nog te slapen maar hij dacht dat ze over een uurtje wel op zouden zijn, anders zou hij wel even bellen. 3 kwartier later belde hij, ze waren wakker en op. Toen we aankwamen zei Michele, heeft Barry vertelt van vannacht? Ze waren ziek en aan het spoken geweest, vooral de kinderen. Wij voelden ons enigszins schuldig dat we nu op de stoep stonden in feest kleding maar Michele was wel blij geloof ik met wat afleiding (ook voor de kinderen). Terwijl Barry alvast maar weer wat onduidelijke verhuis bewegingen ging uitvoeren door met een aanhanger met willekeurig in huis gevonden spullen rond te gaan rijden, pakten wij de cadeautjes uit (lego!) en maakten een praatje.

Ik, Nanette, bleef ook niet lang en ging thuis inpakken want we zouden het weekend naar Foster gaan. Branko bleef met de nieuw gegeven Lego spelen en kwam later met de kinderen op hun fietsjes naar huis. Hier konden we vrijwel gelijk in de auto, nog even langs de bakker en weg waren we …. naar Foster en omstreken!

We kwamen bijna precies voor het avondeten aan. De jongens aten vrolijk mee van de rijst en Warrun liet zich zonder morren de kikkererwten-curry voeren. Dat de papadans in de smaak vielen hoeven we niet te melden denk ik.

Branko: Vrijdag was Anzac day, een nationale vrije dag ter ere van gevallenen in oorlogen. We maakte van het lange weekend gebruik om weer eens op bezoek te gaan bij Bert en Tineke, want die waren er de vorige keer niet toen we daar logeerden. Bovendien is Tineke binnenkort jarig en moesten we even een kadootje gaan brengen.

H et plan was net als vorige keren: vrijdagochtend inpakken en rond de lunch vertrekken. Deze keer gingen we ?s ochtends eerste even bij Michele, Barry Jake en Amber langs omdat die gisteren net jarig waren en we een mooie doos Lego voor ze hadden gekocht. Michele was erg blij met ons bezoek omdat het altijd wat rust en afleiding geeft. De Lego was een groot succes en paste goed bij de dozen Lego die ze al net voor hun verjaardag hadden gekregen. Er was wel wat frustratie over het gebrek aan wieltjes (3 auto?s en 1 helikopter is het uiteindelijk geworden). Nanette vertrok weer naar huis om in de pakken, Barry ging spullen verhuizen naar hun nieuwe huis terwijl Michele en ik achterbleven met de kinderen.

Max was ontzettend moeilijk aan het doen en aan het zeuren, en zelf een time-out op de mat wilde er niets aan veranderen (inmiddels een week later: hij is alweer een stuk opgeklaard). Na een tijdje was ik het gezanik helemaal zat en had ik ook geen schone broeken meer (dit komt door de zindelijkheidstraining waar we mee bezig zijn) dus heb ik de jongens op hun fiets gezet en gingen we op huis aan. In eerste instantie weigerde Max op zijn fiets te stappen, maar toen hij merkte dat het alternatief was om helemaal naar huis te lopen ging hij toch maar snel zitten en al rap maakten Warrun en Max breed lachend op hun fiets het voetpad onveilig.

Thuis aangekomen was Nanette al helemaal klaar en konden we al op pad gaan, ze had zelfs een appeltaart gebakken voor Tineke?s verjaardag! We stopten even bij het winkelcentrum voor een broodje zodat we allemaal een lekkere lunch hadden en we gingen op pad. Nanette weer aan het stuur omdat ik meestal nogal moeite heb om wakker te blijven, zelfs als ik zelf rij. Onderweg zijn we even gestopt in Loch village om een plas te doen, of eigenlijk om een plas op te ruimen die al gedaan was, en om heel even te luchten. Al snel daarna zijn we weer in de auto gehopt en doorgereden to bij Bert en Tineke. Warrun en Max vertelden het laaste stuk van de weg uitgebreid aan elkaar en aan ons dat mama FOUT gereden was (een afslagje gemist), op een of andere manier vinden ze dat veel leuker dan wanneer ik fout rij, misschien omdat Nanette het zich zo aantrekt

Bij aankomst holden de jongens gelijk naar het verhoogde deel van de woonkamen om zich daar met auto?s te installeren. Bert en Tineke keken blij verrast dat de knulletjes zich gelijk zo thuis voelden en gelijk ook hun plekje wisten te vinden. We hebben een lekkere maaltijd gekregen; kikkererten met rijst, en Warrun heeft weer zonder morren zowel rijst als kikkererten naar binnen zitten werken. Max had iets meer moeite met de kikkererten en daarna zijn de jongens in bed gedoken. Ze waren een tijdje aan het donderjagen in het grote bed, maar hebben ons nog wel een beetje rust gelaten in de avond. Zoals vaak als we boven op de heuvel zijn (lees: bij Bert en Tineke) zijn we vroeg gaan slapen.

Zaterdag 26 april
Louise is jarig, maar ze hoort niets van ons. Haar pakje is al in haar huis. Gisteren haar een mail gestuurd en morgen zal ik bellen. En vandaag koop ik een kaart voor haar verjaardag. Nadat ik de ‘ waarom ben je niet een paar dagen later geboren, dan was deze kaart op tijd geweest’-kaart had uitgekozen kwam ik een hele mooie tegen die wordt het dan maar en misschien zomaar meet een hele kleine wens in de hoek voor de verjaardag.

De volgende ochtend hebben de jongens me weer blij gemaakt door netjes veel te ontbijten en een hele tijd lief te spelen binnen. Nanette en Bert zijn samen boodschappen gaan doen en we gingen net in de tuin spelen toen ze terug kwamen. We hebben toen met zijn allen buiten koffie genuttigd (met taart en bananenbrood). Hierna zijn we snel vertrokken naar ?Uncle Paul? en ?Tante Ellen? en daar komen we tegenwoordig gek genoeg steeds zo rond de lunch aan. Ellen wilde erg graag fish & chips halen dus we hebben haar dit pleziertje maar niet ontgunt. Ik stelde voor dat de jongens binnen lekker even een DVD van ?Lilo en Stitch? gingen kijken, die had ik tenslotte niet voor niets uit de bibliotheek meegenomen, Nanette en Ellen gingen de vis wel halen.

Na hun terugkomst hebben we met zijn vieren lekker in de ?babacueara? gegeten terwijl Max en Warrun druk in de tuin aan het rondrennen waren. Max herinnerde ons er af en toe aan dat hij daar heel erg geprikt was door een mier… ooit… vroeger (?glister?).

De jongens hebben zich enorm vermaakt deze ochtend. Na een tijd spelen met de autotjes en blokkenvan Bert en Tineke (of eigenlijk van Derek denk ik) en de door ons meegebrachte Lego gingen we naar buiten. Bert had hout gehakt en niet opgeruimd (dit laatste had hij express gedaan), dat opruimen  mochten de jongens nu doen. Met hun voorliefde voor takken, moest dit wel een success worden. En ja hoor, ze gingen zeer gemotiveerd aan de slag.
Na het sjouwen maakten we nog een wandelingetje met Tineke om het perceel. Hierna gingen we Ellen en Paul bezoeken.

‘s avonds waren de kinderen weer heel lieflijk tijdens het eten (ook al ben ik niet objectief) ze bleven vrijwel de hele hoofdmaaltijd aan tafel zitten, lekker happen van de couscous en knagend aan hun worstje ook de mais en enkele doperwten gingen naar binnen (dat was hun maaltijd wij kregen veel spannendere dingen).

Zondag 27 april
Na het opstaan en het ontbijt de spullen ingepakt en ingeladen. Max had het weer ergens moeilijk mee en was aan het gillen, poepte weer in zijn broek en leverde een van zijn auto’s in als ‘straf’ en bleef mokken. De aanwezigheid van een verbaasde wallaby hielp wel weer met het rustig worden van Max. Zoals normaal was Warrun heel lief terwijl Max wat extra aandacht nodig had vanwege zijn slechte bui.

Er was weer Foster market, hoe kienen we het uit ( heel makkelijk waarschijnljk, wij gaan naar Foster als er een lang weekend is en de market wordt gehouden rond speciale dagen aldus lange weekenden).

Helaas was het bitter koud en meer dan de helft van de stalletjes waren er niet, dus geen cadeautjes voor Mark en Cathel met hun nieuwste aanwinst: zoontje Rover.

Wel een ritje in het treintje natuurlijk, met de nieuwe regenjassen en regenlaarzen aan. Branko moest uiteindelijk toch mee. Wel durfden de kinderen hun centjes zelf aan de mensen te geven en Max antwoordde zelfs op de vraag met ‘what’s your name?’ met een MAX.

Na niet te lange tijd gingen we snel weer naar de auto. Op de terugweg zijn we in Coal Creek gestopt. Laatste keer dat we hier waren waren we met Helen en John. De jongens wilden de grote trein wel zien, maar waren teleurgesteld dat hij niet reed. Toen herinnerden ze zich opeens het kleine treintje? maar dat reed deze  keer ook niet. We hebben nog een poging van 1 min gedaan om een kopje koffie in mama-de-chauffeur te krijgen maar zelfs het aanbod van een muffin liet de jongens niet stil zitten en zonder autootjes of concentratie is het voor ons ouders niet lekker zitten in een café (we moesten wel binnen zitten door de bittere kou

Warrun en Max hebben nog even op de speelplaats buiten Coal Creek gespeeld voordat we de tocht naar huis vervolgden.

We hebben laatst schoenen gekocht. Ieder een paar tennisschoenen en ieder een paar ‘boots’. Nu het tennissen is gestopt duurde het even voordat we de tennisschoenen weer aankregen, maar het is gelukt. Er is echter een klein detail veranderd: Max weigert strak om de laarsjes aan te doen en Warrun weigert om de tennisschoenen aan te doen: kortom, max heeft 2 paar tennisschoenen en Warrun twee paar boots. 

Maandag 28 april
Na het werk trof ik Michele bij de winkels zij had een kaartje om een pakje bij the postkantoor op te halen van mij omdat ze misschien in het weekend tijd zou hebben. Dat had ze niet en nu ging ik zelf. Nadat ze 3 keer uitdrukkelijk had gezegd dat ze naar huis moest omdat de kinderen niet meer houdbaar waren maar ze net koffie en thee had gekocht voor eventuele bezoekers heb ik mezelf uitgenodigd en hebben we een uurtje samen een kopje thee gedronken. Hier na ben ik de kinderen gaan halen en ging het hele avond ritueeel in werking.

Dinsdag 29 april
Warrun wilde vandaag niet. Eigenlijk wel maar kenneljik voelde alles als NIET. Beetje moe denken wij. Het afleveren bij opvang duurde wat langer. Eerst Max troosten toen hij er achter kwam dat er geen auto’s in zijn tas zaten en hij dacht van wel. Toen Max lekker achter zijn boterham zat met zijn bekertje melk was het Warrun’s beurt. Nu wilde hij wel schoenen aan, ook wel de gene die we bij ons hadden maar weer niet zoals ze er uit zagen met modder erop. Na een tijdje gaf hij toe, maar toen was er weer wat anders en weer wat anders en weer wat anders. Ik stond net op het punt om te gaan toen hij het niet meer had omdat zijn boterham verkeerd gesneden was (daar heeft hij normaal geen last van ) Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en hebben zee en leuke dag gehad.

Bij het ophalen was er niets van vermoeidheid te merken, maar toen ik zei dat we boodschappen gingen doen, wilden ze niet. Ze wilden naar huis. Thuis zijn. Dat heb ik toen maar gedaan. Nu is er echt niets meer in de koelkast te vinden, ben benieuwd hoe Branko dit morgen oplost?

Tijdens de vorige zwemsessie met Michele en de kids zag ik dat Jake en Amber enorm veel plezier hadden van hun zwemvestjes en al echt konden rondzwemmen. Daarom heb ik zelf ook een paar van deze vestjes gekocht voor Max en Warrun, ondanks dat ze in het verleden altijd volkomen in paniek raakte van het idee dat ze die aan zouden moeten. Toen ik ze thuis had laten zien waren ze helemaal enthousiast en riepen ze meerdere malen dat ze die wel aan wilden doen in het zwembad, en dan een chocolaatje zouden krijgen (kennelijk herinnerden ze zich nog dat ze een chocolade paaseitje hadden gekregen toen ze hun zwembandjes hadden gedragen en hadden nu zelf de conclusie getrokken dat je voor het dragen van dit vest dus ook wel weer een chocolaatje zou krijgen).

De aanschaf van de vesten was ruim een week geleden, en vandaag was het zo ver: We gingen zwemmen met de zwemvestjes! Beide jongens waren heel enthousiast over het aandoen van de zwemvestjes maar wilden wel graag ook hun floaties aan (zwembandjes rond de arm), en dat terwijl we de grootste moeite hebben gehad om ze er van te overtuigen die voor de eerste keer aan te doen!

Toen we in het zwembad kwamen was het gelijk succes. De jongens ontdekte gelijk dat ze bleven drijven en ze waren helemaal door dolle heen: In het water springen, ronddrijven, van de glijbaan zonder opgevangen te worden; he-le-maal geweldig! Ik was zeer tevreden over de aanschaf van die dingen, het levert W&M nu al een hoop extra plezier op.

Na het zwemmen was het dit keer aan mij de beurt om het avondeten te verzorgen dus we gingen naar huis waar ik een ovenschotel maakte. Michele deed het even rustig aan en ging lekker een kop thee drinken. Nanette had al eerder opgemerkt dat Michele nooit eens even rustig zit behalve als ze met mij op pad is (omdat ik dan ook gewoon lui op mijn gat ga zitten denk ik .

We gingen met zijn allen eten en W&M maakten weer flink de blits door goed van de hele ovenschotel te eten. Ook Michele liet het zich smaken en vroeg een beetje beschaamd om nog een portie (er was genoeg, dus waarom niet?). Toen Nanette thuis kwam liep ze gelijk naar de keuken en keek een beetje sip in de ovenschotel waar nog maar een klein hapje in zat:‘Is dat alles?‘ Maar nee! Ik had speciaal voor Nanette nog een hele eigen schotel gemaakt en haar gezicht klaarde gelijk op.

Nanette ging lekker eten en ik vermaakte me met de kids. Na het eten ging Nanette druk opruimen en gelijk was Michele ook weer druk bezig. Als test ging Nanette weer rustig zitten met een kop thee, en Michele werd ook weer rustig. Nanette probeerde het nog eens: druk doen… ja hoor druk doen… zitten… ja hoor zitten. Kortom, we moeten maar goed relaxen rond Michele, ze kan het gebruiken

Tegen de tijd dat de kinderen ‘s avonds in bed lagen was ik helemaal versleten. Druk in het zwembad doen kost toch een hoop meer energie dan op mijn werk rustig achter een PC wat zitten programmeren.

Zaterdag 3 mei: De verhuizing van Michele was de buzz van de dag.

Ik had Michele verteld dat ze gewoon langs moest komen zodra ze wakker waren, niet eerst ontbijt of wat dan ook, dat geeft alleen maar vaat die je weer op moet ruimen voor de verhuizers komen. Ze was het niet van plan geweest, maar kennelijk hadden 10 min. op de ochtend van de verhuizing haar ervan overtuigd dat ze beter wel met de kinderen bij ons kon zijn.

Na het ontbijt en wat spelen gingen we naar het park, en ik even boodschappen doen, het moet toch telkens weer gebeuren. Ook naar het postkantoor want de pakjes voor een aankomende verjaardag blijven binnen komen.

Branko: Het is mij weer gelukt; ik ben weer door mijn rug gegaan. Warrun was door de ‘verrekijker’ van het speelrek aan het kijken en ik moest een stukje verderop gaan staan. Ik stond daar vrolijk te springen toen bij een van de landingen mijn rug ineens ‘krak’ zei en ik spontaan geen behoefte aan springen meer had. Zoals Nanette zei (die op dat moment net in het park aankwam) het ene moment stond ik bij het speelrek en het volgende moment was ik weer weg. Tegen de tijd dat Nanette bij ons was lag ik alweer mijn oefeningen van de fysio te doen voor mijn rug. (Nanette: Midden in de speeltuin, tussen de houtsnippers, die picknicktafels en de wipwap. Het verbaast me dat er hier en daar geen moeder onopvallend de kinderen verzamelde en vluchtte)

Ik was net in het park, met jassen voor de kinderen en een vest voor Branko en niets voor mij (DOM!) Toen Michele gebeld werd. De verhuizers waren klaar en moesten betaald worden en aangezien Michele de enige is met een creditcard in dat gezin ging ze daar heen. Wij hebben nog een rondje park met de fietsen gedaan en zijn uiteindelijk in de auto beland met 4 natte kinderschoenen en broekspijpen dankzij een geweldige plas halverwege.

Branko: Ik vond het erg grappig toen Michele me vertelde dat haar man, Barry, ‘niet in creditcards geloofd’. Ik heb creditcards nooit zo als een geloofskwestie gezien, meer als een betaalmiddel, maar dat zal wel aan mij liggen.

Halverwege de middag ging de telefoon of Michele a.u.b. met kinderen weer bij ons terecht kon. Natuurlijk! Na een kopje thee ging ze nog even wat zaken regelen. (Michele maakt een georganiseerde indruk, maar af en toe…) De afgelopen 2 weekenden hebben ze diverse malen onduidelijk met aanhangwagens, verhuisdozen enz. rond gereden. Vrijdagavond was het merendeel van het eten, de voorraad en alle pannen verhuisd dus toen Michele wat restjes op wilde warmen ging dat niet. …. Met de sleutel van het huis al 3 weken in het bezit te hebben was het een verrassing te horen dat de man van Michele de middag na de verhuizing gordijnen aan het ophangen was zodat ze die nacht niet voor iedereen te kijk zouden liggen…..   Ook de mededeling ‘ik ga even het beddengoed en de medicijn-doos ophalen’ uit het oude huis was een verrassing. En toen volgende nog “O, en de hond! die zal zich ook wel afvragen waarom het zo leeg is, die zal ik ook maar meenemen dan…”.

Wij hebben de 4 kinderen rustig gehouden met een DVD en daarna een goede maaltijd van rijst met groente en ham geserveerd. Iedereen at mee op zijn manier. Na de vla/yoghurt en wat tafel manieren: Jake en Amber moeten van ons net als Warrun en Max blijven zitten tot wij ons eerste bord leeg hebben en bij de vla tot ze hun mond leeg hebben (en het liefst ook hun bakje) en dan netjes het antwoord op de vraag ‘mag ik van tafel’ hebben gehoord.

Toen Michele binnen kwam hebben we haar een lekkere bak spinazie/aardappelsoep gegeven, die wij ook aten en na een tijdje was het echt tijd voor haar om te gaan en de kinderen in bed te stoppen.

Ook wij gingen onze kinderen in bed stoppen en even opruimen. Jake en Amber zijn niet onze kinderen en hebben een ander speelgedrag en speelpatroon. Ze zijn best heel rustig maar toch als ze zijn geweest is het een ravage van speelgoed. In de huiskamer leek het even alsof ze alle lego in het lego huis hadden gestopt en het toen hadden opgeblazen. Maar bij nadere inspectie stond het huis nog geheel intact en ongebruikt op zijn plek, er was alleen enthousiast naar nog meer wieltjes gezocht.

Zondag 4 mei: Het is duidelijk te merken dat de jongens het druk hebben met 4 dagen opvang. Wij hoeven ook helemaal geen moeite te doen om iets te verzinnen om te doen in het weekend, ze willen spelen en met hun fiets rijden. Vandaag ook. Max wilde al rijden voordat hij aangekleed was. Hier en daar kwam er even wat tussen maar na de lunch ging hij op pad met Branko. Warrun wilde liever bij mij blijven en wij bouwden buiten op de tuintafel een mooie treinbaan.

Branko en Max bleven niet al te lang weg omdat Max bij aankomst bij de  crossbaan enthousiast vertelde dat hij een plas ging doen, en hij trok zijn broek naar beneden. Daarna ging hij goed staan mikken waar hij de plas wilde hebben en ging vervolgens zodanig krom staan dat hij bijna de hele plas met zijn broek wist op te vangen… nog maar even oefenen dus. Bij terugkomst hebben we nog een tijd leuk in de achtertuin gespeeld met ballen, kegels en af en toe een trein.

Bij het aankleedritueel vanochtend was Branko op de grond zijn oefeningen voor zijn rug aan het doen toen Warrun over hem struikelde en met zijn wang tegen de punt van hun kledingkast kwam. Dit leverde een mooie schram op zijn wang op. (Nu 6 weken later is het litteken nog steeds zeer duidelijk te zien.)

Maandag 5 mei, Ik ben halverwege met mijn 8 weken invalwerk en het is nog steeds reuze leuk, heel afwisselend en nooit slaapverwekkend. Ik zou wat verhalen kunnen vertellen….  ik heb alleen een document getekend dat ik dat niet zou doen dus jullie moeten mij zo maar geloven. Ik vermaak me en we hebben het allemaal ontzettend druk, zijn vermoeid maar ook blij. 

Dinsdag 6 mei, Vandaag heeft Branko de jongens weggebracht met de fietskar. Ik ben vandaag extra vroeg begonnen en met de auto zodat ik niet te veel tijd verlies als ik vanmiddag om 3 uur mijn kiesimplantaat laat nakijken. Het voelt allemaal heel goed, maar je weet het nooit natuurlijk wat zich allemaal voor kan doen. Maar gelukkig was alles ook heel goed en ik kan terug naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De controle was anders dan ik gedacht had, niet alleen keek en peurde hij wat, ik kreeg een kracht, kauw en stress-test voor de kiezen.
Voor Max was het naast het met de fiets naar opvang gaan ook nog een spannende dag. Wij vroegen de dokter die op dinsdagen langskomt om even naar zijn voet te kijken en jawel! een wrat. We kregen een briefje met de diagnose, informatiefolders over wratten, advies wat te kopen en vooral de tip om VOL TE HOUDEN en DOOR TE ZETTEN. als we dit doen dan zal in de tijd de wrat verdwijnen. We zullen zien. In ieder geval ruikt net nu ‘s avonds in de badkamer als we de wrat aanstippen bekend, vaag bekend ’o ja, wratten middel’, zelf zou je er niet op komen wat het is maar als het je verteld wordt weet je het gelijk.

woensdag 7 mei Vandaag gingen de jongens niet met Branko op stap maar WEER naar opvang. Deze maand was er op donderdagen geen plek voor onze 2 jongens maar wel op de woensdagen en Branko’s baas was zo aardig om toe te staan dat Branko de dagen omkeerde en deze maand op woensdagen werkt en de donderdagen met de jongens doorbrengt.

Toen ik iets na 4-en mijn werk verliet belde ik Michele even. Drukke dag werken achter de rug en boodschappen, de jongens en het badderen van de jongens voor de boeg vond ik reden om mezelf heel zielig te vinden. Toen Michele de telefoon opnam zei ze….. ik bel je terug, alles is goed, NU, we zijn in het ziekenhuis maar het is goed. Ik bel je nog. Wat bleek nadat ze een waslijn voor bij het nieuwe huis had gekocht reed ze naar huis met de kinderen achterin de auto en toen ging haar dochtertje opeens raar doen. Wat bleek ze had een koortsaanval en kreeg daarbj een soort epileptische aanval. Dit had ze nog nooit gehad. Gelukkig trof Michele een aardige vrouw in een straat die voor haar een ambulance belde. Na 2 uur wachten in het ziekenhuis en 2 uur onderzoeken mocht iedereen weer naar huis en was alles goed. Ik heb Michele ‘s avonds nog opgehaald om haar auto te halen en we hebben het nooit meer over mijn ‘o-zo-moeilijke-dag’ gehad.

Donderdag 8 mei: Omdat opvang deze week geen plek meer had voor Warrun en Max op donderdag, maar wel op woensdagen, mocht ik weer een keer Mainly Music meemaken. Allereerst lieten de jongens me tot half 8 uitslapen waarna we gezellig met zijn driee-en hebben ontbeten. We zijn goed op tijd vertrokken naar Mainly Music waar we ruim op tijd aankwamen, hetgeen ik totaal niet gewend ben.

Ik werd hartelijk begroet door diverse mensen die ik wel eens een keer eerder heb gezien en iedereen vroeg hoe het met Nanette ging, tenslotte kom ik eigenlijk alleen naar Mainly Music als Nanette ziek is. De goedkeurende knikjes en blij verraste verhalen waren niet van de lucht toen ik vertelde dat Nanette gewoon knoerdhard aan het werk was en zich prima vermaakte. Toen de muziek begon wilde Warrun er eigenlijk niets van weten; hij bleef een metertje achter Max en mij zitten terwijl Max voorzichtig mee deed met de liedjes en de bijbehorende dansjes. Na afloop hiervan waren beide jongens erg aktief, vooral toen ze merkten dat er geen koekjes, maar TAART was (vanwege moederdag). Ze mochten beide een kadootje uitzoeken voor Mamma, en ikzelf kreeg nog een kadootje mee voor Mamma.

Hierna hadden we kunnen gaan zwemmen, maar gezien de verkoudheden en de tijd zagen Michele en ik daar beide maar van af. Ik ben met de jongens even wat boodschappen gaan doen en omdat ze zo lief waren en het bijna lunchtijd was kregen ze een lekker broodje met ‘spikkels’ (soort van gekleurde hagelslag). Deze broodjes hebben ze met veel gebaren en enthousiasme opgegeten terwijl we voor de bibliotheek zaten te wachten, want ik wilde niet met eten naar binnen (ongeacht of dat nou eigenlijk zou mogen). Hierna gingen we naar huis om even TV te kijken (met zijn drietjes op de bank, The Land Before Time IX: Journey to the Big Water) waarna we alweer weg moesten om Nanette op te halen.

Nanette moest namelijk naar de tandarts. Of eigenlijk: We moesten allemaal naar de Tandarts, maar Nanette mocht eerst. (De 2 kronen moesten voorbereid worden. Diverse technieken werden gebruikt om afdrukken van alle hoeken en gaten in mijn gebit te maken. Over een week of 2 moeten mijn nieuwe kies en tand klaar zijn en kunnen ze geplaatst worden.) 
We hebben Nanette opgehaald en bij de tandarts afgezet en een klein uurtje later mochten wij zelf ook naar de tandarts (in de tussentijd wilden de jongens pertinent nog een keer de film van vanochtend kijken). Tandarts Raymond heeft eerst goed geprobeerd om Warrun en Max geinteresseerd te krijgen met mij als rekwisiet, maar de jongens vonden het geen goed idee om ‘die man met dat kapje voor zijn mond’ naar hun tanden te laten kijken. Na een tijdje besloot hij toch maar om mijn controle te gaan doen en terwijl hij bezig was gingen de jongens, net als vorige keer, enthousiast aan mijn voeten trekken zodat ik heen en weer lag te schudden in de stoel. Gelukkig vond de tandarts het niet erg…. dat geloof ik tenminste.

Dit alles vond al vrij laat in de middag plaats dus we gingen hierna snel naar huis, waar Nanette ons allen snel wat pasta voorzette om vervolgens gelijk te gaan pitten. Of in ieder geval in bed te gaan liggen.

Vrijdag 9 mei: Vandaag mocht ik de auto mee omdat ik een afspraak had bij een andere tandarts; de specialist die mijn bitje onderhoudt (ik draag een bit om mijn tanden en kaakgewricht te beschermen omdat ik ‘s nachts heel erg met mijn tanden knars). (helaas is dit iets wat de kinderen van Branko geerft hebben. Als ik ze ‘s avonds laat nog een nachtkusje geef vlak voordat ik ga slapen krijg ik steenvast een heerlijke knars en kraak terug van de knulletjes. Zij kruipen nog eens lekker onder de dekens terwijl ik door merg en been bibberend naar de gang sluip) Ik bracht dus eerst de jongens naar opvang (altijd een leuke gebeurtenis; ze zwaaien zo enthousiast als ik weg loop…. zou daar iets achter zitten?)

Toen ik rond de lunchtijd bij de dokter kwam en zij merkte dat ik weer flink werk had gemaakt van mijn bitje (dat ding slijt door mijn geknars, ik ben altijd blij als ik de schade zie dat het mijn tanden niet waren), zei ze droog dat ik wel het ergste werk maak van het bitje van haar klanten… oh nee, er was er een die het nog erger deed.  Tja je moet iets goed kunnen denk ik dan. Ze heeft het bitje weer mooi bijgeslepen en het moet er nu weer even tegen kunnen.

Ik had eerder in de week al flink wat uren gemaakt (33 uur in 3 dagen) dus ik mocht op tijd weg om de kinderen op te gaan halen. Ze begroten met altijd met een rennende knuffel waarbij hun verzorgers altijd breed staan te grijnzen. Zonder vreemde avonturen zijn we naar huis gegaan waar we Nanette tegen kwamen. Daar hebben we met zijn allen gegeten (dat gebeurd niet zo heel veel op dit moment… maar over een paar maanden wel weer). Tijdens het eten sprong Max ineens op omdat hij ‘moest poepen’. Hij ging zelf naar de Po, deed zijn werk en liet ons trots het resultaat zien. Geen gejammer, geen lange drama’s, gewoon zitten, produceren en blij. Wij waren uiteraard ook heel erg blij en hij vertelde zelf dat hij deze manier van doen wel erg fijn vindt. We hopen at het kwartje is gevallen dat de WC/po echt wel een goed alternatief is voor een luier.
Nu weken later, kunnen we met blijdschap zeggen dat dit het begin was en er geen einde aan gekomen is. We waren de eerste dagen nog wat huiverig dat het maar een bevlieging was maar nee. Max weet wanneer hij moet, en zonder morsen, vlekken of ander kleurig gebeuren hangt hij boven zijn po om zijn werk af te leveren. (hij moet wel hangen want ander past het niet, ook al gaat hij nu bijna dagelijks zijn werk blijft van indrukwekkende afmetingen en maakt menig mens jaloers).

Zaterdag 10 mei. We mochten uitslapen van de jongens tot 8 uur! Aangezien we geen brood hadden zaten we al om 9 uur in de auto om broodjes voor ons ontbijt te halen, en dat deden we op de plek waar we ook onze lekkere pasta halen zodat we doe ook gelijk konden meenemen. We hebben ook nog even naar wat alternatieven voor onze wasmand gekeken maar degene waar we interesse in hadden was niet meer voorradig. Het is een grappige straat midden in een industriegebied waar de gewoon diverse warenhuizen in kan lopen en spullen kan kopen voor een fijn prijsje. Een heel andere winkelervaring dan in een glimmend gepoetst winkelcentrum.

We waren toch in de buurt van de computerwinkel waar ik tzt een nieuwe computer zou willen komen (goede reputatie en erg goedkoop) dus ik ging daar even langs om wat blanco DVD’s te kopen en eens een indruk op te doen van deze winkel. Nanette zette me daar 10 minuten na openingstijd voor de deur af en toen stond er al een rij tot buiten de winkel! Het nadeel van een goede reputatie zullen we maar zeggen. Ik heb geduldig in de rij gestaan met een lekker broodje en zodra ik binnen kwam eens goed rongekeken en geluisterd. De mensen weten duidelijk van wanten en gezien de enorme voorraden die ze in de hele winkel hadden staan doen ze ook prima zaken. Mijn indruk is zeer positief en ik zal met een gerust hard hier een computer kunnen kopen, al zal ik het bij voorkeur niet in het weekend willen doen

Nanette ging ondertussen door naar Michele om een gedeelte van de pasta af te geven en kort daarna kwam ze me alweer ophalen bij de computerwinkel.

 Toen we thuis waren ging Nanette de boodschappen opruimen en ik lekker met de kids aan de slag. Geinspireerd door Nanette’s aktie van vorige week heb ik ook een treinbaan op de tuintafel gebouwd en dat viel goed in de smaak.

Die middag kwam Jose Arredondo (een collega van mij) op bezoek met een fles champagne en een blikje ‘Coke Zero’ om mijn verjaardag en Nanette’s nieuwe baan te vieren! De Coke Zero is een suikervrije versie waarvan diverse mensen zeiden dat hij erg lekker is, en toen ik opmerkte dat ik die nog nooit had gedronken is er blijkbaar besloten dat daar eens iets aan gedaan moest worden. Het is best aardig, maar het lijkt wel erg veel op gewone Coke Light… vinnik. Ik vond het erg leuk dat Jose uit eigen initiatief had besloten om deze twee gelegenheden te komen vieren, en ook Max en Warrun waren erg over zijn aanwezigheid te spreken en kwamen regelmatig dingen aan Jose laten zien (van speelgoed to creaties die ze zelf hadden gemaakt).

Zondag 11 mei – Moederdag (en Branko’s verjaardag) Vanwege onze grieperige financiele situatie hadden Nanette en ik besloten om dit jaar geen geld uit te geven aan mijn verjaardag of moederdag. Dat wil zeggen: niet meer geld dan we al hadden gedaan, aangezien we door het hele jaar heen bij aanbiedingen geregeld kado’s kopen die dan in de kast blijven tot het juiste moment. We zullen hopelijk wat meer aandacht besteden aan vaderdag en Nanette’s verjaardag die beide in september vallen (en we het weer wat ruimer hebben zowel in tijd als in geld).

Kortom het kado voor Nanette dit jaar bestond uit een aantal kado’s van Max en Warrun die ze via Mainly Music hadden verkregen, de DVD van ‘The Long Way Down’ die Nanette al maanden graag wil zien (omdat Fulco en Marielle bijna dezelfde route hebben gereisd en een soort gelijke tocht maar dan van Londen naar NY haar veel kijkplezier bracht) en verder lekker uitslapen en een ontbijtje op bed. Nanette had echter het idee om mijn verjaardag ook gelijk maar te vieren want dan konden de jongens er aan mee doen en waren we tenminste niet de hele dag weg (zoals op een maandag-werkdag). Dus Nanette was al beneden voor het ontbijt voordat ik iets boven had kunnen serveren. Ik kreeg van Max en Warrun diverse kado’s overhandigd die via de post bij ons waren afgeleverd en ik was zeer blij verrast door de leuke kado’s die ik in mijn handen kreeg. W&M waren ook zeer tevreden over de grote Transformers-DVD (‘TV kijken’,'Robot’?) en de grote doos Lego (‘bouwen, nu!’) (die Nanette toch stiekem had gekocht). De CD van Normaal werd vooral door Max en mij gewaardeerd (en zeker niet door Nanette), en het enige kado waar alleen ikzelf warm van liep was de externe harddisk-cradle (Warrun vond het maar een saai grijs doosje, Max kon nog een ‘OoooOOOhh’ er voor opbrengen (hij denkt waarschijnlijk dat dat hoort bij een doosje in een feestelijk papiertje).

Vanwege moederdag waren we uitgenodigd door Michele en Barry voor een barbecue, dus daar vertrokken we in de loop van de middag heen waar we lekker buiten hebben gespeeld en gegeten (al was het met 15 graden en miezer wel wat frisjes).

Ik kan met recht terugkijken op een heel gezellige en zeer geslaagde moederdag/verjaardag dit jaar. Niets gepland, alles gekregen

Maandag 12 mei – Jarig aan het werk
Oorspronkelijk had ik me voorgenomen om een taart te bakken voor kantoor, omdat dat hier totaal niet gangbaar is en ik het wel leuk vind om de rare buitenlander uit te hangen. Maar uiteindelijk had ik al genoeg gesnoept en gegeten op zondag en ik zag het niet zitten om nog meer taart te gaan produceren. Ik had wel de TransformersDVD en de HD cradle meegenomen naar het werk, en vooral de Transformer werd diverse malen met jaloezie beloerd en becommentarieerd. (De cradle moest mee om hier en daar wat uit te proberen en door te meten)

Uiteindelijk werd het een vrij normale werkdag en ik ging geloof ik pas tegen 8 uur naar huis, dus Nanette’s keuze om de verjaardag op zondag te vieren was heel goed.

3 jaar geleden op 29 maart zij we hier aangekomen en sindsdien hebben we een heel ander leven ontwikkeld. Wat mij betreft hebben we hier nog steeds een geweldige tijd. Exact 3 jaar geleden vandaag werd ik, na lange tijd, weer wakker in ons eigen bed! Op 11 mei was onze container aangekomen en die nacht hadden we weer ons eigen bed!

Ter gelegenheid hiervan heb ik de fotosessie die we in october hebben gedaan maar even beschikbaar gesteld op onze website, en wel hier.

Ook zijn de foto’s van maart en april nu eindelijk beschikbaar. Vanaf nu zijn de foto’s direkt te vinden vanaf onze homepage op www.branette.net dus ik nodig iedereen van harte uit om daar af en toe te kijken (alhoewel ik ook vast wel af en toe een opmerking in de blog erover zal zetten).

Als laatste vernieuwing hebben we aan het begin van de foto’s een paar fotocollages toegevoegd Deze plaatjes zijn bedoeld voor liefhebbers om als achtergrond te gebruiken op je computer. Deze collages zijn automatisch gegenereerd met het prachtige (gratis) programma “John?s Background Switcher“. John’s Background Switcher kan desgewenst op gezette tijden een nieuwe collage maken van een selectie van foto’s (voor de echte enthousiastelingen).

Omdat opvang deze week weer geen plek had voor Warrun en Max op donderdag, maar wel op woensdag, mocht ik weer een keer Mainly Music meemaken. Ze beginnen me al een beetje te kennen daar (ik ben als enige vader wel een beetje een vreemde eend).

Hierna had ik met Sue afgesproken in het Melbourne Aquatic Center (het ‘Olympisch’ zwembad in de stad). Eerst ‘even’ thuis de zwemspullen halen (de jongens waren er klaar voor getuige de foto) en daarna ‘snel’ naar Albert Park. Ik was een half uur te laat in het  zwembad maar Courtney hield het nog vol, vooral omdat ik de rode opblaas-zeehond mee had genomen. Max was vre-se-lijk bang toen hij een sculptuur van Bruce (de haai uit Finding Nemo) zag staan naast het zwembad en hij bleef achter een muurtje staan schuilen zodat Bruce hem niet kon zien. Toen ik een handdoek over het hoofd van Bruce had gelegd ontspande hij volledig en kon hij van het zwemmen genieten. We hebben het een aardig tijdje volgehouden (zeker als je nagaat dat Courtney al een uur in het zwembad was).

Hierna zijn we naar een speelplaats aan het water in Albert Park gegaan (aan het Grand-Prix circuit zeg maar). M&W hebben redelijk onafhankelijk van Courtney gespeeld, maar ik heb wel even leuk met Sue kunnen praten, ik ken haar eigenlijk niet zo goed nog.

Tegen het eind van de middag belde Nanette dat ze te ziek was en naar huis was gestuurd. Ik bood aan om haar op te halen, maar kwam er al snel achter dat met het verkeer door de stad ze sneller thuis zou zijn als ze gewoon met het OV zou gaan. Uiteindelijk was ik net iets eerder thuis dan Nanette, maar het scheelde weinig. Warrun was wel erg verontwaardigd dat we niet naar de bibliotheek gingen (het was al te laat, hij was dicht).

Thuis hebben we The Iron Giant gekeken tijdens het eten. En ik stond klaar om de kids in bed te smijten toen ik me realiseerde dat het beter zou zijn om ze nog even te badderen, dan zou Nanette dat morgen niet hoeven te doen. Het bleek een goed plan want na het bad zijn W&M gelijk lekker gaan slapen. Nanette volgde kort erna ook en ikzelf was zo gaar als voorgebakken friet.

Nanette was toch echt nog niet best. Gisteren was ze door haar baas weer naar huis gestuurd dus dit weekend was het tijd om even goed bij te komen. Ik heb met Michele afgesproken, Barry (haar man) zou er niet zijn vanwege een sportdag en dan hebben we beide wat gezelschap. Het bleek dat de sportdag nogal in het water was gevallen, maar ik was nog steeds wel welkom. Barry deed zijn eigen ding, de kinderen hebben zich samen prima vermaakt en Nanette kon lekker uitrusten. In het begin van de middag zijn we buiten naar het plaatselijk park gegaan (het was KOUD en NAT) met de fietsen en daarna hebben we binnen lekker opgewarmd voor de buis. Terwijl de kinderen veilig bij Michele zaten heb ik even wat boodschappen gedaan en thuis afgeleverd.

Zondag was Nanette alweer iets beter maar toch hebben we het rustig gedaan. Aan het eind van de middag ben ik lekker naar buiten geweest met de kids om wat van de resten van de regen te gaan genieten. Op de foto is te zien dat Nanette nog niet helemaal goed is maar het gaan toch alweer een stukje beter, Warrun gebruikt dit om lekker bij haar te kruipen.

Maandag 19 mei. Voor Nanette begon de dag vroeg. Om 8 uur een vergadering op kantoor dus een strak ritme in de ochtend. Opstaan, aankleden, ontbijten en lunches klaarzetten en klaarmaken. Kusjes en knuffels uitdelen en vertrekken naar de bushalte. Hierna is het aan Branko om alles aangekleed de deur uit te krijgen.

Dinsdag 20 mei. Vandaag was voor Branko een spannende dag op kantoor.

Er zou een algemene mededeling komen. Op dit moment betekent dat bij AI: reorganisatie, en dus gedwongen ontslagen. Aan 7 mensen werd vanochtend medegedeeld dat ze per 1 augustus kunnen vertrekken, en een overige 8 mensen kregen terplekke in de algemene bijeenkomst te horen dat er voor hen maar 4 functies over waren en de komende week zou er gekeken worden welke 4 konden vertrekken. Het moreel in het bedrijf was al niet zo best, maar deze aanpak heeft natuurlijk zeker geen wonderen verricht. Het zure is dat dit alles gebeurd terwijl in Branko’s afdeling er te weinig mensen zijn om het werk gedaan te krijgen. 

Woensdag 21 mei. De ochtend begon met grote hoestbuien van de jongens. Gewoonlijk moeten wij de jongens ‘s morgens wakker maken om aan te kleden en naar opvang te gaan. Nu ik werk moet alles in een tijdschema passen, maar deze ochtend niet. De jongens hadden zichzelf en elkaar al voor zessen wakker gehoest en het klonk niet best. Heel even hebben we overwogen om ze thuis te houden en een oplossing te zoeken maar uiteindelijk besloten we dat ik, Nanette gelijk in de auto zou springen en zou vertrekken; Dat heb ik gedaan en ik was om 7 uur op kantoor. Tot mijn grote schrik had ik mijn sleutel van de kantoren vergeten EN was de CEO er deze morgen eens niet om 6:15 dus daar stond ik. Gelukkig begint iedereen hier vroeg, vroeger of heel erg vroeg en kwam ik de Quality Manager tegen met een sleutel van de kantoren. Als ik om 7 uur begin kan ik om 3 uur weg en de jongens halen, ze vertroetelen en op tijd in bed leggen had ik gedacht.

Branko offerde wat ochtend-werktijd op en bracht de jongens met de fiets + fietskar  naar opvang. Hier moet Branko dan kinderen uitladen, zijn tassen uitladen, fietskar naar binnen dragen. Kinderen naar klas brengen, inschrijven, en dan met tassen weer naar zijn fiets om naar kantoor te gaan. Door dit alles is hij iets later op zijn werk dan als hij ons om 7.15 in de auto helpt en verder alleen is om in te pakken en het huis te verlaten. Ik denk dat hij zo rond 8-en nu bij opvang weg reed.

Op Nanettes werk was het vandaag weer eens iets anders. Er moest iemand ontslagen worden en voordat we met z’n allen door alle papieren en documentatie heen waren en de officiele brief terug hadden van de rechtelijke ondersteuning en per koerier verstuurd was het half vijf dat ik vertok. De jongens hadden echter een goede dag gehad met verschrikkelijk veel plezier.

Donderdag 22 mei. Branko is thuis vandaag en de mannen slapen tot ze wakker worden. Ik hoef voor ik het huis verlaat niet veel te regelen of uit te zoeken (zoals kleding, tassen voor opvang, lunches) en ben heel snel en stilletjes de deur uit gegaan.

Branko:  Ik was laat vandaag, dus lekker uitgeslapen. We kwamen  tijdens het tweede liedje van Mainly Music binnen rennen, maar we mochten nog mee doen. Hierna zijn we in het park gaan spelen met Jake en Amber waar ze gezellig met zijn allen van de glijbaan gingen. (Dit kan en moet je HEEL letterlijk nemen)

 Hierna moest ik wat boodschappen doen, en ik kon mijn laatste verjaardagskado ophalen van het postkantoor (een koffer om al mijn DVD’s in te bewaren). Max wilde graag dit ‘kado’ open maken ook al verzekerde ik hem dat hij het niets zou vinden. Na het uitpakken ging hij tevreden weer spelen, hij had het toch mogen uitpakken tenslotte.

Toen we na de boodschapjes terug liepen naar de auto (ik met mijn handen vol) begon Warrun achter me ineens ENORM te brullen. Ik draai me om en hij staat naar de muur van het kantoor van Medicare (ziekenfonds) te wijzen. Ik snapte het niet en keek nog eens goed: hij wees naar de brievenbus. Ik zag toen ook dat hij zijn autootje niet meer in zijn hand had, en ja hoor zijn auto was spontaan de brievenbus in gereden. Ik liep naar binnen met de kids en werd prompt verzocht een nummertje te trekken. Voor zo’n nummertje moet je een onderwerp kiezen waar je voor komt, maar onder welke categorie valt “Auto in de brievenbus”. Afijn toen we aan de beurt waren (er was verder niemand) verontschuldigde de dame aan het loket zich (ik weet niet waarom) en haalde ze de auto uit de brievenbus. Warrun ging tevreden en verlegen weer met me mee.

Vrijdag 23 mei. Alweer vrijdag. Het gaat zo snel zo’n week.

Zaterdag 24 mei, Terwijl Nanette over de bovenverdieping heen tolde met emmer, sopje en wat je nodig hebt om schoon te maken, vermaakte Branko de jongens met Lego, treinjes en wat zo meer.

Tijdens de lunch besloten we die middag met z’n allen naar de Bunnings te gaan (de gamma zeg maar) om daar naar wat bakken ipv de wasmand te gaan kijken. (het idee is om een stapel bakken neer te zetten op de plek waar nu de wasmand staat. De bakken moeten makkelijk toegankelijk zijn, zodat was er in ‘gegooid’ kan worden, maar dan moet er wel weer zo’n capaciteit en randje zijn dat het er niet meer uitkomt zetten totdat ik beslis dat het naar de wasmachine gaat. De verschillende bakken hebben als doel de was te sorteren op het moment dat je ze toch stuk voor stuk in je hand hebt. Dit bespaart mij dan dagelijks een tocht door de wasmand naar passende onderdelen voor de machinewas. En…. nu enkele weken later. Het werkt, zo ongeveer. Branko had eerst nog een wat andere indeling voor de bakken; Witte was, Donkere was, handdoeken en tere was. Terwijl ik in gedachten had: Witte was, Zwarte was, handdoeken (omdat ik die overal bij kan  stoppen om de machine vol te maken) en ‘de rest’ aka bonte was.)

Uiteindelijk duurde het nog even voordat we vertrokken want er werd een nieuw spel ontdenkt. Met vliegenmeppers rondzwaaien moest omgebogen worden tot wat anders aangezien er redelijk op elkaar gemikt werd.
Wat? 
Een ballon!
Na 3 keer er 1 opgeblazen te hebben en los te laten net als een kind ertegen aan wil slaan, is het wel  leuk geweest, het geeft aardig wat activiteit aan het kind maar binnen de kortste keren moet je weer blazen. Dan maar een knoop erin en ook met een vliegenmepper aan de gang om alles in de lucht te houden.

Tijdens het avond eten aaide ik Warrun over zijn hoofd. Hij keek verbaasd wat ik wilde, ook al aai ik wel vaker over zijn hoofd. Op dat moment begon Max te lachen: ‘Da’s opa’ zei hij terwijl hij met zijn hand zijn haar uit zijn gezicht veegde en ver naar zijn achterhoofd wegtrok.

Zondag 25 mei, Nu het winter is wordt er veel en vaak met de Lego gespeeld. Branko vind het een leuke activiteit en de jongens kunnen zich er ook in vinden (zeker als de uitkomst wieltjes heeft). Zo ook deze dag. In de middag werd er enige frustratie geuit omdat het niet allemaal altijd zo gaat als je zou willen. (we hebben een tantrum kunnen voorkomen  
Branko vind het namelijk leuk om alle voorbeelden na te bouwen. Precies te maken zoals het verpakt en bedoelt is. Als het klaar is zit Max het dichtst bij, meestal. Dit omdat Max al aardig goed overweg kan met de blokjes en het bouwen erg leuk vindt terwijl Warrun met een bouwsel alweer over de bank rijdt is Max nog aan het bouwen en verbouwen. En dat laatste is het ‘probleem’ het verbouwen houdt in dat ALLE overbodige zaken zoals poppetjes, stuurtjes, dakjes,  deuren, bumpers, verwijderd worden. Hierna moet het geheel opgeleukt met zo veel mogelijk lichtjes en sirenes en Max is tevreden. Op dit punt is Branko echter diep ontevreden en pijnlijk gekwetst als in 1 minuut zijn hele creatie ontdaan wordt van persoonlijk en enig uniekheid.
Ik hoorde Branko vandaag zelf stilletjes Warrun prijzen voor het spelen met een compleet autootje zoals het voorbeeld het wil en Branko het gemaakt had.

Vanaf de dag dat ik begon met werken wist ik al hoe deze week zou zijn. Afronden, opruimen, mijn eigen ‘ik’ uit de kamer halen en alles klaar maken voor de persoon die ik verving. EN volgende week UITRUSTEN, NIET vroeg op hoeven te staan, SCHOONMAKEN en alles weer als zoals het was.

Maar nee. Deze week werd er roet in dat idee gestrooid. De baas van mijn werk ziet ook dat ik het erg naar mijn zin heb, dat ik goed in het team pas en dat er heel veel werk te doen is. En dus hoefde ik niet lang na te denken toen ze vroeg of ik voor 2 dagen per week in dienst wil komen.

A.s. Maandag is niet mijn eerste dag vrij na 8 weken werken maar ga ik ook naar kantoor om ervoor te zorgen dat de persoon die ik verving niet in de handen valt van haar jet-lag.

Donderdagochtend ben ik wat later naar kantoor gegaan het was tijd voor de Tandarts! Ik had weer eens afspraak dit keer om mijn kronen te laten plaatsen.  (na de vele bezoeken in december en januari was het deze maand weer raak. 6 mei een check bij de paradontist, 8 mei bij de tandarts voor afdrukken zodat de kronen gemaakt konden worden, 12 mei nog een keer langs omdat er ander afdrukken voor de kies bij de implantaat nodig waren en dan nu de dag waar al het voorgaande voor was. Ik kreeg weer een volledig gebit. De kies was zo gedaan, heel mooi en heel passend. De voortand daar was de goede man niet tevreden mee. Veel te licht. Het ding wordt teruggestuurd zodat het bijgekleurd kan worden.
Na mijn zitting kwamen Branko en de kinderen binnen, ze waren naar Mainly Music geweest en kwamen de auto brengen zodat ik niet te veel tijd meer zou verliezen en veel uurtjes kon werken deze dag. De tandarts schrok even toen Max met een hele blauwe mond naar binnen stapte maar al snel brachten de doosjes smarties een verklaring. Ik voelde me toch niet zo’n supermoeder als je om 10 uur ‘s ochtends met 2 kinderen die onder de chocolade zitten bij de tandarts staat.

Nanette ging vandaag met Michele naar K-Mart omdat daar een uitverkoop was. Aldaar had Nanette een paar mooie Lego-raceautos gekocht en nog wat andere leuke dingen en ze kwam heel trots met de spulletjes thuis. De jongens kunnen deze dingen verdienen door vooruitgang te boeken op het gebied van toiletbeheersing.

Ik ging ondertussen, bijna als gebruikelijk, een stukje met de jongens fietsen (dat wil zeggen: zij fietsen ik loop) maar we kwamen deze keer niet zo ver. We waren letterlijk de straat uit en de hoek om toen de jongens daar in een doos doken die langs de straat stond. Laat maar… wilde ik zeggen maar al snel werd ook zijn interesse gewekt: Auto-banen- Autotjes- een dino van plastic…. Het laatste hebben we maar laten liggen  want die was wel ‘scary’ vonden  Max en Warrun maar voor de rest is de fietskar gehaald en de hele doos is ingeladen. Tegen de tijd dat Nanette thuis kwam was er al een enorme stapel van het gevonden speelgoed in huis uitgestald en vielen de aankopen van Nanette bijna in het niet (in ieder geval was de vondst goedkoper; gratis namelijk!)

De rest van de dag hebben de mannen doorgebracht met schoonmaken, passen & meten en autotjes over de banen laten racen.

De dag begon met wat kleuren en knutselen voor de jongens.  Max trok zijn nog altijd witte gipsen trein tevoorschijn om te beschilderen en Warrun stortte zich op de gipsen teddy-beertjes die ik de afgelopen dagen vol overgave bij elkaar heb gegipst. 
Ik had niet zo lang geleden een muffin vorm met beren op de kop getikt en dat werkt uitstekend ook met gipsvormpjes.  

In de middag ben ik verder gegaan met de grote schoonmaak van het huis die eigenlijk voor maandag gepland stond maar niet door kan gaan omdat ik dan ga werken. Omdat zoiets beter gaat als je geen kinderen om je heen hebt is Branko met de jongens erop uit getrokken en heeft een andere speeltuin met heuvels onveilig gemaakt met de fietsen.

Vandaag was het opeens weer allemaal anders en het was even wennen. Het op gang komen, het luisteren en omgaan met mama en zelfs de zo geliefde playgroup ging niet zonder slag of stoot voorbij. Maar uiteindelijk ging het allemaal goed en vonden we het heel leuk.
Na playgroup (waarbij ik de (geslaagde) activiteit verzorgde; gipsen beertjes verven)hebben we bij Michele geluncht Ik stond net de kinderen in de auto te proppen toen mijn telefoon ging. OPVANG.
Afgelopen week zou er een vrouw langs komen met allemaal reptielen. Dit leek mij een zeer leuke activiteit voor de kinderen maar helaas de vrouw was ziek en het hele gedoe ging niet door. Maar ze zou vandaag komen en we waren van harte welkom. Maar helaas, ze kwam weer niet, vandaar dat opvang even belde. Morgen wordt er nog een poging gedaan en we zijn weer van harte welkom.

Nanette ging vandaag weer werken dus ik had de dag met de kids. Het begint al een beetje traditie te worden dat ik met Michele, Jake en Amber ga zwemmen op woensdag en vandaag was niet anders… bijna niet ten minste. Vandaag zou namelijk de Lizard Lady wel (echt wel) langs komen bij opvang, dus we gingen wat eerder zwemmen dan anders. Het bleek geen probleem te zijn, het was nog steeds uitgestorven in het zwembad en na het zwemmen hebben we lekker met zijn allen even geluncht.

Tegen 3 uur waren we bij opvang hetgeen een beetje vreemd was, omdat het zeker geen ophaal-tijd was en de jongens niet echt in de groep zaten. Op een gegeven moment kwam hun hele klas naar de Lizard Lady en een paar kinderen werden in het bijzonder door Max en Warrun begroet, en trots werden er auto’s laten zien. Een van de jongetjes die door Warrun enthousiast werd aangesproken werd doelbewust zo ver mogelijk van Warrun gezet als mogelijk, maar misschien beeldde ik het me in. De Lizard Lady presenteerde diverse dieren, van schildpad, tot hagedis tot diverse slangen en alle dieren mochten aangeraakt worden. Max en Warrun probeerde het ook af en toe voorzichtig, en Max durfde zelfs op de foto met de slang (als ik zijn hand maar vast hield).

Vandaag was het ook sinds 2 maanden weer Mainly Music voor mij Nanette. De jongens waren in mei natuurlijk al met Branko geweest. Het was leuk om iedereen weer te zien en wat te babbelen. Max en Warrun vragen nog steeds veel van mijn aandacht en mede hierdoor had ik besloten om vandaag verder met niemand af te spreken. Na Mainly Music zijn we naar de speeltuin bij het Boathouse gegaan. In deze speeltuin zijn veel mogelijkheden en paden al dan niet met  hobbels en bobbels waar met de fiets gereden kan worden. 
We hebben een zeer leuke ochtend gehad waarbij ik zelfs even op het terrasje een kopje koffie kon drinken terwijl de jongens op zicht-afstand speelden.
Na een wandel/fiets/ klimtochtje, wat eten en een geimproviseerd toilet voor Max op de hoogste heuvel in de omgeving (zijn keuze) wilden ze NOG Niet naar huis. Toen op het terrasje nog maar wat gedronken met een bakje patatjes erbij. De jongens kregen ook nog kleurpotloden en een keurplaat om zich bezig te houden.

Terwijl ik daar zat, weer buiten da’s wel zo makkelijk met alle fietsen, helmen, flesjes water en tassen die ik bij me had, waren er nog 3 andere tafeltjes bezet. Aan 2 hiervan zaten mensen met een tweeling. 1 met man en echt een paar weken oude kindjes, allemaal nog helemaal met de instelling ‘een kind veranderd mijn leven niet en ze passen zich maar aan mij aan’  hadden ze een lekker drie gangen lunch besteld. Halverwege de entree werden de kinderen al op schoot heen en weer gewiegd en het hoofdgerecht werd om en om gegeten terwijl de ander met de kinderwagen rondwandelde. Ik heb niet gezien hoe ze van hun lunch genoten want het was voor ons al weer tijd om iets anders te doen dan te zitten aan een tafeltje.

(Vrijdag 6 juni was het weer werken voor mij. De 3e keer deze week, maar dat komt goed uit, dan kan ik volgende week 1 keer werken en dan is dat gemiddeld 2x per week.)

Na onze drukke (werk)weken houden we het nog steeds erg rustig in de weekenden. Zo gingen wij deze zaterdag eerst de fiets van Branko wegbrengen voor een onderhoudsbeurt, hier na liepen we met een zwaai voor de kapper door naar de groenteboer. Terwijl Nanette voornamelijk de spullen uitzocht lette Branko op de kinderen. Tegenwoordig is het niet heel moeilijk om bij de groenteboer te winkelen met de jongens want ze helpen maar wat graag mee met appels pakken en druiven aanwijzen en broccoli in je mandje gooien. Het is wel zo druk dat ik niet meer na kan denken wat we nu eigenlijk moesten kopen, maar vandaag was het goed verdeeld. Ik dacht, de kinderen pakten en Branko was er voor alle vragen en opmerkingen. Maar er was nog iets. Een man, in het wit met een hoge muts, en pan met water en pasta, ravioli en tortellini’s. Natuurlijk moest eerst de angst voor de man overkomen worden en daarna even geschreeuwd over wel en toch weer geen maar eigenlijk wel de groene exemplaren, maar daarna was het allemaal peis and vree. Niet wetend werden de jongens nog meer verwend toen de kassa juffrouw nog een zak met mini dril-puddinkjes in de tas gooide voor die schatten van jongens.
Na de groenteboer gingen we naar de supermarkt waar we bijna gelijk een mevrouw tegen het lijf liepen die chocolade wafel koekjes aan de man bracht. Meestal neem ik een ander pad als ik zo iemand zie maar nu met de kinderen erbij was het een leuk extraatje.

De middag is doorgebracht met LEGO. Branko heeft uit zijn riante collectie wat exemplaren gezocht die leuk zijn voor de kinderen.

Zondag 8 juni was het dan zover. We gingen allemaal zwemmen! Nu kon ik eindelijk eens zien waarom Branko zo trots is op onze jongens. En ja hoor, ze springen, duiken en glijden met gemak door het water.
Helaas wordt ik nog steeds ijskoud na een half uur in het water en is de pret er voor mij dan wel vanaf. Ook al kan ik naar die genietende jongentjes kijken. Ik kijk uit naar de zomer en wat buitenbaden, dat vind ik beter te doen. Tot die tijd mogen Branko en de jongens er zelf weer op uit naar het water.

Vandaag wordt er in de meeste staten van Australie de verjaardag van de koningin gevierd. Niet dat ze vandaag jarig is, als we maar vieren en vrij zijn, meer heeft men hier niet nodig.

Branko heeft met de jongens een stukje gefietst en wij hebben verder genoten van een rustig dagje.

De laatste gewone luiers hebben we voor de nacht omgedaan bij de jongens. Overdag zijn luiers al tijden niet meer nodig. ‘s Nacht nog wel, soms niet, soms wel. Wakker worden met een droge luier is echter beter dan wakker worden in een nat bed dus vanaf nu alleen nog maar slaapluiers in dit huis!

Dinsdag 10 juni. Vandaag zijn we weer naar playgroup geweest en we hadden een leuke ochtend. De jongens speelden leuk met al het speelgoed en de andere kinderen. Het leukste lijkt wel (en dat geldt voor alle kinderen): Rondjes rennen in de lege zaal nadat we na 2 uur spelen alles opgeborgen hebben en klaar zijn om te vertrekken. 
Gelijk na Playgroup zijn Jake, Amber en Michele mee naar huis gekomen. We hebben hier geluncht en verder gespeeld totdat Jake en Amber naar ‘Kindy’ moesten. Da’s 3,5 uurtje 2x per week naar een soort pre-kleuterschool. Onze jongens krijgen dit programma gewoon bij opvang en ik hoef niet 2x per week als een gek heen en weer te rijden en van alles te organiseren.

Woensdag 11 juni. Ik ging vandaag niet werken. Ik had mijn uren vorige week al gemaakt. Nu kon ik mooi eerst naar de tandarts, om mijn kroon te laten plaatsen en daarna had Branko eindelijk eens een dagje vrij helemaal voor zichzelf (tenminste wat er over was van de dag). Wij hebben nog wat buiten gespeeld totdat Jake en Amber op bezoek kwamen. En wat Branko deed……. GAME ON…..

Er is tot eind volgende maand een expositie in het Australian Center for the Moving Image (waar we destijds een expositie over Pixar hebben gezien) over de geschiedenis van computerspelletjes. Aangezien ik bijna die hele geschiedenis heb bespeeld mocht ik daar van Nanette vandaag heen, ze had er speciaal een dag vrij van haar werk voor geregeld.

‘s ochtends ging Nanette eerst naar de tandarts om weer een (mislukte) poging te doen een nieuwe kroon te krijgen (de tandarts was nog steeds niet tevreden over de kleur en stuurde de kroon weer terug voor herkleuring). Hierna ging ik mijn fiets ophalen bij de fietsenmaker die daar een grote beurt had gekregen, en daarna was het tijd om op pad te gaan.

De tentoonstelling zelf was erg leuk; alle spellen die er gepresenteerd werden konden ook daadwerkelijk gespeeld worden, en een heleboel ook nog op de originele spelcomputers. Het was bijzonder om Pong weer eens in levende lijve te ervaren, of space-invaders. Ik heb een heleboel herinneringen opgehaald en nieuwe indrukken gekregen van de wereld der spel-computers (hetgeen toch heel anders is dan PC spelletjes).

Spelletjes die een leuke indruk hebben achtergelaten waren:

-Puzzle Quest (een combinatie van avonturen-spel en puzzel spel waarbij de combinatie van de twee aspecten het geheel vele malen beter maakt dan elk van de delen afzonderlijk)

-Destroy all humans – een droog spel waarbij je als buitenaards grijs wezentje belast wordt met de taak om de mensheid uit te roeien. Zeer verfrissend.

-Wii Sports – Diverse sporten op de Wii. Het concept van de Wii spreekt me wel aan (lees hieronder meer)

Nanette merkte laatst heel droog op dat ze eigenlijk wel een Wii zou willen hebben en ik ben nog steeds onthutst omdat Nanette helemaal geen spelletjes speelt! Iedereen die ik ken adviseerde me wel dat deze dingen anders zijn omdat de spelletjes veel meer gemaakt zijn als sociale aktiviteit omdat je de spelletjes bestuurd door met de controller te zwaaien i.p.v. door druk op knoppen te drukken. Ik voelde me dus genoodzaakt om een goede indruk te krijgen van een Wii en heb uitgebreid de tijd genomen om er een uit te proberen bij de tentoonstelling. Het is erg leuk om daadwerkelijk met je honkbalknuppel of golfclub te staan zwaaien bij een computerspel, het geeft een heel andere ervaring dan ik ooit eerder heb meegemaakt. Persoonlijk vond ik het een bijkomend leuke feature  dat je de icoontjes op het scherm aanklikt door gewoon de controller er min of meer heen te wijzen. Dit lijkt me ook wel handig als je je video probeert te programmeren… of sorry… je media PC (want daar moet je het tegenwoordig natuurlijk over hebben).

Na mijn ervaringen bij de tentoonstelling denk ik dat zowel Nanette als de jongens veel plezier kunnen beleven aan een Wii, maar ik houd me er even volkomen buiten want ik kan er als computer-spel-verslaafde natuurlijk geen objectief oordeel over vellen. Mocht Nanette haar behoefte aan zo’n apparaat nou levend weten te houden dan kunnen we dat misschien ooit zelf ervaren.

Donderdag 12 juni Na Mainly Music zijn we weer doorgereden naar de speeltuin bij het Boathouse. Hier troffen we Michele die ongeveer tegelijk aankwam. Het duurde echter nog een uur voordat Michele en ik  ook echt aan de praat raakten. Toen we net alle kinderen, tassen en fietsen van de auto naar de speeltuin hadden gebracht, kon ik terug naar de auto met Warrun omdat hij een plas in zijn broek had. Terwijl ik terug liep naar de speeltuin en Michele met de andere kinderen gebaarde zij dat Jake en zij naar de auto moesten voor een nodige verschoning. Terwijl zij terug liep rende Amber naar haar toe met hele hoge nood en dus ging het met hele stel met een scherpe hoek richting wc. En toen leek alles rustig en stil behalve dat Max opeens met zijn broek op zijn knieen liep. POEP riep hij, ik wilde hem opscheppen en naar de wc rennen toen hij zei: “Nee, mama, vegen, ik ben klaar”. En onder de glijbaan, in het huisje op de houtsnippers wist ik even hoe het voelde om een hond te hebben en je met een plastic zakje aan je hand achter het beest op moet ruimen.

Na een kopje koffie, wat kleuren en nog meer spelen zijn we uiteindelijk toch weer naar huis gegaan.

Vrijdag 13 juni. Vandaag waren we allemaal weer op pad. Omdat de kantoortjes waar ik werk IN het bejaarden en verzorgingstehuis zitten kunnen wij voor de lunch eten bestellen uit de keuken, gewoon van het dagmenu. Dat hoefde voor mij vandaag niet, want ik had restjes van gisteren bij me die ik in de magnetron op kan warmen. Da’s heel gewoon hier, dat je luncht met restjes van de dag ervoor. Alleen zijn het niet echt restjes, er wordt expres te veel gekookt zodat men ook lunch heeft. Ik had vandaag wat boontjes en wat opgeleukte rijst met pindasaus bij me. ‘Doe mij maar een gekookt ei” zei ik toen men vroeg of ik iets uit de keuken wilde hebben. “ja, een gekookt ei”. De bestelling moest ook 3 keer herhaald en bevestigd worden door de telefoon richting keuken. Uiteindelijk heeft mijn hele lunch gezelschap verbaasd naar het ei gekeken en uiteindelijk geconcludeerd dat het geheel er wel aantrekkelijk uit zag.
Stukjes ei door de nasi is men wel gewend, maar een heel ei ernaast, da’s anders.
Vandaag had ik ook mijn gesprek op het werk, over:
wanneer ik in dienst kom (1 juni);
wat ik ga verdienen (hetzelfde als via het uitzendbureau, voor dit jaar);
welke dagen ik werk (woensdag en vrijdag, omdat ik dat besloten heb en andere dagen als we besluiten dat het anders zal zijn);
welke functie ik krijg (dat gaan we nog beslissen als ik wat meer ingewerkt heb en de mensen die dit beslissen en bespreken wat meer tijd hebben dan nu);
het was weer een leuk gesprek, ik heb er erg zin in en da’s maar goed ook want ik ben al bezig.

Ik mocht vanochtend van Nanette lekker uitslapen dus pas tegen 9 uur kwam Max bij mijn bed en vroeg of ik ging opstaan. (Het lijkt erop dat alle dagen dat Nanette op staat met de kinderen de kinderen om uiterlijk half 7 echt klaar zijn met slapen. En alle dagen dat Branko met de jongens opstaat ze een gat in de dag slapen zodat Branko ook nog enigszins uit kan slapen.)  Ik zei dat ik zo kwam, en prompt trok Max het dekbed van me af. Ik kon hem er gelukkig van overtuigen het terug te leggen en dat dat ik dat zelf zo ook wel voor elkaar zou krijgen.

Nadat ik beneden een ontbijt had gekregen van Nanette (en de jongens samen met mij hun tweede ontbijt hadden gegeten) ging Nanette even terug naar bed voor wat welverdiende rust.

Ik maakte me klaar om met de jongens en hun fietsen naar de groenteboer te gaan om twee redenen: We hadden fruit nodig, en met de auto is dat geen succes op een zaterdag en met de fiets hopelijk wel. De jongens maakte van de tijd gebruik om elkaar eens even lekker te gaan aftuigen en met van alles rond te gooien. Ik maakte ze streng duidelijk dat het van mij niet mocht en ze negeerden mij zo vrolijk dat ze voor dit gedrag twee keer in korte tijd op de ‘naughty mat’ zijn gezet. Ik was zo boos dat ze er dit keer erg van onder de indruk waren, vooral toen ik zei dat ik er over zat de denken om toch maar met de auto te gaan, en niet met de fiets. Max werd spontaan braaf en vroeg stilletjes of hij toch mocht fietsen, en hij zag het wel zitten om Warrun dan maar achter te laten als die stout was.

Afijn, eenmaal buiten waren de jongens ERG hard aan het werk om weer vriendjes te worden met mij: Elke 5 meter stopten ze om iets aan te wijzen: “Kijk papa, een auto. Kijk papa, geen auto. Kijk papa, een blaadje. Kijk papa, daar fietst Warrun. Kijk papa, een kuil. Kijk papa, gras.” Ik vond dit geheel wel grappig en na een tijdje waren ze duidelijk weer gerustgesteld en fietsten ze weer zoals gewoon en durfden ze ook weer een stukje voor me uit te fietsen. Ze waren wel ENORM braaf, en steeds als ik een aanwijzing gaf als hij al de andere kant op was gegaanzei Warrun:”Oh sorry”. Op de terugweg van de groenteboer was alles weer als normaal: Goed luisteren, maar toch hier en daar een beetje de regels proberen te rekken.

Thuis lag Nanette nog te slapen dus zijn met met zijn drietjes lekker gaan lunchen, en ze aten erg veel! De jongens gingen hierna vrolijk spelen met de treintjes (Thomas) en Nanette kwam naar beneden, een beetje onthutst dat al het brood  was opgegeten.

Tegen het eind van de middag probeerde ik de film ‘Babe’ met Warrun en Max te kijken, maar het kon ze niet heel erg boeien. Die film is gemaakt met opnamen van echte dieren en als je de gesprekken niet goed kan verstaan is het niet zo heel leuk om naar te kijken. Onze kereltjes geven nu nog de voorkeur aan iets als Lilo en Stitch waar af en toe iets zeer visueel in puin wordt gestampt. (Nanette heeft na 3x kijken deze film even verbannen. Na de nodige opvoedkundige ‘hoe ga ik met mijn woede om’-POKO’s en wat Winnie de Pooh’s  waar hooguit een blaadje van de boom valt, kunnen we Lilo en Stich waarin vanalles stuk gemept wordt misschien weer eens bekijken)

Nanette had een lekkere avondmaaltijd klaar, waar de jongens niet veel van hoefden. Hierna speelde ze nog heel even om vervolgens met veel heisa naar bed te gaan.

Er was droog weer voorspeld en wij wilden weer eens naar Werribee open range zoo, dus overtuigden we de jongens ervan dat dat een leuk idee was. We deden het rustig aan zodat we pas tegen half 11 op pad gingen, hetgeen wel lekker onthaastend was.

 Zonder al te veel problemen (alleen onze stuurbekrachtiging lekt alweer) kwamen we in het dierenpark aan waar we dit keer een wandeling in de ‘volcanic plains’ hebben gemaakt. Helaas konden alleen een paar emu’s en kraanvolgens ons vermaken, en niet de kangoeroe’s of bandicoots. Max had het deze tijd nogal moeilijk omdat hij steeds dingen wilde die niet konden of mogen dus hij bleef een beetje in een driftbui hangen. Tegen de tijd dat we bij de safari-bus halte gingen zitten eten was hij weer rustig en tevreden. We hebben helemaal achterin de bus gezeten (voor het mooie overzicht voor de kids) en de jongens genoten duidelijk weer van de rondrit. Warrun was zeer onder de indruk van de spullen die rondgezonden werden ter informatie. En we waren allemaal ZEER onder de indruk van de bult in het water, EINDELIJK zagen we weer eens het nijlpaard.

Na de rit kregen we allemaal wat lekkers: Nanette een koffie, Max en Warrun een ijsje en een ‘Frog in a pond’ (chocolade kikker op een bakje groene jelly), en ikzelf een bakje friet. Warrun en Max deelden hun ijsje heel netjes en wisselden steeds hun jelly voor het ijsje en zorgden ervoor dat ze beide goed aan de beurt kwamen.  Ze genoten; Max deed zelfs zijn genots-dansje erbij.

Uiteraard moest deze verwennerij nog wel verdiend worden en wel door een wandeling naar de leeuwen. Het was een gezellige trip met veel verstoppertje en krijgertje tussen ons vieren. Eenmaal aangekomen bij de leeuwen konden de jongens hun pret niet op met de jeep die daar staat.

Vervolgens hadden Nanette en de kids nog een mooie klim door het riet gemaakt waarna we terecht kwamen bij het hoogtepunt van de dag: de nijlpaarden. Meestal zie je deze beesten niet omdat ze op de bodem van een vijver liggen te slapen, en als je ze wel ziet dan liggen ze al slapend gewoon een imitatie van een rots te doen. Niet zo vandaag. Vandaag waren alle nijlpaarden heel erg aktief. Bij de rondrit met de bus viel ons al op dat het mannetjes-nijlpaard niet alleen zichtbaar was, maar zelfs bewoog! De dames deden hier zeker niet voor onder, ze maakten knorrende geluiden naar elkaar, plonsden stevig in hun zwembaden, lieten mooie keutels van de bodem naar boven komen drijven en zwommen rondjes. Er was ook een baby nijlpaard die af en toe naast zijn moeder zijn hoofd boven water stak om te kijken en wat lucht te happen. Het was een zeer spectaculaire voorstelling. Max en Warrun konden meer interesse in het beklimmen van de grote stenen nijlpaarden die daar staan, en dat terwijl ze de vorige keer nog te bang waren om er naast te staan.

Na dit alles hebben de jongens nog even op de speelplaats gespeeld en zeer discreet achter een kunstwerk zitten poepen (we probeerden ze er van te overtuigen dat dat toilethuisje ECHT niet ver weg was; 20 meter, hooguit). Op de terugweg zijn we even wat afhaal-eh….eten gaan halen (niet echt duidelijk watvoor nationaliteit, het was Roti, Vietnamese loempia’s en iets Chinees) waar Nanette en ik ruim van hebben genoten. Warrun was te moe om nog te eten en Max beperkte zich tot de Roti-pannenkoek.

Na dit eten was het tijd voor bad en bed en de jongens zijn erg snel als een blok in slaap gevallen.

Er is enige tijd verstreken sinds deze week en dat maakt het het schrijven erover… kort en bondig, laten we maar zeggen.

maandag 16 juni
De kinderen zullen wel bij opvang zijn geweest en Branko aan het werk. Ik heb waarschijnlijk boodschappen gedaan, een wc schoongemaakt en een.kopje koffie gedronken bij Michele.

dinsdag 17 juni. Dinsdag DUS playgroup zou ik zeggen, maar we herinneren ons dit ook niet meer zo erg. Sinds een paar weken lunchen Michele en ik om en om bij elkaar. Na playgroup gaan we dan naar 1 huis waar de kinderen spelen en wij wat eten maken. Om1 uur is dat weer afgelopen omdat Jake en Amber dan naar hun pre-school school moeten voor de middag.

woensdag 18 juni. We nemen aan dat Branko met de kinderen is gaan zwemmen en erg veel pret heeft gehad.

donderdag 19 juni. De foto’s vertellen mij dat we deze dag, na mainly music  met Sue met dochter Courtney afgesproken hadden en de rest herinner ik me nu weer: Sue en Courtney zijn zo’n beetje de enigen die we nog zien van parentgroup. De interessante anderen zijn verhuisd naar ver ver weg en de anderen waren niet interessant. Het is leuk om elkaar zo af en toe nog eens te zien. We troffen elkaar in Albert Park. Dat is halverwege tussen haar en mijn huis, dichtbij het zwembad waar zij donderdagochtend zwemmen. In het park gingen Max en Warrun er als een speer op de fiets vandoor. Ze hadden weinig interesse in Courtney. Dat was wel een beetje sneu. Min of meer gelukkig ging het regenen en moesten we schuilen in het cafe van het zwemcomplex. Hier hadden de kinderen wel interesse in elkaar. Ik kon zowaar Max en Warrun bij Sue achterlaten om de auto te halen zodat we niet helemaal doornat zouden worden.

vrijdag 20 juni, Nanette werken, Branko werken, Warrun naar opvang, Max naar opvang.

We waren van plan om dit weekend naar Emerald Lake Park te gaan (om de modeltreinbaan te bekijken). Op zaterdag was het niet zulk lekker weer dus besloten we van een aanbieding van ToysRUs gebruik te maken om dat basis- Lego voor M&W te kopen, zodat ze wat meer zelf kunnen bouwen. We kwamen thuis met heel wat meer dan Lego, en de jongens waren dik tevreden (hoewel de Lego ze eerst niet zo veel kon schelen). Wij wilden de Lego graag hebben omdat ze dan wat meer plezier kunnen hebben binnenshuis gedurende de koude wintermaanden, maar we kunnen het niet zomaar geven natuurlijk. Nanette had bedacht dat het tijd was om de po’s weg te doen, en de jongens vonden het prima om dat offer te doen voor hun nieuwe vrachtwagens en een doos Lego.

De Lego dozen werden uitgestald en de po’s werden demonstratief door de jongens zelf naar de garage gedragen en in de grote kliko-bak gestopt (in deze bak doen we al ons papier, karton, melkflessen, wijn flessen enz voor de recycling). Het is duidelijk voor de jongens dat deze bak een inhoud heeft die weggaat en wij hadden zo de kans om in een later stadium de po’s ongezien en schoon weer te confisqueren want je moet niet echt wegdoen wat je HEEL misschien nog nodig hebt)

Nanette ging even later boodschappen doen, en de jongens waren heerlijk aan het spelen. Ik moest even naar het toilet en ik zat net en Max kwam al bij me langs :”Ik moet ook plassen papa”, oh eh… “ga maar even naar boven ik kom zo.” Tevreden ging Max er van door en toen ik van het toilet af kwam stonden er 2 po’s met een mooie plas erin in de kamer… (Warrun volgt graag elke actie die Max onderneemt, ookal is het een plasje doen). De vuilnisbak is niet duidelijk genoeg blijkbaar, dus vanaf dat moment konden ze de po’s echt niet meer vinden. En nu ze vinden het wel prima. (en vragen we of zij eerst moeten voordat wij gaan…)

Zondag 22 juni zouden we dan echt naar het park en de treinbaan gaan. Nanette was erg moe en niet gemotiveerd dus ik had al aangeboden om zelf te gaan. Ik zag wel op tegen de autorit omdat ik nogal de neiging hem in slaap te vallen (ook als ik zelf rij) maar ik zou er wel doorheen komen. De jongens vonden het niets: ze wilden niet naar buiten en al helemaal niet in de auto ergens heen gaan. Uiteindelijk hebben we de hele dag thuis gespeeld en een leuk filmpje gekeken (Ice-Age 2).

Halverwege de dag vond Ik, Nanette nog een goede reden om niet te gaan. Een nieuwe stuk rijksweg wordt geopend en die wilden we uitproberen op onze tocht naar dit park met modelbaan. De eerste 4 weken na opening is de weg nog gratis hierna wordt het een toll weg. Klein puntje… de weg wordt de 29ste geopend, dus vandaag erover heen is een klein probleem.
De tweede reden die ik had om niet te gaan is dat ik het hier al zo koud heb en dat ik weinig zin heb om naar een bosrijke omgeving te gaan waar mistflarden tot diep in de namiddag tussen bomen hangen, dauw nog net geen ijzel wordt en het om 4 uur ‘s middags al donker wordt. (Branko zal wel weer zeggen dat ik overdrijf en het weer niet heel anders kan zijn dan hier als je maar 1 uurtje in de auto rijdt, ik weet het nog net zo niet….). 
Branko kreeg ook weer eens een aardige Lego-shock. Bijna iedere keer als de jongens even lekker zitten te spelen en hij tijd heeft om zelf iets te doen wordt hij weer geroepen om iets te maken, repareren of herbouwen. Ook dit keer en toen hij omkeek keek Warrun hem aan DOOR het wiel van zijn mooie LEGO buggy heen. Dat verwacht je niet.

Maandag 23 juni. Vandaag had ik voor de verandering een afspraak bij de tandarts. Dit keer kreeg hij de tijdelijke tand er niet in 1 keer af en dat was uiteindelijk niet erg want de nieuwe tand paste en blijft daar nu zitten ook!

Dinsdag 24 juni na een intensieve playgroup en druk spel met Jake en Amber het de rest van de dag rustig gehouden.

Eens wat dit-en-datjes van Branko

Omdat ik tegenwoordig lange dagen werk (tot eind Augustus) is het donker als ik naar huis kom, en het valt me steeds weer op dat er regelmatig vleermuizen komen over vliegen, en niet van die kleintjes, maar gewoon van die grote ‘Fyling Foxes’ zoals we die in Yarra Benk Park ook gezien hebben.

Wat me ook steeds opvalt is dat die mountainbike die ik tegenwoordig gebruik, lekker licht is, maar niet zo stevig. Dit ding heeft enorm veel onderhoud nodig in tegenstelling tot mijn ‘klassieke’ fiets, omdat de ketting bij deze mountainbike er gewoon open en bloot bij hangt. Misschien ga ik voor mijn volgende fiets eens een cardan-as uitproberen.

Mijn oude baas (Simon) is een beetje bi-polair, wat wil zeggen dat hij van extreem blij naar extreem somber kan schieten in een heel korte tijd (soms binnen een minuut) . Dit is wel vermakelijk. Zo is het meerdere malen gebeurd dat hij aan het begin van de week zit te klagen over hoe zwaar zijn hypotheeklasten zijn met de gestegen rente-tarieven, en hoe naar dat is, om vervolgens later in de week mij ervan te proberen overtuigen dat het financieel echt geweldig is om een grote schuld te hebben omdat het geld zo fijn voor je werkt. Ik grinnik dan altijd maar gewoon een beetje, maar ik ben blij dat wij niet zo’n grote schuld hebben, we hebben het nu al krap genoeg en vooral de stress en zorgen over geleend geld, hypotheken en rentestanden niet nodig.

Een collega van me wees me recentelijk op de website LinkedIn. Op deze website kunnen mensen een netwerk opbouwen met vrienden collegae, oud klasgenoten. Dit soort sites zijn er wel meer (zoals myspace of Hyves) maar op een of andere manier voelde ik me nooit zo aangetrokken door die websites, maar deze keer is het anders. Als proef zocht ik namelijk naar een oud klasgenoot van me waar ik sinds mijn eindexamen eigenlijk geen kontakt meer mee heb gehad en hij was zowaar soepel te vinden! Ik heb een uitnodiging voor dit netwerk geaccepteerd en ben druk aan het zoeken geslagen. Inmiddels heb ik al veel collegae (oud en nieuw) en studie/klas-genoten gevonden en ik vind het een erg leuke manier om een beetje bij te houden ‘wat er van die-en-die persoon is geworden’.

LinkedIn is meer gericht op de professionele (arbeids) markt en is niet zomaar een sociaal netwerk. Een leuke bijkomst hiervan is dat als je je werkverleden invult je vanzelf te zien krijgt wie je oude collega’s zijn en op de hoofpagina wordt een envoudig en duidelijk CV opgebouwd.

Ik hou er zelf niet van om zomaar iemand’s email adres in te vullen op en website, dus ik heb niemand uitgenodigd die nog niet op LinkedIn is ingeschreven, maar als je het zou willen proberen, laat het gerust even weten!

Mijn linkedIn pagina is: http://www.linkedin.com/in/brankodijkstra

Het was een simpel dagje vandaag. ‘s Ochtends waren de jongens tevreden met hun treinen aan het spelen terwijl ik een tas klaar maakte voor het zwemmen. We gingen rond 10 uur weg, Bij de bibliotheek langs om wat DVD’s terug te brengen, en dan spelen in Queen’s Park. Michele kwam daar ook heen met haar schoonmoeder en Jake en Amber. 

Toen we een parkeerplaats zochten vroegen de jongens of Jake en Amber ook kwamen, want ‘Amber is my friend’. Ik vroeg nog:”I Jake ook your friend?”, beide in koor: “Neeee, I don’t like Jake”. En zo was het ook; op en rond het speelrek waren Max en Warrun absoluut niet van Jake gediend, plakten enorm rond Amber en probeerden op alle manieren om Jake op afstand te houden. Michele en ik wisten niet wat er gebeurd was maar het gevolg was erg duidelijk te zien.

Ik had een grote zak oud brood bij me om de eendjes te voeren maar er stonden nu ineens allemaal borden met het verzoek om de eenden niet te voeren…. zucht… Dus toen hebben we de duiven en zeemeeuwen maar gevoerd (ik had geen zin om het brood mee te blijven zeulen). De eenden waren het hier niet helemaal mee eens, maar ik kon ze wel een beetje op afstand houden. Warrun ontwikkelde een verontrustende neiging om hele boterhammen met kracht in de groep duiven te werpen. (Misschien hebben we iets te veel met het kegel spel gespeeld de afgelopen weken).

kleine opmerking bij de foto’s: Deze zijn genomen met de nieuwe telefoon van mijn werk. Zoals te zien is een telefoon niet echt geschikt als fototoestel.

 Na een tijdje spelen op het speelrek met Jake en Amber kregen we het te koud en was het tijd om te vertrekken naar het zwembad. We waren rond kwart over 12 in het zwembad en de kinderen hebben enorme pret gehad met het zwemmen (tot ongeveer kwart voor 2). Daarna gingen we naar ons huis, Jake en Amber kwamen spelen en hebben terwijl Michele wat zaakjes in haar huis regelden en met zijn zessen hebben we gegeten. Jake en Amber waren net weg en Warrun en Max hadden net de Lego opgeruimd toen Nanette thuis kwam, zodat we met zijn allen het bedritueel konden afwerken.

Donderdag 26 juni. We gingen vandaag niet naar Mainly Music, de jongens waren laat op en ik had geen zin om te haasten en te jagen om ons op tijd daar te krijgen. Wel moesten we 2 knuffels ophalen die bij opvang waren achtergebleven (en nu pas enorm gemist werden). Met de fiets dacht ik, de fantastische verhalen van Branko over onze vliegensvlugge kinderen op fietsjes in mijn  hoofd. We haalden opvang net, maar toen werd het moeilijk. Ik kreeg de jongens met een aardig vooruitzicht (chocomelk) naar de winkelstraat in de hoop dat wat eten en de suiker in de chocomelk ze weer naar huis zou kunnen brengen.
In deze winkelstraat belde ik ook met Michele. Zij zou nu klaar moeten zijn met haar ding dat ze op donderdagochtend met de kinderen doet, maar wat bleek…. zij was ook van het programma afgeweken had een luie ochtend gehad maar stond nu te springen om naar buiten te gaan met 2 hyper activelingen. Zij kwam naar de chocolademelk tent. In de tussentijd kocht ik nog 5 onderbroeken met disney Cars figuren erop en een gifroze broodje met hyperactief gekleurde hagelslagjes voor de kinderen. De jongens draaiden net rond op de draaimolen toen Michele arriveerde.  Die kinderen kregen ook een broodje. Haar kinderen kozen een iets verantwoordde versie; spinazie scone en een kaas/Vegemite roll. De kinderen konden nog een keer op de draaimolen meedraaien met andere kinderen die erop mochten en Michele en ik dronken een kopje koffie en zo ontstond er opeens een plan!
Mijn boodschappen en de fietsen gingen in haar auto, de auto ging naar de parkeerplaats voor lang parkeren en WIJ gingen met de trein (JOHOE zeiden de kinderen) naar het Aquarium (HOERA zeiden ze toen).

De treinrit was erg amusant, in het aquarium vermaakten wij ons prima. Met een slinkse beweging omzeilden we de speelhoek en de trein terug werd in alle rust opgenomen door de kinderen. Volkomen tevreden kwamen we met de bus weer thuis. Maar alleen om de auto te halen want we moesten naar Michele, die onze fietsen, boodschappen EN knuffels achterin de auto had. Bij Michele zo lang blijven hangen dat we avondeten kregen. Uiteindelijk thuis kon ik Max en Warrun zo in bed schuiven.

Het mocht weer zo zijn, een weekendje een beetje niets doen.

Zaterdag zijn we gevieren naar Queen’s Park  gegaan waar we Michele met Jake en Amber hebben ontmoet. Terwijl de kids en de moeders in het park bleven met de vier nozems-te-fiets, rende ik even naar de bibliotheek om nieuwe boekjes en wat DVDs te halen.

Zondag hebben we thuis met Lego zitten spelen en zijn we ‘s middags met zijn vieren boodschappen gaan doen bij Moonee Ponds Central. Daar hebben we nieuwe handschoenen voor mij gekocht en Warrun was ook wel te porren voor wat handschoenen. Hij was ook helemaal wild voor een paar vre-se-lijk goedkope laarzen (van schuimplastic lijkt het) maar Max wilde van dit alles niets weten. (tot hij een paar dagen later ook een paar van die laarzen wilde).

 Aan het eind van de middag gingen we naar een kook-feestje waar Nanette voor was uitgenodigd. Een soort van ‘Tupperware-party’ maar dan voor kookgerei, en niet van Tupperware. U snapt wel. Ik mocht mee om op de kids te passen, en de kids mochten mee om de dochter des huizes te vermaken. De jongens hadden echter geen oog voor het meisje, maar zeer zeker wel voor haar speelgoed, dus de jongens waren zoet, en de dochter moest apart nog even vermaakt  worden door haar vader.

We hebben ons prima vermaakt, het gekookte met smaak opgegeten (een pizza die in 1 pan werd gemaakt - van meel mixen tot afbakken met de garnering erop- , en een sticky date pudding die gemaakt werd op de weegschaal, gemixt met garde en gestoomt in de wok met stoomopzetstuk en bijpassende deksel van het te kopen spul. Vooral van dit laatste met ijsballetje en caramelsaus smulden de jongens enorm mee.)   Toch was mijn indruk van het hele ‘feestje’  dat het nogal sneu was allemaal. Er waren erg weinig mensen, de produkten waar niet erg overtuigend maar wel vrij duur (en dan weer niet duur genoeg om de indruk van echt goede kwaliteit te wekken).
We hebben gemerkt met de kado’s van mijn keukenmes en Nanette’s pan dat echt goede kwaliteit veel geld kost maar dat het dan dan ook echt waard is. Wat ook weer inhoud dat je zoiets voor het leven bezit en dus niets te kopen hebt op zo’n kookfeestje.

Het is alweer de laatste dag van het Australische belastingjaar, wat wil zeggen dat we binnenkort weer geld kunnen gaan terug vragen van de belasting (hopen we). Dit jaar, met Nanette’s inkomen erbij, zijn we heel dicht bij een inkomensgrens gekomen waar boven we een extra ziekenfondspremie moeten gaan betalen, tenzij we een prive-ziektekostenverzekering nemen. Deze wet wordt waarschijnlijk voor het komende financiele jaar veranderd  en de grens verhoogt, maar toch vonden we het een goede indicatie dat we ons er maar eens aan moesten wagen. De reden dat we dat tot nu toe niet hadden gedaan is dat de verzekeringen maar heel weinig vergoeden, en je meestal meer aan premies kwijt bent dan de verzekeraar zal vergoeden, maar voor het geval dat hebben wij nu ook een verzekering, en gek genoeg voelt het wel prima. Misschien helpen de exorbitant hoge medische kosten van afgelopen jaar hieraan mee?

Simon (mijn oud-baas en inmiddels kamergenoot) uitte vandaag zijn ongerustheid over ‘peak oil’, rentestanden en zijn hypotheek. Elke keer als ik zijn verhalen hoor ben ik weer blij dat wij ‘maar’ huurders zijn. We zijn hierdoor een beetje paria’s en worden met medelijden aangekeken, maar vooralsnog heb ik liever af en toe de spanning of we moeten gaan verhuizen omdat de huisbaas ons niet meer aardig vindt dan de spanning of we de hypotheek wel kunnen opbrengen.
Veel hypotheken hier hebben geen vaste rente/ afdracht of hoe je het noemen wil en iedere verandering in de rente stand wordt overal door en door doorgevoerd, zoals  gewoonlijk een aanpassing omhoog wat sneller dan naar beneden.

Nanette: Vlak voordat ik Warrun en Max ging ophalen bij opvang heb ik ook een paar laarsjes voor Max gekocht. Rood had hij verzocht. Ik vertelde hem terwijl we naar de auto liepen dat ik triest nieuws had, ze hadden geen rood. Bij de auto aangekomen zei hij.  Dit is WEL rood en ik vind deze rood mooi. Hij heeft de laarzen aangedaan, en aangedaan en aangedaan. Ik vond hem op een gegeven moment midden in de nacht slapend met zijn laarzen aan in bed.

Het is vakantie tijd dus geen playgroup, geen school voor Jake en Amber en geen lunchafspraak tussen playgroup en school in.
Michele had wel een ander idee. Met een andere moeder spraken we af bij de rivier, iets verder dan de speeltuin bij het Boathouse  waar we anders wel eens heengaan, en ietsie pietsie verder dan het tuincentrum. Bij de speelplaats daar  zagen we elkaar. Na wat spelen gingen we op stap, Jake en Amber op hun fietsjes, Max en Warrun op hun loopfietsen, Michele en ik lopen en de moeder die erbij was had een kinderwagen met baby een peuter die liep en een jongentje van fietsende leeftijd die fiets en loopfiets afwisselde afhankelijk van met welke hij net over de kop was geslagen. We liepen naar een parkje waar de kinderen op een hoog berg achtig iets klommen, met een bal op het grasveld speelden en op een bankje alle krentenbollen van Michele opaten. Hierna liep-fietsen we de brug over en ging we op pad naar de speeltuin aan de andere kant van het water.
We kregen de hele formatie redelijk aaneengesloten bij de andere speeltuin. Hier aten we fruit, speelden en klommen de kinderen wat tot het weer tijd was om terug te gaan. Hier vielen we uit elkaar. Max en Warrun waren heel heel moe en konden alleen heel langzaam vooruit komen meestal zittend op de fiets terwijl ik duwde (dagen hierna had ik hierdoor nog spierpijn op de raarste plekken).  Terwijl wij langzaam maar gestaag voortgang maakten. Zagen we aan de overkant Jake als een gek op zijn fietsje fietsen de 3e moeder er met een krijsende kinderwagen achteraan hollen (1 baby die niet kon slapen en 1 peuter die niet wou zitten zorgden hiervoor) met erachteraan haar zoontje en daarachter een joggende Michele met een Brullende Amber omdat niemand op haar wachtte.
Toen wij aan de overkant waren en de jongens de wind in de rug kregen en hiermee weer zin om te fietsen maakte we aardige vooruit gang. Michele was in haar auto gestapt om ons te komen ‘redden’ maar dat was niet nodig.

We maakten nog een korte stop bij het cafe van het tuincentrum waar Warrun zijn vinger tussen een glazenruit stopte en er niet meer uit kreeg, Max bozig in een hoek ging staan, Amber in haar broek plaste en Jake zijn drinken omgooide.
Uitgeput kwamen we thuis. Waar iedere moeder de kinderen achter de tv zette om even uit te kunnen puffen. Michele mailde dat het 2 km was geweest dat we af hadden gelegd. Ik geloofde het niet en vond dat het minstens 6 was, gezien hoe ik me voelde. Maar uiteindelijk bleken het er 4 te zijn (Michele had de website niet op km. gezet).

(de foto met dank aan Google Streetview. Probeer het eens!)

Woensdag, dus ik mocht uitslapen. Rond half 8 werd ik wakker en keek tevreden op de klok dat Max en Warrun me nog niet hadden wakker gemaakt. Helaas kwamen ze me kort daarna wel wakker maken (of ten minste bij me in bed liggen). Na even gezellig wat met de sierlamp te hebben gespeeld was het tijd om aan te kleden en naar beneden te gaan, “Niet eten” zeiden de kids nog stellig. Ik had er een iets ander idee over, en ging lekker ontbijt maken. Tijdens het ontbijt (waar W&M toch ook maar even aanschoven) belde Nanette eventjes en Max vertelde gelijk dat papa nog steeds die Lego-auto van hem niet had gerepareerd (ik was net een kwartier beneden!).

Na het ontbijt (waar de kids verrassend weinig aten) werd er vrolijk met Lego gespeeld terwijl ik lunch en de zwemtas klaarmaakte. Warrun had afgelopen nacht twee keer overgegeven maar hij was nu weer zo fris als een hoentje en wilde graag zwemmen, en zo’n zwembad is een goede manier om hem weer een beetje schoon te krijgen . Vol goede moed zette ik M&W in de auto en trok om half 11 de deur achter me dicht om naar het zwembad te gaan, volledig op schema, en exact op dat moment belde Michele dat ze hetzelfde deed, alles liep op rolletjes! Ondertussen kwam een overbuurmeisje op blote voeten in haar badjas naar buiten om wat lege flessen weg te gooien, waar er een van te pletter viel vlak voor haar blote voeten (die had een wat minder soepele start)

Helaas….. de auto startte niet. Het enige wat ik er uit kreeg was ‘klik-klik-klik’ en ik weet van mijn werk aan de opvolger van onze auto precies wat dat is: een lege accu. Een blik op de schakelaar van de koplampen bracht de verklaring hiervoor maar helaas niet de oplossing. All hail de mobiele telefoon: ik belde Michele en die kon voor zowel zichzelf als voor ons even een startkabelset kopen (dat moeten we al tijden doen maar het komt er maar niet van). Ze kwam de kabel afleveren en net toen ik wilde beginnen om de boel aan te sluiten kwam het eerder genoemde overbuurmeisje vragen of ik haar zou willen helpen om de boiler aan te zetten want het lukte haar maar niet. Eerst maar even de auto starten, hetgeen zonder al teveel problemen lukte. Michele paste daarna even op de kids en de draaiende auto en ik keek naar de boiler van de buren (niks mis mee voor zover ik kon zien en de vlam brandde vrolijk.)

 Toen was het eindelijk tijd om te gaan zwemmen. Het regende lekker dus een prima dag om binnen in een zwembad te zijn. Vanwege de vakantie was er een heleboel speeltuig in het zwembad te vinden waar de vier kinderen zich enorm mee hebben weten te vermaken, en we hebben dan ook bijna 2 uur in het water gelegen. Na thuiskomst was ik volkomen versleten; dat rondzwemmen met twee kinderen op je rug kost toch wel wat energie blijkbaar. De jongens hebben nog even ‘The Land Before Time: Journey to Big Water” gekeken terwijl ik de catering verzorgde en daarna hebben ze de rest van de middag weer met Lego en treintjes gespeeld. Ze waren heel erg lief en zoet vandaag. Ze luisterden goed, kwamen me af en toe een knuffel brengen, speelden rustig terwijl ik het avondeten maakte… heerlijk!

Om 4 uur vroeg Warrun al of hij naar bed mocht dus toen heb ik maar snel eten gemaakt en de jongens naar bed gebracht. We zaten net een boekje te lezen toen Nanette thuis kwam en het eerste wat Max deed was met een beschuldigende vinger (en zeer donkere blik)  naar Nanette wijzen en zeggen:”JIJ hebt de auto stuk gemaakt! Michele en Pappa hebben hem gemaakt!”.

Warrun sliep zodra hij in bed lag (nog mopperend dat hij niet wilde slapen) en Max viel rond 7 uur in slaap, zij waren blijkbaar, net als ik, ook moe.

Deze donderdag 3 juli wel! Rond het eind van het financiele jaar hebben alle winkels hier MEGA grote uitverkoop. Al een maand lang hadden 2 speelgoedwinkels hun brochures klaar (met alleen de laatste week ook de prijzen erbij). Wij hebben deze brochures doorgenomen en een plan opgesteld.

Branko vertrok deze donderdag ochtend, eerste ochtend van de uitverkoop met de auto voor zijn werk naar de speelgoedwinkel die de beste stukken lego in de mooiste uitverkoop had. Hij had precies een lijstje van wat er gekocht kon worden of welke aanbieding even nader bekeken moest worden.
Ons plan was, en is nog steeds om tijdens deze uitverkopen leuke dingen in te slaan en deze te verstoppen in trapkast en andere donkere plekken tot verjaardagen en kerst.

Na een uur belde Branko dat er niets meer in zijn karretje paste en dat hij naar zijn werk ging. 

Branko: Het was mooi werk! Ik was een kwartier voor opening bij de winkel maar ik mocht gerust al naar binnen. Het was er rustig en in de gekste hoeken van de winkel was speelgoed te vinden. In de afdeling herenkleding stond kleuterspeelgoed. Bij het damesondergoed de DVD’s, de Lego was bij de tuinafdeling en de treintjes bij de schrijfartikelen. Toen ik de winkelwagen zo bekeek moest ik denken aan vorig jaar toen we met verwondering (en afgrijzen) naar andere mensen keken die zulke volle wagens met speelgoed rondduwden in winkelcentra, zo rond kerst. Daar staan we dan…

 In de tussentijd vermaakten wij ons prima thuis. Het is deze week heel erg winderig en regenachtig en na de grote wandeling van dinsdag en het zwemmen van gisteren is een dagje thuis geen overbodige luxe. De jongens vermaakten zich zoals gewoonlijk met autotjes en treintjes en Max heeft tussen neus en lippen door nog een tekening gemaakt.

Ik kon niet wachten tot Branko ‘s avonds thuis was, de kinderen in bed lagen en wij de auto leeg konden halen om alles te bekijken.

Branko had het vandaag te pakken, Ziek zwak en Misselijk bleef hij in bed. Misschien had Warrun zich toch niet te druk gemaakt dinsdag en was hij deze week echt ziek geweest en daarvan aan het spugen geweest. Nu had Branko het te pakken en hij bleef thuis, in bed, onder de dekens.

‘s Avonds kon hij wel mee de kinderen ophalen van opvang. Dit is altijd een grote verrassing voor Warrun en Max als hij opeens voor hun neus staat. Voor ons was er ook een verrassing. De schoolfoto’s waren er! 2 weken geleden was een week lang een fotograaf bij opvang aan de slag geweest om alle kinderen vast te leggen en nu kreeg ieder kind een overzichtje van wat er van hem/haar gemaakt was. Warrun staat schitterend op al zijn foto’s en Max…???? Dat weten we niet. Max zijn foto’s zijn er niet. Is dit dan echt het eerste geval van tweelingverwarring en dacht de goede man/vrouw dat hij 1 kind had dat gewoon dubbel voorkwam op sommige dagen in verschillende kleding?
In ieder geval ging Opvang er achter aan, en na een week bellen, navragen en nummers doorgeven werd het iedereen duidelijk en nog een week later kregen we een mooi overzichtje met de foto’s waar Max op stond. Nu kiezen en bestellen! het leven van een ouder is soms moeilijk.

Zaterdag 5 juli. Vanmorgen stond ik om 8 uur bij speelgoedwinkel nr 2 met lijstje en brochure in de hand klaar voor de BATTLE OF THE SALES. Met wat hulp kon ik alles vinden en ging geheel tevreden naar de auto om het gekochte in de achterbak te plaatsen (we hebben al menig maal verteld hoe blij we zijn met onze super grote achterbak toch?  ) Op dit moment belden afwisselend Michele en Branko. Michele besloot om mij op te zoeken zodat we samen warenhuis nr 1 konden bezoeken om  alle lego aanbiedingen daar te bekijken (zij en haar kinderen zijn nu ook besmet door Branko zijn LEGO-rites) en Branko meldde dat hij toch met Max naar de dokter ging. Max klaagde nog steeds over zere benen, dat kan haast geen spierpijn meer zijn van De Grote Wandeling van afgelopen dinsdag, en was verder algeheel ziek zwak misselijk en groen. De dokter bevestigde de algehele ziek zwak en misselijkheid en de waarschijnlijke link met zere ledematen daarmee, maar dat terzijde.
In dit warenhuis hadden ze zoals gewoonlijk de wat bijzondere dozen lego en ik kon Branko blij maken met een goede aanbieding van de special ’50-jaar’ doos. 
Om 12 uur besloten Michele in ik dat het mooi was geweest en we naar huis konden gaan. Branko belde dat hij het ook wel zag zitten als ik weer thuis zou zijn zodat hij nog even wat kon slapen met zijn zieke hoofd.

Terwijl we naar de auto liepen vertelde Michele dat wij iets gemist hadden want ‘iedereen’ ging vandaag naar het plaatselijke theater voor een uitvoering van ‘Possum Magic’ en wij wisten van niets. Thuis terwijl Branko sliep en de jongens speelden keek ik op internet en jawel hoor 2 shows vandaag van dit uitermate bekende gedoe, totaal uitverkocht en daarom … tada….. een extra voorstelling. Snel theater gebeld, – Ja nog plek.  Snel Michele gebeld - Ja  zij gaat. Snel Branko wakker gemaakt -Ja hij begreep niets van mijn verhaal. Snel de kinderen klaargemaakt, uitvoerige tas gepakt met dekentjes tegen plasbroeken, emmertjes voor eventueel overgeven en wat kaakjes en water.

In het theater zaten we halverwege op het balkon, dat was op zich al een hele belevenis voor de jongens. Ze keken met open ogen en monden naar wat op het toneel gebeurde en Warrun die dicht bij mij zat vertelde ook af en toe wat er gebeurde en wat hij allemaal zag. Max zat bij Branko en zei vooral dat hij het niet leuk vond (maar hij kon zijn ogen niet van het toneel af houden)

Zondag 6 juli. Na een rustig begin leek iedereen wel min of meer ok. We besloten een tochtje te maken met trein/bus/tram met als doel Federation Square waar een Wii kampioenschap werd gehouden. Dit was leuk om even te zien en sterkt ons in ons idee dat wij misschien wel zo’n speelcomputer voor op de tv voor de familie goed kunnen gebruiken. Van federation Square is het niet ver naar een leuke speeltuin. Hier was het behoorlijk druk, ondanks het bewokte warme jassen weer. Na een kort bezoek aan de coconnentjes bij ACMI met korte filmpjes vlakbij de ruimte waar Branko zijn  spelletjesdag beleefde dronken we nog een warm drankje op het plein om hierna trein en bus naar huis te pakken.

Zoals te begrijpen is, hebben we een grote voorraad kado’s voor onze lieve jongens ingeslagen en we kijken er naar uit om dit te gaan geven. We willen het voordeel niet slechts voor onszelf houden dus voor de liefhebbers hebben we een lijst gemaakt van de zaken die we hebben gekocht. Mocht er iemand zijn die ter gelegenheid van hun 4e verjaardag, of Kerst of Sinterklaas of iets anders graag iets hiervan kado zou willen doen, dan kunnen we daar wel iets voor regelen. De jongens krijgen het op den duur toch wel, maar wanneer en van wie… tja.

Hoe dan ook, hier is de lijst.

Maandag 7 juli. Vandaag zou ik met Michele op bezoek gaan bij een nieuwe tweeling moeder. We hadden de vrouw maanden geleden al een keer gesproken, maar nu waren de kinderen geboren, de moeder had haar leven op orde zo ver als dat gaat en wij konden op stap zonder onze bacterie-volle lieve kleine monstertjes (opvang voor M&W, en vader thuis met vakantie voor Jake en Amber). Ik voelde me alleen niet helemaal ok deze dag en vond het onverantwoord om dan jonge, te vroeg geboren kinderen op te zoeken. Michele ging dus alleen en ik ging terug naar het warenhuis waar ik zaterdag was geweest. Ik had toen wat leuke kleding gezien (in de uitverkoop) en ik nam nu de tijd om dit te passen en waar nodig te kopen.

Dinsdag 8 juli. We hadden met de moeders van Playgroup afgesproken om naar Werribee te gaan. De meeste konden niet maar 1 wilde wel. Max werd erg laat wakker deze morgen dus we liepen al achter op schema voor we begonnen. Warrun was niet zo heel vrolijk deze ochtend en klaagde over pijn in zijn keel. Ik belde Michele. Die zei dat ze absoluut wel ging aangezien man en kinderen allemaal klaar stonden om te gaan. Maar de andere moeder van playgroup had afgebeld ivm een oorontsteking van haar zoon en het toch wel gure weer waar we door zouden moeten (met menig voorspelde regenbui).
De ochtend verstreek en wij knapten op en wilden eigenlijk wel de deur uit. Toch maar wel naar Werribee zoo. Niet om 10 uur daar maar om 1 uur. En net toen wij aankwamen kwam Michele met gezin de safaribus uit. Zij waren al wel 3 uur op pad, maar nog net iets langer dan een uur in de tuin. Dat krijg je als je een afslag te laat neemt. Met zijn allen zijn we de tuin doorgelopen en hebben we veel pret gehad. Op de terugweg zijn we even bij Branko langs gereden. De jongens vinden dat altijd wel leuk hem op kantoor bezoeken, ze krijgen dan een beetje chocomelk, doen een plas, Halen een snoepje boven aan de trap bij de secretaresse van de baas  en genieten van de mensen die naar hen kijken. Deze keer haalde Branko onder serieuze aandacht van Max nog een spijker uit ons achterwiel en toen konden we weer naar huis.
Terug in de auto vertelde Max dat hij morgen (=morgen of ergens in de toekomst) ook ‘ging werken’. Ik ben heel benieuwd welk plaatje hij in zijn hoofd heeft van wat Branko zoal doet op een werkdag.

Oh djee, er is weer eens een ziekte geland in ons gezinnetje. De symptomen zijn:
Max- Zere benen, koorts
Warrun – Overgeven
Branko – Misselijk, diarree, zere benen
Nanette, Overgeven zere benen
het is een beetje een vreemde combinatie maar we hebben het er mee moeten doen.

De week begon wel goed zoals normaal, behalve dat Warrun toen nog ziekjes was. Toen we beneden aan het spelen waren zei ik op een gegeven moment:”Ik ga even in de zon liggen papa, dat is lekker warm”.

Voor woensdag had ik grootse plannen van alles te doen met de kids, maar er kwam niks van omdat ik ‘even’ naar de computerwinkel wilde. De winkel in kwestie is enorm populair (en erg klein) omdat hij erg goedkoop is. Het gevolg hiervan is dat het er altijd erg druk is. De jongens waren erg goed tijdens het wachten samen met mij, maar helaas toen ik klaar was en we weer in de auto zaten bedacht ik dat ik nog wat vergeten was! STOM STOM STOM. Zo was al bijna de hele dag om zonder dat we ook maar iets leuks hadden gedaan (alleen boodschappen en deze computerwinkel). Op donderdag was Nanette ‘gelukkig’ ziek en kon ik thuis blijven om het alsnog over te doen en heb ik samen met de jongens weer wat leuke Lego bouwsels in elkaar gezet. Nanette was niet heel blij toen de jongens haar kwamen vertellen ‘Papa speelt leuk’, haar commentaar was: “Nou ben jij weer de leuke papa.”. Ik zie hier het probleem niet van hoor
(Zou ze misschien bedoelen dat ik ook iets aan het huishouden moet doen ofzo?)

Terwijl we aan het spelen waren verdween Max even, en toen hij weer terug kwam: “Ik moest even naar boven, mama een kusje en cuddle geven.” “Was ze wakker.” “Nee.”

Toen Nanette beneden kwam (ze wilde ook weer eens het bed uit) zei Max fijntjes:”Mama ga maar naar boven, naar bed. Papa komt zo weer met ons spelen.”

Zaterdag 12 juli, Als we niets anders gepland hebben, en als we op tijd wakker zijn en als het weer het toelaat dan wil ik altijd naar de maandelijkse ‘Farmersmarket’ bij de Collinwood Children’s farm. Tegenwoordig nog wat specialer omdat het de buren zijn van mijn werk.
Vandaag was het zo’n dag en niet al te laat zaten we in de auto. Wel iets te laat want alle rozen, waarvan ik graag een bosje koop, waren OP, maar het moet 10 uur geweest zijn toen we er waren want het was gelijk Koemelken kijken. De jongens wisten de weg, over de vlonder, naar de schuur, langs de koe, kijken door de hekken en dan plaatsnemen op de strobalen en vriendelijk vragen waar die pannenkoek nu blijft!

Terwijl we zaten te eten was een klein kind een kat aan het aaien die dat duidelijk niet waardeerde. De moeder zei leuk “ja hoor aai maar hij bijt niet anders zou hij hier niet liggen”. Max en Warrun weten uit ervaring wel beter, en het duurde niet lang voordat de kat uithaalde en het kind huilde.

Met de pannenkoeken in de buik zijn we aan een rondje kraampjes begonnen. Niet te veel want het was wel een beetje koud. En we wisten ook wel wat we wilden hebben. Rozijnen, Tomaten en vlees. We hadden vorig jaar van Helen wat vlees van deze plek gekregen en dat was bijzonder goed, dus nu gingen wij het zelf eens proberen. We moeten zeggen dat de free-range – groene- happy en vrije koe niet eens duurder was dan onze slager (die dan ook altijd goede kwaliteit levert). Het was wel even schrikken wat ze hier als 1 steak verkochten. Maar we hebben braaf geknikt, betaald en het thuis in 4 porties verdeeld voor 2 personen ipv 2 porties voor 1 persoon.

Toen was het geld op en hadden de jongens ook wel genoeg benen van slenterende mensen gezien, langs de paarden, varkens en geiten gingen we terug naar de auto.

‘s Middags was het nog steeds mooi weer en ook nog eens ietsie warmer. Branko ging er met de jongens op uit, zij op de fiets en B. er niet meer hollend achteraan NEE… hij kon zijn aanschaf van het speelgoeduitverkoop festival uitproberen een STEP.

Zondag 13 juli, Een nieuwe primeur we hebben ons eerste familie-spel gedaan, een echt spel waarbij je allemaal rond de tafel zit en om de beurt je geluk mag beproeven. Het spel zelf is heel simpel; Draaien aan een wijzertje en kijken of je een lichaamsdeel aan je kever mag toevoegen. Wie het eerst zijn kever heeft gemaakt is klaar. Het was heel leuk om zo met het gezin bijelkaar te zitten en er was geen gebrul, geen gegooi met onderdelen helemaal niets. Alleen waren Max en Warrun heel stellig dat we de kleuren niet konden/mochten mengen. Ieder zijn eigen kever in zijn eigen kleur.

Maandag 14 juli, het was net vrijdag vandaag. Iedereen was uithuizig. Nanette was ook werken, zodoende was afgelopen vrijdag geen ziektedag maar een wisseldag met vandaag.

Dinsdag 15 juli, Allemaal weer min of meer beter was het een gewone dag van Playgroup, lunch bij Michele en een rustige middag met ons 3-tjes.

Nanette nam vandaag de auto mee want we mochten niet zwemmen van de dokter wegens oogontstekingen van de jongens, dus dan hebben we de auto niet echt nodig.

We zijn de hele ochtend thuis geweest en samen met de jongens heb ik Lego in elkaar zitten zetten waarna zij er lekker mee gingen spelen. Rond lunchtijd kwam Michele op bezoek die na een kopje thee mee ging naar buiten om te fietsen. Warrun was stellig dat hij NIET naar de crossbaan wilde maar daar kwamen we uiteindelijk toch terecht en ze hebben pret gehad (toen Warrun 2 meter hoog in een klimrek zat werd ik maar een klein beetje zenuwachtig en kreeg ik behoefte om onder hem te gaan staan). Hierna was het tijd om eten te maken wat makkelijk was omdat Nanette vroeg thuis was om de kids te vermaken.
(foto Max op de bank en Warrun met een deken zijn nog helemaal in de ban van ‘ziek’, ‘slapen’ en ‘bedjes’)

De wasdroger die we van Marc hebben gekregen ettelijke jaren geleden is recentelijk overleden. Spontaan ging de TV uit maar het licht bleef aan, evenals de computer (maar al snel besloot de computer dat het tijd was te gaan slapen.) Na even zoeken bleek dat de aardlekschakelaar was geflipt, en het licht in huis is daar niet op aangesloten. We zette hem terug en alles weer aan en een paar minuten later:”Plop”. Dit keer hield de computer het ook minder lang vol omdat de reservebatterij nog redelijk leeg was. Wat bleek: De wasdroger maakte kortsluiting. Ik heb hem de volgende ochtend nog doorgemeten en ja er zat een hele duidelijk kortsluiting in het apparaat, maar gezien zijn leeftijd en toestand leek het ons niet wijs om dat te gaan repareren. Kortom: Op pad voor een nieuwe wasdroger.

Nou bleek dat deze wasdroger een condensdroger is die netjes zijn water in een bakje verzameld en niet gewoon in de kamer blaast. Dit is niet zo erg gangbaar hier in Australie. Anders gezegd: dat is duur. Bij ‘the Good Guys’ hadden ze er maar 1 van dat type, van Bosch, en die was 1500 dollar, hetgeen toch wel een stukje meer  was dan we hadden verwacht. Nou bleek ook dat we voor 1000 dollar een combinatie wasmachine/droger konden krijgen. Na wat wikken en wegen besloten we dat dat een beter idee was omdat we ook niet zo heel erg te spreken zijn over de enorme dorst van de wasmachine (150 liter per wasje) die we nu hebben. Toen wij met de verkoper van wasmachines aan het praten waren hadden de jongens zich voor een enorme TV geinstalleerd waar Ice-Age op vertoond werd, en daar hadden we geen omkijken meer aan. (ik moest er alleen eventjes bij gaan zitten bij een ‘scary’ stukje)

We hebben een mooie Samsung WD-J1255C wasmachine gekocht die niet enorm goed werkt als droger, maar wel een beetje, en hij wast geweldig en, erg belangrijk, hij maakt hele vrolijke muziek als hij klaar is met wassen! Het is verbazingwekkend hoe weinig lawaai hij maakt als hij geen muziek maakt (als hij aan het wassen is dus).

Eerder deze week had ik overigens ook al een nieuwe kast gekocht voor in de studeerkamer omdat het echt een beetje teveel een rotzooi werd. Nu de kast op zijn plek staat en is ingericht ziet het er een heel stuk mooier uit. Ik ben erg blij, het ziet er uit of het is ingericht en we niet meer midden in een verhuizing zitten.

Zondag 20 juli was ik, Nanette even naar Highpoint om snel wat  inkopen te doen, op de terugweg niet geheel tevreden omdat ik niet alles had kunnen vinden en/of krijgen bedacht ik dat ik maar gelijk even wat melk ging halen bij de supermarkt zodat ik maandag geen haast had om dit te gaan halen. Vlakbij de supermarkt stopte ik even voor een zebrapad waar wat mensen wilden oversteken. De auto die naast mij stil stond te wachten tot een parkerende auto klaar was, en de andere kant op reed had mij niet gezien en reed zo pardoes tegen mijn achterbumper op. Na een heel gedoe van haar om haar auto weer los te krijgen en onze gegevens uit te wisselen had ik geen zin meer om melk te halen en ben ik naar huis gegaan waar ik de verzekering moest bellen om alles uit te leggen. De verzekering kon ons voor woensdag inboeken voor reparaties, maar aangezien wij een week vol plannen hadden hebben we vrijdag gekozen.

Vrijdagochtend heb ik eerst de kinderen naar opvang gereden om vervolgens de weg te zoeken naar de garage van onze verzekering. Hier werd ik in een taxi gezet naar mijn werk en zij zouden bellen met het resultaat van wat zij vonden. Ze belden uiteindelijk Branko want ik had mijn telefoon thuis laten liggen. De bumper zal gemaakt worden en volgende week donderdag zal de auto klaar zijn. Het was even slikken maar eigenlijk hebben we de auto niet echt nodig. We hadden het iets beter kunnen plannen en vrijdag de 24e, toen ik toch al met Michele op pad was bij de winkels, even wat meer melk, aardappels en meer zwaar spul voor de komende week in kunnen slaan. Maar verder hebben we de auto niet echt nodig, hij is handig dat wel.

Branko:Een week later kon ik de auto ophalen bij de reparateur. Rond 3 uur werd ik opgepikt door een taxi die me langs een enorme file (in de andere richting) loodste naar onze auto. Ik keek erg op tegen de terugrit naar mijn werk, maar de file bleek door een omgevallen vrachtauto te zijn geweest en die was net weer weggehaald dus het was geen probleem. De auto zag er weer prima uit en ze hadden zelfs het kapotte kapje van ons achterlicht (wat al een jaar kapot was) vervangen. Ik kreeg nog de opmerking dat ze het paneel waar ik zelf een roest-plekje had geprobeerd te verven extra gepoetst hadden. De binnenkant van de auto was ook zeer grondig schoongemaakt, zo schoon is hij in geen jaren geweest! Al met als heeft de botsing ons niets gekost maar wel een mooi schone auto opgeleverd. Toen Warrun het weer zag zei hij gelijk:”De auto is niet meer vies!”.

Ik was opgestaan voordat de jongens wakker waren omdat we vandaag naar een proefles moesten van Paladino. Deze geven lessen die gericht zijn op het ontwikkelen van muzikale en theatrale talenten. Terwijl ik ons vertrek aan het voorbereiden was hoorde ik gestommel van boven, waarna ik Warrun tevreden op de WC boven trof, met een mooie droge nachtluier! Ik was heel erg trots op hem en heb dat ook goed laten blijken.

Een tijdje later zaten Warrun en ik beneden te ontbijten toen Max poedelnaakt de trap af kwam met zijn grote Tonka vrachtwagen voor de buik. Ik ging snel naar boven om kleren voor hem te halen want ik kreeg het al koud als ik hem zag en terwijl ik de trap op holde hoorde ik hem zeggen:”Warrlun kan jij even mijn truck naar beneden brengen, ik heb het een beetje koud.”

Max kreeg zijn ontbijt mee in de auto en we waren zowaar nog bijna op tijd behalve dat ik verkeerd reed, dus we kwamen alsnog te laat. Tijdens de eerste paar onderdelen wilden Max en Warrun niets van het geheel weten, en bleven ze alleen zitten omdat ze wisten dat er een chocolaatje aan zat te komen. Zodra en rondgedanst werd en ik daarbij wat verder de kamer door ging werden ze iets zenuwachtiger en zodra ze met ballen mochten gaan gooien (3 programma-onderdelen later) waren ze wel een beetje van de partij. Bij het plakken deden ze uiteindelijk ook leuk mee en net toen ze goed op gang waren was het tijd voor alweer het volgende programmapunt: Boekje met snack, en dat is waar M&W naar uit keken want er zat namelijk een Caramel Koala in hun doosje rozijnen. Alle andere kinderen hadden aardbeien en crackers met kaas ofzo, maar mijn jongens zaten met chocolade op de neus te genieten (kuch). Toen bij het boekje de vraag werd gesteld:”Wie ziet er een cirkel op deze pagina” brulde Max hard “een traktor!”. “Ja dat is goed een tractor heeft ronde wielen”. Die cirkel kom hem gestolen worden, hij zag gewoon een tractor

Dit was zo’n beetje het eind van het programma, maar we mochten nog even blijven omdat we te laat waren gekomen, zodat we nog even het programmapunt  :”Klimmen op de toestellen” konden meemaken. Max en Warrun waren bij de volgende groep toch echt wel een beetje te oud, maar ze vermaakten zich wel met al het klim-gebeuren (Max kon zowaar helemaal alleen over een ronde evenwichtsbalk lopen).

Toen we weer buiten stonden vroeg ik of M&W het ‘dansen’ leuk vonden waarop in koor werd geantwoord:”NEE! Gaan we nou zwemmen?” Het probleem met deze ‘les’ was dat er veel te veel in werd gepropt. Er waren zo’n 8 programma punten in minder dan een uur tijd. En al die dingen zijn wel leuk maar veel te kort om echt wat te bereiken, Warrun en Max willen liever een uur klimmen en daarna een uur plakken en daarna een uur boekjes lezen, en niet 5 minuten elk. Bovendien was er erg weinig interactie tussen de kinderen dus ook daarvoor is het niet echt de moeite, een klimrek in het park levert meer op.

Zwemmen wilden de jongens wel graag doen, ze hadden tenslotte vorige week moeten overslaan. We waren er eerder dan Michele (we waren al vlakbij het zwembad) en de jongens stortten zich vol overgave de glijbaan af, het water in.

Na een tijdje kwamen Michele, Jake en Amber ook en er is flink op lost gepoedeld. Al snel wilde Max naar het ‘diepe’ bad (1m) om echt te gaan zwemmen (in eerste instantie op mijn rug). Tegenwoordig vinden ze het vreselijk grappig om zelf te zwemmen zelfs als ze wat diep in het water komen te liggen of als ze niet vooruit komen. Dat is wel eens anders geweest; waarbij grote paniek uitbrak als er ook maar een suggestie zou zijn van vrijheid in het water. Toen we weer terug waren geweest bij de glijbaan en wederom naar het grote diepe bad gingen maakte ik een mooi bommetje voor de jongens waar ze zich volkomen om bescheurden. “Nog een keer, Nog een keer”, maar natuurlijk wel nadat ze eerst veilig op de kant gingen zitten. Dus pappie deed bommetjes in het kinderbad, het was maar een klein beetje genant

Toen het tijd was om uit bad te gaan kwamen we langs de friet-balie en fluisterde ik Michele toe dat ik zin had in friet, waarop ze mijn snel toevertrouwde dat zijn altijd zin heeft in friet. Het was dus duidelijk; er zou friet worden gegeten. Max beperkte zich tot 1 frietje (van een halve meter lang, leek het) en de andere kids hebben samen met Michele en mij genoten van de gewone frietjes.

Ik stelde voor om vervolgens buiten op het speelrek naast het zwembad te gaan spelen en dat zag Michele wel zitten. Zo gezegd zo gedaan. Er bleek een heel hoog geometrisch gebeuren te staan waar in geklommen kon worden, en terwijl de kinderen leuk op een glijbaan bezig waren moest ik (ja het moest) naar de top klimmen. Bovenaan gekomen riep ik dat ik wel een beetje bang was (domme zet; hierover zometeen meer) en deed het geluid van een kat na die vast zit in een boom. De eerste fout hieraan was dat het inspiratie gaf aan de kinderen om ook omhoog te gaan klimmen en het was echt erg hoog (5 meter ofzo). De tweede fout was dat de kinderen allemaal omhoog gingen klimmen en dat hard gingen roepen dat ze bang waren en niet meer naar beneden durfden. Ik ga nog eens een keer een voorbeeld geven. :-/

Tijdens dit hele gebeuren moest Max op een gegeven moment een mooie grote plas doen, hetgeen dan in een flesje mag. En toen ik bij het vertrek de opmerking had dat ik een mooie volle fles bij me had vroeg Michele stomverbaasd waarom ik de fles niet gewoon leeggooide. Tja, goede vraag, en dus leeg was die.

De verwondingen wisten op een of andere manier vooral Max te vinden vandaag. Gelijk in het begin viel hij met zijn kruis vol op een stang, een aanblik die zelf bij mij al pijn deed, en later struikelde hij nog een keer en stootte zijn hoofd tegen een andere stang. Max had iets eerder genoeg van het grote klimtuig en ging terug naar de gewone zaken, waaronder een (hier zeer gangbare) spreekbuis. Hij stond in een kant te brullen en ik hoorde een vreemd krakend geluid terwijl hij dat deed. De verklaring werd gelijk door Max gegeven:”Wat is dat nou! Ik doe een windje!” Ik stond op zeker 3 meter afstand, trek zelf uw conclusies.

Tijdens al het klimmen maakte Michele een opmerking dat Myer nog steeds Lego in de aanbieding had maar weer een nieuw assortiment had. Dat is als een rode lap voor een stier voor mij dus het duurde niet lang vooraleer ik voorstelde om even naar de Myer te gaan. Michele zag het wel zitten en op weg daar naar toe werd besloten dat we daarna dan maar even wat chocomel moesten gaan drinken.

We waren net bij de speelgoedafdeling aangekomen of alle vier de kinderen lagen op hun buik op de onderste plank van een kast met een computerspelletje te spelen van een meneer die iets at en dan heel hard een boer liet (dolle pret). Voordeel hiervan was dat de kinderen duidelijk op 1 plek waren, nadeel was dat ze niet echt weg te krijgen waren uit de winkel. Ik probeerde ze nog weg te lokken met de belofte van een koekje bij de chocomel waarop Max zei: “Ik wil geen chocolademelk met koekje, ik wil Lego meenemen!”. Toen het duidelijk was dat dat niet ging gebeuren zijn ze mee gegaan en hebben we allemaal heerlijk gesmuld van een paar porties Churro’s (Spaanse donuts)

Thuisgekomen sprongen Max en Warrun gelijk op hun speelgoed om te spelen en ze gaven mij de kans om eten te koken. Zo af en toe roepen ze dan eens wat en moet ik even komen kijken. Dit keer waren ze druk aan het praten en na een tijdje riepen ze:”papa kom eens kijken”. Ze hadden helemaal zelf een schitterende 8-vormige treinbaan gemaakt met wissels en bruggen en al! Ik was heel erg trots op ze, het is de eerste keer dat ik ze zoiets zie doen.

Toen Max naar de WC ging hoorde ik ineens het geluid van de wasmachine verstommen. Toen ik even ging kijken vertelde Max me heel droog dat van hem de wasmachine niet aan hoefde, en hij had hem dus maar even uitgezet. Helaas is de aan/uit knop de enige knop die zelfs met kinderslot nog wel werkt.

We hebben pasta-soep gegeten met gevulde ravioli en een maiskolf erbij, gevolgd door een toetje met vla. Als ik Max iets vroeg (‘vind je het lekker’) dan wist hij alles te beantwoorden met ‘Ja toch!’ of ‘Nee toch!’. Ik weet niet precies waar hij dat vandaan heeft.

Nadat de jongens in bed lagen en Nanette weer thuis was heb ik op de bank zitten Lego-en terwijl we naar ‘So You Think You Can Dance’ keken een van mijn favoriete programma’s op de TV (een van de weinige programma’s die ik graag zie eigenlijk)

De nacht was erg onrustig omdat Max veel nachtmerries had. Het eerste wat hij de volgende dag aan Nanette vertelde was :”I not scared” dus blijkbaar had dat hoge speelrek met mij er bovenop toch iets teveel indruk gemaakt. Een dag later sliep Max nog steeds onrustig.

Omdat we dit weekend geen auto hadden (die is bij de reparateur om weer een nieuwe bumper te ontvangen) hadden we een simpel weekend gepland. Op zaterdag mocht Nanette uitslapen en heb ik uitgebreid met Warrun ontbeten voordat Max wakker werd. Zodra Max wakker was hebben we nog even gezamelijk gegeten waarbij de jongens ineens vroegen of ze met ‘Terence’ mochten spelen  (zie plaatje), en ik antwoordde :”Ja hoor” ondertussen hard denkend want volgens mij hebben ze die helemaal niet. Het werd me al snel duidelijk: Nanette had mijn laatste Lego bouwsel in het bijzijn van de jongens aan Michele gedemonstreerd: De Motorized Bulldozer, een zeer fraai stukje techniek (op afstand bestuurbaar). Ik had me de hele week al verheugd om de jongens ermee te verrassen, maar dat ging dus niet meer door. De jongens hebben er echter wel bijna de hele ochtend mee rondgereden (vooral Warrun) totdat de batterijen het opgaven. er is gewoon iets fundamenteel cool aan het rondrijden met een bulldozer.

In de middag ging ik weer het ‘standaard’ rondje met de kinderen fietsen met mijzelf op de step, en dit keer gingen we langs het fietspad waar ik elke dag over naar mijn werk fiets. Op een bepaald punt zijn we afgedaald om over de bedding van de rivier terug te fietsen waarbij Max twee keer de grond van dichtbij heeft bekeken. De eerste keer negeerde hij mijn waarschuwingen om niet in het water te fietsen en gleed hij uit. De tweede keer reed Warrun hard achter tegen zijn fiets aan en viel hij achterover op de grond. Hij was heel zielig en wilde naar huis lopen. Na een tijdje werd het hem duidelijk dat als hij zijn fiets meer naar huis wilde hebben hij hem zelf mee moest nemen, en besloot hij dat fietsen toch niet zo’n slecht idee was.

Op zondag mocht ik uitslapen, maar ik had zin in een ontbijt met het hele gezin dus zodra Max wakker was ben ik opgestaan. Nanette had een heerlijk ontbijt met eieren, spek en bonen gemaakt (zo hoort dat!) en we hebben lekker met zijn vieren aan tafel gesmikkeld. Hierna was het al snel koffietijd waarbij we met zijn allen op de bank naar een DVD van Sven en familie hebben zitten kijken (Max vond vooral het stukje waar Bart met een kussen op zijn hoofd liep erg grappig, En er werd hard ‘he da’s mama. geroepen toen Louise (de zus van Nanette) met een bril op in beeld was). Terwijl we zo bij elkaar zaten bleek dat Max niet zo lekker was (hij had een wat geel/groenige kleur en was nogal lusteloos) en wat bleek: hij had koorts. Kortom, het plan wat ik samen met de jongens gisteren had gemaakt om naar het aquarium te gaan werd afgeblazen. Ik moest echter nog wel even bij de bibliotheek een DVD terug brengen en tegen de tijd dat ik klaar was om te gaan met Warrun stond Max ook weer te springen om mee naar buiten te gaan (Nurofen is een wonderlijk middel).  Met zijn 3-en waren we in een kwartier bij de bibliotheek (met de step en fietsen, sneller dan lopend). We hebben daar bij het Moonee Ponds Museum schuilend voor een beetje regen een koekje gegeten en daarna zijn we weer naar huis gegaan. Thuis even lekker gelunched en de rest van de middag was vooral op de bank liggen en TV kijken.

Max was erg slap en plakkerig toen de kids naar bed moesten maar wederom hielp de Nurofen goed om hem in slaap te krijgen.

Maandag 28 juli, Vandaag had ik een maandag die ik in geen tijden had gehad. Nadat ik de jongens met de bus naar opvang had gebracht was ik snel weer naar huis gelopen om daar op de loodgieter te wachten. Het toilet boven blijft doorlopen, gelukkig weet ik wie er komt en wat hij gaat doen, dit is vorig jaar ook een paar keer gebeurd. Ik had verzocht dat hij na 10-en kwam omdat ik niet wist hoe laat de kinderen wakker zouden zijn en daarom wist ik niet hoe laat ik de kinderen weg zou brengen en daardoor wist ik niet hoe laat ik thuis zou zijn. Het was iets voor elf toen hij aanbelde en hij maakte verschrikkelijke verontschuldigingen, ik had het niet doorgehad dat het al zo laat was omdat ik achter de computer zat. De man was net binnen, buiten en weer binnen met het onderdeel dat hij nodig had toen Michele aanbelde. Aangezien ik zonder auto niet zo makkelijk bij haar koffie kon drinken deze maandagochtend, kwam zij bij mij koffie drinken. Ze kreeg de schrik van haar leven toen de loodgieter opeens de trap afkwam.
Om 12 uur ben ik met Michele meegegaan naar de winkelstraat; wij moesten allebei wat boodschappen hebben en samen is het gezelliger en met de kinderen erbij is het ook handiger rondkijken voor haar als ik er ook bij ben. Uiteindelijk moest ik haar achterlaten want om half 2 had ik met Venessa afgesproken. Zij brengt om half 2 haar dochter voor een paar uur naar een crea-klas en drinkt dan een kopje koffie. Ik probeer haar dan even te ontmoeten aangezien we alle andere dagen elkaar constant mislopen.
Hierna ben ik weer naar huis gelopen om daar wat schoonmaakwerkzaamheden te doen en tegen de avond ben ik de kinderen weer gaan halen. De bushalte is bij het park en de kinderen wilden wel even in het park spelen en van het een kwam het ander en uiteindelijk zijn we helemaal naar huis gelopen en hebben geen bus gezien.

Dinsdag 29 juli, Ik had het hele plan voor de dag op een papiertje liggen. Tram naar playgroup,  tram naar station, bus van station naar Michele en dan met bus en tram weer naar huis. Max is echter nog altijd wat moe en lamlendig van zijn niet lekker zijn en die hebben we laten slapen tot hij wakker werd. Dat was om 9 uur de tijd dat ik eigenlijk in de tram had willen zitten. Toen besloot ik om maar niet naar playgroup te gaan, te laat binnen komen en ook weer vroeger weggaan om op tijd bij Michele te zijn voor de lunch zou zo’n korte playgrouptijd opleveren dat het het haasten, kuddedrijven en met de kinderen inleven in de groep het niet waard was. We hebben rustig sesamstraat gekeken, hebben ontbeten, zijn met de bus en tram naar Michele gereden en hebben daar 5 min. in de voortuin gewacht tot zij terugkwam van playgroup. Ik denk dat dat het enige nadeel is van samen een tweeling hebben is dat je die niet legaal/veilig in een gewone auto kan vervoeren.
Bij Michele het gewoonlijke proces van spelen, eten en klaarmaken voor vertrek omdat Jake en Amber naar ‘Kinder’ moeten. Hier werd Max zo huilerig en warm en duidelijk niet lekker dat we besloten dat ik in haar huis zou blijven en zij de kinderen even weg zou brengen. Warrun heeft lekker gespeeld, Max heeft bij mij gezeten en ik heb nog helpen opruimen en daarna op weg naar boodschappen doen en kinderen ophalen heeft Michele mij thuis afgezet. Dat is dan weer een voordeel dat zij en ik allebei een auto hebben met 2 kinderzitjes voor dezelfde leeftijd en dat we elkaar dus makkelijk kunnen ophalen/wegbrengen.

Vandaag werd ik wakker gebeld door Nanette met het verzoek om iets op te zoeken op internet over de tram waar ze op stond te wachten die maar niet kwam opdagen. Ik was te wazig om het verzoek echt te begrijpen en was dus niet zo behulpzaam, maar gelukkig kwam de tram uiteindelijk toch nog. Toen ik de telefoon ophing bleek dat Warrun tevreden op de WC zat en Max rustig zat te spelen op zijn kamer. De jongens waren blijkbaar al een tijdje wakker maar vonden het niet nodig om mij wakker te maken (of het was ze gewoon niet gelukt).

 ’We’ waren aldus laat wakker en hebben lang zitten ontbijten. Omdat de auto nog steeds bij de reparateur is gingen we vandaag met openbaar vervoer naar het zwembad. Aangezien dit wat langer duurt dan een tripje met de auto zijn we na het ontbijt (tegen 10 uur) gelijk op pad gegaan. We hadden de geplande bus gemist, maar de jongens vonden het prima om bij mij op schoot in het zonnetje naar voorbijrijdende auto’s te kijken en op de volgende bus te wachten.

In de bus gingen ze gelijk voorin zitten en vermaakten ze zich kostelijk. In de tram  wilden ze per-se naast mij op een bankje zitten dus daar zaten we heel knus tegen elkaar aan. Alles ging helemaal gezellig en we kwamen precies op hetzelfde moment bij het zwembad aan als Michele met Jake en Amber. Maar zodra Warrun dit allemaal zag besloot hij dat hij niet wilde zwemmen en weigerde verder te lopen. Ik kon hem overhalen om mee te lopen zodat Max en ik konden gaan zwemmen gelukkig wilde  hij ook wel zwemmen zodra we in de kleedkamer waren.

Het zwemmen was erg druk (veel schoolklassen) en erg koud (voor mij), maar de kids vermaakten zich prima (vooral Warrun) (FOTOS). Na afloop vroeg ik of het zwemmen leuk was en Warrun zei stellig dat hij het niet leuk vond en dat hij zwemmen niet leuk vind. Dat wordt wat volgende week, Max wilde namelijk wel zwemmen.

Na het zwemmen hebben we weer frietjes gegeten, en daarna in het speelrek naast het zwembad gespeeld. Het was zonnig weer met een frisse wind. Tegen de tijd dat we het koud kregen ging Michele met onze natte zwemspullen met de auto naar huis, en wij gingen op de tram wachten.

De rest van de middag was rustig (beetje spelen, beetje TV, beetje eten) en de jongens hebben goed geslapen (Max maar 1 keer huilend wakker).

Vandaag zijn we met de fietskar naar Mainly Music gelopen. Heen ik lopen en de jongens zitten (met een flink ontbijt op schoot zodat ze blijven zitten). Op de terugweg waren we net 30 minuten onderweg en al 30 meter gevorderd op de 3km route naar huis toen Michele, Jake en Amber langs reden in de auto. Dit gaf een hoop stof om te praten en zorgde ervoor dat we een tijdje zonder teveel afleiding van stoepjes, hekken, torren en auto’s met zwaailichten door konden lopen. Vlak bij het park zit de snoepwinkel MET koffie en chocomelk waar ik tijdens zo’n tocht graag even stop en ook nog even drop en nootjes insla voor de komende weken. Hierna was het eigenlijk wel mooi weer en zijn we doorgelopen naar het park. Daar konden we spelen tot ik een grote ‘BONK’ hoorde boven aan de gedraaide glijbaan en een loeiende Max naar beneden kwam aanzwellen. Hij had een mooi blauw oog en een tand door de lip. Het was tijd om naar huis te gaan.

Branko kwam rond etenstijd thuis met de auto die helemaal van binnen en van buiten enorm schoon was.

Op zaterdagochtend had Nanette een afspraak bij de dokter voor Warrun om zijn oren weer even na te laten kijken, en ondertussen gingen Max en ik even wat groente en fruit halen. Alle handig aanbiedingen hadden we laten liggen, zo helder was ik, maar we hebben wel een mooie berg fruit gescoord. Hierna hebben we rustig achter in de auto zitten wachten op Warrun en Nanette en samen zijn we boodschappen bij de Safeway gaan doen.

‘s Middags kwam Jose even op bezoek om wat filmpjes uit te wisselen met Branko hetgeen totale chaos opleverde in huis. Iedereen wilde wel even met Jose babbelen en daardoor had niemand echt veel aandacht voor de jongens waardoor het een beetje een chaotisch geheel werd. Tegen het eind van de middag kwam Michele om op de jongens te passen en na wat gejammer en een net gevallen bloedneus bij Warrun zwaaiden ze ons heel tevreden uit toen we met Jose mee  gingen om uit te gaan!

Jawel! We zijn gaan uit eten samen met Jose, Katrina en Simon & vrouw Linda bij El Gaucho’s (Argentijns restaurant). Het was zeer gezellig om weer eens uit te zijn maar ik liep al de hele dag op nurofen en paracetamol dus het was vast niet zo goed voor mijn gezondheid (zoals later zou blijken).

Zondag hadden we afgesproken met Lalita, een Indiase subcontractor die me op mijn werk een beetje uit de brand helpt met wat van de software die we moeten maken. Ze was een beetje eenzaam en wist niet zo goed wat te doen dus leek het me wel leuk  om wat Australische beesten te gaan bekijken. We hebben de kinderstoelen achterin naast elkaar gezet zodat ik bij de jongens kon zitten en onderweg naar Healesville hebben we Lalita opgepikt in de stad. Er bleek in de dierentuin een nieuwe vogelshow te zijn met papagaaien  die Warrun,  na het zien van de roofvogelshow, wel wilde zien. We zijn tussendoor heel even wat beestjes gaan bekijken en hebben een kopje koffie gedronken. Het was bijna op de kop af een jaar geleden dat we in Healesville waren geweest ik was dan ook zeer verbaasd dat zodra we op de tribune zaten Warrun met instemming van Max haarfijn vertelde dat er een uil zou komen en dat hij zo- zo en zo zou vliegen tijdens de show.   Na de tweede show was het eindelijk tijd om alle andere Australische beesten te gaan zien, en het was duidelijk dat Lalita de meeste plezier van onze twee Hollandse aapjes had (alhoewel een handtastelijke Wallaby ook wel hoog scoorde.)

Tegen het eind van de middag ging het regenen, wat een mooi signaal was om de boel af te ronden en Lalita bij haar hotel af te zetten en weer naar huis te gaan. Zoals bijna traditie is geworden gingen we onderweg naar huis even bij de afhaalchinees langs voor ‘vakantievoedsel’.

Maandag 4 augustus. Na het drukke weekend was het deze ochtend duidelijk. Branko was ZIEK. Ik zag het aan, stopte hem nog even terug in bed, zorgde ervoor dat hij thuis zou blijven vandaag en vroeg hem nog wel even of hij dan de kinderen even naar opvang kon brengen. Niet zo heel aardig om een zieke er op uit te sturen, maar wel stukken handiger. Ik moest vandaag werken en zonder het rondje naar opvang ben ik eerder daar en dus ook weer eerder terug. Branko heeft de jongens afgeleverd en is voor de rest van de dag weer in bed gekropen. Heel verstandig!

Dinsdag 5 augustus. Branko was weer naar kantoor, de auto was weer in ons bezit; niets hield ons tegen voor een ‘gewone dinsdagochtend’ uitvoering. Playgroup, lunch bij Michele. Voor de middag had ik iets nieuws bedacht, een uitdaging, vooral voor mijzelf (vond ik). Ik ging eindelijk met de jongens nieuwe schoenen halen. De schoenen die ze dragen zijn oud, versleten en waarschijnlijk redelijk klein. Aangezien ze nu bijna altijd dezelfde schoenen dragen en niet meer zoveel afwisselen als vroeger (toen ik nog bepaalde wat ze die dag droegen) wilde ik dit keer wat betere schoenen kopen. Dus ik ging naar de winkel waar alle moeders uit de omgeving heen gaan. Hier kostte het even wat tijd maar Warrun en Max ontdooiden en wilden wel laten zien hoe groot hun voeten waren op het meetlatje (en natuurlijk wilden ze mijn voeten meten en nog veel veel meer). Uitbundig werden de schoenen van Jake en Amber aangewezen en brachten de verkoopster helemaal in verwarring want ze waren dan wel enthousiast maar ze wilden deze NIET hebben. Warrun wees uiteindelijk 2 paar aan die hij wel mooi vond en waar ik ook mee in kon stemmen en die heeft hij gepast, het eerst paar was te breed het tweede heel mooi en hij kon er heel hard mee rennen, dit werd goed gedemonstreerd.
Max wilde geen schoenen en ik ben inmiddels zo wijs dat als de jongens zeggen als ze iets niet willen (ook al is het ijs of chocomelk) dan weten ze dat ze het niet willen en zullen het ook niet aanraken. Dus met 1 paar schoenen voor Warrun vertrokken we een uur later uit de winkel. Max had wel wat rondgekeken en een sneaker gezien die snelle strepen had, net als snelle auto’s maar hij wilde ze niet.
Niet ver van de winkel zit een McDonalds en hier streek ik naast het klimrek even neer voor een kopje thee, een stukje cake en 2 warme chocomelk. Opeens stond Max naast me. Hij moest nieuwe schoenen. Warrun kon wel omhoogklimmen op de glijbaan en hij niet dus hij moest nieuwe schoenen want dan kon hij ook omhoog klimmen op de glijbaan.  (noot: De jongens weten dat een glijbaan voor naar beneden glijden is en dat hij ook alleen daarvoor gebruikt mag worden als er andere kinderen aan het spelen zijn maar aangezien er geen andere mensen in de kou buiten zaten konden zij nu lekker klimmen).
Toen alles op was zijn we teruggereden naar de winkel hier stond de persoon die ons eerder geholpen had met haar jas aan om te vertrekken maar ze trok hem gelijk aan en haalde de schoenen die Max al gezien had. Ik paste nog even wat hier en daar en vond een paar HushPuppies met een klein hakje prima voor mijn werk en zo gingen we volkomen tevreden in de auto.
Vijf uur, 2 doodvermoeide kinderen, geen avondeten of iets klaar in huis het recept voor herrie, huilen en verhitte hoofden. Oplossing: Lekker rijden met de auto zorgen dat de jongens hun (lunch)boterhammentjes opknagen, naar alle auto’s en lichtjes kijken en PAPA OPHALEN!  Dit kwam Branko ook goed uit want nog niet helemaal beter en weer aan het werk is het wel fijn als je niet in het donker, de kou en de net beginnende regen naar huis hoeft te fietsen. En een goed excuus om op tijd te vertrekken, een vrouw met kinderen die aan de poort staat.

Vandaag had Nanette vrij (ze had maandag gewerkt) zodat we met zijn allen bij onze belasting-accountant (Rowena) langs konden gaan. Nanette ging eerst even in de stad bij de tand-specialist langs om haar voortandwortelkanaal na te laten bekijken en het plan was dat ik met de andere twee mannetjes met de auto zou volgen.

Het liep anders. De jongens waren niet erg van plan om er op uit te gaan dus het kostte nogal wat moeite om ze naar de auto te krijgen, met als gevolg dat Nanette alweer met de tram terug naar Moonee Ponds was gekomen, en een boodschap had gedaan en wij haar vlak om de hoek oppikte voordat we naar Rowena vertrokken.
Bij Rowena en haar  buurt aangekomen gingen we eerst lekker op een terrasje (met uitzicht op de trein) wat ‘lunchen’ (ijsjes voor de jongens) waarna ik met de jongens op fiets-en-step de buurt onveilig ging maken en Nanette naar Rowena ging.

We waren bijna tegelijk bij Rowena aangekomen maar ons plan was om verder te  trekken richting het strand (of vooral: de heuvel af). Het nadeel hiervan is dat onderaan die heuvel eerst een hele drukke weg is en pas aan de andere kant daarvan is het strand. Afijn, M&W vermaakten zich prima met rondscheuren op de fiets en het bewonderen van de plaatselijke vuilniswagens. Toen we bij de drukke straat waren hebben we even overlegd en er werd besloten dat ze wel naar het strand wilden. Dit was even moeilijk, met 1 step, 2 fietsen en 2 kleuters oversteken terwijl er best wel veel verkeer is, maar het ging goed. Nu nog wel.

Op het strand aangekomen probeerde Warrun gelijk rond te rijden met zijn fiets in het zand maar dat ging minder goed dan hij eigenlijk wilde. Max zag het zand helemaal niet zitten dus we vertrokken al snel weer. Dit betekende dat we nog een keer die weg over moesten. Dit keer gingen we de eerste helft van de weg over waarna we heel even in het midden moesten stoppen voor een vrachtwagen en een auto. Warrun had dit niet door en reed vrolijk verder. Ik sprong dus achter hem aan om hem van de straat te sleuren en in de berm te werpen. Max was braaf blijven staan en stond nog midden op straat naar me te kijken terwijl ik weer naar hem terug wilde gaan. Gelukkig stopten alle auto’s en vrachtwagen netjes en wachtten tot ik iedereen veilig aan de kant had, maar Max had hele verhalen over hoe ik tegen mijn step had geschopt (hetgeen waarschijnlijk de beurse scheen verklaard). Dit was voor mij GEEN leuke ervaring. Max en Warrun vonden het allemaal wel prima maar Warrun zei dat hij wel een beetje schrok toen ik hem ineens zo oppakte en aan de kant sleurde.

Op de terugweg zijn we even bij een speelplaats gestopt waar een mooi heuveltje was waar de M&W zich met fiets van af konden storten (na de eerder ervaring kon ik me hier niet zoveel zorgen over maken) totdat Nanette belde dat ik moest komen om wat papieren te tekenen. Het bleek dat we bij de voorbereiding toch iets waren vergeten: De rente van onze spaarrekening. Het is niet noemenswaardig maar het moet er toch op staan. Even de bank gebeld en alles was geregeld, alles getekend. (We gaan weer een hoop geld krijgen om onze schulden af te betalen, gelukkig)

Vandaag haalden we Mainly Music niet, geen nood er is altijd wel iets anders te doen.  Zoals afspreken met Anna en Bailey. Zij vonden dit ook een goed idee en we troffen elkaar in een park bij het water. Na een korte wandeling over wat muurtjes en heen en weer over de brug konden we nog even spelen in de speeltuin. Dit werd onderbroken door toilettrips voor Warrun die dacht dat hij naar de wc moest maar uiteindelijk hebben we nog wat tijd in het gras doorgebracht. Bailey vond het wel gezellig dat er meer kinderen waren maar de grootste deel van de tijd bracht hij door met zijn eigen autootjes net als Warrun en Max hun tijd doorbrengen doen wat zij willen.

Na het park spraken we af bij een cafe waar Bailey met zijn noten- en eiallergie veilig terecht kan maar waar ook Anna met haar gluten allergie een hapje kan eten. Hier vonden alle drie de jongens elkaar en liepen voor een zeer lange tijd rondjes rond een lege tafel met een autotje in de hand. Het is altijd leuk om met Anna en Bailey af te spreken. De gesprekken met Anna zijn leuk en de jongens en Bailey zijn erg hetzelfde.

Dit weekend hebben we niet zoveel gedaan.

Zaterdag waren de kinderen gelukkig net zo lui als wij. Warrun kwam pas om 8 uur naar ons bed en vond het best om daar nog even te liggen voordat hij aan zijn ‘ik moet nog kleertjes aan’, ‘ik wil naar beneden’, ‘beneden spelen’ begon. Niet lang erna ging ik (Nanette) ook naar beneden en om 9 uur  verscheen Max.
Het zal hem goed doen even lekker geslapen te hebben na alle late avonden en onrustige nachten van afgelopen week. 
Na een rustig ontbijt met aansluitend de ochtend koffie met koek is Branko met de kinderen binnen gebleven en ben ik wat fruit en een postpakket uit Nederland op gaan halen. Na terug komst het pakket open gemaakt: Boekjes en kleertjes voor de jongens, Lego en een bouwpakket voor Branko, Stroopwafels, fruithagel en vlokken voor ons allemaal en 2 verjaarscadeautjes voor mij. Branko was het met me eens dat het zielig was dat ik nu geen cadeautje had en mocht alvast 1 verjaarscadeautje open maken. De ander ging met Branko mee naar een geheime plek hier ergens in huis. Hierna ging Branko op pad. Er konden nl nog veel meer pakjes verstopt worden op deze geheime plek, en hij had nog niets en mijn verjaardag is al over een maand!

Na enkele uren, diverse telefoontjes over en weer kwam Branko thuis met kleertjes voor de jongens, nog wat lego want we hadden 3 doosjes als beloning voor droge nachten maar met 4 doosjes kon je 4 autotjes of 2 trucks maken en waarschijnlijk nog wel het eea maar dat weet ik niet want ik mocht  niet kijken terwijl hij nog 2 keer van auto naar boven heen en waar stommelde (ik heb wel geluisterd). Volgens Branko zijn de jongens op de hoogte van het cadeau, dus ik ga maar eens goed luisteren wat zei te vertellen hebben…

Zondag 10 augustus.
De regen die we gisteravond al hoorden was nog tot ver in de ochtend aanwezig. Het plan om naar het zwembad te gaan werd met gejuich begroet, maar toen na het ontbijt ook echt de handdoeken en zwempakken te voorschijn kwamen was de zin ver te zoeken. Wij konden de kinderen prima begrijpen dat ze niet wilden op deze koude natte ochtend en dus bleven we lekker thuis, spelend, tekenend, bouwend en treintjes en autotjes rijdend.Na de lunch was er opeens een stukje blauwe lucht en wat zon. De jongens waren aan het rondrennen en wij dachten : ‘Naar buiten!”. Naar de bieb. JA!!! riepen de jongens.   NEEE!!! zeiden ze toen we echt aanstalten maakten. Ze wilden spelen en binnen blijven. En dat hebben we ook gedaan, zeker toen het weer begon te druppen buiten.

Na een rustig beetje lui weekend komen we weer op gang voor een nieuwe week. Maar niet al te snel. De jongens sliepen vanochtend toch wel een aardige tijd waardoor we na het ontbijt bij opvang waren (da’s niet erg want de jongens eten thuis ook altijd wel iets voordat ik ze in de auto schuif). Ik stapte net bij opvang naar buiten toen Michele belde, waar ik was. Meestal zat ik op dit tijdstip bij haar in de keuken met een kopje koffie en de weekboodschappen al helemaal bij elkaar geshopt achterin de auto. Na het bezoek aan Michele en kinderen de boodschappen gehaald en toen was het alweer tijd voor mijn afspraak met Venessa. Zij brengt haar dochter naar een creatieve middag voor kleuters en drinkt dan een kopje koffie waarna ze thuis haar jongste dochter in bed moet leggen. We halen deze afspraak niet altijd maar het is leuk als het wel lukt.

Hierna was het snel naar huis boodschappen wegbrengen en opbergen. Hier en daar in huis wat schoonmaken, wat eten koken misschien nog wel een verhaaltje schrijven op onze blog  en de jongens alweer halen! Wat gaat zo’n sociale dag toch snel.

Dinsdag was alweer redelijk routine: Playgroup, lunch bij Michele, thuis spelen.

Toen ik om 7 uur, half 8 en 8 uur wakker werd vanochtend was het hele huis nog diep in slaap (behalve Nanette, die was al lang en breed vertrokken naar haar werk) dus ik heb heel erg kunnen genieten van een ochtendje uitslapen. Tegen kwart over 8 kwam Warrun bij me en die zij dat hij nog even wilde slapen in mamma’s bed. Hij ging daar lief liggen spelen met een trein en auto en op een gegeven moment stak hij zijn handen naar mij uit voor een knuffel. Samen in bed ging hij me toen allemaal kusjes geven, op mijn neus en mijn voorhoofd (daar zat auw volgens hem) en mijn hand, erg lief. We zijn met zijn tweeen opgestaan en zaten bijna te ontbijten toen Max ook naar beneden kwam. Met zijn drietjes hebben we uitgebreid ontbeten voordat we vertrokken naar het zwembad. (ondertussen was Michele diep onthutst dat ik zo vreselijk laat uit bed was gekomen).

Max & Warrun hebben gisteren vol ontzag gekeken naar de olympische zwemmers en schoonspringers in China dus ze wilden vandaag zelf ook weer eens gaan poedelen. Warrun was stellig dat hij alleen wilde zwemmen en niet op de ‘kikker-glijbaan’ (blijkbaar deden ze dat ook niet bij de Olympische spelen). In het zwembad gingen ze eerst een tijd bommetjes maken door vanaf de kant in het ondiepe bad te springen, maar na een tijdje moest ik ook in het water komen om ze te pakken. Ik ging graag op in de rol van krokodil en voor ik het wist ware en 5 kinderen die zich door mij lieten opjagen (Michele en ik hadden er zelf maar 4 van aangeleverd). Hierna was het tijd om in het diepe bad te gaan zwemmen (het wedstrijdbad) en Max en Warrun hebben beide 2 baantjes (heen en weer) gezwommen, en grotendeels helemaal zelf!

Na zo’n 1.5 uur in het zwembad zijn we nog even buiten gaan spelen totdat Michele en ik het te koud kregen. Warrun had de neiging om zijn broek tot een drollenvanger om te bouwen, ik weet niet waarom. Toen scheidde onze wegen zich; Michele ging naar huis en ik naar het postkantoor om een pakje op te halen. Warrun en Max waren heel lief en luisterden goed (ze waren duidelijk ook heel moe).

Vervolgens wilden we graag even naar de bibliotheek om ‘het boek met de maan’ terug te brengen (ze vonden een van de boekjes een beetje eng) en wat nieuwe boekjes uit te zoeken. Er was niet te parkeren bij de bieb dus gingen we maar gewoon naar huis, zijn daar op de fiets gesproken (ik op de step) en zo naar de bieb gegaan. Daar kwam ik er achter dat ik uitgerekend DAT ENE boekje vergeten was mee te nemen… zucht. W&M hadden beide snel een boek te pakken en gingen op de bank zitten lezen terwijl ik even tussen de DVD’s neusde en daar vond ik de DVD van Kolya! Ik zoek al lang naar deze DVD omdat Max’ tweede naam Kolya is en ik ben hier dan ook heel blij mee (ben benieuwd of de film wat is).

Tegen half 5 waren we klaar bij de bibliotheek, hebben we op de stoep een chocolaatje gegeten en zijn we naar huis gegaan. Ik zei dat ik bij thuiskomst moest gaan koken dus de jongens beloofden me gelijk dat zijn dan wel lief zouden gaan spelen, en zo was het ook. Ze hebben niet veel gegeten en werden een beetje dwars tegen de tijd dat ze naar bed moesten, maar al met al een prima dag! We hebben op hun eigen verzoek hun bedden verwisseld (ja het hele bed, niet doorvragen…) en ze zijn nu heel tevreden op hun ‘nieuwe’ plek. (Het bed van Warrun staat precies op de plek waar dat van Max stond en het bed van Max staat precies zoals het bed van Warrun stond.)

Vanmorgen belde ik voor we vertrokken even Michele om te vragen wat we na onze ochtend activiteiten samen zouden kunnen doen. Michele was echter niet echt aanspreekbaar en voelde zich behoorlijk ziek. Wij zijn toen niet naar Mainly Music gegaan maar naar haar huis. (Ja, dat is een vriendendienst om met 2 jonge springerige luide kinderen bij een ziek iemand die het liefst in een donker hoekje gaat zitten op bezoek te gaan). Warrun en Max speelden uitgebreid met Jake en Amber en ik kon ze goed in de gaten houden. Ik  was nog aan het ontbijten toen ik Michele sprak en dat ontbijt hebben we bij haar thuis voortgezet. Vanaf vandaag zijn Michele, Jake en Amber ook bekend met het concept ‘hagelslag’. Na een rustige ochtend besloot Michele met ons mee te gaan naar de speeltuin bij ‘The Boathouse’. Ik had daar om 2 uur met Sue en  Courtney afgesproken. Wij waren er om 1 uur de kinderen renden en fietsen rond en als het even regende schuilden we onder de glijbanen.

Met Sue en Courtney erbij aan een grote tafel een warme chocomelk gedronken waarna Michele met kinderen vertrok. In tranen nam Courtney afscheid (van de speeltuin, niet van ons) en niet lang erna vertrokken wij ook. Zo waren we toch weer een flinke tijd van huis geweest).

Vrijdag stelde een flexibiliteitstest. Max deed erg moeilijk toen ik hem naar opvang bracht, hij wilde niet, was bang, wilde nog slapen alle mogelijke argumenten werden gebruikt om maar thuis te mogen blijven. Gelukkig stond er opeens een kleine graafmachine voor onze deur waardoor de stap om hem het huis uit te krijgen opeens heel makkelijk ging. Bij opvang besprak ik dit even en daar wordt verteld dat hij de laatste weken volop leuk bezig is, ook veel speelt met andere kinderen dan Warrun en er niets aan hem te merken is. Al met al was ik niet heel vroeg bij opvang weg en hierdoor ook niet erg vroeg op mijn werk. Precies om 5 uur ging ik daar weer weg, normaal ruim op tijd om om 6 uur de jongens op te halen. Dit keer was er op 1 van de wegen vanuit het centrum naar de buitenwijken een kleine botsing gebeurd en dit veroorzaakte vertragingen op ALLE wegen vanuit het centrum. Om tien over half 6 heb ik opvang gebeld dat ik niet om 6 uur kwam maar dat er iemand zou zijn voor half 7 (sluitingstijd) en heb ik Branko gebeld. Hij had toen 45min. om zijn werkzaamheden af te sluiten,  zich om te kleden, op de fiets te springen en zijn 35 min. fietstocht af te leggen. Eenmaal voorbij de bottleneck was ik zo bij opvang en om kwart over 6 stond ik met de jongens bij de auto toen daar Branko aan kwam stuiven. De jongens waren zeer blij verrast, en ik erg onder de indruk.
In de avond hebben we alle 4 alle drukte van ons weg laten waaien door wat ‘so you think you can dance‘ op tv te kijken. De jongens waren af en toe erg geintrigeerd en probeerden ook pirouetten en en hiphop moves.

Vandaag bleek dat we inmiddels ons belastinggeld en kinderbijslag hebben ontvangen (naar aanleiding van ons bezoek aan onze belasting-accountant vorige week). We hebben hierover nog geen brief gekregen, maar als ze het geld over maken dan zal het wel goed zitten.

Voor zaterdag 16 augustus was een kopie van twee weken geleden gepland. We mochten uitslapen van de jongens (8:15) waarna we snel er op uit zijn gegaan om Warrun naar de dokter te brengen voor een controle (vocht achter zijn trommelvlies) en Max mee boodschappen doen. Dit keer mocht ik met Warrun naar de dokter en ging Nanette boodschappen doen. Geen bijzonderheden, het rechter oor van Warrun is goed, het linker nog niet helemaal. Volgens mij hoort hij prima (hetgeen ik bij de dokter probeerde aan te tonen door op afstand tegen hem te fluisteren) dus is er niet echt reden voor zenuwen. We hebben wel een recept gekregen voor (tegen) zijn hoestje om hem te helpen slapen. Bij de apotheek werd er verbaasd gekeken en wat doorgevraagd want het blijken heel erg dure pilletjes te zijn die sterk door de overheid gesubsidieerd worden. Wist ik veel. (het blijken een soort anti-astma pillen te zijn).

Na de dokter ontmoetten we Max en Nanette bij de supermarkt waar Warrun een doos Coco-Pops wist te scoren voordat wij met zijn twee-en alvast doorgingen naar de groenteboer. Daar hadden we de mandjes al goed volgeladen voordat Nanette en Max zich bij ons voegden. 

Als beloning voor hun goed gedrag wilden we de jongens mee nemen voor een chocomel, maar vanwege het tijdstip (vlak voor lunch) was het overal erg vol. We kwamen uiteindelijk op een terrasje van LemonSoul op Puckle-Street terecht. We besloten om gelijk maar te gaan lunchen en de jongens hebben het goed volgehouden terwijl we van ons lekkers genoten. Hierna was het toch echt tijd om naar huis te gaan, waar we de middag hebben afgesloten met een bord fruit, een bakje nootjes en een DVD van Heffalump (Winnie the Pooh).

Zondag wilden we erg graag weer eens ‘iets’ gaan doen met de knullen zoals dierentuin, aquarium of museum. Nanette wilde graag naar de dierentuin, maar voordat ze deze wens in de hoofden van de jongens kon implanteren hadden deze al besloten dat ze naar the Melbourne Museum wilden (het museum met de draak (=skelet van een dinosauris). We kwamen daar rond half 1 aan, na een ochtend spelen met autootjes, en de jongens hebben zich goed vermaakt met divers speeltuig. We hebben ook nog ongeveer een kwart van een van de verdiepingen van een van de vleugels van het museum bekeken (de opgezette dieren). Op weg terug naar de auto hebben we nog even gekeken naar de fontein voor het Exposition Building.

De dag werd afgesloten met een feestmaal bereid door Nanette: luxe biefstuk met gebakken verse friet, maiskolf, salade, kip-worstjes en pasta. En ijs met appelgebak toe! Feest voor iedereen, getuige de bolle buiken na afloop.

Vandaag krijgen de jongens gelijk de vaderdag cadeautjes mee die ze de afgelopen weken bij opvang bij elkaar hadden gekliederd. (Zondag 7 september is het vaderdag). Thuis moesten de jongens nog flink rondhollen en dollen voordat ik ze in bed stopte. Net in bed kwam Branko thuis en jawel gelijk werd verteld van de grote ‘beker’ die ze voor papa hadden, een groene en een blauwe’. Gelukkig wist B. niet helemaal waar het over ging en kon daardoor niet helemaal deduceren wat zijn vaderdag cadeau zou zijn. Dat het iets voor hem was was wel duidelijk, maar hij wist niet dat het HET cadeau van opvang was waar ze het over hadden. Dat we het cadeautje in de kast hadden verstopt werd ook verteld.

Dinsdag moesten we wel op tijd bij playgroup zijn. Wij hadden nl vandaag de sleutel. Normaal heeft Michele deze en opent zij alle deuren en haalt het speelgoed tevoorschijn maar zij moest met haar kinderen naar een afspraak en had de sleutel aan ons overgedragen. We waren wel iets later dan gepland maar niet veel te laat en we hebben volop gespeeld en kasten en deuren geopend met onze sleutel.

Ik werd vanochtend wakker omdat er iemand naast me lag te babbelen: Warrun. Hij keek blij toen ik wakker werd en kort erna zat hij beneden te ontbijten. Max kwam rond 9 uur naar beneden dus we hebben een mooi rustige start van de dag gehad.

Michele en haar kinderen waren nog steeds redelijk ziek dus die bleven thuis vandaag. Nanette had gesuggereerd om naar de indoor playground te gaan (daar wil ik al een tijdje weer eens heen), zodoende prepareerde ik alles om op pad te gaan. Ondertussen waren Warrun en Max heel erg lief aan het spelen zonder mij erbij nodig te hebben. Ze riepen me af en toe om iets te laten zien maar verder kon ik mijn gang gaan (zo lang ik maar in de kamer bleef). Tegen de tijd dat ik klaar was om te vertrekken waren de jongens zeer verontwaardig want ze wilden helemaal niet weg! “Wat wil je dan doen?”, “Hier blijven”. Nou dat was duidelijk, wij bleven dus ook maar gewoon thuis. Het lief spelen hielden ze de hele dag vol en zelfs tijdens hun drukke worstel-uurtje is er geen traan gevallen. De enige tranen waren als een stuk speelgoed niet goed genoeg werd gedeeld, en toen Warrun zo enthousiast op zijn stoel zat te wippen dat hij van zijn stoel af wipte.

In de middag heb ik de kereltjes maar in bad gedaan, aangezien we toch thuis waren en ze het fijn vinden als ze nog niet naar bed hoeven na het badderen.

Toen Nanette thuis was hebben we gezamenlijk gegeten, de kids in bed gestopt en een rustige avond gehad. Al met al een weinig spannende maar heerlijk rustige dag.

Donderdag 21 augustus. Vandaag kwamen we eindelijk weer eens bij Mainly Music. Branko had gisteren aan de eettafel al verteld dat we zouden gaan en het uit hun hoofd gepraat dat er een NEE-optie was en jawel, we waren er en hadden er allemaal zin in.

Na het zingen kwam iemand hallo zeggen en groette ook de jongens. How are you zei ze tegen Max. Max, die net een koekje had gehaald voor hem bij mijn thee zei “Wij hebben deze koekjes ook thuis” met een glimmend neusje. JIJ weet precies wat belangrijk is zei de mevrouw (allemaal in het Australisch natuurlijk).

Michele is nog steeds niet lekker en haar kinderen vertoonden ook tekenen van ziek zijn dus ze wilde niet met ons afspreken. Zodoende zijn we na de muziek doorgereden naar Highpoint (een winkelcentrum), het is hier overdekt, warm en er zijn winkels waar ik was spullen kan halen die we toch nodig hebben. Ideaal voor een koude winter dag. De jongens hebben zich ook vermaakt; We hadden ruim de tijd om alle speel-dingen te bekijken die ook heel leuk zijn zonder dat je er geld in gooit. Daarnaast hebben we nog lekker van die Spaanse Donuts  gegeten waar Branko ook al eens over verteld heeft en lekker rond gekeken.  In de namiddag waren we thuis en had Warrun een lekker plekje voor hemzelf gemaakt op onze bank, heel leuk ik heb er nog een foto van gemaakt. Hij heeft er heel lang gezeten.

Vrijdag 22 augustus. Soms denk je dat je als moeder je kind door en door kent en altijd weet wat goed voor hem is en je altijd weet wat hij wilt. Vandaag werd mij weer eens duidelijk dat het eigen mensjes zijn en dat ik niet altijd goed oplet. Net na de lunch werd ik door Branko gebeld. Hij was gebeld door opvang en Warrun was ziek, hij had koorts en of we hem op konden halen. Natuurlijk kon ik dat en hij was heel warm en heel blij mij te zien. Ik heb de jongens lekker mee naar huis genomen en B. kwam ook naar huis want als een kind eenmaal ziek is en op schoot zit dan kan je geen kant meer op en is het heel fijn als er nog iemand is die voor iedereen kan zorgen.  

We bleven thuis dit weekend (soort van). Warrun was ziek en is in bed gebleven terwijl Max en Nanette wat boodschappen zijn gaan doen en met Michele koffie zijn gaan drinken. Nanette bleek zowel geld als boodschappentassen te zijn vergeten maar Michele bracht  uitkomst.

Max en Warrun hebben deze dagen  flink geoefend met het maken van foto’s. We laten het rolletje maar niet ontwikkelen… een beetje veel vloerbedekking en vingers zullen er opstaan vrezen we.

Op zondag zijn we met zijn allen alsnog boodschappen  gaan doen (voor het eerst sinds lange tijd waren we weer met de kinderwagen op pad!).

Na een week de jongens te hebben voorbereid op het verkleed feestje bij opvang hebben Warrun en Max eindelijk wat verkleedkleren aangehad. Heel even, en vooral voor de foto. Voor opvang zullen we er niet veel meer aan hebben want dat feestje was 6 dagen geleden. En de jongens bleven voet bij stuk houden dat ze NIET verkleed gingen, niet als ridders, niet in hun zwemkleding, niet als Max en Warrun (ipv Warrun en Max). En ze vonden iedereen ook maar ‘silly’ bij opvang tijdens het verkleed feest.  .

Maandag 25 augustus,  Vanmorgen heb ik de tijd genomen om de kinderen weg te brengen, en na boodschappen en snel wat dingetjes thuis ben ik ze weer gaan halen. Net op tijd want zodra we om half vier thuis waren had Warrun het wel gehad en begon zijn temperatuur weer op te lopen. Gelukkig konden we rustig aan doen en hoefde hij niets en waren we heerlijk thuis.

Branko had vorige week een verhaal dat hij zo leuk met de jongens mijn verjaardagscadeautjes had ingepakt dus ik dacht. Da’s leuk wij gaan Branko’s vaderdag cadeautjes inpakken. Dit was NIET leuk en geen succes! ik neem aan dat ik geen LEGO voor mijn verjaardag krijg en dat dat de reden is dat de kinderen dit keer de cadeautjes helemaal niet in wilden pakken maar alleen maar verder uit de dozen wilde halen.

<< Branko fietste vanmorgen met Jose mee want Jose had het tasje van B. met al zijn geld en pasjes. Die had B. daar laten liggen het weekend. Het is altijd even haasten voor ons als B. op tijd bij een afspraak moet zijn.>>

Dinsdag 26 augustus. De dag begon weer in diepe rust Max was om 8 uur ‘al’ op. Warrun verscheen niet voor 9-e. Hierdoor heb ik niet geprobeerd om naar playgroup te gaan ook omdat er een stel baby’s zijn en ik wil niet enige ziekte van Warrun of Max aan hen over dragen. Michele was hier voor de lunch wat een leuke afwisseling in de dag is en hierna ging het alleen maar berg afwaarts. Om vijf uur is Branko naar huis gerept zijn hulp was op dat moment erg welkom het is moeilijk om Warrun op schoot te troosten. Max aandacht te geven en te entertainen en ook nog koek en soepie te regelen voor de mannen. Toen Branko thuis aankwam lag Warrun net in bed en al in diepe slaap. Ik kon toen mooi eten maken en Max kreeg eindelijk de aandacht die hij verdiend had op deze dag. Die nacht heeft Branko in mijn bed geslapen, lekker geslapen. Hij had de rust nodig en de laatste dagen begon de veer die door zijn matras in zijn rug prikt hem wel heel erg dwars te zitten.

Branko heeft een ‘upgrade’ gemaakt voor zijn nieuwste lego bouwsel. Het huisje was dit weekend klaar maar met de (tijdelijke) verlichting erin ziet het er erg leuk uit. Lego blijft verbazen.

Woensdag 27 augustus. Branko had voor vandaag een lijst met dingen die hij kon doen maar…. het ging allemaal anders. Niet naar Highpoint, niet naar het indoor play centre. Thuis rustig aandoen met een middagslaapje van 1-5 voor Warrun terwijl MIchele, Jake & Amber een bezoekje aflegden aan Branko en Max hier in huis.

Ik was op kantoor vandaag en het was een dag waarop de baas er niet was, op zo’n dag worden er weleens broodjes gehaald en vandaag was het zo’n dag. En IK mocht de ‘run’ doen. Tien minuten voor vertrek wordt de bestelling doorgebeld. Vervolgens rijdt 1 collega, de andere is passagier totdat het zijstraatje nabij de winkel is bereikt hier springt de bijrijder uit de auto en wordt de ‘runner’: Straat uit, drukke weg over, winkel in, wisseling van geld en broodjes, oversteken, auto zoeken en instappen. terugrijden naar de lunch kamer en … ze zijn nog warm. deze heerlijke franse puntjes met salade, vlees of kip en wat pepertjes zodat je ze nooit vergeet. Ik ontdekte dat deze winkel op de weg naar IKEA zit, weer IKEA ik heb de laatste weken een hele lijst met “IKEA” dingen en nu kan ik dit eraan toevoegen. Niet alleen zijn de broodjes onvergetelijk lekker ze kosten ook nog eens nog geen 3 dollar per stuk!.

Donderdag 28 augustus. Het ziet er naar uit dat het beter gaat met de jongens. Toch ben ik niet naar Mainly Music gegaan want ik wilde de ochtend nog steeds rustig houden en niets haasten en ook geen andere kindjes aansteken. We hebben de dierentuin bezocht (voornamelijk de speeltuin) en ons in de heerlijke buitenlucht vermaakt.

Vrijdag 29 augustus. Het was te verwachten. Zieke kinderen om je heen, lange dagen werken, korte nachten daar wordt je allemaal niet gezonder van. Vandaag is Branko ziek in bed, net als Warrun een paar dagen geleden. Ik bracht de kinderen naar opvang, ging werken en deed zo de dingen van de vrijdag terwijl Branko goed kon slapen en beter worden in een stil huis.

Donderdag voelde ik me al niet zo jofel en heb ik met met het slikken van paracetamol door de dag geworsteld. Op vrijdag moest de software klaar zijn om aan de klant geleverd te kunnen worden en aangezien ik de enige ben die nog over is om er aan te werken vroeg de direkteur nog:?Gaat het lukken? waarop ik kon antwoorden:?Als ik morgen niet ziek ben wel?.

Helaas, ik was vrijdag wel ziek. Ik heb met redelijk hoge koorts (39C) vrijwel de hele dag in bed gelegen en af en toe een uiltje kunnen knappen.

Zaterdag bleef ik nog steeds met koorts ziek in bed, maar ik merkte wel dat ik me al iets beter voelde als ik uit bed kwam. Nanette is er met de kinderen op uit gegaan en toen ze thuis kwamen kwamen ze me gelijk vertellen dat ze een ijsje hadden gegeten.

Zondag voelde ik me nog steeds niet best, maar de koorts was grotendeels gezakt dus we gingen op pad om een nieuw bed te zoeken. Samen met de kids is dat een beetje ondoenlijk, maar we wilden het toch even proberen. Bij een goedkope beddenwinkel waren hele goedkope matrassen in de aanbieding en Nanette zag er wel wat in om voor 500 dollar een tweepersoons matras te kopen. Ikzelf had daar toch andere ideeen over, dus we besloten om het nog even te laten en de volgende dag zonder kinderen nog eens goed te onderzoeken.

We zijn heel eventjes bij de Bunnings langs gegaan waar ik eindelijk mijn setje veiligheids-schroevendraaier-bitjes heb gevonden en nog wat nodig spul voor wat klusjes in huis (siliconenpootjes voor de nieuwe sap-pers, verwarmingsroosters, draad voor de Whip ?N Snip etc). Daarna was het tijd om bij de foodcourt wat te gaan eten. Normaal halen we daar 2 volle maaltijden waar met met zijn vieren met moeite doorheen komen, maar dit keer hadden Nanette en ik beide maar een klein hapje gehaald waardoor de jongens al vrij snel zaten te roepen om meer frietjes, waar gewillig gehoor aan werd gegeven. Tegen de tijd dat we thuis waren was ik vrij moe, maar tevreden dat mijn koorts niet in volle kracht was terug gekomen.

Zaterdag 30 augustus. Omdat Branko nog niet lekker was en ik hem rust en stilte wilde geven ben ik met kinderen, fietsen EN step naar Brimbank park gegaan. Een uitstekende keuze moet ik zeggen. Hier zijn volop heuveltjes en glooiingen waar de kinderen vanaf kunnen suizen met hun fietsen en waar ze daarna weer tegenop moeten klimmen. En er is een cafe/informatiecentrum om even te zitten en de natuur te overpeinzen.
Na een drukke dag in het park zaten Warrun en Max moe en tevreden in de auto “ben je moe van het fietsen?” vroeg ik  “nee, van de trap op lopen en daarbij mijn fiets dragen” zei Warrun toen. Dat vond ik wel grappig. Want er was 1 trappetje geweest en 2 uur fietsen.
Thuisgekomen gaven de jongens een verslag aan Branko. “Papa, we hebben een ijsje gegeten!” (dat was waar).

Zondag 31 augustus.  Vandaag konden we allemaal op pad. We hebben een lijstje met dingen die we willen/ moeten doen nu september nadert en Branko’s 10 urige werkdagen erop zitten. Na afgelopen week met korte nachten, vermoeidheid en onszelf niet zo lekker voelen is “een nieuwe matras’ met stip op nr. 1 komen te staan. Terwijl de kinderen zich vermaakten met muurtjes klimmen en holletjes op en af rennen (buiten) keken wij om en om in winkels of er een matras was die voor ons bestemd was. Een moeilijke bezigheid, er zijn veel winkels, veel matrassen en ze zijn allemaal rechthoekig en wittig. Net voor we er vandoor wilde kwam ik in de winkel waar we ook voor de jongens de matrassen hebben gekocht. Hier vroeg de vrouw die mij hielp wat ik zocht. Ga eens op die liggen zij ze en vroeg mijn ‘te hard/te zacht’ mening (hij was te zacht). Toen wees ze 3 andere aan die waarschijnlijk mijn keuze zouden moeten zijn. Kijk daar heb je wat aan. Niet 25 keuzes maar 3. Ze zei ook dat morgen de uitverkoop zou beginnen. Met een briefje met de mogelijk heden is Branko nog even terug gelopen en we besloten om morgen terug te komen,  zonder kinderen en met tijd en zin om een matras te kopen. Hierna snel even naar Bunnigs voor wat dingentjes en dangentjes, en een klim en glij voor de jongens in de speelhoek. Na al dit gedoe moesten we even in de foodcourt stoppen om aan te sterken en hierna konden we naar huis om de rest van de dag rustig aan te doen.
Bij de winkels herkende Warrun dat het de weg naar het zwembad was, erg leuk.

Eindelijk was het zo ver: na heel lang sparen (en hele lange dagen werken) en rustig rustig afwachten heb ik eindelijk de componenten voor een nieuwe PC kunnen kopen. Het is de eerste keer dat ik een PC helemaal van de grond af opbouw dus het was een spannend project. Vandaag had ik een dag vrij genomen (het was de eerste dag dat ik weer terug ging naar 8 uur werken per dag) en Nanette begeleidde me op de tour langs 3 computerwinkels. Het hele verhaald is in het Engels hier te vinden.

Ik had een gedetailleerd plan gemaakt voor de dag om bij alle computerwinkels langs te gaan, een verjaardagskado voor Nanette uit te zoeken en een nieuw bed te gaan kopen, en dan ook nog wat tijd over te hebben om samen te ontspannen. We hebben ?s ochtends eerst de kids naar opvang gebracht en ze vonden het wat verwarrend dat mama en papa er waren bij het afleveren, maar het ging wel goed. We gingen gelijk verder op weg naar de eerste winkel waar we een half uur te vroeg aankwamen. (Kennelijk rijdt Nanette 2x sneller dan Branko want die had een uur voor de tocht ingeroosterd). We gingen om de hoek even een kopje koffie drinken waar we een beetje raar werden aangekeken. Al snel bleek dat vooral zakenmensen op weg naar een klant of hun werk even binnen renden voor een koffie, maar gewoon een stel wat een kopje koffie op maandagochtend voor 9 uur komt drinken, da?s raar.

Afijn, na de koffie gingen we de eerste winkel binnen en die hadden de CPU die ik wilde niet, dus die werd op het lijstje van winkel 3 gezet. Daarna gingen we een stukje rijden naar winkel 2 waar een mooi pakket voor me klaar stond en toen naar winkel 3 waar (op maandagochtend) al een flinke rij stond. Zodra we aan de beurt waren was het snel gebeurd en zijn we naar huis gegaan om alles af te leveren. Gek genoeg is een van de redenen waarom ik er naar uit kijk om deze PC aan de gang te hebben omdat we hebben besloten te stoppen met het gebruik van DVD’s. Ik heb laatst wederom gemerkt dat optische schijfjes gewoon niet betrouwbaar zijn om dingen op op te slaan (ik probeerde data van een paar hoge-kwaliteits schijfjes te halen en sommige stukken waren al niet meer leesbaar. Bij goedkope schijfjes was het probleem nog veel groter). Een bijkomend voordeel van deze beslissing is dat alles opslaan op harde schijven ook nog eens een stuk makkelijker is!

We hebben thuis even een boterhammetje gegeten en zijn daarna naar Highpoint vertrokken om een nieuw bed te gaan uitzoeken. Ik had gemerkt dat er een veer in mijn rug duwt in ons huidige bed en wordt af en toe met een zere rug wakker: tijd om de matrassen te vervangen. Helaas hanteren ze hier net iets grotere maten voor de matrassen dan wat wij allemaal uit Nederland hebben meegenomen en dat wil zeggen dat er ook een andere bodem/ombouw bij ‘moet’. We hebben ons prima vermaakt met een aardige verkoper en zijn op een vergelijkbare set matrassen terecht gekomen (pocketspring met latex bovenlaag). Toen werd het tijd om een ombouw uit te zoeken hetgeen iets moeilijker was. Het is uiteindelijk een ERG duur bed (alleen het bed niet de (nacht)kastjes van de foto) geworden van massief hout wat Nanette en ik allebei wel erg mooi vonden. Het wil zeggen dat we nu zeker nog even door moeten sparen voor een trip naar Nederland (maar slapen in de tussentijd heerlijk en tevreden). We kijken uit naar het arriveren van het nieuwe bed.
Hierna gingen we een verjaardagkadootje van Gerda en Sjoerd uitzoeken (een kleine foto-camera voor Nanette). De camera die ikzelf als favoriet in gedachten had werd door de verkoper nog voordat ik iets kon zeggen volkomen met de grond gelijk gemaakt en Nanette had al vrij snel een favoriet gevonden, een Panasonic LS80 . Het uitzoeken van een tasje erbij kostte iets meer moeite maar heel tevreden gingen we hierna op weg naar de chocolaterie voor een hap en een slok voordat het tijd was om de jongens weer op te halen.

Max en Warrun waren heel blij om ons beide te zien en gingen dolenthousiast met ons mee naar huis.

Finally it happened. After saving for a long time and waiting my time I have finally been able to get the components to build a new PC. It is the first time that I built a computer completely from scratch so it was a bit of an exciting project. Monday the 1st of September I had taken a day off (it was the first day I went back to 8 hour work-days) and Nanette joined me on a tour along 3 different computer stores. I had precisely planned the trip and selected the stores for the best price for all the components, with the obvious risk that any problems I would encounter when building the PC would have to be solved by me.
I had sent MSY an email with an ?Emal and pickup order? as advertised on their website, but even 3 weeks afterwards I have not had any confirmation or reply from them. So I decided to buy most of the stuff from CPL instead (the price difference was minimal anyway). First stop was CPL and unfortunately they didn?t have the E8500 CPU that I wanted so I had to move that one back to the MSY shopping list. I did get a Microsoft Natural 4000 keyboard, a  Canon Lide 90 scanner, a Gigabyte EP45 motherboard, a wireless network card and a TV tuner for the media PC.

Second stop was PCCasegear. This shop is simply fantastic when it comes to PC case?eh.. gear. I bought a really nice case and power supply for the main PC (NZXT Hush), a cute wireless keyboard for the media PC (Logitech DiNovo Mini) and a nice media PC case (Silverstone LS13E ). I had sent these guys an email with my order Thursday before and the entire order was sitting ready for me when I arrived (very nice!).

Final stop was MSY (I don?t like this shop but hey are sooo cheap!). The shop was busy even though it was a Monday morning and we had to wait for a while. Luckily they had everything I needed and they solved one of my issues: do I want my DVD writer to be PATA or SATA: they had run out of SATA so PATA it was. I got the CPU I wanted, 4Gb of G.Skill PI memory (looks nice!) an AOpen DVD writer (I will be using nice lightscribe discs for our next home DVD?s) a 1Tb Samsung HDD to store our video and photos and a 22? Samsung LCD. The price between DVDR and hard disk?s has gotten so close that it is a waste of time and effort to keep trying to backup stuff to DVD (I have also noticed that DVD?s really are not that reliable as a backup medium). Observant readers might notice that I did not include a graphics card in the kit yet, which is simply because the card I wanted wasn?t for sale at any of these shops! Instead I ordered that card (an XPertvision Radeon HD4870 sonic) online and got it delivered two days later at the office. (actually I did get a Radeon 2400 pro at MSY to be used as a secondary GPU, more about this later). 

It took me a few days before I got around to start building this stuff because it required taking 3 HDD?s out of our active PC and I didn?t want to cripple that PC too much. First I unpacked the powersupply and the NZXT case and I admired the level of detail on these components compared to the older cases that I?ve had in the past. I was quite nervous about putting all the stuff together because I have had one occasion where I had smoke coming out of a hard disk. Wearing nitrile gloves I carefully put the motherboard in the case and I found it surprisingly easy to insert the CPU in it?s socket. Actually it was more like it was placed on a bed of metal springs and then clamped down. The fitting of the cooling fan for the CPU was a bit more difficult because one of the pins holding the fan was didn?t want to stay put at first. The rest of the build went quite smoothly and I was seriously impressed with the size of the GPU. This is one BIG card. I got a bit nervous about the two fans thinking that this might be one very noisy beast, but in the end it?s not too bad. As usual putting all the hard disks into the computer is one of the hardest things since there are so many and they all need their cables, but things were helped by the fact that nowadays with sata it is all a lot smaller and easier to connect.
During the build I have had several occasions where I was pleasantly surprised by small details where computer design has improved, such as color coding of internal cables, locking clips for the graphics card, the modular design of the PSU so that I could just select the cables that I need and leave the rest out, the tool-less mounting of the HDDs etc etc etc.

The big nervous chills happened when I finally started the beast up; will it burn? will it work? how noisy is it? At first I was disappointed how noisy it was, until a while later I also started up the old computer and found how much more noise that thing makes. After a few weeks of use I have discovered the the most noise is actually generated by my harddrives! Apparently having 5 of those babies in your computer is not a great idea from a noise perspective. It is even so bad that the combination of the drives causes some resonances, but luckily when I switch off the backup drive all becomes quiet again (and I only need to backup drive once a day anyway).

After a few nights of building finally I had come to the stage of installing windows Vista. I had heard a lot of nice stories about it from colleagues so I was keep to give it a go. This computer should be more than powerful enough to run Vista so let?s go! The installation was quite easy (I just popped in the DVD and started cooking dinner while the kids were playing) and at the end of the installation I encountered a very old familiar feeling: Several parts in the computer didn?t work because vista didn?t recognize them! I have gotten used to having an operating system that is much newer than the hardware, so that everything works from the get-go, but not this time. The hardware in this computer is much newer than vista so I needed to install several drivers (which was quickly done) and then the party could get started! One of the first things I tried was a game that didn?t ran good on the old machine at all : Company of Heroes; I was stunned. This computer runs the game at maximum detail with no problem at all! Completely smooth and it looks tons better than before. ME LIKE! Following that first gaming excursion I spent a bit of time getting to know Vista and I must say:I like Vista! I like the bling that you get with Vista, I like how it makes things a bit more accessible and how it makes things look, I like how things are organised, it just left a good impression on me. It probably helps that I installed it on a computer that has the resources to deal with Vista, but that?s not the point

Since I was getting a larger LCD screen (really getting frustrated having all these large screens at work but not at home) I had to decide what to do with one of the smaller screens that we had been using up to now. At the last moment I decided to put a small and cheap extra GPU into the machine to run the extra screen so that I could run 3 monitors of one computer, and it works! It took no effort at all, it was recognized without problem and it runs like a charm! There is now so much space on the desktop that it?s almost hard to figure out what to put on each desktop! GREAT!

One after the new computer had been running for nearly 2 weeks I got myself to rebuilding the old PC into a media PC. It was a bumpy ride putting the stuff into the media PC case since the things didn?t quite fit the way I had planned, but eventually it was running and the PC started up with the operating system that had been on it when it was still in the other case with 2 additions: a wireless network card (the TV is too far from the router) and a TV tuner. Unfortunately I could not get the TV tuner to work at all; any attempt to start the software that came with that card resulted in the software crashing so apparently there is a bit more work to do on that. I have tried to swap the card for a different brand but since it was several weeks since I bought it the shop didn?t want to exchange it anymore.

A fresh install of windows (Media Center Edition) solved the issue and everything started working. I quickly found that Windows MCE is simple to set up but it is very hard to get it working the way I want it (for instance it could not detect 2 of the TV channels that we receive here) . Therefore I decied to try one of the other Media-Center options out there: Mediaportal. This software is slightly harder to set up (not much) but it is SOOOOOO much more flexible to change it to behave the way I want. The downside to that is that it takes quite a bit of time to finetune and fiddle with everything until it works to my liking. A few of the nice options I’ve found so far:

• When watching TV you can pause the TV at any time and resume where you stopped it when you want, so there is no need to specifically record it.
• When watching a recorded TV program it is possible to turn subtitles on and off as if you are watching TV normally.
• Pressing record on the remote control pops up a request asking if you want to record ‘this program’ or just manually want to use the recorder. When selecting ‘this program’ it automatically schedules the recorder to stop recording a predefined time after the program ends.
• Mediaportal has a plug-in to play TV programs from the website “Uitzendinggemist.nl” which contains Dutch TV programs, so we can now watch programs from the Neterlands straight of the internet. The internet connection to the Netherlands isn’t very good so it’s not great but the idea is nice.
• It is VERY easy to play something for the kids’ on the PC. No need to hunt for a DVD or anything, just show the pictures of the series and the kids pick what they want.
•  The Logitech DiNovo Mini keyboard is GREAT! It is such a cute little keyboard, and it’s just fantastic having the ability to control everything on the PC when needed without it feeling more bulky than a normal remote control.

Het is nu 2 dagen lente volgens de kalender en de natuur reageert meteen. Het is zonnig, vrolijk en zomers. De koudjes en griepjes worden op deze manier direct verjaagd.
Na onze uurtjes bij playgroup en de lunch bij Michele zijn we doorgereden naar Science Works. We waren hier al heel lang niet geweest, ik zeker niet. De tentoonstelling die steeds veranderd is weer heel interessant en de kinderen kunnen leren over allerlei manieren om krachten over te brengen. Of ze kunnen aan allemaal dingen draaien en zien dat het beweegt en er verder niet over nadenken. Hoe dan ook het is leuk en we hebben ons er behoorlijk vermaakt, na dit stuk zijn we nog heel even buiten geweest en daarna was het alweer tijd om te gaan. Half 5 gingen ze dicht dus rond 5-en reden we min of meer langs Branko’s kantoor. Deze hebben we toen maar gelijk meegenomen naar huis. Dat kwam goed uit want Warrun was van zo’n hele dag bezig heel erg moe geworden. Zo moe zelfs dat hij van vermoeidheid een beetje ziek was en een beetje heeft overgegeven (dat was wat wij ervan dachten).

Vanwege de ziektetjes die nog steeds de ronde doen bij Warrun en mijzelf was het geen goed idee om vandaag te gaan zwemmen. We hebben vandaag dan ook rustig aan gedaan met een rustig ontbijt en lekker thuis spelen. Later in de ochtend zijn we naar Queen?s Park gegaan om met Michele, Jake en Amber te gaan spelen. In het park bleken een paar hele grote hopen verse houtsnippers te zijn gedeponeerd dus dat leverde een mooie klim-gelegenheid op.

We zijn nog wat heen en weer gereden (per fiets en step) tussen de twee speelplaatsen en uiteindelijk zijn we bij Drench Mind & Body een waardebon voor Nanette?s verjaardagsverwenning gaan halen. (de volgende dag reed Nanette met de jongens daar langs en zeiden de jongens:?Kijk mamma daar hebben we jouw kadootje gehaald!?)

 Hierna gingen Michele en ik  elk ons weegs. Eindelijk hadden we het kaartje ontvangen dat we 3 pakketjes kunnen ophalen van het postkantoor. Dit wil zeggen dat onze bestelling van Lego is gearriveerd, zijnde 4 mooie opberg-kastjes voor de Lego van de kids. Ik had ze verteld dat we vandaag kadootjes gingen ophalen bij het postkantoor, (?voor Mamma?, ?nee voor Max en Warrun?, ?oooOOOOH!?) dus ze waren wel bereid om mee te gaan naar het postkantoor. Ik had de kinderwagen meegenomen omdat Warrun nog steeds niet helemaal fit is (en ikzelf ook niet) en terwijl Max gelijk de boekenkasten in dook om boekjes te lezen zat Warrun rustig achterover in de kinderwagen te wachten tot we aan de beurt waren. Ik stapte even om de wagen heen om te kijken hoe het Max verging en knakte weer eens door mijn knie (en stortte desgevolgs tegen de vlakte) waardoor ik de nodige aandacht kreeg van de mensen om ons heen. Bij de balie vroeg de dame nog even of ik wel okee was. Ze zei dat er 2 grote zware pakken waren en 1 kleintje, en vroeg of ik dat wel mee kon nemen. Optimistisch zei ik dat dat wel ging lukken, en dat desnoods Warrun even zelf moest lopen, maar zodra ze met de pakken aan kwam rijden zei ze nogmaals dat ze echt dacht dat het misschien niet zou lukken, en ik moest haar gelijk geven. Dus we gingen terug naar de auto om die achter het postkantoor neer te planten om de pakken te halen. Het waren lekker grote dozen dus de jongens waren heel tevreden.

Thuis aangekomen moesten de dozen natuurlijk open en toen de jongens de blokken zagen  zeiden ze gelijk welke Legosteentjes ze allemaal wilde hebben. Ik moest ze duidelijk maken dat ze deze steentjes al hadden  en ze alleen de kast en laatjes kregen, en dat vonden ze eigenlijk ook wel best. Ik wilde er eigenlijk maar 1 in elkaar zetten als demonstratie maar toen die af was wilde Warrun hem niet afstaan en Max wilde er ook een hebben dus ik moest er nog een monteren. Heel tevreden zijn de jongens toen lego in de bakken gaan doen en kon ik rustig eten koken.

Nanette had me wat ingredienten gesuggereerd waarmee ik met spinazie, bacon en room een soort pasta carbonara heb gemaakt en het was ERG lekker. (helaas heb ik dat sindsdien niet meer kunnen reproduceren).

Donderdag 4 september. Ook al moest Warrun gisteravond weer overgeven vlak voor het slapen gaan, deze ochtend was er niets van een ziekte bij hem te bekennen en zijn we vol goede moed naar Mainly Music gegaan. Gelijk aansluitend hebben we wat boodschapjes gehaald en waren we op tijd terug voor de lunch. Michele met kinderen kwam ook onze kant uit en wel met iets heel lui’s en heel Australisch (denk ik) twee kopjes koffie, afhaal koffie, vers gemaakt, heerlijk en om overal op te drinken, in het park, als je loopt dus waarom niet in je eigen huis naast je eigen ongebruikte koffiepot? 
Hierna hebben we de kinderen meegenomen voor een ommetje en uiteindelijk zijn we allemaal neergestreken om wat fruit te eten en te relaxen, de kinderen met een filmpje wij met thee.
Warrun heeft niet meer om een emmer gevraagd en heeft ook niet meer overgegeven alles lijkt weer normaal.

Vrijdag 5 september Vandaag bracht Branko de jongens met de auto weg en ging ik net als de woensdagen met bus/tram/bus naar mijn werk. De reden hiervoor: Vaderdag afternoon Tea bij opvang. Met de auto is Branko in 10 minuten van zijn werk bij opvang en hoeft hij ook nog eens niet eerst te douchen om zich toonbaar/ruikbaar te maken voor de medemens.
Ik zat in de tussentijd op kantoor met alleen Sharon en de receptioniste, alle andere collega’s werkten niet om de een of andere reden. Zodoende hoefde ik maar 2 appelflappen te maken en mee te nemen. Natuurlijk had ik er 6 of misschien wel 8 gemaakt en hebben we de anderen gewoon thuis genuttigd. Van mijn collega Sharon kreeg ik namens alle collega’s een ketting, een hele goede keus ik krijg er veel complimentjes over.

 Branko: Ik mocht vandaag de auto mee zodat ik vroeg weg zou kunnen om naar de vaderdag tea van opvang te gaan. Om 3 uur kwam ik daar aan terwijl alle kinderen nog buiten aan het spelen waren, en ik kreeg de kans om Warrun en Max op zichzelf te zien. Ze waren vreselijk geconcentreerd met een zandloper aan het spelen, hetgeen bij mij herinneringen opriep van vroeger toen ik zelf ook met zo’n ding speelde.

Kort na mijn aankomst (en na een knuffel van de kids) moesten alle kinderen zich in een rij opstellen, twee aan twee om hun handen te gaan wassen en binnen te gaan zitten voor scones met jam en cream. Tot mijn verbazing stelden Warrun en Max zich niet samen op maar kozen ze elk een ander kind als handwas-partner.

Binnen wilden ze wel graag samen met mij aan 1 tafeltje zitten. We hebben van een lekkere tea genoten, zodanig dat alle andere kinderen alweer lang en breed aan het spelen waren toen Warrun nog rustig scone na scone zat te verorberen.

Hierna kon ik nog even een boekje lezen met Max (waarop al snel 8 kinderen op en om mij zaten) maar daarna wilden W&M toch wel graag weg, dus gingen we nog even naar de bibliotheek en vervolgens naar huis.

We hebben al een tijdje naar Nanette’s verjaardag toe geleefd en nu is het zover, Nanette’s verjaardagsweekend. Voor zaterdag had ze geen plannen mogen maken want dat had ik al gedaan. Geen uitslapen vandaag, de jongens wisten wat er gaande was: Er zouden kadootjes gegeven worden! Nanette kreeg vandaag maar 2 kadootjes en dat was het kado van Gerda en Sjoerd (een kleinde digitale camera die ze al zelf had uitgezocht) en een verwensessie bij Drench Mind & Body (waarvan ze dankzij de kinderen sinds donderdag wist dat er iets hier was gekocht voor haar, maar niet wat).

We gingen gelijk op pad om uit te ontbijten, en de keuze viel op Juice & Bagels waar we in de achtertuin in het zonnetje lekker soep en bagels hebben kunnen eten. Nanette had een kadootje meegenomen voor W&M omdat ze verwachtte dat ze het niet zo goed zouden uithouden bij het ontbijt. Max en Warrun waren zeer verguld met de treintjes die ze voor mama’s verjaardag kregen!

Na het ontbijt zijn we naar het park gegaan waar onze mannetjes konden spelen. Michele kwam ook even langs in het park (zonder kinderen) voor een kopje koffie dus Nanette ging even koffie halen en ijsjes voor de kids. Tot onze grote verrassing zagn we nog 2 van de juffen van opvang in het park. Warrun en Max vonden het een beetje raar om ze hier te zien maar renden toch naar ze toe om even een flinke knuffel aan ze te geven. Kort na de koffie was het al tijd voor Nanette om naar haar ‘kuur’ te gaan waar ze een paar uurtjes besmeerd, behandeld, bekneed en vertroeteld werd.

Ondertussen ben ik met Warrun en Max lopend/steppend/fietsend naar huis gegaan, de auto achterlatend voor Nanette. We hebben de tijd doorgebracht met het in elkaar zetten van de lego auto’s die Warrun en Max verdiend hadden met ‘droge nachten’.

Op zondag 7 september  was het tijd voor de echte verjaardag. De jongens waren wild enthousiast en scheurden kadootjes open en graven het hierna vol overgave aan Nanette. Ze waren heel duidelijk geweest in hun instructies: ze wilden een GROOT kado aan Nanette geven, dus dat deden ze ook (onder andere een elektrische mixer met kom en standaard zodat je tijdens het  mixen nog even dat ei of zakje vanillesuiker op kan zoeken dat je altijd vergeet) . Het was die dag ook vaderdag dus kreeg ik diverse kadootjes van Nanette en de kinderen, waaronder 2 zelf beschilderde bekers (helaas met waterverf vrees ik).

Hierna was  het tijd om iets te gaan doen waar we allemaal plezier mee zouden hebben. Het was zonnig, vaderdag en zondag: een perfecte dag en gelegenheid om naar het park te gaan dus wij gingen naar een INDOOR play centre. En ons plan lukte er was (bijna) NIEMAND. We hebben volop geklommen, gegeleden en gesprongen. Na lunchtijd waren we terug thuis waarna  Nanette op  pad ging om wat te gaan winkelen in Spotlight, een hobby winkel. Bij deze winkel krijg je korting als je jarig bent en daar had ze al lang naar uitgekeken dus zij was weg terwijl ik lekker met mijn zoontjes aan het spelen was.

De weg van de winkel naar ons huis gaat precies langs de Chinees waar wij onze afhaal halen om op te eten. Dat konden we niet negeren. Helaas was Nanette eerder klaar met winkelen dan de winkel open ging. Maar niet getreurd ze wist nog wel een plek die open was EN lekkere loempiatjes en heerlijke curry met roti’s verzorgt.

Maandag 8 september was ik weer helemaal alleen thuis en heb ik wat op kunnen ruimen en rond rommelen. Ik heb de Lego wat gesorteerd en vooral de keuken opgeruimd.
Max is vandaag naar opvang met 1 veter en 1 elastiek in zijn schoen. Hij heeft schoenen met veters maar die kan hij nog niet strikken. Dus ik dacht ik doe er elastiek in en dan kan hij hem handig zelf aan en uit doen. Dit laatste is niet helemaal waar maar het is wel makkelijker.En Max is er erg tevreden mee. Hij wil  niets anders meer, 1 schoen met veter en 1 schoen met elastiek, zo moet het.
Toen ik de kinderen bij opvang ging halen wilden ze niet meer voordat ze mij het nieuwste stuk speelgoed aldaar hadden laten zien. Het is leuk als ze zo enthousiast zijn.

Het enthousiasme  ging nog lang door zeker ook omdat we thuis eindelijk even gingen verven. Warrun loopt al dagen met zijn verf maar ik moest eerst gipsfiguurtjes maken en laten drogen.

Dinsdag 9 september het was even hard werken om de kinderen op tijd bij playgroup te krijgen ze waren gisteravond nog zo bezig geweest dat ze nu duidelijk nog wat moe waren. Eenmaal daar was het snel vergeten en de lunch bij Michele verliep ook prima, net als anders.

Vandaag werden Warrun en Max beide heel vrolijk wakker. Ze hebben heel uitgebreid zitten eten en daarna wilden ze erg graag gaan spelen. Er moest een treinbaan gemaakt worden dus eerst moesten de auto?s opgeruimd, en dat gebeurde ook. Toen werd er geconcludeerd dat het leuker was om rond te gaan rennen met de grote vrachtwagens, maar er lag nog Lego in de weg! Eerst rennen, dat mocht van mij, dan lego opruimen en auto?s opruimen voor de trein….zo waren ze een tijd leuk bezig en het kostte me moeite om ze mee te krijgen naar de zoo.
Toen we daar aankwamen bleek er veel graafmachines aan de gang te zijn dus dat was al een mooie binnenkomer. We kwamen Michele bij de ingang tegen en gelijk werd er door de kinderen besloten dat de Leeuwen het eerste doel waren. Onderweg zag Jake het kikker-verblijf en daar wilde hij graag heen, dus zodra de leeuwen bezocht waren riep Warrun hard dat we naar de kikkers gingen. Vervolgens de reptielen, stokstaartjes en giraffen waar vandaan we de gibbons konden horen brullen. Dat wilde de jongens wel van dichtbij zien maar dan moet je wel even omlopen. Onderweg nog even een pit-stop (toilet) waarna alle vier de kinderen zich heel erg lang vermaakt hebben bij het gibbon/orang verblijf (vooral met het rondrijden met autotjes). Vervolgens gingen we nog heel even bij de olifanten kijken, waarna de belofte van de speeltuin de jongens nog wel verder kreeg. Ze wilden onderweg nog wel even door de vlindertuin, waar Max en Warrun zich beide een hartverzakking schrokken omdat die verschrikkelijke vlinders nogal aktief aan het rondvliegen waren.

Ik had als lunch krentebrood en bananenbrood met nutella meegenomen, en gekruid turks brood met avocado. Dat vonden ze in het begin niets, maar toen ze het eenmaal gepoeft hadden hebben ze alles grondig opgegeten. Een aantal dagen later bestelde Warrun nog eens een krentenboterham met nutella bij Nanette (die zich toen afvroeg waar hij DAT nou weer vandaan had).

 Zoals gewoonlijk hebben de kids nog even in de speeltuin gespeeld waarna Michele op weg ging naar de tram op weg naar huis. Ik bleef nog eventjes en kort  nadat ze was vertrokken viel Warrun van de glijbaan af (waar hij tegenop probeerde te lopen) en kwam op zijn rug terecht: hij wilde naar huis. Ik was blij dat ik een kinderwagen bij me had waar ik Warrun in kon zetten, dat maakte de weg terug naar de auto een stuk makkelijker. We hebben nog uitgebreid bij de bouwwerkzaamheden in de dierentuin gekeken, en de jongens hebben wel 3 Scoop?s gezien (van Bob de Bouwer) en dus besloten ze dat het een goed idee was om thuis Bob de Bouwer te gaan kijken op TV. Ik was het er wel mee eens en dat gaf me ook mooi de kans om even eten te maken.

Toen Nanette thuis was gingen we met zijn allen aan tafel en uiteraard hadden de jongens geen zin om te eten. Ikzelf voelde me ook niet lekker en had ook niet zo?n zin om te eten. Niets zo veranderlijk als een kinde en aan het eind van de maaltijd had vooral Warrun flink gegeten, en zodra Max door had dat hij toch echt geen toetje kreeg als hij zijn eten niet op at zat hij al snel met een volle mond achter een leeg bordje.

Het is nu al de 3e woensdag op rij dat ik aan het eind van mijn latijn ben. Nanette is terecht gefrustreerd dat ik niet goed voor mezelf zorg (zoals niet genoeg nachtrust nemen) waardoor ik ziek wordt en daarna niet goed uitziek.

Ik geef Branko de schuld en zijn dagje dierentuin gisteren dat we het vandaag weer eens niet redden om op tijd bij Mainly Music te verschijnen. Eigenlijk helemaal niet erg want de dag werd uiteindelijk prima. Thuis belde ik Anna en Bailey die eigenlijk ook wel gelijk ergens naar een park wilden.
Anna wist een leuk plekje, halverwege tussen onze huizen en met een cafe op loopafstand voor een koffie, niet voor mij; ook zij heeft graag een warm kopje in de hand rond een uur of 10 ergens in een park. Bij het park aangekomen vermaakten de 3 jongens zich prima met elk een eigen spel helemaal in de ander hoek van de speeltuin. Uiteindelijk kwamen ze toch steeds dichter bij elkaar en hebben ze wat zinnen met elkaar gedeeld. Anna kwam helemaal verontwaardigd terug van het koffie halen. Het cafe was niet eens gewoon gesloten maar de keet was ook nog eens met de grond gelijk gemaakt! Dit en een zware donkere wolk die dreigend aan kwam zwellen zorgden ervoor dat we ons terugtrokken uit dit park.
Het plan was naar het volgende park te gaan 3 straten verder, tussen de winkels/cafe’s en met iets meer beschutting. En het is gelukt. Koffie, een dak en nog meer pret op het klimrek aldaar. De jongens hadden ook hun fietsen mee en vermaakten zich door over het 30 cm brede randje te rijden tussen tussen stoep en zanbak/speelrek. Terwijl ik met Anna praatte over Dave en zijn familie die daar eigenlijk om de hoek wonen kwam hij aangelopen. Warrun en Max sloofden zich nog eens uit en toen begonnen de regendruppels toch echt hinderlijk te worden. Tijd om te gaan.
In de auto kwam ik er opeens achter dat de ruitenwissers het niet deden. Een beetje gevaarlijk. Ik belde Branko hij belde de garage, deze had over een dag of 15 plek, dat vond ik een beetje lang om zonder ruitenwissers rond te rijden dus ik ben naar Branko’s werk gereden met het idee dat er vast een collega moest zijn die dit kon maken. En ja hoor, daar aangekomen kwamen een keurig gekleden Branko en een man in overall met schroevendraaier op de auto af. Het bleek niet mijn eerste gedacht te zijn (een afgebroken iets doordat de jongens het zo leuk vinden om aan alle knoppen en hendels van de auto te zitten) maar gewoon een kapotte zekering. Deze bevinden zich gewoon onder het stuur in het dashboard. Maar hiermee namen de mannen geen genoegen er moest en reden zijn waarom dit ding kapot was en het bleek dezelfde reden te zijn waarom het zo rammelde als ik de achterbak dicht deed deze dag. Iets bij het motortje van de achterruitwisser was kapot hierdoor gebeurde dit en daardoor gebeurde dat en daarom was alles ermee gestopt.

Voor een meer technische beschrijving: De motor van de achterruitenwisser was, zoals wij doctoren zeggen,”uit elkaar gedonderd”. Echt volkomen uit elkaar gevallen en de kwaliteit is zo slecht dat zo’n ding het niet meer doet als alle onderdelen uit elkaar zijn gevallen! Stel je voor!

Branko heeft nog wat rond gebeld naar dealers en slopers en het lijkt erop dat dit motortje een van de meest gezochte onderdelen van dit soort auto’s is. Nieuw was het motortje wel te bestellen en dan kon de garage het er wel inzetten bij de beurt die de auto volgende weke donderdag krijgt. Wij hebben gezegd ‘ laat maar’ voor 300 dollar + arbeidsloon wil ik best wel even zonder achter-wisser rondrijden in dit land dat klaagt omdat er geen regen valt. Als het blijkt dat dit niet te doen is kunnen we altijd het ding nog repareren.

Het was weer eens mooi weer en toen we vroegen wat de kids wilden doen werd het ‘Museejum’ genoemd. Nadere ondervraging specificeerde dit tot de Science Works dus daar gingen we. Het was er niet zo vol dus we konden ten volste genieten. Nanette had al verteld van de nieuwe tentoonstelling rond het principe van mechanismen (tandwielen enzo) en daar was ik wel benieuwd naar.

Toen we even buiten gingen spelen om te lunchen werd  de aandacht getrokken door de stoommachines die daar altijd tentoongesteld worden en de jongens vroegen wanneer die gingen rijden. Er stond een bord met deze informatie, maar helaas is de laatste keer voor dit jaar op 12 oktober gepland, en dan hebben wij al andere plannen (lees daarover later meer).

Tegen de tijd dat we weer in de auto zaten en vertrokken (16:30) hoorden we van de achterbank het ondwerp :”Prawn crackers (kroepoek)” aangesneden worden. De jongens hebben ons inmiddels door: als we rond etenstijd naar huis gaan halen we nogaal eens chinees. Wij vonden het eigenlijk wel een goed idee van de kereltjes en zodoende zaten we korte tijd later met onze bordjes Chinees afhaalvoedsel in de tuin.

Op zondag moch Nanette uitslapen en, zoals ze wel vaker doet, deed ze zeer verontwaardigd toen ze om 12 uur uit bed kwam ‘dat ik haar niet had wakker gemaakt’. Ja zeg! Je mag al uitslapen, dan kan je toch zeker ook zelf wel bijhouden wanneer je uit bed wil komen! Ik hou me met de kinderen bezig hoor!

Hoe dan ook, ik heb een simpele ochtend met de kids gehad met vooral veel binnen spelen. Ik stond net op het punt om met W&M naar buiten te gaan om te fietsen toen Nanette opstond. We waren een klein stukje gaan fietsen toen Warrun zei dat hij moe was en naar de speeltuin wilde, en het bleek dat hij naar de speeltuin naast ons huis wilde. Okee, geen probleem daar konden we ons prima vermaken, todat Max ineens paniekerig begon te roepen ‘oh nee, poep… papa poehoep… POEP!’ terwijl hij ondertussen midden op de speelplaats zijn broek stond uit te trekken. Ik maakte hem duidelijk dat ik liever wilde dat hij in zijn broek poepte dan op de kinderspeelplaats, en het resulterende loopje is te zien op de foto, ik heb geprobeerd niet hardop te lachen. Toen we thuis waren ging Nanette even boodschappen doen voordat Jose op bezoek kwam om onze (mijn?) nieuwe computer te bewonderen.

Nadat ik de kinderen deze maandag bij opvang had afgezet ben ik doorgereden naar spotlight. Hier had ik op mijn verjaardag uitgebreid rondgekeken en naast wat knutseldingen voor de kinderen wat reparatie dingen voor ons gezin ook wat wol en haaknaalden voor mij gehaald. Ik heb de afgelopen avonden vrolijk zitten haken, uithalen en haken en uithalen totdat ik het allemaal min of meer onder de knie had. Toen bleek dat je van 3 bollen toch echt alleen maar een sjaal kan maken (of een halve kussenovertrek). Dus vandaag ben ik heel ambitieus 7 of 8 bollen gaan halen om grotere projecten aan te kunnen gaan.
Om half 12 trof ik Michele, zij had bedongen met haar man dat ze een paar uur kindervrij zou zijn en samen zijn we gaan lunchen en winkelen in Highpoint.

Dinsdag 16 september. We waren laat vandaag dus we gingen niet naar de laatste playgroup voor de echte schoolvakanties (de man van Michele is deze week al wel vrij maar niet alle scholen hebben nu 3 weken vakantie zoals de zijne) dus we konden het vanmorgen heel rustig aandoen, uitslapen, ontbijten en het was maar heel even wachten tot Michele hier kwam voor de lunch.

Ik werd wakker omdat Warrun me kwam vertellen dat mamma beneden was, en dat is raar op een woensdag; meestal is Nanette wel verdwenen tegen de tijd dat de kinderen wakker worden. Wat bleek: Nanette had zich verslapen! Warrun vond het wel gezellig (en ik ook). Nadat Nanette naar haar werk was vertrokken hebben Max, Warrun en ik nog een tijdje zitten ontbijten en gingen de kids flink aan het spelen. Tijdens het ontbijt had ik al gevraagd of ze weer eens wilden zwemmen en daar werd zeer enthousiast op gereageerd dus dat zou gaan gebeuren. Ik wilde die ochtend eerst even naar de dokter (voor mijzelf) en dus zou Michele even langs komen om op de knullen te passen. Ik had dus alle lunchpakketen en zwemspullen al gereed om negen uur toen Michele op de stoep stond (zonder kinderen, die sliepen ook nogal uit en Barry was thuis vanwege de school vakantie). De dokter dacht dat mijn rode oogjes door hooikoorts kwamen. Nou als dit hooikoorts is dan geef ik daar ruim de voorkeur aan boven het niesen en de jeuk die ik vorig jaar had.

Michele heeft zich prima vermaakt met de jongens, en ze merkte op dat de dynamiek heel anders is als Jake en Amber er niet bij zijn. De goede sfeer zal ook wel te maken hebben gehad met het feit dat Michele zich bij aankomst versprak en de kinderen geen rijstbubbles maar cocopops aanbood voor ontbijt (iets dat wij alleen op zondag serveren hier in huis).
Michele vertrok naar huis om haar kinderen klaar te maken voor het zwembad en om 12 uur belde ze dat ze op weg ging. Ik was al klaar maar M&W hadden nog even tijd nodig voor een toiletbezoek, spulletjes wegleggen, schoenen aan etc etc etc. 5 over 12 zaten we in de auto met een vaag knagend gevoel dat er iets ontbrak. Afijn, de jongens vertelden honderd uit in de auto, zo vrolijk als ik ze graag zie en hoor. Bij het zwembad stapten we uit en liepen naar de kofferbak om de zwemtas te ….. oh…. de zwemtas….?jongens papa is stom en heeft de tas vergeten?. Nou dat vond Max wel mooi, hij heeft heel duidelijk aan Nanette verteld dat papa stom was en dat we terug moesten voor de zwemtas. Daarom waren we wel bijna een uur te laat in het zwembad en gingen Michele, Barry en de kids ongeveer naar huis toen wij aankwamen. Barry dacht nog dat ik niet kwam opdagen omdat hij er was maar de waarheid was een stuk stommer. We hebben heel eventjes met zijn allen gespeeld en de kinderen herinnerde zich nog dat ik een vorige keer een krokodil/monster speelde wat ze ging pakken als ze te diep in het water gingen en dat wilden ze graag nog een keer doen. Gek genoeg waren de vier kinderen vrij snel 6 geworden, dat overkomt me wel vaker.

Zoals gezegd, Niet lang nadat we waren aangekomen gingen Michele, Barry, Jake en Amber er vandoor. Michele riep me nog toe dat ze die middag nog wel iets wilde gaan doen, dus nodigde ik haar uit om pizza te komen eten (Nanette had het al dagen over pizza maken gehad, misschien omdat ze een ?pizza steen? had gekregen voor haar verjaardag).

Tegenwoordig kunnen W&M zich prima redden in het zwembad dus het was niet zo?n probleem om alleen met de jongens en we hebben het goed naar onze zin gehad. Het viel me op dat in de tijd dat wij in het zwembad waren er 2 schoolzwem klassen waren gekomen en gegaan. Warrun verzon steeds weer nieuwe spelletjes die ik met ze moest doen en het kostte me de grootste moeite om ze er van te overtuigen om mee te gaan. Uiteindelijk werd Max onder water geduwd waar hij zo vreselijk van schrok dat hij nooit meer in het water wilde en gelijk naar huis wilde. Dat hielp me wel een beetje maar ik hoop dat ik hem volgende keer nog een beetje mee krijg.

Thuis gekomen ging gelijk het pizza deeg in de broodmachine (Nanette had me al toegefluisted dat Michele wel zou komen) en kort daarna belde Michele dat ze wel zin had in pizza. Alle kinderen speelden prima samen en ze hebben zelfs hun eigen pizza gemaakt (lees: bestrooid met ingredienten). Max zag dat helemaal niet zo zitten dus die heeft bonen met aardappelpuree en mais en gehaktballen gegeten, maar de andere kids hebben lekker aan hun pizza zitten knagen. Nanette kwam thuis net toen de eerste pizza?s in de oven stonden, wat een leuke verrassing was want ik had verwacht dat ze wel laat zou zijn vandaag. We hebben gezellig met zijn allen gegeten, en toen Michele met aanhang er vandoor ging hebben we met moeite onze koters onder de wol gekregen.

Ik was deze keer minder moe dan de afgelopen woensdagen, maar ik voelde wel dat dat rondzwemmen met 2 kinderen op je rug de nodige energie kost.

Vanmorgen was er niet veel ruimte voor iets anders dan ik wilde. Voordat we bij Mainly Music zouden verschijnen (om 9.30 uur) moesten we al met de auto naar de garage zijn gereden; deze hebben we hier afgegeven/ ingeschreven en uitvoerig laten noteren wat wel en NIET! (zoals de ruitenwisser achterop) gemaakt kon worden. Hierna moesten we met de tram en dan nog zo’n 50 meter lopen en toen waren we bij Mainly Music. We waren zowaar op tijd. Na muziek hebben we de tram richting huis genomen (nadat we weer dezelfde 50 meter naar tramhalte in 45 minuten hadden afgelegd). In de middag heeft de garage Branko gebeld (op mijn verzoek) met de lijst van dingen die gedaan moest worden. Het komt er op neer dat de servicebeurt niet vandaag kon worden afgerond en we de auto morgen op kunnen halen.

Vrijdag 19 september. Normaal breng en haal ik de kinderen naar en van opvang voor en nadat ik werk. Vandaag, zonder auto heeft Branko de kinderen met de fiets weggebracht, en ben ik ze gaan halen. Dit ging eigenlijk prima. Branko was wel een beetje laat op kantoor maar hij hoefde niet op een bepaalde tijd naar huis dus hij heeft zijn uren gewoon kunnen maken. Ik was goed op tijd begonnen en was ruim op tijd om de kinderen te halen en kon goed achter ze aan rennen terwijl ze naar huis fietsten.
Om 8 uur ben ik met de tram de auto gaan halen die weer helemaal tevreden knorde op de terugweg. Toch handig zo’n garage die dagelijks tot middernacht open is naast een tramlijn.

Op zaterdagochtend moest ik eerst eventjes een ultrasound laten maken van mijn nieren en Nanette en de kinderen bleven lekker thuis. Ik was op mijn fiets gestapt en het was lekker om even buiten te zijn.
Toen ik thuis kwam was iedereen braaf aan het spelen. Nanette was boven aan het opruimen geslagen ter voorbereiding van het nieuwe bed. Ons oude bed wordt het logeerbed en het logeerbed/de fouton wordt voorlopig op de kinderslaapkamer gestald tot we weten wat we ermee doen en dan is er nog alle troep die onder heb bed ligt die we op moeten ruimen want dit mag natuurlijk niet teruggepropt worden onder ons nieuwe enorm mooie bed en als we dit allemaal overleven willen we ook  nog de ladenkastje tussen onze slaapkamer en de logeerkamer verplaatsen, maar dat zal wel kerstvakantieworden voordat we daar aan toe komen.
De jongens waren ook boven aan het spelen geslagen en vermaakten zich met hun autotjes, stukken weg, afschiet dingen die aan die wegen vast gemaakt kunnen of gewoon de hoogte verschillen tussen bedden en grond.

De schuifwoede had duidelijk ons te pakken want ‘s middags hebben we het tv meubel en de banken in de huiskamer rond geschoven, zodat alles nu in een nieuwe hoek staat. Het was even wennen voor de jongens en ze waren het er niet helemaal mee eens dat we na dit ‘spelen’ het niet opruimden en alles weer terugzette zoals ze het gewend waren.

Op zondag wilden we OF naar IKEA OF naar Diamond valley miniature railway. Het werd IKEA;  Nanette had zich er al een tijdje op verheugd om bij IKEA te gaan ontbijten. IN het restaurant installeerden de kinderen zich vrijwel direct voor de TV. Hierop waren diverse tekenfilmfiguren te zien die ze wel kennen van hun kleding of stickers, maar nog nooit in beweging hadden gezien. Terwijl Nanette in het restaurant door de catalogus bladerde ging  ik even bij de Target kijken naar wat Bob-de-bouwer speelgoed wat ze in de aanbieding hadden, want Max en Warrun zeggen al een tijde heel specifiek :?Max wil deze:?SKOEP?? , ?JA, en Wallun wil deze:?Muck?? . Nanette had zich vast Bij de Target bleek dat ze ook weer eens LEGO in de aanbieding hadden dus ik kreeg de zenuwen. Ze hadden een hele grote Muck en Scoop in de aanbieding dus dat was de moeite van het overleggen waard. We hadden een heel gesprek tijdens ons IKEA ontbijtje.

Gelukkig was de DVD die de jongens ademloos en ontbijtloos zaten te kijken  afgelopen tegen de tijd dat we de winkel in wilde gaan dus kregen we op dat moment weer een beetje aandacht. Na een korte pit-stop (toilet) gingen de jongens gewillig mee de winkel in (met een auto in de hand). In de winkel vermaakten de jongentjes zich prima, ze probeerden de stoelen en reden met hun autotjes. Nanette zag het maar als goede testen van het IKEA geleverden. In andere winkels zou ze iets minder tolerant zijn geweest maar nu ging het om een leuke dag uit met de familie. Nadat we de bovenverdieping hadden gehad met alle ‘kamers’ en we aan de ‘verzamel hier je inkopen’ verdieping begonnen werden de kinderen ongedulding, ze hadden het wel gezien deze ‘nieuwe winkel’. Juist toen zagen ze een kind met een klein winkelwagentje en werden ze op een andere manier onrustig; zij moesten er ook zo een hebben! Helaas waren we niet door de gewone ingang binnen gekomen en hadden we deze wagentjes gemist. Terwijl Nanette verder winkelde ging ik met de knulletjes op jacht naar een wagentje, want ze MOESTEN er een hebben. Bij de ingang was niets te vinden maar terwijl ik er naar vroeg werd er gelukkig net eentje terug gebracht  dus de pret kon beginnen. De jongens stonden eest nog smachtend te kijken bij de kinderhoek, en vroegen of ze daar ook mochten spelen, maar helaas was het volgeboekt dus moet dat tot de volgende keer wachten.
Om de beurt gingen de kereltjes als ongeleidde projektielen door de winkel heen, luid juichend en lachend en wij konden rustig rondkijken. Als er iemand (bijna) tegen de enkels werd gereden wisten wij uiteraard van niets. Bij de kassa vonden we nog een karretje dus toen waren Max en Warrun elk een eigen gevaar op wielen.

Er werd besloten dat ik eventjes de spullen in de auto zou leggen, wat broodjes zou gaan halen en de kadoos die ik bij de Target had gezien zou gaan kopen terwijl Nanette met de jongens even een reep chocolade en een ijsje zou gaan verorberen. Ik heb een beetje gezondigd want afgezien van de kado?s voor de kids, en LEGO heb ik ook het 3e boek van de ?Inheritance? cyclus ?Brisigner? gekocht. Nanette reageerde hier nogal verontwaardig op omdat ze die had bedacht als kerstkado voor mij (oeps). Ondertussen hadden de jongens dolle pret met de ijsje en de uitzicht op de ingang van de parkeergarage en de winkelwagentjes; bij vertrek riepen ze luid dat ze hier nog een keer wilden gaan spelen.

Het was inmiddels al half 2 geworden en we twijfelde heel even wat we zouden gaan doen; naar huis of naar de treintjes. Het werden de treintjes. We vertelden de jongens dat we nog even naar een park gingen om te spelen en dat vonden ze wel prima. Toen we het park in reden met de minatuur-trein begonnen ze enthousiast te roepen en te wijzen. Het geeft een hoop voldoening als de jongens helemaal gaan lopen dansen van enthousiasme door zo?n verrassing dus ik ben blij dat we daar heen zijn gegaan.

Het was erg druk dus we moesten even in de rij staan terwijl Max en Warrun druk aan het vertellen waren dat ze in een wagon van een stoomtrein wilde zitten. We probeerden ze nog wat duidelijk te maken dat het er dik in zat dat we met een diesel mee zouden gaan en dan goed naar de stoomtrein konden kijken, maar dat werd strak genegeerd. We hadden geluk, want we konden weldegelijk met de gele stoomtrein mee, en de jongens zaten zichbaar te genieten. Gelijk hierna gingen we voor een volgend ritje en toen mochten we met de oranje stoomtrein mee! Wederom vol genot!

Dik tevreden gingen we hierna even bij de pony?s kijken om daarna bij onze auto door het hek de treintjes te blijven bewonderen. Het kostte moeite om de jongens weer in de auto te krijgen (vooral ook om mij weer in de auto te krijgen) maar we zijn allemaal weer thuis gekomen dus het is blijkbaar toch gelukt. De hele middag lagen er achter in de auto een paar grote dozen speelgoed voor de jongens onder een laken; ze hebben niets gemerkt.

Nanette heeft ons er thuis uitgegooid en is gelijk doorgereden naar de supermarkt om wat eten te halen en zodra wij ons geinstalleerd hadden voor de TV kwam Nanette met een gebraden kip en salade aanzetten. De jongens hebben niet zoveel gegeten maar zijn uiteindelijk redelijk op tijd naar bed gegaan.

Maandag 22 september. Vanaf vandaag hebben alle scholen in Victoria twee weken vakantie. Alle gewone activiteiten zijn gestopte en de meest musea en dierentuinen hebben speciale programma’s om de tijd door te komen. Onze jongens hebben vandaag pech, het is gewoon opvangdag -geen vakanties, daar doen we nog niet aan. Nadat ik de jongens had afgeleverd ben ik snel naar Michele gereden. Zij had voor ons nog worstjes en die wilde ik wel hebben voordat ze voor 5 dagen naar de kust vertrok. De jongens eten deze worstjes met gemak en ze zijn nog lekker ook. Michele bestelt ze speciaal bij de slager, deze levert ze ALS je minimaal 5 kilo koopt, vandaar dat Michele deze na aanschaf en delen weer doorschuift naar anderen.

Vandaag heb ik gebeld wanneer we ons bed kunnen verwachten, toen we het kochten op 1 september was ons 10 tot 14 dagen levertijd toegezegd. We hadden nog niets gehoord. Toen ik belde en de vraag stelde zij de mevrouw, “Ja, ik vraag me ook af waar die blijft”, “Kan ik je terugbellen?” Dat klonk niet helemaal geruststellend. Gelukkig belde ze binnen 10 minuten terug. Het bed was niet meer in voorraad geweest en nieuwe exemplaren werden op dit moment overgevaren uit Nieuw-Zeeland (waar het bed gemaakt is, van hun locale hout). Eind september wordt het verwacht. We worden gebeld om de levering te bespreken.

‘s Avonds hoorde ik de jongens onderling discussieren hoe de kamer optimaal ingedeeld zou zijn. De gele bank waar ze altijd zo makkelijk om heen konden lopen staat nu in een hoek, ze kunnen niet meer er makkelijk om heen lopen maar het bied ze wel een uitermate leuk verstop hoekje. De zitzak staat nu bij de muur bij de legoverzameldozen. Deze moet hier zeker weg want hij staat in de weg als je rondjes door de kamer wilt rennen.

Dinsdag 23 september. Na het succes van ‘Possum Magic’ de vorige vakantie wilde ik graag met de kinderen weer naar het theater. Vandaag waren er The Kazoos, een totaal andere vorm van entertainment maar dat geeft niet, de theater-ervaring daar ging het om. We gingen met de bus en terwijl ik daar met kinderen en rugzak stond werd mij tot 3 maal toe gevraagd of we naar ‘De Show’ gingen gelukkig wist ik de 2e en 3e keer het juiste antwoord te geven. NEE wij gingen niet naar THE MELBOURNE SHOW, en verder moet je het heel vriendelijk houden want dit is een traditie en het heeft geen zin om mensen erop te wijzen dat het onzin is om voor veel geld je met 2 kinderen je door een mensen massa te vechten langs kermisattacties waar ze niet op mogen, langs boerderijdieren die ook bij opvang en her en der te bezoeken zijn zonder 40 minuten in de rij te wachten naar een hal waar ze ‘show-bags’ verkopen. Ooit waren dit promotietassen maar nu moet je ze kopen, hebben ze een thema (Thomas, de Wiggles, Chocolade, drop etc.) ze zijn duur, zitten vol spullen die je niet wilt hebben (anders zou je ze wel zelf kopen in de winkel) en bevatten vooral snoepgoed. En wat ik hoor om mij heen hebben ze vooral het effect van langdurig en onstopbaar huilen op kinderen of ze er nu 1, geen of 3 krijgen, aan het eind huilt het kind.
Wij gingen gewoon met de bus naar het eindpunt naar ons eigen theatertje voor een stukje muziek, dans en samenzang. De jongens waren weer onder de indruk van het gebouw en de zaal. Warrun was (en is) er van overtuigd dat als de deuren van het balkon open waren geweest en we daar hadden gezeten we weer Possum Magic hadden kunnen zien. En we hadden een leuke tijd. De zingende en dansende mevrouw werd getolereerd. De ‘gekke man’ was grappig. Na het theater hebben we in het park gespeeld en zijn we langzaam naar huis gelopen.

‘s Avonds thuis vertelde ik tegen Branko dat Warrun vandaag zonder blikken of blozen of hulp gewoon zijn vest had dicht geritst. Max hoorde dit en zei, “dat kan ik ook, kijk maar.” en Ja hoor, allebei kunnen ze hun vest aandoen, dicht ritsen, open ritsen en weer uitdoen. Toch handig zo’n opvang 2 dagen per week waar ze dit soort dingen leren.

Vandaag mocht ik weer bloed doneren en dit keer in een geheel nieuw donorcentrum (waarvan ik dacht dat het dichtbij was, maar nee. Volgende keer proberen in de buurt van mijn werk te gaan). Als deel van de procedure moet ik me altijd even wegen en toen ik daar op de weegschaal stond (met kleren en schoenen aan) gaf de weegschaal 82 kilo aan. Ik vond dit nogal weinig omdat ik de laatste keer dat ik me woog (een maandje geleden) 85 kilo woog zonder kleren aan.

Afijn, na de donatie ging ik naar huis om me daar ook nog eens te wegen. Of eigenlijk ging ik naar huis omdat het fijn is om thuis te zijn omdat Nanette en de jongens daar zijn, maar ik ging me thuis ook wegen, en wat bleek, zonder kleren (en zonder mijn zojuist gedoneerde bloed) woog ik 79 kilo! Dus er is gewoon zomaar 5 kilo zoekgeraakt, en ik zou niet weten waar.

Ik heb 1 keer eerder in korte tijd zovel gewicht verloren, maar dat was toen ik stopte met het drinken van Cola, en ik het nu toch echt niet zo’n verandering gemaakt. (ik heb alleen een nieuwe computer gekocht, maar dat kan het toch niet zijn?)

Zo lang mijn gewicht niet blijft zakken maak ik me maar niet al teveel zorgen, maar het blijft raar.

Ik werd wakker toen ik het hek van de tuin hoorde omdat Nanette naar haar werk vertrok. Er was verder geen geluid in huis te bekennen dus ik ging weer lekker liggen en de jongens hebben me tot bijna 8 uur lekker laten slapen. Toen kwam eerst Warrun uitgebreide verhalen aan me vertellen en uiteindelijk kwam ook Max erbij. We hebben snel kleren aan gedaan en zijn naar beneden gegaan waar gelijk flink aan het spelen werd geslagen. De dokter wilde echter Warrun weer eens zien vanwege zijn oorontstekingen dus we moesten op tijd vertrekken. Vandaar dat ik met harde hand de kerels aan de ontbijttafel heb gezet (eigenlijk meer met luide stem) waar ze flink hebben zitten bunkeren voordat we naar de doc vertrokken.
Toen we daar binnen kwamen hadden M&W nauwelijks de kans om zich in de wachtkamer met het speelgoed te installeren of we moesten al de behandelkamer in, waar beide jongens druk naar hun buik stonden te wijzen Ik ben daar ziek?. De dokter negeerde het en bekeek Warrun?s oren grondig (waar Warrun goed bij hielp) met als conclusie dat het wel goed gaat maar dat we een gehoor-test kunnen laten doen voor de zekerheid.

 Binnen een half uur na aankomst zaten we alweer in de auto om weg te gaan bij de dokter en toen begon de discussie wat te doen. Ik heb uiteindelijk besloten dat we lekker naar het park gingen om te fietsen en te spelen. Warrun vond het maar niets maar heeft toch druk mee gespeeld. Nanette belde op een zeker moment en suggereerde dat we misschien bij de verkeersschool met de fietsen tekeer zouden kunnen gaan, en dat leek de jongens wel wat. Toen we daar  aankwamen stonden de jongens te popelen om het terrein op te scheuren maar er werd me verbaast verteld dat ze binnen 5 minuten dicht zouden gaan. De teleurstelling was enorm. We zijn naar huis gegaan om wat te eten en dan die middag naar de bibliotheek te gaan voor een trommel-workshop, maar tegen de tijd dat we op de fiets moesten stappen wilde Warrun weer helemaal niets. Ik heb Warrun dus maar in de fietskar gezet en met Max op zijn fiets voor on zijn we naar de bieb gegaan. Daar bleek dat we niet meer mee konden doen met de drum-workshop (alweer teleurstelling) dus moesten we het met de boeken doen.

Op de terugweg was Warrun weer een stuk meer meegaand. Thuis zijn we met zijn drieen wat TV gaan kijken en uiteindelijk heb ik een uiensoepje gemaakt voor bij de spinaziestampot van Nanette.

Max deed weer erg moeilijk met het slapen gaan  maar toen hem duidelijk werd dat ik heb echt terug in bed zou blijven leggen ging hij maar slapen.

Vandaag hadden we echt een vakantie rommeldagje.  In de ochtend bracht de  postbode een pakje uit Nederland, het openen, uitpakken en onderzoeken is altijd een goede bezigheid. Eerst moesten we natuurlijk even papa bellen met dit goede nieuws en vragen of we het al open mochten maken. Natuurlijk mocht dit. De jongens waren weer zeer tevreden met de inhoud. Na de lunch bleven we wat aan tafel hangen en werd er gekleurd. Ik haalde de nieuwe stempels en verf tevoorschijn en we gingen hiermee aan de slag, als snel bleek dat het stempelen  het best ging als je met de kwast het stempel beschilderde en dan het stempel op het papier drukte. Warrun had het zo onder de knie, Max besloot gewoon met kwast het papier met verf te bedekken. (Let op de concentratie-tong van Max op de foto).

De verf was zo nat en uitbundig dat ik besloot het allemaal maar buiten aan de waslijn te drogen. Dit bracht ons buiten en nadat ik had uitgelegd dat viltstiften niet voor de stoepbuiten zijn gingen de mannen verder met hun stoepkrijt. En hier maakte Warrun een vogel. Echt heel duidelijk. Ik was zeer onder de indruk.

Toen Branko thuis kwam waren we nog steeds in de tuin bezig.

Het is een troep in huis maar zowel Nanette als ik hebben geen zin om het op te ruimen, dus we gaan er op uit! Zaterdag hebben we uitgebreid ontbeten met zijn vieren met roerei en gebakken salami en ham. De jongens gingen vervolgens aktief spelen en tegen de tijd dat ze de tent begonnen af te breken kon ik ze overtuigen om samen met mij een boekje te gaan lezen. Tegen 12 uur vertrokken we naar Highpoint. Er zijn weer wat dingen in de aanbieding die we voor de jongens willen kopen (autotjes en degelijke, je kent dat wel) dus ik had voorgesteld om met de knullen te gaan zwemmen zodat Nanette daar even naar kon kijken. Warrun en Max zagen het wel zitten om te gaan zwemmen en waren druk aan het voordoen en vertellen hoe een grote plons ze zouden gaan maken. Tegenwoordig zijn de jongens zo op hun gemak in het water dat ik er ook geen moeite mee heb om alleen met ze te zijn dus alles ging helemaal prima. Toen we in het diepe gedeelte van het kinderbad aan het zwemmen waren duwde Warrun Max op een gegeven moment onder water waar Max en ik heel erg niet over te spreken waren, waardoor Warrun op zijn beurt weer enorm begon te janken. Het was de hoogste tijd om af te drogen en te gaan eten.
Juist toen we op weg naar de kleedkamers waren kwam Nanette binnen zodat we met zijn vieren konen omkleden. Mijn routine was gelijk HELEMAAL overhoop ! W&M vertelde grootse verhalen over hoe goed ze gezwommen hadden en hoe goed ze zelf hun kleren aan konden trekken en hoe lekker de boterhammen waren die papa meegenomen had (ook al had mama ze gemaakt).
We kochten even wat frietjes en gingen toen naar de speelplaats naast het zwembad om nog even de laatste restjes energie op te maken, je moet tenslotte geen risico?s nemen. Nanette fluisterde me toen toe dat het heel onverstandig is om haar er op uit te sturen voor dit soort dingen omdat ze niet kan kiezen en dus alles maar koopt. Toen ik in de auto keek was ik zeer tevreden, allemaal dingen die de jongens heel graag willen hebben, en als ik er zelf op af zou zijn gegaan had er ongetwijfeld een grote doos Lego tussen gezeten die niet voor de jongens was. Pima gedaan dus.

Onze 2 uur parkeertijd zat er inmiddels op dus Nanette ging de auto even verplaatsen terwijl ik met de jongens naar de uitverkoop van Ray?s Outdoor liep om te kijken of ze een nieuwe hoed voor me hadden (Nanette schijnt zich er aan te storen dat ik er een beetje sloeberig uitzie nu). Helaas, geen hoed in de uitverkoop maar wel regenlaarzen voor Nanette en regenjassen voor W&M.  Bijna iedereen blij. Max riep ineens dat hij een plas moest, dus we moesten snel naar de auto terug voor het flesje (om in het flesje te plassen). Daar aangekomen deed ik de achterklep open om geen rugtas te zien, dus ik liep naar de voorstoel om daar de rugtas te pakken on vlak achter me een zekere W.L.Dijkstra te horen zeggen Hee een grote Lightning McQueen!?… eh ja, dat was een verrassing dus. Ik heb het snoeihard weggezet en gezegd dat er niets in de tas zat. Niet echt subtiel, ik geef het toe. Toen de plasjes achter de rug waren zaten de jongens in de auto te roepen dat ze wilden gaan rijden terwijl ik ze er van probeerde te overtuigen dat we nog even bananen gingen kopen. Uiteindelijk gingen ze mee naar de groentenboer en hebben we een mooie berg groente & fruit gekocht met als hoogtepuntje voor mij: een ENORME berg tomaten voor 1 dollar (alleen voor koken!). Ik zag een tomatensoepje in het verschiet.
Hierna zijn we nog even naar de RaysOutdoors gereden 2 km verderop waar Branko wel een hoed vond (echter niet in de opheffingsuitverkoop zoals de spullen voor Nanette en Warrun en Max)

Thuis heb ik de tomatensoep en pizzadeeg aangezet waarna Nanette een paar lekkere pizzas voor ons gemaakt heeft. Max moest er niets van weten en had liever een Pita brood met hagelslag. Nou vooruit dan maar, voor deze keer.

Zondag wilden we nog steeds niet echt opruimen dus hebben we het bij even stofzuigen gelaten voordat we er weer op uit gingen: met de bus en tram naar het aquarium! Warrun stond een uur voor vertrek al klaar met zijn nieuwe regenjas en sandalen, met een kleurboek onder zijn arm, 8 wasco?s in zijn ene hand, en 1 traktor in zijn andere hand. De regenjas is uiteindelijk thuis gebleven maar de rest ging mee. Max beperkte zich tot 1 auto (Boost). Warrun is sinds vandaag helemaal verslaafd aan kleuren. De hele weg in de bus en tram heeft hij pagina na pagina zitten inkleuren in zijn kleurboek en toen we de tram uitstapten vertelde hij alweer over hoe hij op de terugweg weer zou gaan kleuren. (de volgende dag op maandag stapte hij weer in de auto met kleurboek in de hand en zei dat hij die dag HEEEL veel zou gaan kleuren bij spelenElmo=opvang)

We liepen een stukje langs het water van de Yarra op weg naar het Aquarium, wat me nogal een hartverzakking bezorgde want zelfs met een handje vast zag ik al helemaal voor me hoe er een in de plomp zou vallen, en ZO goed kunnen ze toch echt nog niet zwemmen. Bij het Aquarium voelden de jongens zich duidelijk gelijk thuis en ze renden van de ene naar de andere bak, en wezen en riepen en holden en lachten, het was prima! We twijfelden of we een koffie/chocomel moesten halen bij de billabong-tank, maar het cafe ging dicht dus dat was snel beslist. Warrun wist duidelijk aan te wijzen wat een star-fish was en wilde er wel eentje even vasthouden (dat mocht) en beide kereltjes hebben zelfs een sea-urchin (of zee-Echidna zoals ik het vertaalde) ?geaaid?. Er was een speciale kwallententoonstelling, wat wilde zeggen dat er een speciaal bord stond bij de gewone kwallen-afdeling, maar die werd snel voorbijgerend op weg naar de haaien. Beneden bij de haaien hebben we even een boterhammetje zitten eten waarbij W&M aanwezen als er een rog of haai langs kwam. Vervolgens nog heel eventjes spelen in de speelhoek (ondanks de ?Bruce? die daar boven de hoofden hangt, die Max erg eng vindt) en daarna weer naar buiten. Toen moesten we kiezen: naar huis via de trein of de tram, en het werd de tram (Michele heeft ontdekt dat er een tram op loopafstrand van haar huis (en 3 haltes eerder) ons huis direkt naar het Aquarium gaat, en weer terug).

 Op weg naar de tramhalte  wilde Nanette nog even op de Soutbank (zuidoever) van de Yarra langs lopen omdat daar muziek en drukte was. Het was zaterdag namelijk de AFL Grand final, en dat is het feest in Australie. In ieder geval in Melbourne. Het viel me al op dat het erg stil was in de winkels op zaterdag (er er waren weinig vaders in het zwembad). Op de zuidoever liep een groepje muziekanten wat muziek te maken in kleding die aangaf dat ze het verliezende team hadden gesteund, maar ze bleven dapper doorspelen. Er was verder niet veel te beleven, todat er een springkussen verscheen! De jongens werden wild en mochten erop (het was zowaar gratis). Het was een soort opgeblazen hindernisbaan en zonder al te veel twijfel persten W&M zich tussen de anderen kinderen en klommen, renden, sprongen zich helemaal dol.  Om vervolgens netjes in de rij te wachten tot ze een nieuwe ronde over het kussen konden maken. Niet lang geleden zouden ze hooguit wat verlegen aan de kant hebben gestaan, ik ben blij dat ze nu gewoon mee doen. Toen het laat en koud werd gingen we verder, en terwijl ze hun schoenen aan deden zei Warrun op zijn hele eigen manier:?Dat was HEEL leuk. Jaa, echt wel.?

We hebben nog even wat over gesprongen van bankje naar bankje voordat we in de tram sprongen voor de huisreis. Warrun zat weer de hele weg te kleuren en Max zat te kijken en vertellen. Vanaf de tram hebben we de heuvel af naar huis gelopen (alle 4) en pas bij de racecourse zei Max dat hij moe was en naar huis wilde. Ik ben trots; ze hebben het goed volgehouden.

We aten vandaag de tomatensoep die ik gisteren had klaargemaakt, met wat rijst en pasta er in en wat lekkere gehaktballetjes, en Warrun heeft heel braaf van de soep gegeten. Max beperkte zicht tot de pasta, rijst en balletjes.

We zijn net afgelopen zaterdag gaan zwemmen dus Max en Warrun waren niet zo heel gemotiveerd om weer te gaan zwemmen. Warrun wilde eerst wel, maar toen Max ‘nee’ zei wilde hij toch liever thuis blijven spelen. Bij het voorste ‘museum’ spitsten wel ineens hun oortjes; dat zagen ze wel zitten: “Musseeumm met fiegtuig, en traaain” (the Scienceworks).

Michele belde kort na dit besluit om te zeggen dat ze het niet zag zitten om te gaan zwemmen en dat ze deze ochtend met de kinderen naar haar schoonouders zou gaan. (achteraf bleek dat het Barry’s verjaardag was en dat moest natuurlijk wel even gevierd worden).

Bij de Scienceworks was het moeilijk om een parkeerplaats te vinden en er stond een rij vanaf de hoofdingang tot halverwege naar het planetarium (ofwel: een LANGE rij!). Ik vroeg aan een voorbijlopend personeelslid of ik wel achteraan moest sluiten (als lid zijnde) en dat hoefde niet we mochten zo naar binnen lopen   De kids waren al gelijk aan het klimmen en rondrotzooien zodra we binnen waren en ik kreeg ze maar met moeite voorbij een oude Ford Quadricycle die tentoongesteld stond; ‘een nieuwe fiets’ noemden ze het ook al waren ze het er mee eens dat hij vier wielen had zoals een auto.

Er werd besloten dat ze eerst bij het vliegtuig (en de Lego stad) en de het bouwen met de blokken. Daar was het zo druk dat er iemand van het museum stond af te  tellen wanneer de ploegen gewisseld moesten worden, en daar voelden onze jongens niet zoveel voor. Ze gingen op pad naar de opgezette beesten en de weather room totdat Warrun zei dat hij wat wilde eten, hij had gelijk het was een mooi tijdstip hiervoor. Ik stelde voor om naar buiten te gaan (want binnen mag niet gegeten worden) en onderweg naar buiten bleven de jongens hangen in de kinderkeuken (blijkbaar was plastic eten ook goed). Een hele tijd later waren ze buiten met een heleboel kids aan het spelen en terwijl ze boterhammen weg propten. Na een plas in de broek van Warrun gingen we naar binnen naar de WC waar we vervolgens bleven hang en bij de tekentafel (ze zijn nog steeds helemaal wild van inkleuren). We hebben even in de science-cinema gezeten:”Kan die TV uit papa?”,”jawel, maar dat kan papa niet doen”, “oh” . Op dat moment werd er omgeroepen dat er een show (populair-wetenschap show) zou gaan beginnen in het amfitheater (“gaat het museum dicht?”,”Nee er begint een show, zullen we kijken?”,”okay”). En dus gingen we. Vlak voor de show werd er knetterhard ‘I like to move it, move it’ gedraaid en dat herkenden de jongens van de lemuren uit   Madagascar. De werkelijke show vonden ze niet zo interessant dus we vertrokken al snel en gingen via de  radarwerk-tentoonstelling terug naar de auto. (de presentatrice van de show leek ontzettend veel op Sandra Bullock)

Ik vond dat we ‘s middags Madagascar moesten kijken omdat we de muziek daarvan hadden gehoord en mijn zoontjes vonden dat allang best.

Er was nog eten over van gisteren dus we konden snel en makkelijk eten zodra Nanette thuis was. Heerlijk!

Vandaag zouden Michele, Venessa, nog een moeder en ik elkaar treffen bij de (fiets)verkeersschool. Michele belde me ‘s morgens dat ze er vroeg zou zijn want Barry zou haar afzetten en erna wat boodschappen doen. Ikzelf was ook van plan om er vroeg te zijn, als ik niet na het ontbijt wegga is de tijd zo voorbij en doen we allemaal andere dingen en komen we helemaal het huis niet meer uit. Zodoende stond ik om kwart voor 10 ook bij het hek van de verkeers-school. Michele stond vooraan al en ik was nummer 4 in de rij. Om vijf over 10 werden de hekken gesloten er waren 30 kinderen binnen en niemand mocht erin als er niet eerst iemand uit zou gaan. Onze vrienden waren teleurgesteld en de onder 5-jarigen in tranen. Warrun, Max, Jake en Amber trokken zich er niets van aan. Ze misten de anderen niet. Warrun heeft nog een tijdje in de schuur naar een ‘snelle fiets’ gezocht, maar niets met trappers ging zo snel als hij op zijn loopfiets. Helemaal aan het eind veroverde Jake een leuk ding, het ging niet snel maar je kon er wel samen op, dat vond Warrun ook wel wat.

Het kostte de jongens niet veel moeite om zich aan de regels van het stoplicht te houden. Rood is stop en Groen is Gaan. Het aan de juiste kant rijden dat was wel een uitdaging.
De jongens hebben niet de gehele 2 uur rondgefietst, de zandbak en wat hapjes brachten afwisseling.

In het park naast de verkeersschool is een hele lange glijbaan. Deze hebben de kinderen uitgeprobeerd tot Barry zijn familie weer op kwam halen.

Net thuis  en behoorlijk moe belde Anna, ze was leuk in het park aan het spelen en hoopte dat we ons bij haar zouden voegen. Nu was het een warme dag (28 + graden) en na deze ochtend hadden we weinig puf meer om op pad te gaan. Gelukkig wilde Anna en Bailey graag bij ons op bezoek komen en speelden de jongens de hele middag met de houten treinbaan.

Nanette was zaterdag ziek en mocht dus uitslapen. Tegen het eind van de ochtend kwam ze naar beneden en stelde voor om naar Werribee zoo te gaan.  Ze voelde zich een stuk beter dus. Warrun en Max hadden wel zin in een ritje met de bus bij de beestjes dus we gingen op pad. We waren vrij laat in de dierentuin dus beperkten we ons tot de rondrit met de safaribus. De neushoorns en de giraf hebben een erg mooie show gegeven tijdens de busrit en de jongens genoten duidelijk. Bij het begin van de rit werd de hoorn van een “Eland” (niet een Moose, maar een soort gazelle) door de bus doorgegeven als voorbeeld van hoe zo’n ding eruit ziet. Toen we uiteindelijk een paar echte Eland-gazelles zagen pakte Warrun de hoorn op en wees naar de beesten. Ik had ze zelf niet zo snel herkend, maar hij had he helemaal juist!

Max werd een beetje hangerig tegen het eind van de middag en toen we thuis kwamen bleek dat Max koorts had. Het was bedtijd.

Zondag zijn we thuis gebleven en hebben we flink schoongemaakt thuis. Jose kwam nog even op bezoek en in de middag heeft de mediaPC goed dienst gedaan voor het tonen van leuke TV. We probeerden de jongens te betrekken bij het tekenen van een aftelkalender voor hun verjaardag, maar het is uiteindelijk een gewone mooie plak/tekening geworden.

‘s avonds hebben  Nanette en ik Austin Powers 2 gekeken terwijl we alle kado’s voor Max en Warrun inpakten.

Maandag 6 oktober. Met de lente nu echt duidelijk aanwezig en de klokken net verzet moest het er weer van komen. Ik wilde nu echt mijn Pilates afspraken weer nakomen. Ongeveer 2 jaar geleden ben ik begonnen met een wekelijkse afspraak om in een klein groepje onder begeleiding wat oefeningen te doen en mijn botten en spieren te versterken en te rekken. Een jaar geleden stopte de instructrice ermee en nu had ik geen goed excuus meer om niet weer te beginnen dus ‘s middags ingeschreven bij een nieuwe plaatselijke club (ik had ze maanden geleden al een keer uitgeprobeerd en goed bevonden) en gelijk een afspraak gemaakt voor de lessen op maandagavond. 7.30 zal ik er zijn.

De rest van de dag besteed aan het afronden van de uitnodigingen voor het verjaardagsfeestje van de jongens. Zij willen eigenlijk helemaal geen feestje en als we een beetje pushen dan willen ze misschien wel maar dan mogen alleen ‘mama en papa’ komen. Wij trekken ons er niets van aan en vinden de verjaardag een goed excuus om weer eens op te trekken met wat vrienden.

Om 7.00 uur belde Branko dat hij naar huis kwam. Geschrokken kwam hij erachter dat de klokken op zijn werk hem weer gefopt hadden en het al 7 uur was en niet 6 uur.

Omdat Australie op een niet-standaard moment weer overstapte op zomertijd waren de computers op kantoor hier niet van gediend. Mensen die braaf hun updates hadden geinstalleerd hadden een computer die op tijd liep, maar waar wel alle afspraken in de agenda ineens een uur waren verschoven. Andere mensen (zoals ik) hadden alle afspraken nog op dezelfde tijd staan, maar de klok bleef stug een uur achter lopen. Netto resultaat: alle vergaderingen namen een uur later plaats, en ik was een uur later thuis.

Gelukkig kan ik de lessen ook op zaterdagochtend volgen/inhalen over 6 dagen is het dus zover.

 Dinsdag 7 oktober.  Het was weer een playgroup-loze dinsdag omdat de kinderen langzaam wakker werden en we rustig aan deden. Na lunch bij Michele gingen we weer naar huis waar we leuk verder konden gaan met opruimen om en onder de bedden zodat ons bed verplaatst kon worden zodra Branko thuis kwam want morgen komt het nieuwe bed! Echt waar. De nacht doorgebracht in ons oude bed/ nieuwe logeerbed. Wie er ook komt logeren zal prima slapen.

Vanochtend werd ik 3 keer wakker gebeld, eerst door Nanette, daarna door Michele en toen nog een keer Nanette. Ze hadden in hun hoofd dat ik vroeg op moest staan omdat ons bed gebracht zou worden, maar er was mijn verteld dat ze tegen 11 uur pas zouden komen, dus zo lang de jongens sliepen, probeerde ik dat ook. En slapen deden ze! Tegen half 9 stonden we pas op!

De jongens keken zeer geinteresseerd naar de vrachtwagen die het bed kwam brengen en het zat nog niet in elkaar of er werd met autotjes op rondgereden om het bed te keuren. Een van de installateurs was zeer blij verrast met ons huis en dan vooral de Lego, de bouwdozen van ruimteschepen en de bordspelletjes. Zoals hij zei:”eindelijk eens een klant waar ik wat mee gemeenschappelijk heb!”. Het was erg gezellig.

Hierna was het tijd voor zwemmen met Michele en de kids. Michele en ik stonden wat te babbelen aan de rand van het zwembad toen de badmeester met een ongeruste blik naar me toe kwam en een hand op mijn arm legde:

• “Voel je je wel goed?”
• “Ja hoezo?”
• “Nou normaal ren je rond met een groep kinderen achter je aan”
• “Geef mee een kwartiertje ”

Donderdag 9 oktober. Vannacht hebben we niet in ons nieuwe bed geslapen; een groter bed heeft grotere matrassen en grotere matrassen moeten grotere lakens. En die hadden we niet. We hebben zo’n beetje helemaal geen lakens meer voor ons bed (nog 1 set, dus die eventuele gasten liggen nog steeds goed). Vandaag zijn we na Mainly Music dus naar Highpoint gegaan. Michele was daar ook naartoe gekomen.
Eerste stop, koek en koffie toen moest Michele naar BigW omdat wij haar hadden verteld dat ze daar de beste ‘belonings-autotjes-voor-kinderen-die-bijna-naar-de-wc-gaan’ kan kopen. Toen hebben we een hele zoektocht gehouden naar gewone kale broodjes waar kinderen aan knabbelen omdat ze trek hebben, en die niet echt gevonden. Wat ciabatta’s van de groenteboer kwamen echter aardig in de buurt. Michele ging naar huis en ik toog naar Myer. Ik had in de folders gezien dat ik daar goede laken sets voor half geld kon kopen (nog steeds voor goed geld maar ik  hoop dat de kwaliteit er ook naar is en ons nieuwe mooie bed mag deze luxe wel hebben). Naast de bedden afdeling werd net de kerst afdeling ingeruimd en de jongens konden hun ogen niet afhouden van de bomen, treintjes die eronder rijden en de huisjes met lichtjes, schaatstende figuurtjes en kermis in de sneeuw elementen. 

Deze avond hebben we wel in ons nieuwe bed geslapen op nieuwe lakens met onze nieuwe kussens in onze nieuwe kussenslopen onder onze oude dekbedden. Een aanrader!

Vrijdag 10 oktober. De jongens weten dat hun verjaardag eraan komt. Wij vertellen het ze natuurlijk en ook krijgen ze dagelijks post met verjaarskaarten die allemaal uitvoerig uitgepakt en bekeken worden.  Het is erg leuk om er zo naar toe te leven. 
Vandaag heeft Branko de jongens weer gebracht en gehaald bij opvang. Zowel de kinderen als Branko vinden dit een leuke afwijking van de routine. De reden deze week was dat Nanette met haar naaste medewerkers van kantoor een lunch buitenshuis had ‘A Pub-lunch’. En met zo’n gezellige lunch en een gezellig glaasje wijn wil ik niet meer in de auto stappen en naar huis rijden. Gewoon op kantoor nog een paar uur werken was voor niemand een probleem na een glaasje, alleen was de motivatie om nog te werken niet zo sterk meer na een goede lunch, een dutje daar hadden we meer zin in, maar dat kan niet, we zijn gewoon op tijd naar huis gegaan.

Ik had vandaag een paar rare berichten. Terwijl ik zat te werken werd ik gebeld met de vraag of ik in Singapore zou willen werken. Ze hadden mijn profiel op linkedIn gezien en zochten iemand met mijn achtergrond. Nee bedankt, nu even niet.

‘s avonds stond Nanette heel enthousiast te vertellen over de leuke dag die ze had gehad toen ze uiteindelijk vroeg:”En hoe was jouw dag” waarop ik kon beantwoorden dat ik een mailtje had gekregen van een Duitse uitgever die mijn proefschrift in boekvorm wil gaan uitgeven. Had ik toch ook nog iets leuks te vertellen

Vanwege de enorme stapel kadootjes die in de kast ligt van diverse mensen hebben we besloten om de verjaardag van de jongens (en ook wat kado’s) een beetje te spreiden. De verjaardag begon deze zaterdag (de 11e) met een kado wat aan het voeteneind van ons (nieuwe) bed stond. De jongens waren al lang en breed op ons bed aan het ronddollen toen ik ze suggereerde om eens over de rand van het bed te kijken. Zeer blij verrast werd het grote pak tevoorschijn gehaald en uitgepakt; de Lego brandweercentrale.

Nanette ging deze ochtend Pilatussen en dus bleven Max, Warrun en ik achter voor de bouw van het geheel. Max had gelijk besloten dat de grote vrachtwagen voor hem was en Warrun was tevreden met de hele snelle auto. De auto van Warrun was als eerste (door hemzelf) gebouwd en Max was een beetje verscheurd tussen met Warrun mee spelen en het bouwen van zijn vrachtwagen. Zodra de vrachtwagen bijna af was zei hij letterlijk: “Whoever hep this ding koopt, is heel lief.”  Na de voertuigen werd ik aan het werk gezet om de garages erbij te bouwen terwijl M&W aan het spelen sloegen.

Toen Nanette thuis kwam was de centrale bijna af, en ze serveerde ons een lekkere koffie met koek.  Hierna stelden we voor om naar de ‘bouncing-castle-slide’ te gaan en daar hadden onze mannetjes wel oren naar (ondanks het nieuwe kado waarmee ze wilden spelen).

Het was eerst tijd voor een bezoek aan Lenny (de kapper voor de jongens. Nanette wilde graag dat de jongens zonder ragebollen op hun verjaardagsfoto’s zouden staan) gelijk gevolgd door een bezoek aan het Indoor Play Center in Phraran. Daar aangekomen stormden de jongens naar binnen en rende ze van de ene hoek naar de andere alsof ze overal tegelijk wilden spelen. Wij konden even rustig een krantje lezen (over de economische crisis=peak oil… tja niet echt een verrassing) terwijl de jongens zich in het zweet klommen, renden, gleden en reden. Het was mooi om te zien hoe Max en Warrun prima hun mannetje konden staan tussen grotere kinderen, en ik was blij te zien dat toen Max een kleinere jongen opzij duwde om eerst naar boven te kunnen zijn grotere broer Max streng toesprak en Max zich hier niet vreselijk aan stoorde. Ik kan me tijden herinneren dat ze van zoiest vreselijk overstuur zouden zijn geraakt. Dit gebeurde wel een tijdje later toen een groter meisje Max door elkaar schudde omdat hij ballen naar haar gegooid had (dit meisje was zowiezo nogal een bully tussen alle andere kinderen). Terwijl dit gebeurde stond Warrun erbij te kijken en naar ons te kijken met een blik van :”Tja hij huilt. Ik weet het ook niet.”  Dit was echter zo weer over en vergeten en Max ging vrolijk op het luchtkussen van tussenmuur naar tussenmuur springen.

Tegen het eind van de middag gingen we weer naar huis en zijn we onderweg even wat Chinees gaan halen met heerlijke loempiatjes. In de tuin hebben we lekker gegeten en ook de jongens hebben hun deel van de noodles en loepia’s verorberd.

Dodelijk vermoeid gingen ze daarna in bad en in bed.

Op zondag ging het feest verder met een groot kado van Judith (politievrachtwagen) en een klein kado van Opa en Oma: kaartjes naar Puffing Billy rail, waar Thomas the Tank Engine op bezoek zou komen! W&M zagen het enorm zitten maar de grote vrachtwagen moest wel eerst gebouwd worden. We hebben onze tijd genomen en vertrokken pas tegen 11 uur naar Emerald, met de belofte dat de vrachtwagen vanavond wel verder afgemaakt zou worden.

We hebben een goede rit naar Emerald gehad via de nieuw geopende Eastlink (tolweg). Max en Warrun hebben beide achterin zitten kleuren in hun kleurboeken, zelfs nadat ze er misselijk van werden. Zodra we bij het station van Emerald kwamen zag Warrun vrijwel direkt Thomas staan

We waren te laat om een treinrit te maken voor de show met Thomas dus we moesten ons even vermaken op het station. Dit bleek geen probleem;  M&W sprongen vol enthousiasme op een springkussen,  hingen vol interesse aan het raam geplakt bij de modelspoorbaan en waren wel te porren voor een ritje in ‘Bulgy the bus”.  De tijd was dus zo om en we mochten ons opstellen voor de show met Thomas. Het was nagenoeg hetzelfde als vorig jaar, maar de jongens vonden het nog steeds prachtig en ze deden dit keer helemaal mee.

Hierna mochten we meet met Puffing Billy voor een ritje naar Emerald Lake. Warrun viel vlakbij het perron en haalde zijn knie goed open terwijl we op de trein wachtten, maar hij was het vrij snel weer vergeten. We zaten in een rustige wagon vlak achter de lokomotief, en Max vond het lawaai van de rails en de loc wel een beetje eng dus wilde graag bij Nanette op schoot.

Op het station van Emerald hebben we eventjes overwogen om te gaan kijken bij de modeltreinbaan daar vlakbij, maar we besloten (gezien de tijd) toch maar gewoon voor een ijsje op het perron te gaan. Ondertussen konden we dan wat stoomtreinen bekijken die voorbij kwamen. Ter gelegenheid van hun verjaardag kregen de jongens van ons nog een kleine locomotief (die we hadden meegenomen) en ook dat viel in goede smaak.

Op de terugreis was er een open wagon vlak achter de locomotief en Warrun zag het wel zitten om daar in te gaan, maar Max niet. Dus Nanette ging met Max in de overdekte wagon erachter en Warrun en ik gingen in de open wagen vlak achter de locomotief. Een grote groep mensen zal opeengepakt voorin de wagon vrolijk in het zonnetje te keuvelen en blij te zijn voor vertrek van de trein, todat de trein vertrok. Zodra de trein begon te trekken begon het een beetje te ‘regenen’ en al snel had men door dat deze ‘regen’ eigenlijk roet en as was uit de locomotief. HEEL erg snel verhuisde de stam van vooruit de wagon zo ver mogelijk weg van de locomotief (hetgeen niet hielp, maar dat terzijde). Ik keek naar Warrun:”Wil je vooraan zitten?” “JA” dus daar gingen we. We hebben de hele rit afgelegd ongeveer een meter van de locomotief verwijderd en Warrun was helemaal stil van ontzag. Hij fluisterde af en toe iets en wees naar een bewegende zuigerstang of naar fluit of een druppende kraan ofzo. Ikzelf was minstens zo zeer onder de indruk; wat een mooie machine zeg!

 Terug in Emerald was het wel tijd om naar huis te gaan. Ik ging even met de jongens naar het speelrek en Nanette zou de auto gaan halen. Ze parkeerde vlak tegenover een fish&chipperie, en zodra ik daar een opmerking over maakte in de trant van :”Je bleef zo lang weg, ik dacht dat je wel friet was gaan halen” vertrok Nanette en kwam terug met een grote zak friet (‘medium’ noemen ze dat!) met een lap vis. De jongens hadden er geen aandacht voor omdat ze de rest van hun Thomas verjaardagkado’s hadden gekregen vanuit de auto.

Op de terugreis in de auto heeft Warrun een bak watermeloen weg zitten happen en Max een bijna even grote bak van de friet die nog over was.

Ze waren bekaf maarrrrr, beloofd is beloofd en niets wordt vergeten: we zouden nog de Lego vrachtwagen afmaken, dus zodra we thuis waren moest die eerst nog worden afgebouwd (al waren M&W te moe om het zelf te doen en kreeg ik de (zware) taak om het voor ze te doen).  Zij speelden leuk met hun nieuwe speelgoed en gingen laat naar bed.

Maandag 13 oktober was het eindelijk zo ver: de echte verjaardag. Nanette had een verslag met foto’s gemaakt van ons afgelopen weekend voor opvang, zodat de jongens er leuk over konden vertellen en Warrun heeft het verslag stevig onder zijn arm meegenomen.

Ze kregen voor het ontbijt 1 klein kado (Gator Golf) en ze gingen enthousiast naar opvang met de belofte dat ze vroeg (door mij) zouden worden opgehaald en dat ze daar taart zouden krijgen. Het is ook zo gebeurd, ze kregen een blauwe (Warrun) en een groene (Max) taart, hun favoriete kleuren.

Ik haalde ‘s middags eerst Nanette thuis op en toen ginge we samen naar opvang waar de hele klas kwam vertellen dat M&W jarig waren en dat ze allemaal 2 stukken taart hadden gegeten en dat ze zelf ook binnenkort of pas geleden jarig waren. In de auto kregen de jongens nog 1 klein kadootje (een auto) waar ze zeer verrast op reageerden omdat ze dachten dat ze alles al wel hadden gekregen, maar niets was minder waar. Thuis lagen een paar grote stapels kado’s op ze te wachten. In eerste instantie stonden ze ons een beetje ongelovig aan te staren en Warrun kreeg een huilbui omdat Max op zijn tenen ging staan maar toen ze duidelijk werd dat AL die kados voor hen waren gingen ze helemaal los. Van het ene pak naar het volgende, nauwelijks kijkend naar wat er uit kwam en het volgend papier alweer open scheurend. Warrun zei nog: “Ik wil nog meer kadootjes uitpakken!”. Na het uitpakken gingen ze alle dozen bewonderen en hebben we de racebaan voor ze in elkaar gezet. Ik probeerde om het vliegtuig samen met ze in elkaar te zetten maar ze hadden het te druk om zich daar op te concentreren dus het bleef liggen tot de volgende dag.

  Omdat we ze zo vroeg hadden gehaald hebben ze nog wel wat tijd gehad om te spelen, maar ondanks dat gingen ze wederom nogal laat naar bed.

Dinsdag 14 oktober,   Het eerste wat de jongens wilden was met de nieuwe racebaan spelen, toen dit voorbij was konden we op pad. Playgroup was een beetje druk vandaag. De jongens hadden allebei hun nieuwe BOB de Bouwer truck meegenomen, Muck en Scoop en hun nieuwe autotjes uit de film ‘cars’ en Warrun had ook nog 2 stukken houten trein rails meegenomen, niet dat je daar iets aan hebt zonder de rest maar hij is er kennelijk zo blij mee dat het mee moest, het is een hele klus om op al deze dingen te letten en ze allemaal NIET te delen met de andere kindjes.

Na playgroup gingen we lunchen bij Michele, gelukkig kon ik de kinderen ervan overtuigen de helft in de auto te laten. De zoektocht naar eigen speelgoed was zo niet zo heel lang bij vertrek.

We hebben weer wat meer cadeautjes in elkaar kunnen zetten vandaag. Zoals het hele grote Lego vliegtuig. Max vind het ding fantastisch en laat nu af en toe de ‘MacTruck’ los om met het vliegtuig te spelen, zo krijgt Warrun de kans om even met de truck te spelen.
‘s Middags zijn we nog even bij het postkantoor langs geweest om een cadeautje op te halen, niet voor de jongens maar nog voor mijn verjaardag. Dat vonden de jongens prima zolang zij maar het pakje uit mochten pakken.

Michele had vandaag geen auto tot haar beschikking dus kon niet mee gaan zwemmen, en vanwege de sniffels van M&W voelde ik zelf ook niet zo heel veel voor een zwemsessie. Ik heb de ochtend gebruikt om voor de jongens hun knikkerbaan te bouwen terwijl zij van al hun andere nieuwe speelgoed genoten. Michele was ondertussen met een vriendin naar de dierentuin gegaan maar zodra ik dat aan Max en Warrun voorstelde lieten ze me duidelijk weten dat ze liever thuis bleven, en ik eigenlijk ook wel; het is zo lekker makkelijk als je gewoon een boterham kan smeren als die nodig is zonder dat je daar van tevoren aan moet denken en het allemaal in doosjes, zakkjes en flesjes in een rugzak mee moet dragen.

We hebben ook nog samen een gedeelte van het politiebureau gebouwd todat Michele belde dat ze weer thuis was. Ze moest nog wat werk doen dus ik had aangeboden om langs te komen en eten te koken zodat zij even haar handen vrij zou hebben. Het was een gezellige middag waar Michele zich maar moeilijk van los kon rukken om haar werk te doen. Ik had kool en gehakt meegenomen enheb daar, op voorstel van Nanette, een ovenschotel met aardappelschijfjes van gemaakt. Drie van de vier kinderen (Jake, Max en Warrun) hebben hiervan (tot ons aller verbazing) van gegeten.

Toen wij ons eten net op hadden arriveerde Nanette ook bij Michele’s huis. Nadat zij had gegeten en we ons ijsje op hadden zijn we naar huis gegaan.

De volgende dag kreeg ik te horen dat tegen half 6 twee van mijn fiets-buddies op bezoek waren geweest maar dat ik niet thuis was (nee toen was ik eten aan het koken. Maar niet thuis).

Na Mainly Music troffen we Lauren. Lauren is een jaar geleden met zoon Oscar die we kennen van Parentgroup en dochtertje Emily naar Adelaide verhuisd. Haar man kon deze week een cursus in Melbourne volgen en dat vonden zij een goed excuus om iedereen, of zo veel mogelijk mensen hier op te zoeken. We hadden afgesproken in de speeltuin naast het centrum. Hier kunnen de kinderen zich vermaken en is er misschien wel een minuutje hier of daar om wat bij te kletsen. Het was leuk te zien hoe groot Oscar is geworden en dat baby Emily nu een klein meisje is.

Wij waren vanuit Muziek met de trein naar de speeltuin gegaan en kwamen net iets eerder aan dan Lauren.  De jongens doodden de tijd met het beklimmen van de rotsen OM de speeltuin, later doken ze ook IN de speeltuin.

Het duurde even voordat de kinderen ook met elkaar speelden maar uiteindelijk renden de jongens achter elkaar een heuvel op en af en rolden ze door het gras.

Ik was erg blij de de auto bij het station stond en we gelijk naar huis konden rijden na deze lange dag in de zon.

Na het vermoeiden weekend vorige week wilden we het een beetje rustig houden vandaag. Nanette ging ‘s ochtends weer pilatussen en ik ging met de jongens de Lego politieauto’s bouwen. Ik was zo gaar als een konijn dus ik keek uit naar Nanette’s terugkomst en een kopje koffie samen met Nanette toen ze opbelde dat ze wat later zou thuis komen omdat ze met Michele koffie ging drinken (“En ik dan?” riep ik nog). Ik heb voor mezelf maar een (smerig) bakje koffie gemaakt en heb mijzelf en de jongens voor de TV gezet (Cinderella).

Toen Nanette (heel snel daarna, maar toch) rond 12 uur terug kwam ging ze vol schuldgevoel een lekker kopje koffie voor me maken terwijl ik daar nog met mijn (koude, vieze) bakje koffie zat.

Ik vond Cinderella een opvallend leuke film, in vergelijking met andere oude Disney films, zoals Dombo of Bambi. Toen de film was afgelopen (na de lunch) gingen we op weg naar de Sandringham Yacht club waar een semi-collega (Mark Doran, de maker van ons Zeepaard) een tentoonstelling had. M&W hadden (net als ik) alleen oog voor zijn sculpturen en niet voor de schilderijen die er ook hingen van andere artiesten.

Vervolgens reden we  langs de baai terug naar Port Melbourne naar de speeltuin op het strand. Daar was het erg druk maar toch erg leuk om te spelen. We hadden Scoop, Muck en 2 grote Tonka’s meegenomen voor de kids en er waren diverse kinderen die zeer jaloers naar het speelgoed loerden (maar M&W wilden niet delen). Rond 5 uur zijn we weer op weg naar huis gegaan via een afhaal-aziaat onder het mom van :”Dan hebben we voor morgen ook vast eten”.

Op zondag was het verjaardagfeestjedag. Het wilde zeggen dat ik met met de jongens een beetje afzeidig hield terwijl Nanette zich rot werkte om alles klaar te krijgen om mee te nemen. Uiteindelijk zijn we een uur later vertrokken dan gepland, maar de rit naar Eltham park (met de mini-trein) duurde 30 minuten korter dan voorzien dus we waren nog redelijk op tijd (we waren de eersten). Kort na onze aankomst arriveerden Courtney met Sue en Allistair met even later Michele en Barry met Jake en Amber, Blair en Emma met Finn en Kieran en Anna en Travis met Bailey. Ik ging gelijk een grote rij kaartjes voor de minatuur railway halen: er stond een flinke rij waar iedereen 2 of 3 kaartjes kocht en toen ik aan de beurt was ging de telefoon die de dame aan het loket even moest beantwoorden. Ze keek steeds een beetje zenuwachtig mijn kant op en toen ze neerlegde zei ze:”Ik had jou beter eerst even kunnen helpen, dat beest op jouw T-Shirt zat me steeds aan te kijken.” Ik had namelijk mijn T-shirt aan met slag die over mijn schouder kruipt. Ik vroeg om 25 kaartjes en ze gaf er 24 plus 2 vrijkaartjes en keek me vragend aan of ik dan wel goed vond (natuurlijk!).

Terug bij de speelplaats (en het hele feest) zag ik Max en Warrun op hun stoeltjes zitten helemaal bedolven onder pakpapier met hun armen vol kadootjes. Het kostte veel moeite om ze duidelijk te maken dat we de kadootjes pas thuis verder zouden uitpakken en ermee konden spelen.

Het feestje liep geolied, Cadeautjes, Cake (die Anna had meegenomen en gemaakt) een drankje terwijl de kinderen hier en daar wat snackten of rondrenden in de speeltuin (1 meter naast ons). Vervolgens liepen we allemaal naar de treintjes en wonder boven wonder was er GEEN rij. De eerst volgende trein was voor ons en we pasten er nog allemaal in ook.  Hierna was het geplande door mij over. Iedereen pakte zijn eigen meegebrachte (barbeque) lunch en we aten, praatten en speelden nog verder. Uiteindelijk gingen we bijna allemaal nog een keer met de trein (behalve Blair met zijn zoon, die hadden niet kunnen wachten en waren al tijdens de lunch voor een tweede ritje gegaan. Blair kende het treintje nog uit zijn jeugd en vond het erg leuk om er nu met zijn zoontje mee te rijden). Na deze treinrit begon iedereen zo’n beetje op te ruimen. Het liep dan ook al tegen drie-en. Tot kleine Bailey zei, ‘Excuse me Nanette, What is that in that bag and why did you bring it? ” Dat was de raketlanceerder met raketten en Nanette had hem meegenomen om ermee te spelen. Nadat we Max en Warrun hadden overtuigd dat het nu echt het moment was om de pijlen met de andere kinderen te delen speelden jong en oud vol overgave tot het echt tijd was om te gaan. (we hebben alle pijlen weer uit de bomen gekregen)

Het is een mooie dag vandaag, niet te zonnig, niet te winderig en helemaal niet nat. Na playgroup en lunch bij Michele besloot ik niet rechtsaf naar huis te gaan maar linksaf naar een speeltuin waar ik langs was gereden toen ik fout reed terwijl ik Branko moest ophalen bij een computerwinkel (een aardig aantal maanden geleden was dat denk ik).

Het bleek een goede keus. De speeltuin was helemaal leeg (geen kinderen) maar vol met nieuwe speelapparatuur. We hebben er een aardige tijd doorgebracht en toen we geen zin meer hadden om te spelen zijn we naar het ‘park’ deel gegaan waar Warrun en Max  van steen – naar steen – naar steen – naar steen  zijn gesprongen. Helemaal moe gespeeld gingen we terug naar de auto om naar huis te gaan toen….. Arggghhhh. Er een grote kras/deuk in de auto zat. Ik heb nog geprobeerd de schoolbus van het schooltje naast de speeltuin de schuld te geven. Hun hoge witte bus was daar wel langs gereden, maar kon niet een zwarte streep op die hoogte op mijn auto achterlaten. Het is jammer, gelukkig lijkt de lak niet al te erg beschadigd.

Gedurende mijn fietstochten van en naar mijn werk zie ik af en toe leuke dingen. Toen ik nog in het donker naar huis kwam (na 10 uur werken i.p.v. vlogen er zo af en toe ENORM veel zeemeeuwen rond de top van de Bolte Bridge… in het donker! Ik heb geen idee waarom en ik heb geprobeerd om een foto ervan te nemen. De witte puntjes bij de top van de vierkante kolom zijn vogels.

Een rare waarneming: een vleermuis die met 2 meeuwen ruzie aan het maken is.

Een vleermuis die door het licht van een spot heen vliegt waardoor hij een ‘Batman’ schaduw werpt op het kunstwerk wat door die spot verlicht moet worden.

Een vos die zo’n 100 meter aan de andere kant van de kreek met de fiets mee rent, en me ondertussen goed in de gaten houdt.

 Langs het fietspad had een paar zwarte zwanen een nest gebouwd en ik had me verheugd om het nest te zien uitkomen en de zwanen te zien opgroeien, maar helaas, na een week lag een kapot ei op het fietspad en was het nest leeg.

Een tijdje geleden had ik voor de zoveelste keer weer eens gemerkt dat backups op DVD of CD niet vreselijk lang goed blijven en het is nogal frustrerend als je iets van zo’n schijfje wil halen en het doet het niet meer. Bovendien ben ik al zeker 6 maanden achter met het op DVD zetten van onze foto’s en video, dus als de computer er mee stopt is dat hard huilen.

Dit, gecombineerd met de opslagprijs van harde schijven, heeft me er toe overgehaald om voortaan maar onze backups of harde schijven te gaan doen. Een harde schijf op de plank in de kast, en 1 backup harde schijf in de computer.

Dit leidt dan tot het volgende dillema: Nu er een harde schijf in de computer zit voor backups, moet de backup wel automatisch gedaan worden, anders gebeurt het alsnog niet, en dan heeft het weer niet veel zin. Hiervoor gebruikt ik altijd standaard commando’s die ik zelf had geschreven maar ik heb nu een programma gevonden wat me helemaal ondersteboven heeft gekegeld: SyncbackSE. Een simpel maar enorm krachtig backup programma wat helemaal precies kan worden ingesteld om backups te maken zoals ik dat fijn vindt. Geen rare compressie of database ofzo, gewoon op gezette tijden een kopie maken op een plek die ik specificeer, en ook nog eens een gedefinieerd aantal oude kopieen bewaren als ik dat wil. Ik ben meestal niet zo snel onder de indruk van dergelijke gereedschappen maar dit programma heeft me zo gecharmeerd dat ik het zonder enige schaamte snel heb gekocht. Nu is er geen enkele reden meer om spullen kwijt te raken.

Behalve als alles afbrand natuurlijk.

De laatste tijd heeft Warrun de neiging ontwikkeld om bestek op te ruimen als hij dat vindt. Dus wij hebben dit omarmed en laten het gewassen bestek gewoon bij de bestekla in de kast liggen zodat Warrun dat kan vinden en opruimen. Dit is een tijdje goed gegaan, maar hij heeft ons nu door; hij ziet het bestek, vraagt of het opgeruimd moet worden, en als we dan enthousiast :”ja” roepen loopt hij tevreden weg:”ok”.

Ik heb sinds kort een nieuwe collega, Andrew, en het was ter sprake gekomen dat ik geen electrotechneut ben maar een werktuigbouwer. Toen ik op een gegeven moment een beetje rare piepgeluiden en kreten zat te produceren achter mijn computer (en tegen mijn computer) maakte hij ineens de opmerking:”Jij klinkt helemaal niet als een werktuigbouwer. Jij klinkt als een software maker”.

Woensdag. De rollen waren omgedraaid: Nanette ging werken en ik ging de auto inpakken om Nanette onderweg naar Foster bij haar werk op te pikken. Het kwam er uiteraard op neer dat de knullen na een uitgebreid ontbijt en wat spelen lekker TV gingen kijken zodat ik even geconcentreerd de boel kon inpakken en in de auto laden.

Max en Warrun zaten TV te kijken (Shrek 3 en Pingu) en ik had hen wat chocomel en koekje aangeboden. Plotseling kwam Max naar me toe:”Ik hoef geen chocomel meer papa, ik wordt een beetje ziek. Ik ga even koekjes eten, dan wordt ik weer better.” Dat zijn nog eens medicijnen!

We gingen vrij vroeg op weg naar Nanette, zodat we tegen 3 uur op weg zouden zijn. In de auto zaten Warrun en Max diep geconcentreerd in hun kleurboeken te kleuren toen Warrun ineens zei dat hij een beetje ziek was en een bakje wilde (hij is wel vaker misselijk geworden van kleuren in de auto). Ik gaf hem een bakje en hij stopte met kleuren en werd een stuk beter.  Ik vroeg nog aan Max hoe het met hem ging en hij zei dat hij maar een beetje ziek was en wel door kon kleuren. Toen ik de auto bij Nanette’s werk had geparkeerd en Max was uitgestapt zei hij ineens:”Ik moet spugen pappa!” dus ik wees hem naar een hoekje bij een boom waar hij zowaar ging staan overgeven. Hij was hierna vooral onthutst dat zijn schoenen vies waren geworden (dat was snel gefixt) maar verder was hij prima. Toch maar niet zo veel kleuren in de auto.

We waren erg vroeg op weg naar Foster en we hadden gezegd dat ze niet op ons moesten rekenen met eten dus gingen we in Leongatha bij een Chinees wat eten. Er was een grote TV en verder niemand in het restaurant dus W&M waren heel zoet en hebben prima gegeten. Hierna heeft Nanette bij de supermarkt wat ijsjes gehaald en zijn we verder gereden naar Bert en Tineke.

Donderdag kwam Ellen op bezoek bij B&T terwijl die wat boodschappen in Leongatha aan het doen waren. We spraken onder de koffie met haar af dat we later in de middag naar Bayview zouden komen. Onderweg hebben M&W in Foster gespeeld bij een nieuwe speelplaats die ze helemaal voor zichzelf alleen hadden. Bij aankomst bij Bayview kreeg Paul een grote knuffel van zowel Warrun als Max.

 Vrijdag,  zijn we op heuvel gebleven (bij Bert en TIneke) tot half 12, de Dijkstra’s hebben houtjes de helling op gezeuld, en daarna vertrokken we naar Ellen en Paul, dit keer  voor een lunch. De jongens hebben een hele tijd rondgeraced op hun fietsen in de tuin en wat Croquet gespeeld. Max was ook nog wel te porren om wat groenten te plukken uit Ellen’s groententuin.

Zaterdag heeft Nanette rustig ingepakt en heb ik met Max nog wat meer houtjes gesjouwd. Terwijl Warrun goed in de gaten hield wat Tineke allemaal in haar groente tuin deed.  Tegen het begin van de middag gingen we naar huis, en daar zij we tegen etenstijd aangekomen. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een speelplaats met een betonnen halfpipe waar een groep tieners zeer onder de indruk waren van het lef waarmee W&M met hun fietsjes zich in de halfpipe stortten. Wij bekeken dit met een zeker gebrek aan ontspanning.

We waren op zaterdag alweer naar huis gekomen omdat vandaag Children’s Day werd gevierd in Queen’s Park in Moonee Ponds. Nanette had me beloofd dat we daar dan een lekkere paella zouden halen (helaas ontbrak dit kraampje). Het was warm weer en er was erg veel te doen voor de jongens. Warrun wilde erg graag in de eerste draaimolen die hij zag, maar Max besloot al snel dat hij dat te eng vond en ging liever met mamma in de rij voor het springkussen staan. Tegen de tijd dat we allemaal aan de beurt waren bestormde Warrun de draaimolen en ging er eens lekker voor zitten. Max ging liever toch maar naar Warrun kijken dan springen op het springkussen. Ik ben zelf redelijk duizelig geworden in de draaimolen, maar Warrun vermaakte zich prima. Hierna heeft Warrun even laten horen dat hij een prima toon uit een trompet weet te krijgen bij de ‘brass band’ stand. Inmiddels hadden Michele met kinderen en Venessa met man en kinderen zich bij ons gevoegd. We stelden voor om eerst het ritje in de ‘Thomas’ trein te gaan maken en dat vond iedereen wel best. Tijdens het wachten wilde Warrun ook graag even wat balletjes golf de vijver in slaan, maar toen kwam ineens de trein dus Warrun sloeg gefrustreerd zijn ballen snel weg en rende naar de trein om voor iedereen zich in de wagen te proppen zodat de andere kinderen waarmee we stonden te wachten nog een ritje later moesten afwachten.

Bij terugkomst heeft Max iets meer tijd genomen voor zijn golfballetjes en hij vond het dan ook een stuk leuker dan Warrun.

Warrun wilde toen toch echt wel naar het sprinkussen dus daar ging ik samen met hem in de rij staan terwijl Nanette met Michele en de andere kids richting podium ging. Op het springkussen stuiterde Warrun net zo hard op het kussen als op andere kinderen, dit tot ongenoegen van deze kinderen, maar Warrun vermaakte zich kostelijk.

We zochten Nanette en Max weer op die naar de Kazoo’s aan het kijken waren.  Toen Warrun zich ook had geinstalleerd haalde ik ijsjes die in goede smaak vielen.
Warrun wilde toen nog graag in de andere draaimolen en ze wilden nog koprollen doen en gymmen en voetballen maar de draaimolen was al dicht en de rest was aan het inpakken met was zo langzaam aan tijd om op weg naar huis te gaan. (ze hebben nog wel nog wel elke bal en elke mat gebruiken onderweg naar de uitgang ookal was men bezig alles in te pakken)

Nanette had fire-training op haar werk vandaag dus moest ik vandaag op de kinderen passen en doet Nanette de woensdag. Playgroup vandaag, ik moest een tas met geluidsapparatuur meenemen omdat er muziek-thema was. Nanette had me goed voorbereid dus het was een soepel vertrek. Warrun beloofde dat hij me wel zou zeggen waar ik de bocht om moest gaan met de auto en terwijl ik de betreffende bocht aan het nemen was schreeuwde hij samen met Max dan ook luidkeels “JA DEZE. HIER MOET JE DE BOCHT OM!”.

Bij playgroup gebeurde van alles heel snel dus ik heb me maar een beetje met een hoekje tegelijk bezig gehouden. Max en Warrun kwamen al snel in de schilderhoek terecht daar ben ik dan ook maar gebleven. Toen ze alweer vertrokken waren om met de treinen te gaan spelen nam ik een ander jongentje mee naar de kraan om zijn handen te wassen wat een zeer blij verbaasde reaktie van een moeder ontlokte:”Maar, jouw kinderen verven al niet eens meer!”, Nou en? Hij heeft verf aan zijn vingers, toch?

Na afloop zijn we achter Michele aan gereden om daar te lunchen totdat Jake en Amber naar ‘kinder’ vertrokken. Wij zijn naar huis gegaan en hebben daar rustig TV gekeken met zijn drieeen en met de lego gebouwd en gespeeld. Opeens krijgen de jongens interesse in de lego poppetjes. Voorheen waren die de eersten die verwijderd werden en in een verre hoek gestopt. Maar met bij het nieuwe politiebureau zitten 2 cellen (met toilet en bankje) en een knopje om de muur eruit te blazen (zonder geluid en licht effecten) en dat is HEEL mooi vinden Max en Warrun en de poppetjes doen nu mee.

De ochtend was heel anders dan wie dan ook had kunnen bedenken. Gisteravond had de behulpzame receptioniste vast de laatste 2 deuren dichtgetrokken toen ik aan het afsluiten was. Helaas lagen mijn tassen en sleutels achter de laatste deur die zij dicht trok. Gelukkig was alles wel al afgesloten dus ik kon met een veilig gevoel vertrekken en een collega die anders heel vroeg vertrekt maar heel dicht bij mij woont was er nog en wilde mij wel thuis afzetten.

Deze ochtend moesten we eerst naar mijn werk om mijn spullen op te halen en terwijl ik Michele belde om te bespreken wat we zouden kunnen doen vandaag suggereerde ze om naar de kinderboerderij naast mijn werk te gaan. Een goed plan.

Het is altijd leuk om even met Warrun en Max op het werk te verschijnen ook al is het een beetje moeilijk voor ze dat ze NIET mogen rennen. Na duizend excuses van de receptioniste kon ik duidelijk maken dat het niet erg was omdat we toch in de buurt waren om naar de boerderij te gaan.

Op de boerderij renden de kinderen langs alle dieren om eens uitgebreid te gaan klimmen en springen. Ze namen even de tijd om bij het koe melken te kijken (en wat borstelwerk te verrichten), Michele en ik kregen een paar minuten om onze mega-mok koffie op te drinken en ze deelden gretig mee met de mega-scones.  Warrun en Max waren helemaal vol energie en trokken Jake en Amber met zich mee. Alleen als er wat dieren te dichtbij kwamen stopten vooral Jake en even later Amber en keken ze hoe Warrun en Max aaiden, en in de hokken kropen (Max kroop zelfs bij een kip in zijn wijnkistje om alles even van dichtbij te bekijken). De cavia’s hebben we 2 keer bezocht en toen moest ik helaas alweer naar huis.  Half een zouden twee van de vrouwen van Mainly Music langskomen. Ze waren vorig jaar al bij Michele geweest dus ik wist dat het was voor wat gezelligheid en wat spelen met de kinderen. Ik denk dat ze in hun achterhoofd wel even zullen nagaan of jij soms een familie bent die wat extra steun kan gebruiken, ze zijn tenslotte van het Leger des Heils. Warrun en Max hadden veel plezier en lieten van alles zien, puzzelden, speelden bal en deelden hun Lego. Na een uurtje vertrok het bezoek weer.

Het was een vermoeiende dag geweest en ruim voor zevenen had ik de jongens vandaag in bed. Een kijken of dat verscheel maakt voor hun humeur morgen.

Donderdag 30 oktober. Vroeg in bed betekent vroeg wakker bij Max en Warrun en zodoende waren we druk bezig toen het opeens tijd was om naar Mainly Music te gaan. En dat is niet handig, haastten, laat binnen komen het werkt op de gemoederen en het was vandaag Max die luid brullend liet weten dat het zo niet kon (volgens hem, zijn manier was VEEL beter, volgens hem). IK heb eerst maar volop aandacht besteed aan Warrun die wel leuk meezong en meedeed (een beetje met tranen in zijn ogen omdat Max zo moest huilen) en toen Warrun volop in het spel zat en Max toch wel een erg storende factor was heb ik deze laatste opgepakt en ben ik  naar de gang gelopen. Hier konden we even rustig praten en binnen 1 minuten liep ik de zaal weer in met een lief, vrolijk en rustig kind. Daar vond ik Warrun vrolijk zwaaiend met een auto op een stokje (hoort bij het liedje dat ze zongen) naast 1 van de vrouwen die ons gisteren bezocht had. Hij had het prima naar zijn zin. Max deed vanaf mijn schoot ook mee en al met al hadden we een goede ochtend.

Hierna gingen we naar het parkje bij ‘het boathouse’ een leuke speeltuin. Michele was hier ook met wat andere moeders die ze kende van haar ochtend programma en met …..  een heleboel schreeuwende en vechtende kinderen. Het moet het weer zijn  (30 graden, bewolkt  en bijna aan het stormen). We probeerden het allemaal te negeren met een bakje koffie. HELAAS het boathouse heeft met stip de smerigste koffie die je kan krijgen.

De wind blies ons al spoedig terug naar de auto’s en ieder ging zijns weegs. Michele en ik gingen naar Highpoint. We hadden elk wat kleinigheden nodig, een echte koffie en ‘Spanish donuts’, ofwel Churro’s. Na een bezoekje aan de kerstafdeling bij Myer zijn we naar huis gegaan. Na een tijdje binnen te zijn geweest vonden we een kaartje in de brievenbus dat er een cadeautje voor Max en Warrun was. Snel zijn we het gaan halen en de jongens waren heel blij met de doos en heel blij met de mooie pakjes en heel blij met de mooie kaart en heel teleurgesteld met de jasjes die erin zaten.

De volgende ochtend was de teleurstelling echter helemaal verdwenen en vertelden ze blij aan papa dat ze cadeautjes hadden gekregen, en een kaart. Het is nu even te warm voor de jassen maar ze kunnen zeker nog een jaar (misschien wel 2 mee). Warrun en Max hadden al zulke jasjes/vesten en die werden net te klein. Alleen had Warrun een blauwe en Max een grijzen en bij het uitpakken had Max het blauwe ding uitgepakt en Warrun de grijze dus ze zijn nu allebei stellig dat de blauwe van hem is. Ik hoop dat als ik ze even weghang en dan gewoon aantrek (of aan laat trekken bij opvang, da’s een hele goede truck) dat we dan een verdeling krijgen waar we allemaal blij mee zijn.)

Zaterdag 1 November, Branko ging vandaag werken. De Indier die ze deze weken helpt wil graag maandag vrij omdat dinsdag ook vrij is zodat hij Australie wat kan verkennen. Branko wilde maandag ook graag vrij hebben en nu hoeft hij daarvoor geen vrij te nemen, heel handig.

Zondag 2 november, Vandaag gingen we winkelen. We weten precies wat we voor onze trouwdag willen hebben (dat weten we al maanden) en vandaag gaan we naar de winkels om eens rond te kijken wie de beste aanbieding heeft en de mooiste collectie. Ook was het vandaag de laatste dag van bepaalde aanbiedingen, nog een reden om de zondag aan winkelen toe te kennen. Warrun en Max gaan vrolijk mee  naar de winkels, ze blijven hopen dat er af en toe een mooie auto in ons boodschappen karretje valt.. We hadden een aardig lange route die vrolijk onderbroken werd met een ijsje. Aan het eind van de rit waren de jongens aardig moe, maar met hun nieuwe boekjes en een alternatieve kinderwagen zijn we allemaal heelhuids thuis gekomen.

Nanette heeft maanden geleden al opgemerkt dat ze wel graag een Wii zou willen hebben (een spelcomputer van Nintendo). Aangezien ik altijd wel te porren ben voor spelletjes hebben we besloten dan onze trouwdag een mooie gelegenheid is om er een te kopen en dat hebben we vandaag gedaan. We hebben er gelijk een 2e wii-mote bij gekocht en een racespelletje (Mario Kart) waar de jongens ook pret mee kunnen hebben. 

Het is snel gegaan, maar vandaag zijn we 10 jaar getrouwd. Om dit te vieren heb ik een dagje vrij genomen terwijl de jongens gewoon naar opvang zijn gegaan. Nanette en ik vertrokken na het afleveren van de kereltjes naar de stad om daar eens lekker uitgebreid te gaan ontbijten. Het afleveren was iets later dan we gehoopt hadden want we moesten eerst met Warrun naar de dokter voor oogdruppels omdat hij conjunctivitis had met die aandoening worden ze alleen binnen gelaten bij opvang als ze oogdruppels van de dokter hebben. 

Maar eerst wilden we kaartjes kopen voor de luxe-bioscoop. Nanette had uitgezocht dat “Burn after reading” een leuke film zou zijn dus wij hebben even in de rij gestaan (om 11 uur ‘s ochtends!) om een kaartje te kopen. We moesten vooral wachten omdat het loket nog niet open was, niet omdat het zo druk was.
Vervolgens zijn we samen langs de rivier gelopen op zoek naar een ontbijtplek, die we vonden in Southbank; een soort Franse bistro aan de Melbournse Yarra. Nanette heeft daar een echte Croque Monsieur gegeten en ik een echte Croissant met zalm en roerei; lekker!

Na de koffie zijn we weer terug gelopen naar de bioscoop om nog even te kunnen genieten van de luxe wachtruimte die bij de luxe bioscoop hoort. Daar bestelden we wat hapjes die we halverwege de film wel wilden ontvangen en toen was het alweer tijd voor de film! De film was erg leuk, wat mij betreft zeker zo leuk als Snatch en wat mij betreft maken ze ze toch niet veel beter dan dat. De sfeer in het kliene luxe zaaltje was ook goed en dat brengt extra gelach op gang.

Toen we uit de bioscoop kwamen bleek dat opvang twee keer gebeld had omdat Warrun had overgegeven dus ze verzochten of we hem wilden komen ophalen. Wij waren toch al van plan ze iets eerder op te halen vandaag. Bij aankomst was er niets met Warrun aan de hand. Hij vertelde zelf dat er iets dwars had gezeten in zijn keel en dat hij daarom moest spugen. Omdat Warrun weer prima leek mocht hij nog even in de klas blijven en konden wij nog het geplande gesprek met de hoofdjuf van de klas praten. Door het jaar heen zorgen de juffen er alleen niet voor dat de kinderen in de klas blijven en het leuk hebben, ze houden ook de ontwikkeling, voortgang, motoriek enz in de gaten. En ik was wel benieuwd hoe het allemaal met onze jongens ging. Antwoord: PRIMA! Behalve dat ze af en toe wat ruw met elkaar spelen, duwen en trekken maar omdat ze dat alleen met elkaar doen is het niet zo erg in de klas, alhoewel het niet echt gewenst is. Verder zijn ze langzaam aan het ontwikkelen dat Warrun en Max ook af en toe met andere kinderen spelen. Ze zijn altijd samen en spelen heel vaak samen maar in een gemoedelijke sfeer proberen ze te stimuleren om ook activiteiten onafhankelijk van elkaar te ondernemen. Wij zijn het daar wel mee eens. Ze zullen niet altijd overal samen kunnen zijn.  (Verder vinden ze dat Warrun heel mooi kan kleuren op het niveau van een jonge 5 jarige!  Wij zijn trots!) 

‘s Avonds hebben  we de jongens kennis laten maken met de Wii. We hebben er een race spelletje bij gekocht en zonder iets uit te leggen gingen ze er vandoor in hun autotjes. Het opzetten van het spel kost een beetje tijd en veel keuzes moeten gemaakt worden over poppetjes, autotjes en circuit, maar de jongens wennen eraan dat het niet binnen 1 seconde op het scherm staat en ze er vandoor kunnen.

Nanette en ik hebben een mooie dag gehad om ons jubileum te vieren, met hartelijk dank aan alle mensen die een bijdrage hebben geleverd.

Dinsdag 4 november - ‘s Ochtends moest er natuurlijk weer even een race worden ‘gewonnen’ met de Wii,. Voor de rest van de dag was het een programma naar keuze. Ik, Nanette wilde graag de uitnodiging van Michele aannemen om Melbourne Cup day bij haar zus te vieren, vol paarden races, mensen die we niet kenden en hapjes in het huis van de zus van Michele. (Om deze redenen wilde Michele geloof ik ook wel graag dat ik kwam, de afgelopen  dagen belde zijn bijna dagelijks om te vragen of ik al wist of we kwamen). Branko had geen zin om tussen onbekenden te zitten en naar een paarden race te kijken, iets waarvan hij niets weet (behalve misschien dat het bekend staat als ‘the race that stops the Nation’ en dat klopt ook wel als je de inwoners van Melbourne ‘the nation’ noemt). Warrun wilde graag met Mama mee, en eenmaal bij het huis was hij heel blij met die keuze toen hij een legotrein aantrof en Jake en  Amber om mee te spelen. 4 dollar rijker reden we na een gezellige middag naar de stad om Branko op te halen.
Branko en Max had ik eerder op de dag bij de tram naar het museum afgezet. ‘s Morgens had Max al gezegd dat hij naar het Aquarium wilde en Branko dacht eraan om naar de dierentuin te gaan, het was dus heel logisch dat ze naar ‘het museum met de draak’ gingen. Branko vertelde dat Max zo in zijn eentje veel meer aandacht voor het museum had, uitgebreid werden tentoonstellingen bekeken waar anders snel langs gerend wordt. De gebruikelijke bezoeken aan het ‘lego-bord’ en de speeltuin vonden natuurlijk ook plaats.

Woensdag 5 november, Nadat Nanette het huis uit was geslopen begonnen de mannen tegen kwart voor 8 met opstaan en wakker worden. Om 11 uur gingen ze op weg naar het zwembad, na veel plezier, een paar patatjes en de speeltuin waren ze om 3 uur weer thuis. Toen moesten ze met de fietsen (en de nieuwe zonnebrillen, maandag gekocht bij de apotheek) aan de slag en er was een klein rust moment voor de jongens toen ze Monsters Inc, keken en Branko zich op het avond eten stortte.

Het is een rare week: Zaterdag als een werkdag, Maandag vrij maar niet voor de kinderen, Dinsdag iedereen thuis als een zaterdag en dan begint de week opeens met een woensdag, we moeten constant nadenken waar we zijn, wat we doen en wat we moeten voorbereidden voor de komende dag.

Donderdag 6 november.  Na Mainly Music  had ik met Michele afgesproken bij de dierentuin. Michele en ik besloten na koffie en een bezoek aan de speeltuin-in-de-dierentuin op huis aan te gaan toen de jongens opeens van stenen ging springen en klimmen.
Iedereen klaar…. Michele nog even bij de platypus naar binnen….. toen Max min of meer van de laatste steen af struikelde op een anders steen. Een een rare rol en gekke huil en toen…
naar de EHBO. Dit allemaal nog In de dierentuin. De EHBO bleek gevestigd naast de hoofdingang, waar ik heen was gelopen, maar zo’n beetje naast de steen waar Max tegen was gevallen. (We komen nu al zo’n 3 jaar in de dierentuin en ik dacht toch echt dat ik wist waar alles was) Bij de EHBO een ijspak gekregen en vooral de tijd gekregen om nog wat verder te kalmeren, toen allemaal naar de auto.  Branko is daar door een collega afgezet op de parkeerplaats van de dierentuin, Michele heeft Warrun en onze auto meegenomen (en haar kinderen). Wij zijn met  de auto van Michele naar het kinderziekenhuis (zo’n 500m van de dierentuin) gereden want er zat toch wel een erg rare bobbel in Max zijn arm. (Onze auto is net iets breder dan de auto van Michele waardoor het handiger is om 3 autostoeltjes achterin onze auto te frommelen).
Het ging redelijk snel in het ziekenhuis. Aanmelden bij een nurse, dokter bekeek Max, rontgen-foto laten maken waar wij benieuwd stonden te kijken “Is het gebroken” waarop de radioloog zei:”Jazeker, een mooie foto hoor” alsof het logisch was dat het gebroken was, anders zou hij geen foto hoeven maken. Vervolgens gingen we terug naar de wachtkamer waar een nurse ons na een tijdje geschrokken kwam halen want dat was niet de bedoeling, we moesten naar een behandelkamer. Dar gewacht op een andere dokter, tot het vertrek naar de gipskamer waar flink tijd werd genomen om te wennen aan lachgas en te wachten op de dokter die goed was met breuken die naar iets belangrijkers moest. Filmpje kijken in tussentijd, gips om de arm en toen klaar om te vertrekken, en pas TOEN begon Max te bleren. Hij wilde dat gips er af, hij dacht dat de dokter zijn arm gewoon even ging maken maar zo’n klomp aan zijn arm daar was hij het niet mee eens. Gelukkig trok hij wel weer bij en konen we naar Michele om Warrun op te halen. Daar hebben we wat avondeten gegeten dat Michele had gemaakt voor ons waarna we naar huis naar bed gingen. Daar moest ik Warruns bed nog verschonen want die stond vanmorgen naakt naast mijn bed om kwart voor 6 omdat zijn bed een beetje nat was geworden. Hij heeft hierna nauwelijks meer geslapen (ik ook niet).

Vrijdag 7 november. Warrun ging vandaag gewoon naar opvang maar Max moet nog even thuis blijven om het gips te laten drogen. Zodoende had ik vrij en brach Branko Warrun weg. Brooke (bij opvang) was helemaal enthousiast dat Warrun alleen was en was benieuwd hoe hij het zou doen maar vond het erg zielig van Max.

Vanmorgen zei Max dat we even moeten wachten tot het gips weg is en dan gaan we naar de dierentuin en dan gaat hij niet van de rotsen springen maar voorzichtig van de rotsen springen “Try again mama, Try again” zei hij, “Maar wel voorzichtig”.  Een beetje verontrustend maar ook wel goed om te horen dat hij niet bang is geworden om rond te rennen. 
Het nog wel even duren tot het echt zover is in het ziekenhuis voorspelden ze zo’n 6 weken gips.  Voorlopig zit Max rustig op de bank heel lief bediening te vragen. Zijn arm gebruikt hij helemaal niet, zelfs de trap op en af lopen doet hij niet, of hardop praten.

‘s Middags heb ik Max in de buggy gezet met een regenjas aan om zijn gips te beschermen tegen de druppeltjes (De jas is net nieuw en dus nog een maatje te groot, dat komt nu heel goed uit). We hebben eerst een broodje gehaald en openbaar vervoer tickets in alle soorten en maten, hierna vond ik in een $2- shop een boekje genaamd “Warren, op het strand”.  We hebben al enkele boekjes waar een ‘Max’ in voorkomt en nu ook eentje met een Warrun. (Warrun was helemaal in de wolken deze avond toen we het hem vertelden).
Hierna had ik afgesproken met Michele en Venessa in een cafe, zij hadden net al hun kinderen naar Kinder gebracht en vonden het wel leuk om ons even te zien, zeker ook omdat we dit op maandag hadden gemist. Hierna moesten we nog even de tijd doden voordat we naar de afspraak bij de dokter konden. De dokter moest vandaag het gips of eigenlijk de delen van de arm die uit het gips steken controleren. We bezochten de lego winkel, de kaarten winkel, de groenteboer en de doos met speelgoed in de wachtkamer en toen waren we aan de beurt. Max wilde pertinent niet dat iemand naar zijn arm keek en gebruikte hem ook NIET. Sta je daar bij de dokter. Gelukkig nam ze de tijd en heel voorzichtig kon ze zijn vingers wat bewegen en heeft verder instructies voor ons gegeven zodat we het in de gaten kunnen houden. Hierna wilde Max wel even bij opvang langs en zodoende werd Warrun al vroeg opgehaald. Warrun vertelde vrolijk dat het heel leuk was zonder papa en mama en Max. Vervolgens haalde Branko ons allemaal op bij opvang en reed ons naar huis. Met de hoeden die Warrun en Max op maandag hadden gemaakt ter ere van het Melbourne Cup gebeuren “Fasion on the Field”.

Na een rustige dag gisteren, waarin we tijdens het boodschappen doen een 2e ‘Warrun’ boek hebben gekocht, begon de zondag goed;  Max had ons net allemaal laten zien dat hij heel voorzichtig een autootje kan vast houden met zijn rechterhand toen hij er rond koffietijd achter kwam dat hij ook KOEKJES vast kan houden, Chocolade koekjes nog wel.
Vandaag gingen we naar de dierentuin ook al was het DE plek waar al het leed vandaan kwam het leek mij ook de plek waar wij Max een leuke dag konden bieden met veel te zien en bezigheden terwijl hij voor grote delen in de kinderwagen kon zitten (en zijn arm rustig houden). Ik weet niet wat er aan de hand was maar nadat we 3/4 rond  de dierentuin waren gereden en vlak voor onze neus de 3e nood-parkeerplaats vol was verklaard en iedereen om werd geleid naar het parkeerterrein van het hockeycentrum bedachten wij dat deze dierentuin TE VOL was voor ons en zijn we doorgereden naar Werribee.
Hier hoefde van Max de buggy niet mee en samen met Warrun, nieuwe tassen op en om gingen ze dapper op pad. Het was redelijk druk, maar niet vol.  We hadden bijna 2 uur voordat we met de bus mee konden net genoeg om een rondje langs de dieren te doen. De rijen voor de patat en ijsjes waren te lang om in deze snoeperijen zin te krijgen. De jongens renden, klommen (vooral op stenen) en speelden en op het eind zag Branko nog net hoe Max zijn gipsen elleboog om een paal sloeg om rondjes te draaien.  Af  en toe moet Warrun even de aandacht op vestigen op zijn persoontje, maar dat is te begrijpen.
We wilden deze dag afsluiten met lekkere fish&chips, maar zoals gewoonlijk is deze winkel dicht als wij erheen willen en we moesten uitwijken naar Burgers en Chips. Thuis moesten we Warrun en Max nog ‘echt eten’ geven want van Burger en Patat moesten ze niets hebben. Mijn milkshake hebben ze wel gedeeld. We zaten daar in de winkel “Eet je friet op!” tegen de kinderen, het kwam ons wat vreemd voor.

Vandaag was het weer Playgroup tijd, met een extratje voor mij. Vrijdag had ik een telefoontje van Jo (Joan, Joanna) gekregen. Zij en haar gezin zijn na 20 maanden Zuid-Frankrijk en Italie voor een korte tijd weer in Melbourne en ze wilde graag met ons afspreken. Ik had haar uitgenodigd voor playgroup.
Het was erg gezellig en na playgroup kwam zij met man en kind en Michele met 2 kinderen mee naar huis voor lunch. Dat was erg druk, maar we kregen het allemaal voor elkaar. Toen Jake en Amber naar ‘Kinder’ vertrokken en Warrun en Max met Jack (zoon van Jo) een Winnie de Pooh filmpje keken onder supervisie van man Dan (die na 2 min sliep) Hadden we eindelijk even tijd om te kletsen. Voordat Jo naar Nieuw Zeeland gaat spreken we nog een paar keer af.

Geen zwembad vandaag. Mag niet van de dokter, niet dat we ruzie hebben met de dokter, maar toch mag Max niet zwemmen van de dokter. Alzo blijven we uit het bad vandaag. Ik bedacht dat de kerstetalage van Myer misschien inmiddels wel klaar zou zijn en dat is altijd wel een bezoekje waard, zeker in combinatie met een bezoek aan Santa’s Train en Santa’s Cave (bij respectievlijk Myer en David Jones). Zodoende stapten we in de bus en tram (met kleurboek op schoot) op weg naar de stad om daar wat kerstsfeer op te gaan snuiven. Aangezien deze dingen pas sinds afgelopen vrijdag open zijn was het nog erg rustig en konden we rustig de boel bekijken, alhoewel Max en Warrun het wel vrij snel gezien hadden.

De zoektocht naar Santa’s Train was moeilijker want het was nergens aangegeven, en niet bij de speelgoedafdeling. Na vragen werden we naar de kelder gestuurd waar inderdaad een vrijwel geheel verlaten trein in kerstsfeer klaarstond om rond te rijden. Warrun rende direkt op de trein af (kon nog net een gouden kaartje in zijn hand gestopt krijgen) en ging stoer zitten. Ik hoefde me er niet mee te bemoeien en hij volgde feilloos de instructies van het ‘trein’personeel op. Max vond het te eng en bleef liever met mij op afstand kijken. In tegenstelling tot wat zijn blik op de foto suggereert beweerde Warrun stellig dat hij het erg leuk vond (maar hij wilde niet nog een keer). Max en Warrun waren hierna bijna niet weg te slaan bij een automatische hobbel-locomotief die daar ook stond, en aangezien er geen andere kinderen waren was er geen echte reden om ze er van af te halen.

Ik kon ze uiteindelijk weg krijgen toen ze over eten begonnen ik ik duidelijk maakte dat we dat buiten moesten gaan eten. We hebben een tijd heerlijk buiten in de zon zitten eten en de winkelstraat bestudeerd. Hierna was het tijd voor David-Jones met Santa’s Cave. Ik had eigenlijk David Jones ook in gedachten omdat die de favoriete autotjes van Max en Warrun in de aanbieding hadden (Pixar Cars) en een enorme doos Lego die ikzelf erg aantrekkelijk vond. Santa’s Cave was niet zo heel spannend, maar er stond exact zo’n draaimolen als bij ons plaatselijke winkelcentrum en daar mochten de jongens wel een paar ritjes op doen.

Vervolgens gingen we bij het speelgoed kijken en kon ik concluderen dat die lego-doos inderdaad ERG mooi was, en ook ERG duur. Ik kon mezelf maar met moeite bedwingen om hem toch (enorm in de aanbieding) te kopen maar moest het wel compenseren door een kadootje voor W&M te kopen. Ze mochten van mij 1 kadootje uitzoeken: Max had binnen 3 seconden een Henry gevonden en Warrun had meer moeite om tot een Hector te komen. Toen we bijna thuis kwamen zei Warrun dat hij Hector niet leuk vond maar Max zijn enthousiasme om Hector te  adopteren heeft zijn gedachten wat veranderd.

Ik voelde me blij tevreden toen mijn kereltjes kirrend met hun nieuwe speelgoed de winkel uit huppelden ondanks het feit dat ik mijn eigen uitverkoop had overgeslagen.

Aangezien M&W graag per trein terug naar huis wilden liepen we naar het station en onderweg kwamen we langs een computer-spelletjes-winkel. Daar stond een Wii-Fit. Nanette wilde graag een Wii-Fit en ik had net enorm veel geld bespaard door geen Lego voor mezelf te kopen. Hmmm… De winkel was bereid om de aanbieding van een concurrent te evenaren en ik liep met een grote doos en 2 Wii spelletjes(Big Brain Academy en Wii-Fit)   voor Nanette verder naar huis. Uiteindelijk is de financiele schade bijna net zo groot als wanneer ik de Lego had gekocht maar ik weet zeker dat op deze manier er een stuk meer plezier in ons gezinnetje te vinden valt. Nanette was erg blij verrast toen ze de doos zag bij thuiskomst. Mijn collega Simon keek me de volgende dag een beetje vreemd aan toen ik het verhaal vertelde en hij me zei dat hij een Wii-Fit voor kerst had gekocht voor zijn dochters. Tja, wij doen niet zo aan kerst-kado’s dus is ‘woensdag’ een hele mooie alternatieve gelegenheid.

Gisteravond heeft Nanette de Wii-Fit geinstalleerd en terwijl ze bezig was werd ik erg geintereseerd zodat we tot bijna middernacht samen met dat ding aan het spelen waren. Ik was zeer blij verrast dat het niet alleen fitness is, maar dat er ook ‘gewone’ spelletjes bij zijn. Het leuke van deze spelletjes is dat je ze bestuurd door je gewicht te verplaatsen op het plateau en de moeilijkheid zit dus veel meer in je eigen lichaamsbeheersing dan in het spel. Erg leuk!

Vandaag besloten we om ‘niets’ te gaan doen met de kinderen. Dat wil zegen:  wel met ze spelen en boodschappen doen maar geen uitjes ondernemen. ‘s Ochtends ging Nanette sporten nadat de jongens ons enorm (tot half 9) hebben laten uitslapen. Ik heb met de kereltjes ontbeten en daarna stelde ik voor om een paar boekjes te lezen. Ze kozen kerstboekjes uit en na het zingen van ‘Aussie Jingle Bells’ wilde ze graag de CD ervan luisteren. Tegen de tijd dat Nanette thuis kwam zaten we (voor de 10e keer) uit volle borst met de CD keihard mee te zingen. Toen was het tijd voor koffie en de Wii. Eerst mochten Warrun en Max weer even racen en na een tijdje stelde we voor dat ze even met de Wii-fit konden spelen. Nanette liet de ski-afdaling zien en dat wilden M&W ook wel. Het was erg leuk om ze te zien draaien om het plateau en het was helemaal grappig om de Wii te zien verkondingen dat de Wii-age van Warrun 28 jaar oud was, alleen omdat hij niet stil kan staan!

Ineens herinnerde Nanette zich dat er een huis te bezichtigen was om de hoek dus daar renden we even heen. Het was een verrassend mooi huis, leuk gelegen en niet eens overdreven duur (voor deze omgeving), maar helaas vreeeeeeeselijk buiten ons budget (als we zouden willen kopen).

Hierna was het tijd voor lunch, en boodschappen doen. Max wilde met Nanette mee en Warrun wilde met mij mee naar de bibliotheek. Toen we bij de winkels hadden geparkeerd besloot Max dat hij toch liever op de fiets (gelukkig lag die ook in de auto) met zijn gebroken arm met mij mee ging en dat ging verrassend goed. Uiteindelijk zijn we helemaal naar huis gefietst. Aldaar hebben we Pinocchio gekeken gevolgd door diner en slapen.
(op de foto’s is te zien dat Warrun degene is die al de plaatjes inkleurt)

 Warrun heeft de laatste  dagen zijn hart verpand aan een zeemeeuw knuffel. Hij is er helemaal weg van en de vogel moet goed op het kussen onder de dekens liggen en overal bij zijn.

Om de een of andere  (Wii) reden was het gisteravond weer laat, wel hebben we geskied en skigesprongen (nog even oefenen voordat we op 1 januari mee kunnen doen) maar ook onze hersens geoefend met de braintrainer, leuke puzzeltjes, herkenningen en sommetjes in een concept dat je   het nog 1 keertje over wilt doen om het net iets beter te doen. In ieder geval was Branko zo lief om mijn dreigement deze ochtend serieus te nemen (“ik moet nog slapen anders ben ik HEEL chagrijnig!”) en ik kwam een stuk vrolijker beneden om 11 uur.
Branko ging met de jongens naar buiten zodat ik kon ontbijten en toen vluchtte HIJ heel snel naar boven want zijn rug had nog de nodige rust nodig. Buiten wilden de jongens fietsen maar we konden niet echt een besluit nemen over een route en gingen nauwelijks allemaal dezelfde kant op.
In de middag flink het huishouden bij kunnen werken.   Vlak voor  het eten moesten de kinderen nog wat energie kwijt, wat lukte in de voortuin met hun nieuwe spel. Vlak na een spel met de Wii met de eigen gecreeerde Mii’s (poppetjes waarmee je speelt), liep Max overpeiznend naar de badkamer. Hij had gezien dat het mama en papa en Warrun en Max waren, maar Max had een ‘spickel’ op zijn wang, WAAROM? Toen we in de spiegel de moedervlek op zijn wang aanwezen wilde hij daarna weten WAAROM die daar zat? Tja…..

Vandaag had Warrun weer iets nieuws; een notitieboekje. Zodra iemand iets deed, sloeg hij zijn boekje open, klikte hij zijn pen en maakte een ‘notitie’. Heel grappig. Max was ook grappig, zonder dat hij het wist deze keer. We keken een dvd die Louise had op gestuurd van haar vakanties deze zomer. Terwijl we keken naar Louise, Marc en Sven bij Stonehenge (Engeland) op 27 Juli zei Max, “He kijk, wind, Winter! Het is daar winter”.  (Nee, Max da’s zomervakantie in Engeland, dachten wij).

Gedurende het afgelopen jaar werd er in ‘The Docklands’ een nieuw winkelcentrum (‘Harbourtown‘) gebouwd met een reuzenrad, of ‘Observation Wheel’. Ik fiets daar elke dag langs en kon het geheel langzaam zien ontstaan. In eerste instantie had ik geen idee wat die rare hoge paal was die ze hadden neergezet, totdat ik het logo van het winkelcentrum zag met een abstract reuzenrad er in.

Vandaag was het eindelijk zo ver, het reuzenrad, genaamd ‘The Southern Star’ bewoog! (ik bedoel daarmee, dat hij draaide. zoals het hoort. Geen reden tot paniek dus.)

Zie hier een overzicht in foto’s van de bouw van het apparaat. 

Zoals de meeste woensdagen sloop ik vanmorgen vroeg heel stil door het huis. Ik probeer de mannen niet wakker te maken en zo snel mogelijk bij de bushalte te zijn net op het moment dat de bus eraan komt. De dag was zo’n beetje als alle woensdagen. Tot vier uur toen kwam Sharon de executive assistant die ik verving toen ik bij dit bedrijf begon met werken ‘mijn’ kamer binnen, ze deed de deur dicht en moest eens met me praten. Ik dacht natuurlijk gelijk dat het over al mijn fouten en kinderachtige Engels ging (zo heb ik in verslagen tree ipv three gezet en verwissel ik ‘site’ en ‘side’ en strooi met ‘send’ danwel ‘sent’ geheel willekeuring (als ik even niet oplet tenminste). Maar nee daar ging het niet over ook al was het wel iets waar ik aan moest werken). Het was nog wel geheim, maar de Executive Assistant wordt voor 6 maanden Acting CEO (nu de CEO per 2 december met pensioen gaat) en ze vroeg of ik die 6 maanden dan Executive Assistant wilde zijn van haar.  Drie dagen per week dacht ze aan. En da’s precies het maximum dat ik kan werken. Zeer vereerd had ik er wel zin in. Ik kreeg nog bedenktijd maar op weg naar huis, in de bus waren Branko en ik er al snel uit.

Thuis trof ik een vol huis en een keuken vol spagetti. Geleerd van de drukte laatst plaatsten we de kinderen aan een klein tafeltje met kleine stoeltje, kleine bordjes en kleine bakjes eten zodat ze hun gang konden gaan. Zodoende hadden Branko, Michele en ik zowaar zeven-en-een-halve minuut geheel vooronszelf om te eten en een gesprek te voeren.

Branko: Vandaag was het tijd voor een dierentuin vond ik en Max kon daar aan toevoegen dat het de dierentuin met de bus moest zijn (Werribee Open Range Zoo). Michele, Jake en Amber ontmoetten ons daar en we hebben gezamelijk een mooie rit gemaakt. Daarna was het volgens de kinderen de hoogste tijd om naar de speeltuin te gaan waar we wat tijd hebben doorgebracht voordat we even snel via het leeuwenverblijf naar de uitgang gingen. (de speeltuin zin vlakbij de uitgang, en de leeuwen niet, dus dat die route was een stuk minder logisch dan het nu klinkt.)

Nanette had me gisteren een spelletje voor de Wii gegeven met de leuke bekentenis dat ze niet naar me luistert als ik loop te ouwehoeren over wat ik wel en niet leuk vindt. Kortom, ik kreeg een spelletje met de mededeling dat het het verkeerde was maar ik het kon ruilen.   Zodoende wilde ik onderweg naar huis even bij Target langs omdat die adverteerden met het spelletje wat ik wel wilde hebben. Zoals verwacht hadden ze die niet, maar wel een paar mooie auto’s voor de jongens dus geheel tevreden verlieten we met zijn 3-en de Target.  Met het geld wat er nog over was (na de auto’s voor de jongens) ging ik bij Gamestraders alsnog het gewenste spelletje halen: Rayman Raving Rabbids. Het is een RAAR spel, maar wel erg leuk

Toen we Target verlieten belde Michele dat ze op weg naar ons huis was om te komen eten (zoals afgesproken) dus ik moest me nog een beetje haasten om op tijd terug te zijn. Daar heb ik zelf een spagettisaus in elkaar geflanst en hebben we alle 7 prima zitten eten.

Donderdag 20 november, Vandaag geen Mainly Music maar weer een dagje met Jo en Jack. We gingen naar Science Works. De jongens deden goed hun best en renden rond, ieder zijn eigen weg. Iedereen had plezier. Na een korte lunch buiten ging ieder weer zijn eigen weg binnen maar we kwamen elkaar toch regelmatig tegen. Om 2 uur was het op en moesten we ons uitgeput huiswaards bewegen. Thuis stond op ons een doos uit Nederland te wachten. Een deel van de cadeautjes had Sint erin gestopt en die liggen in de trapkast te wachten tot begin december. De rest van de doos werd gulzig door de jongens uitgepakt en maakten ze heel tevreden. Gelukkig was ik om vier uur al aan het eten begonnen want niet lang erna kwamen 2 jongentjes mij vertellen dat ze honger hadden. Niet ver na 5-en was het eten en op en zaten we boven in pyjama boekjes te lezen. IK was nog van plan er wat meer te lezen maar na twee boekjes sprongen de jongens braaf van de bank hun bed in en ging het licht uit en de oogjes toe, het was 6 uur. Nog geen tien minuten later hoorde ik Warrun al snurken. Max  was er nog niet zo aan toe om te gaan slapen en samen hebben we nog een boekje gelezen, hierna ging ook hij heel tevreden slapen. Nog steeds ver voor hun normale bedtijd.

Vrijdag 21 november. Bij het ophalen uit opvang werd mij verteld dat Max volop mee gerend en meegeklommen was. Dit keer helemaal tot boven aan  het kli mrekje en hij had alleen even geroepen voor hulp om erover heen te  klimmen. Verder was er niets aan hem of zijn gedrag te merken dat hij een arm in het gips heeft.
fotos: Warrun met autotjes en opschrijfboekje. Hij gaat aan de kant liggen zodat zijn autotjes precies goed blijven staan. Max is onverstoorbaar als hij slaapt.

Zaterdag 22 november. Dit weekend was het erg regenachtig, mooi voor de natuur. De dag begon vroeg voor Warrun, en Branko ging met hem mee naar beneden. Om half 9 schrok ik wakker van kleine man die mij wakker maakte omdat ik over een half uur mijn Pilates les had. Na het sporten heb ik groente en fruit meegenomen en ben ik snel weer naar huis gegaan. De rest van de dag hebben we vooral binnen doorgebracht met Lego, autotjes en het opeten van het fruit.

Zondag 23 november. Na alle regen van gisteren was het nog duidelijker dat er nodig weer wat werk gedaan moest worden in de (achter)tuin. Branko ging aan de slag en de jongens konden we natuurlijk niet op afstand houden. Hierna hebben we ons binnen vermaakt met de Wii fit; hoola-hoopend en joggend zijn we de dag door gekomen  naast natuurlijk de gebruikelijke Lego bouwsels. ‘s Middags hebben we nog koekjes gebakken voor Sinterklaas. Max vond wel dat we  koekjes bij de schoenen moesten zetten, en da’s een goed idee.

Nanette was gisteravond (dinsdag) naar een speciale kerst-voorverkoop. Ik was de jongens naar bed aan het werken en na het lezen van 1 boekje vroeg ik aan Max en Warrun of ze al wel een koekje voor Sinterklaas hadden klaargezet. “NEE!”, “willen jullie dat nog even doen?” “JAAAAAAA” en daar gingen we. Terwijl we de koekje pakten (die ze zelf hebben gebakken) vroeg ik welk liedje we voor Sinterklaas gingen zitten waarover ze het volkomen eens waren:”Sinterklaas en de auto”. Nou ken ik dat liedje niet zo dus ik liet het zingen aan hen over. Ze gingen beide uit volle borst staan zingen elk met een eigen tekst over Sint en de auto en koekjes eten en lekker rijden en boekjes lezen en kadootjes. Ik vermaakte me kostelijk en zo te zien de jongens ook. Ze hebben de koekjes (twee schoenen zette ik er later neer, was ik even vergeten) achter de bank gezet, want dan kon niemand ze meenemen.

Vanochtend waren W&M alweer lekker aan het spelen toen ik aan ze vroeg of Sinterklaas was langs gekomen. Geschrokken sprongen ze op en doken achter de bank waar drie (!) schoenen stonden met een kadootje erin. Een van die schoenen was een slof van mij! In elk van de schoenen zat een hele mooie auto van de Pixar film Cars (hun favoriete film op dit moment). Warrun had  Charlie Checker, Max een blauwe Lightning McQueen en ikzelf een blauwe Ramon.  We waren allemaal zeer blij, vooral Max en Warrun toen ze ook met mijn nieuwe autotje mochten spelen.

“Enzo” uit de titel was een beetje onbestemd vandaag. Warrun was (na het vertrek van Nanette) als eerste wakker maar hij liet me even liggen voordat hij het tijd vond voor mij om op te staan. Max volgde kort nadat ik voor Warrun ontbijt had gemaakt. Na een belletje met Michele werd het plan opgevat om om half 11 naar Queen’s Park te gaan om daarna door te gaan naar de huisarts voor wat controles.

Het kostte me wat moeite om te vertrekken omdat mijn kereltjes me steeds probeerde te betrekken in hun activiteiten waardoor ik hun lunchpakketten maar niet af kreeg. Half 11 vertrokken we uiteindelijk, ik op Nanette’s fiets met de fietskar erachter, Max en Warrun op hun eigen fiets. Ik kreeg de eer om de persoonlijke tassen van Max en Warrun ook mee te mogen nemen met al hun favoriete auto’s er in. Waarom had ik die fietskar bij me? Nou na 1 bocht besloot Max dat het toch te moeilijk was om zelf te fietsen, daarom had ik die fietskar bij me. Warrun besloot helaas al snel hetzelfde, en met 2 fietsen en 2 jongentjes in een fietskar raakt het geheel toch wat vol.

In het park ontmoetten we William met zijn moeder en Jake en Amber met Michele. Ze hebben met zijn allen leuk gespeeld terwijl wij even rustig konden zitten totdat ik (iets te laat) op weg moest naar de doc. Bij de dokter aangekomen heb ik met veel moeite de fiets op slot gezet en de fietskar leeg gehaald, de fietsen van de jongens netjes aan de kant gezet en iedereen naar binnen genavigeerd; zo’n fietskar met fiets is leuk, maar een auto met parkeerplaats is (helaas) toch handiger. De assistente van de dokter begroette ons enthousiast en haalde gelijk een auto tevoorschijn die Max volgens haar had laten liggen, en toen we hem zagen kon ik het bevestigen: Die waren we al heel lang kwijt. Max wilde hem eerst niet hebben maar tegen de tijd dat we bij de dokter vertrokken liet hij hem niet meer los.

De jongens waren duidelijk al moe dus ik zag het niet zo zitten om ze nog een stuk mee te slepen naar Medicare en de fruitboer, maar toen ze besloten dat ze zo moe waren dat ze in de kar wilden zitten was het anders. Ze installeerden zich lekker met hun bakje brood en ik nam ze mee om wat aardbeien en bananen te halen. Daarna liepen ze lekker mee naar de Medicare waar ze de kerstboom onder handen namen, evenals de kerstversiering.

Vrolijk gingen de jongens weer in de kar zitten en nam ik ze mee naar de bibliotheek, hetgeen Max niet wilde, maar Warrun wel. In de bieb mocht Max de boeken in de terugbrengkoker storten zodat hij er ook helemaal zin in kreeg en met zijn tweeen hebben ze grote stapels boeken en DVD’s uitgezocht die ze mee wilden nemen (maar niet ter plekke lezen). Toen we de selectie tot 10 items hadden teruggebracht gingen we naar huis.

Nadat ik de fietskar weer had opgetuigd en de jongens op hun fiets waren vertrokken draaide er een auto voor de bibliotheek heel hard de verkeerde weghelft op en knalde frontaal op een aankomende UTE (met stalen bullbar). Dit stalen rek heeft die bestuurder plezier opgeleverd want de foute auto lag aan de rechterkant (waar niemand zat) helemaal aan puin, terwijl de UTE (door het metalen butsrek) bijna niets leek te hebben. Ik kon de jongens overtuigen om even naar de auto’s te kijken om ze te laten zien dat botsen NIET leuk is. ‘s avonds tijdens het eten zat Max ineens te vertellen dat als je achterom kijkt terwijl je vooruit rijdt, je gaat botsen. Ik denk persoonlijk dat dat precies is wat er aan de hand was dus ik ben zeer trots dat Max dat zo inziet.

Max zei een paar keer onderweg dat het fietsen niet zo goed ging (met zijn gebroken arm) maar wilde toch doorzetten. Toen we thuis kwamen hebben we samen een ijsje gegeten (mijn suggestie) en toen ging Warrun de nieuwe auto van Max uit zijn tas halen maar… zijn tas was verdwenen! Ik vroeg of hij hem bij de bibliotheek had laten liggen en dat ontkende hij strak en paniekerig zocht hij verder. Ik nam hem even bij me om uit te leggen dat het niet erg is als hij hem had laten liggen, maar dat we dat gewoon even moeten weten zodat we hem kunnen gaan halen. Toen ontspande hij en zei dat hij wel in de bibliotheek was. Een simpel telefoontje kon dat bevestigen dus we sprongen in de auto om de tas te gaan halen. We waren zo klaar bij de bibliotheek en Warrun was helemaal blij en opgelucht.

Thuis hebben ze nog even wat Pingu gekeken op de TV (ik vond het de hoogste tijd voor wat meer passieve bezigheden) en ik warmde het eten van gisteren op. Ik ging om 5 uur even op de grond liggen om wat oefeningen voor mijn rug te doen en om kwart over 5 werd ik ineens wakker. Blijkbaar was het toch een vermoeiende dag.

Warrun had nog een wijze opmerking: Als je naar bed gaat je koud wordt, en daarom ben je koud als je wakker wordt ‘s ochtends.

Warrun wilde graag even in bad, daar waren we net mee bezig toen Nanette thuis kwam en toen explodeerden de jongens met verhalen. Ze konden maar moeilijk in slaap komen (vast ook vanwege de warmte: 29 graden).

Donderdag 27 november. Vandaag was het de laatste Mainly Music voor dit jaar en  dat werd net als vorige jaren gevierd met de 2 groepen bij elkaar op 1 tijdstip in de grote zaal gevolgd door een lunch waarvoor iedereen een ‘bord’ meeneemt.
Vorig jaar waren we net op tijd en vervolgens te laat omdat we geen  parkeerplek konden vinden. Dit jaar waren we ruim op tijd en hadden keuze waar te parkeren. De jongens voelden zich erg op hun gemak en deden ALLES mee, dat is nog nooit gebeurd; Ze zwaaiden, sprongen, hupten en ‘sliepen’ tot het allemaal over was.
Hierna stortten ze zich op alle lekkerheden die de mensen meegebracht hadden. Na deze drukte hebben we het rustig gehouden, ook omdat het inmiddels zo’n dertig graden was, en dat terwijl de zomer pas over 3 dagen begint. We hebben alleen nog even de indeling van huis en eetkamer veranderd. Eerst hadden we een eetkamer met speelhoek en een zit/tv-kamer met speelgoed en een in een hoek geschoven salontafel. Nu hebben we een eetkamer met ‘stille’ hoek waar een bankje en salontafel staat en een kamer waar AL het speelgoed staat en waar ook  ook de tv staat, een ‘entertainment-ruimte’ zullen we maar zeggen.
Terwijl ik het aan het verschuiven was vonden de jongens het maar niets en probeerden ze alles achter mijn rug om weer terug te duwen. Maar uiteindelijk zijn ze wel onder de indruk van de nieuwe ruimtes die gecreeerd zijn.

Branko: Ik was op mijn werk en probeerde dus niets terug te duwen maar ik ben wel onder de indruk van de nieuwe indeling. Nanette had het al voorgesteld maar ik kon me er niets bij voorstellen dus zei ik dat ze maar een concreet plan moest maken. Veel concreter dan dit kan ik me niet zo goed voorstellen.

Vrijdag 28 november Een vrijdag waarbij iedereen naar zijn onderkomen gaat om te doen wat gedaan moet worden. In de middag had ik echter een lunch met alle mensen van het kantoor en de scheidende baas. Het was weer erg lekker en een goede, gezellige lunch, Uiteindelijk was het moment van afscheid en ook al hadden we het allemaal geprobeerd te ontkennen het was toch echt zo. Terug op kantoor waren er weer allemaal verrassingen die ons snel terug brachten naar de werkelijkheid. Volgende week schuiven we allemaal in onze nieuwe rollen.

Zaterdag 29 november. We zaten lekker te spelen toen Nanette opperde dat we vandaag wel weer eens bij de pasta-groothandel langs konden om pasta te halen, en op de terugweg waren we dan toch al in de buurt van Brimbank park dus zouden we daar stoppen. En zo ging het ook.

Het was redelijk lekker weer en erg rustig in Brimbank park, waar onze kereltjes een tijd hebben gespeeld en rondgefietst. We waren in de loop van de middag weer thuis en hebben vroeg gegeten zodat de jongens vroeg konden gaan slapen, ze hebben het even nodig.

Voordat ik naar bed ging had ik het nachtlampje van de jongen even uit gedaan omdat ik dacht dat ze die nu niet meer nodig hadden (ze sliepen immers al). Zoals zich laat raden, om half 5 riep Max ons dat het wel erg donker was in zijn kamer, maar zodra dat gefixed was ging hij weer slapen. Om 5 uur echter stond hij bij Nanette’s bed die hem toen maar in haar bed te slapen had gelegd om zelf in het logeerbed te rollen.

Ik werd wakker met een enorm gesnurk naast me, grijnzend dat Nanette dat ook deed toen ik merkte dat het uit een veel kleiner persoontje kwam. Om 7 uur kwam Warrun er ook bij en zijn we opgestaan, zonder Nanette wakker te maken.  De jongens vonden dit keer al snel de schoen die Sint voor ze gevuld had met daarin in kleine Scoop en Muck van Bob de Bouwer

We hadden een plan gemaakt om vandaag naar Fairy Park te gaan, en ik had dat nog stevig in mijn hoofd toen Max zei dat hij zich niet zo lekker voelde. Ik dacht dat hij een beetje misselijk was vanwege een gebrek aan ontbijt (heb ik ook wel eens) maar dat bleek het niet te zijn. Misschien had ik toch een beetje door moeten denken toen hij met een dekentje op de bank ging liggen. Nanette was iets scherper van geest toen ze opstond en nam gelijk zijn temperatuur op: dikke koorts. Snel wat Nurofen in hem gegoten en hij klaarde zienderogen op. We gingen dan maar gewoon wat boodschappen doen. Ik stelde voor om bij Highpoint langs te gaan want ze hadden daar wat speelgoed in de aanbieding, en dat hadden we uiteraard hard nodig. (foto: Branko, Warrun en Max op de 1e verdieping kijkend naar de kinderen die met Santa op de foto gaan)

 Het was redelijk druk bij Highpoint en niets van de aanbiedingen was nog te krijgen dus eigenlijk was het niet zo’n productieve trip, en Max stortte tegen het eind behoorlijk in. We hebben Warrun en Max dan maar een ijsje gegeven als goedmaker. Thuis ging Max gelijk naar bed met een nieuwe dosis Nurofen en ik ging hem gezelschap houden. Twee uur later (half 5) werd ik wakker en het huis was leeg op de snurkende Max naast me na. Nanette was boodschappen gaan doen met Warrun nadat ze samen een grote treinbaan hadden gebouwd. Ik wilde net aan wat klussen beginnen toen ze terug kwamen.

We hebben heerlijke nasi met vis van Nanette gegeten, waar zelfs Max van kon genieten. Max had uiteraard iets meer moeite dan Warrun om in slaap te komen dus terwijl ik een uitgebreid Wii-Fit programma stond af te werken kwam hij er beneden even bij zitten om me aan te moedigen. Op dat moment kwam Michele ook even langs om wat spullen op te halen die dit vreemde tafereel even observeerde om de concluderen dat ze ook een Wii voor kerst wil. (?)

Hierna ging Max alsnog naar bed om lekker te slapen.

Maandag 1 december. Gisteravond voordat we gingen slapen hadden we al overlegd wat we zouden doen als Max nog ziek was, en de conclusie was: ik blijf thuis met Max. Nanette zou haar eerste werkdag hebben als assistent van de plaatsvervangende CEO en dat kon ze niet echt missen, en ik had net vrijdag software opgeleverd dus ik kan best even wachten voordat de ‘shitstorm’ weer mijn kant op komt

En Max was nog ziek. Warrun was heel vrolijk met Nanette opgestaan terwijl Max en ik nog sliepen en toen Max en ik opstonden konden we nog net Warrun en Nanette uitzwaaien die op weg gingen naar Kinder-haven (en werk). Ik heb een fijne dag gehad met Max waarbij hij behoorlijk stijf van de paracetamol en ibuprofen stond. Hij kon zich geregeld alleen vermaken en had er ook geen moeite mee om af en toe met mij te spelen. Max heeft even in Nanette’s bed wat TV gekeken maar elke activiteit die mogelijk op slapen zou lijken werd snel afgeslagen.

Tegen het eind van de middag zijn we met de bus naar opvang gegaan om Warrun te halen. We kwamen om kwart voor 5 bij opvang aan waar iedereen net aan tafel was gaan zitten voor het avondeten, en na een wilde begroeting van Warrun schoof Max gewoon aan en at lekker mee. Alles was peis en vree toen we op huis aan gingen totdat ik ‘Stop’ riep tegen Warrun omdat hij een weg op wilde stappen. Hij stopte goed maar ging gelijk staan mokken, liet zijn tas op de grond vallen en weigerde verder te gaan. Ik probeerde de techniek van gewoon weglopen maar daar trapt hij niet meer in en hij bleef gewoon staan ook toen ik met Max al ruim uit het zicht was verdwenen. Tussen de bosjes door kon ik een andere moeder ongerust naar hem toe zien gaan, en toen er een auto aan kwam die het parkeerterrein op wilde (waar hij voorstond) was ik het zat en ben ik hem gaan halen. Ik heb hem bij de hand genomen en loeiend meegesleurd tot bij de bushalte. (hij loeide, niet ik).

Toen hij een tijdje op de bus had zitten wachten klaarde hij op en alles was weer prima. Totdat hij later op de avond met iets gooide waarvan ik zei dat het niet mocht: wederom mokken. In bad gebeurde het nog een keer en ik was het volkomen zat. Ik heb hem uit bad gehaald en terwijl hij stond te brullen afgedroogd en aangekleed en daarna achter gelaten om met Max en Nanette een boekje te gaan lezen. Terwijl we ons installeerden kwam Warrun helemaal vrolijk aangelopen en kroop bij mij op schoot (dat doet hij zelden bij het boekje lezen).

(Nanette: Toen ik ‘s avonds aan Warrun vroeg hoe het bij opvang was geweest en of het raar/eng /anders/ leuk was (opties open houden als je met een kind praat, je wilt hem geen woorden in de mond leggen) dat Max er niet was, zei Warrun:” Max was er wel, Niet JIJ (terwijl hij naar Max wees) maar andere Max”. Kennelijk is het hebben van een Max om je heen voldoende, maakt niet uit welke Max.

Op dinsdag ben ik thuis gebleven met de kinderen omdat Nanette een inductie had op haar werk. Max kwam vrij vroeg bij me in bed liggen omdat hij het wat koud had en al snel lag hij weer uitgebreid te snurken. Ik stond even later op en liet Max liggen. Zodra Warrun wakker werd vroeg hij waar Max was, en toen ik dat vertelde holde hij er gelijk in en kroop naast hem in bed. Helaas ging hij vrij luidruchtig met zijn mini-scoop spelen dus Max sliep niet zo lang meer.

Ik kreeg al snel een zenuwachtige baas aan de telefoon over wanneer ik dan weer op mijn werk zou zijn en of er niet een mogelijkheid zou zijn dat ik woensdag zou komen werken. Ik kon hem gelukkig helpen herinneren dat ik de dinsdag en woensdag had geruild en ik zou inderdaad woensdag komen werken. Dinsdag is het playgroup-dag dus  dat mocht ik ook weer eens meemaken. M&W hadden voornamelijk interesse om elkaar rond te duwen met de auto’s aldaar en het kostte me de nodige moeite om ze een beetje te weerhouden van het aanrijden van andere mensen. Ze hadden ook erg veel interesse in de muziek die ik had meegenomen en vooral Max zat een hele tijd met zijn oor tegen een van de speakers zeer ingespannen te luisteren. Hierna ben ik naar huis gegaan en heb binnen gespeeld en TV gekeken omdat de Max toch nog niet helemaal fit was.

Nanette: Vandaag had ik mijn introductiedag van mijn nieuwe werk, het werk dat ik al sinds juni doe nadat ik er 2 maanden als invaller heb gewerkt. Het was interessant en leuk maar ook een lange dag die om 7.30 uur al begon. Ik ben echt niet gewend aan die tijden van het verplegend personeel. Ik heb geleerd over de noodprocedures, het ‘niet-tillen’ protocol, De Good Shepherd Sisters, en meer van dat spul.

Zoals gezegd mocht Branko vandaag eindelijk weer een keer gaan werken en Nanette was eens een woensdag thuis met de kinderen. Max was nu echt helemaal beter maar het leek er in de loop van de dag sterk op dat Warrun nu een beetje in de malaise zat. En ik had gisteren ook nog op de toch gezeten kennelijk want ik had een hele stijve rug en nek. Gelukkig bracht ons rugmassagematje dat je op een stoel kan zetten uitkomst het vermaakte de kinderen een tijdje en om de paar uur bracht het verlichting in de nek (of waren dat toch de hoofdpijn tabletten?)  Rond de lunch gingen we nog even bij Jake, Amber en Michele langs. Warrun had de 2e keer dat hij erlangs liep de kerstboom door, bij Max (die tijdens Warruns ontdekking op de wc zat) duurde het een half uur tot hij het door had maar toen was hij ook wel erg onder de indruk. Niet lang erna waren we thuis en ik vroeg me al af waarom de jongens zo fluisterden en vooral Max zo guitig keek. Wat bleek hij had een ‘hele mooie’ auto van Amber in zijn rugzakje mee naar huis genomen. Hij begreep ook wel dat hij terug moest en ik heb gelijk Michele gebeld die het goed vond om het te weten ALS Amber er over  begon maar er was geen haast bij om het ding terug te brengen.

Toen we 2 dagen later de foto’s van het toestel haalden hadden we het al kunnen voorspellen. De auto staat MET de kerstboom EN Max op de foto.

Tegen de tijd dat Branko thuis kwam lag Warrun al in bed, ziek, warm, niet lekker, geheel vrijwillig en zelfs zonder eerst een boekje te lezen. Ik volgde niet veel later. De kou in de nek bleek toch meer het griepje te zijn dat de kinderen ook bezig hield en ik kon zo langzamerhand begrijpen waarom Warrun zo liep te zuchten en te piepen en te klagen over het niet lekker voelen.

Helaas, mijn activiteiten op mijn werk waren van korte duur. Nanette is nu ziek geworden en dan is het toch echt niet zo fijn om voor 2 jongen kinderen te zorgen dus ik bleef weer een dagje thuis. Warrun was alweer een stukje beter zodat we vlak na de lunch even naar de speelplaats naar het huis konden om wat te klimmen en schommelen. Max klom met zijn gipsen arm net zo goed naar boven als Warrun, hetgeen mij de nodige zorgen opleverde, maar zo lang hij niet klaagt, bijt ik wel op mijn tong.

De ‘Sint in Sesamstraat’ dvd en het cd’tje met kerstliedjes hebben wel een beetje geholpen met het ‘sinterklaas gevoel’ dat er heerst in huis. Alhoewel ik ‘en hij brengt cadeautjes’ toch eigenlijk de zin was die de jongens volledig om kreeg voor dit hele gebeuren. Verder is het moeilijk om de sfeer te scheppen als die niet ondersteunt wordt door de etalages, het sinterklaas journaal, de lichtjes en muziek in de winkels.

Branko bracht de jongens vandaag naar opvang want Nanette kon vandaag nog even goed uitzieken. De ziekte symptonen zorgden ervoor dat ze 36 uur lang niet in de buurt van alle bewoners mocht komen, dus NIET werken vandaag. Dat is maar goed ook want het is nog niet helemaal 100% en zo’n extra dag rust kan nooit kwaad. Terwijl we de jongens op pad probeerden te krijgen vonden ze opeens een pakje in hun schoen! Dat was een verrassing, het was een lego doos (‘wat een verrassing’). Max wilde gelijk aan de slag.

 Aan het eind van de dag kwam Branko weer met de jongens thuis. Het was maar goed dat er vandaag iemand in huis was geweest want DE Sint was langs geweest  en had aan mama een mooie tas met cadeautjes gegeven. De jongens willen altijd wel pakjes uitpakken en gingen gelijk aan de slag.

Voor de ochtend hadden we een mooi programma, naar het postkantoor want daar lag al sinds woensdag een pakje uit Nederland voor ons (Sinterklaas en/of de kestman hadden dit jaar per ongeluk bij de opa’s en oma’s spullen afgegeven en die moeten dat dan helemaal naar ons opsturen. Het zal zijn leeftijd wel zijn). En na het postkantoor zouden we naar de dokter gaan met de jongens. In tegenstelling tot andere zaterdag stond er geen rij tot de uitgang bij het postkantoor en was het pakket binnen 5 minuten in onze armen. We hadden een half uurtje over en zijn bij de groenteboer naar binnen gestapt. Van de groenteboer is Branko met de jongens naar de dokter gelopen en ben ik de auto gaan halen om die bij de dokter te parkeren. Bij de dokter moet je altijd even wachten want ze neemt de tijd voor iedere patient. De jongens zijn er op hun gemak want ze kennen de wachtruimte en vinden zelfs altijd even dat ze naar de wc moeten daar.

We hadden dinsdag al een afspraak bij de dokter maar die hadden we afgezegd omdat er hoge lichaamstemperaturen in het huis rondhingen. Vandaag was het zover, de jongens moesten ingeent worden.

BRULLEN dat ze deden.

We lieten de inentingen bij de dokter doen. Ik zag het niet zitten om bij een algemene sessie naar binnen te lopen waar jong en oud door elkaar zit en waar Warrun en Max dan rond rennen en klimmen en natuurlijk binnen 5 minuten doorhebben dat ze dat niet willen zijn en dan nog een half uur moeten wachten tot ze aan de beurt zijn, ook al vind ik dat die sessies eigenlijk heel goed zijn want die mensen die dat doen hebben wel heel veel ervaring. Maar nu met een afspraak alleen wij en de dokter leek mij wel zo handig. In de wachtkamer hebben we ze verteld dat de dokter ze iets ging geven waardoor ze niet steeds heel erg ziek zouden worden. DAT wilden ze niet, toch bleven ze zitten. Binnen was de dokter een tijd alles aan het voorbereiden en vroeg toen ‘Wie is er eerst?”  ME! riep Warrun die al een week lang overal eerste / snelste mee wil zijn, bord leeg eten, trap af lopen, tekening in kleuren, melk opdrinken.  Hij zat bij Branko op schoot en schrok even van de prik maar er gebeurde niets, toen KEEK hij naar de naald en zijn arm en toen begon hij te brullen. Toen nog arm twee en daarna uithuilen bij mama op schoot. Max had ik de hele tijd redelijk kunnen afleiden maar bij de injecties huilde hij toch ook (zou ik ook doen eerlijk gezegd en ik zie er nu al tegenop dat ik over een  paar maanden een griepinjectie moet krijgen op mijn werk).  Warrun brulde iedere keer nog harder mee met Max dan hij al deed. Max was zeer verontwaardigd en wilde pertinent geen pleisters, Toen we bij de auto zijn pleisters eraf haalde was het hele gebeuren verleden tijd voor Max en ging hij door met zijn leven. Warrun moest jammerend uit de auto gedragen en op de bank zitten en hij moest ‘Thomas’ zien. Zelfs toen Max enthousiast met het pakket aankwam zei hij ‘Nee doe jij dat maar’. Dat deden we natuurlijk en we begonnen met uitpakken voor zijn neus. Warrun kwam er even bij maar toen  alles uitgepakt was moest hij weer jammeren. Toen ik vroeg wat er was zei hij ‘ Ik moet gewoon nog een beetje huilen’. Dat mocht van ons. De middag hebben we gevuld met  lego bouwen, kleuren, plakken en badderen (geen relatie). Tegen die tijd was er niets meer te merken aan de jongens.

We wilden een dagje uit met de jongens en het werd het  Aquarium. Ik had een advertentie op de radio gehoord waarin het Aquarium EN pinguins werden genoemd. Dit moesten we onderzoeken, zou eindelijk het nieuwe aanbouwsel klaar zijn?

Branko: Ik zei nog steeds tegen Nanette:”Wat zit je nou te zeuren over pinguins, dat pinguinverblijf wordt in de dierentuin gebouwd.”

We hadden er zin in: Warrun stond al vroeg klaar met papa’s sint cadeau en rugtas vol autotjes. Tegen de tijd dat we echt weg gingen hadden we hem om kunnen praten en we waren we niet al te zwaar bepakt. Trein, tram, bus; we gebruiken wat nodig was en jawel! de ingang van het aquarium was verplaatst en je moest door de nieuwe aanbouw naar binnen. Het lijkt een beetje erop alsof de hele nieuwe aanbouw de entree is, dit maakt het wel allemaal heel ruim.

En wat zagen we vlak na de entree? (konings- en keizers-) PINGUINS, een hele bak vol. Het is duidelijk allemaal heel nieuw en zelfs de verzorgers kregen nog les in ‘pinguinvoeren’. Warrun was nog niet helemaal 100% en bleef een beetje op de achtergrond de harde muziek en alle weerkaatsingen van het ijs ontduikend. Na een kleine expositie over hoe te overleven op het ijs als mens kom je in de gewone routine van het aquarium. We hadden een prima dag en vooral Max was zeer geinteresseerd in alles wat zich in de bakken bewoog en kon langdurig naar de  vissen of duikers kijken. Warrun had een wat actievere houding en heeft menig rondje achter een vis aangerend.

Omdat we na de lunch vertrokken en met de nieuwe expositie erbij , waren we pas om 6 uur binnen waarna we nog eten moesten maken, eten en toen konden de jongens naar bed. Veel te laat voor een zondagavond, maar wel gezellig.

Maandag 8 december. De eerste week waarin ik 3 dagen werk, dat zou zo  moeten zijn, maar is het niet. Ik had namelijk al een afspraak met de tandarts en die mocht ik laten staan en dan begin ik volgende week met 3 dagen werken. De afspraak met de tandarts voor controle was om tien uur, en om drie uur had hij nog een gaatje om wat werk te doen, niet heel leuk wel handig om alles in 1 dag af te handelen. 
Niet lang hierna kon ik de jongens alweer ophalen uit opvang, net na het eten, na de lange dag van gisteren gaf ik ze vandaag een korte dag vol inspanning. De jongens waren net aan het buiten spelen en de juf vertelde dat ze de hele dag heel lief en behulpzaam waren geweest. Max had tegen iedereen, alle juffen en heel veel ouders die kinderen kwamen brengen of halen, verteld dat hij PINGUINS had gezien.

Dinsdag 9 december. Na playgroup was er geen tijd voor lunch met vrienden, we moesten naar huis om de schoonmakers te verwelkomen. Het is een echtpaar dat in 1,5 uur ons hele huis komt schoonmaken, het bleek al snel dat ze dit niet redde dus we hebben er van 1 tot 3 van gemaakt; 2 uur, 2 personen die grondig in de weer zijn met stofzuiger, emmers water, sponzen etc.
Warrun en Max hebben zich voorbeeldig gedragen deze tijd. Ze blijven netjes bij de computer digitale kleurplaten van auto’s digitaal inkleuren. Warrun vroeg nog heel even aan de mevrouw of hij misschien kon helpen.
En die avond had ik een probleem. Ik kon niet koken, de keuken en het gasfornuis was zo mooi schoon, daar kon ik geen troep op maken, gelukkig moest ik nog even naar Michele en had zodoende een goed excuus om langs de Chinees te rijden.

Woensdagavond 22.00 uur. Ik had met net in pyjama voor de computer geinstalleerd om even wat te gaan spelen toen ik een belletje kreeg van mijn baas: Problemen. (of zoals Bert Visscher zou zeggen:”Gezeik”). Er was een zogenaamde ‘spill’ gebeurd bij de leveranties aan onze klant (Holden) in Adelaide en er moest zo snel mogelijk uitgezocht worden wat er was gebeurd en wat we er aan konden doen, en tja… er was eigenlijk niemand anders die genoeg vertrouwd werd om het te fixen. Kortom, tegen een uur of 11 zat ik op kantoor te werken in telefonisch kontakt met de mensen van ons warenhuis in Adelaide. Tegen 3 uur (‘s ochtends) kon ik ze software opsturen waarmee ze hun produkten konden nakijken (als ze het probleem niet kunnen vermijden, laten we het dan op zijn minst detecteren) en ik kon mijn tasje gaan pakken om de volgende dag naar Adelaide te vliegen.
Rond kwart over 4 lag ik thuis in bed en om half 6 kon ik weer opstaan om mijn vliegtuig naar Adelaide te halen. Ergens vond ik het wel leuk want ik had nog nooit een auto-fabriek van binnen gezien. In Adelaide waren ze er inmiddels achter wat er mis was (laten we zeggen dat ik blij ben dat een van mijn oud collegae, inmiddels al een oud-collega is). In de fabriek moesten we al onze produkten controleren (en het bleek niet zo erg te zijn als verwacht) maar helaas konden we niet alles afkrijgen Ookal was het de laatste produktiedag van het jaar dinsdag de 16 moest ik dus nog een keer, veel rustiger, naar Adelaide om de boel af te maken (in een uitgestorven fabriek).

Het was niet leuk om zo van je nachtrust af geholpen te worden, maar ik merkte dat ik het eigenlijk best wel leuk vond om als expert daar rond te lopen en gewoon op alle vragen een goed antwoord klaar had. Ik heb nu ook een stuk beter beeld waar onze produkten uiteindelijk terecht komen.

Klein nadeel van de trip was dat ik donderdag na de lunch nog zo slim was om keihard tegen een stoeprand aan te lopen waardoor ik 2 weken lang een beurse teen had (ook goed paars). Dit nadat ik de week ervoor midden in de nacht Nanette een hartverzakking had bezorgd omdat even een slokje water ging halen en kermend tegen de grond stortte toen ik mijn knie verzwikte (altijd een ERG pijnlijke ervaring). Dat was ook mijn rechterkant, de rechter knie.

Vandaag moesten we naar de bibliotheek en ik ontdekte dat als je een beetje op tijd in de ochtend bent je nog gewoon voor de bibliotheek kan parkeren. Ik zei trots tegen de jongens: ‘Dit is een HELE mooie parkeerplaats’, wat ze vol overgave beaamden, totdat ik het bord ‘Permit only’ zag staan. Snik. Gelukkig was er een klein stukje verderop ook een HELE mooie parkeerplaats waar ik wel mocht staan.

Na het lezen en vergaren van boekjes in de bibliotheek ging ik naar Scienceworks om daar Michele en haar kids te ontmoeten. De tentoonstelling met bewegende machines was een hele tijd interessant, maar daarna kon eigenlijk alleen het klimrek buiten en de renbaan binnen de aandacht goed vasthouden.

In de winkels, in de huizen, bij opvang, op straat. Overal is te merken dat kerst eraan komt. En nu ook bij ons thuis. Vandaag hebben Warrun en Max geholpen met een houten kerstboompje in elkaar zetten. Ze waren een beetje teleurgesteld over de grootte geloof ik, maar uiteindelijk was het een mooi ding en vooral Max bleef het meenemen naar waar we waren, dus ook mee naar buiten toen ze daar even wat ‘afternoon tea’ hadden.
Max heeft inmiddels ook een rugzakje voor mee naar opvang, maar net als Warrun gebruiken ze hem nu allebei op ‘niet opvang’ dagen voor speelgoed dat mee moet als je je verplaatst (ook al is het maar 1 meter).

Vrijdag 12 December. We zijn met elkaar opgestaan en terwijl ik naar mijn werk reed en een extra vroege start kreeg (het scheelt zo 50 minuten als ik niet via opvang moet) deed Branko het rustig aan met de jongens met de bus gingen ze naar opvang en Branko trok verder met OV naar zijn werk.

Branko:Ik had (zoals eerder gemeld) een druk weekje gehad waarbij ik o.a. mijn teen had gebutst en ik had ontdekt dat als ik mijn voet op de step zette ik mijn teen niet hoefde te buigen dus dat ging prima. Verder was er vandaag kerstborrel dus was het wel makkelijk om niet per fiets op kantoor te komen, zodoende OV en step. Ik kreeg nogal wat commentaar op de step en mijn sandalen met sokken (de sandalen deden geen pijn maar verder was het geen sandalen weer). De kerstborrel werd een beetje overschaduwd door de duistere toekomst die het bedrijf tegemoet ziet maar het was toch wel gezellig.

Om 5 uur pikte ik Branko op en samen reden we gezellig naar opvang. De jongens zijn altijd blij verrast als Branko ze (ook) op komt halen.

 Zaterdag 13 December, ik zou het bijna een ‘Sinterklaas-dag’ noemen, beetje regen, beetje wind, beetje guur (zover je dat hier kan hebben in de zomer). En … CHOCOLADE LETTERS! Vandaag konden we weer een pakje ophalen bij het postkantoor en er zaten chocolade letters in. Warrun en Max zijn zeer tevreden met deze ontwikkeling.

Zondag 14 December, het weer veranderde niet veel en dus blijven we thuis met de nieuwste gipsfiguurtjes die veel te wit waren. Het duurde even voordat Warrun meedeed, hij wil zoals altijd wel verven maar hij wilde niet zijn speciale verfjasje aan, ook al had hij hele verhalen over hoe ze eruit zien bij opvang en dat je ze daar aan moet. Uiteindelijk waren Max en Branko zo leuk bezig dat hij niet achter kon blijven.

Maandag 15 december Branko had vandaag de auto bij zich en bijna vanzelfsprekend ook de taak om Warrun en Max naar opvang te brengen. Rond het middaguur werd ik gebeld dat Warrun had overgegeven en of we hem op konden halen. Dat was nu ook weer Branko’s taak gelukkig had hij net wat uurtjes overwerk.

Dinsdag 16 december Vandaag was het de laatste Playgroup bijeenkomst, net als vorig jaar weer op een uitgebreide kinderboerderij met geiten voeren, konijnen aaien, een rondrit achter een tractor langs kangoeroes en een bezoek van de kerstman. Een erg vermoeiende dag die veel coordinatie vraagt. Warrun was nog steeds niet lekker dus we hebben hem en Max (die altijd wel uit kan slapen) lekker laten liggen en de playgroup de playgroup gelaten. Ik wilde ook nog even niet bij de laatste bijeenkomst allemaal bacillen verspreiden zodat alle anderen kinderen met kerst ziek zouden zijn.
Van 1 tot 3 (half overlappend met het playgroup gebeuren) was er van mijn werk een barbeque voor al het personeel, en alle andere mensen die met ons te maken  hebben, leveranciers, vrijwilligers, het bestuur, noem maar op. Ook dit heb ik maar links laten liggen aangezien het niet heel verstandig is een ziek kind rond te dragen in een verzorgingstehuis.
Al met al was het goed dat we thuis waren want nu troffen we eens wel de pakjes bezorger en konden we (na telefonisch overleg met papa) de pakjes gelijk uitpakken. Allemaal dvd’tjes van tante Doesjka, oom Hans, Gerke en Julia. Kwam dat even goed uit!
Terwijl de kinderen een verhaaltje bekeken kon ik  snel even internet nakijken. Al maanden vinden de jongens een bepaald hondje erg knuffelig als we bij een bepaalde winkel gaan kijken. De laatste weken met alle aanbiedingen en speciale vrienden prijzen van die winkel ben ik naarstig op zoek naar het  koopje maar opeens is het beestje uit de schappen verdwenen. Ik kon nog wel de naam van het bijpassende beddengoed, deurmat, kamerjas enz. achterhalen en na wat gezoek op internet vond ik de beestjes, goedkoper en ook nog in de aanbieding. Die pagina heb ik goed bewaard en zodra Branko terug was uit Adelaide (na 8-en ) aan hem laten zien. Die avond hebben we samen leuke dingen van de website aangeklikt, dekbedovertrekken voor de kinderen, dekbedovertrekken voor ons noem maar op. Na uren plezier kwamen we op een totaal van 900 dollar. Een beetje veel voor 2 hondjes. Even nagaan wat we echt wilden hebben of nodig hadden. 2 hondjes en 2 dekbedovertrekken voor ons. Tegen de verwachtingen in hadden we binnen 2 weken de spullen binnen. Op een zondag nog wel, belde opeens de postbode aan. Het dekbed staat goed bij het nieuwe bed vinden we. Ook is het erg fijn dat je niet met een elleboog of neus een stuk versleten stof blijft hangen als je je omdraait in je slaap. De scheurgeluiden maken je toch wakker. Met de hondjes zijn we ook erg blij af en toe schrikken we ons nog een hoedje als een beestje ergens in een hoekje ons een beetje aan staat te kijken.

Terwijl we ‘s ochtends aan het spelen waren hoorde ik een typisch ‘vrachtwagen’ geluid buiten dus we gingen even kijken, en was een cementwagen! Met laarsjes aan gingen we kijken en de jongens waren zeer geintereseerd in het hele geval. Ze hadden hierdoor ook gelijk meer interesse in hun eigen cementwagen van Lego.

 Donderdag 18 december. We hebben de afgelopen 6 dagen samen met Max afgeteld dat het vandaag zo ver zou zijn: het Gips mag er af! Om 8 uur werd ik wakker in een stil huis, volkomen onthutst omdat iedereen nog sliep! Tegen half 9 kwamen de eerste kinderen eindelijk uit bed tevoorschijn en toen moesten we ons al bijna gaan haasten om tegen half 10 naar het ziekenhuis te vertrekken.

Bij het ziekenhuis aangekomen vonden de jongens al snel de TV waar ze zich installeerden om Peter Pan te kijken en mee te gluren bij een computerspelletje. Max besloot al snel dat het een beter idee was om wat met Megabloks te gaan bouwen. Nanette had zich even gedrukt om bij de x-ray afdeling te gaan vertellen dat het gips eerst van de arm moest voordat de foto gemaakt kon worden en dat vonden ze daar wel prima, en ook de dokter die de boel uiteindelijk moest beoordelen stoorde zich niet zo aan de afgesproken schema’s, gelukkig maar want  de gipskamer liet lang op zich wachten. We moesten een flinke tijd wachten totdat we de kamer in mochten met het enorme kabaal (de zaag). Max en Warrun vonden het zagen beide NIET leuk en toen het gips er af ging begon Max harder te brullen dat hij de hele tijd had gedaan toen het gips er om ging. Wat blijkt: de gewrichten zijn stijf en pijnlijk doordat ze zo lang niet zijn gebruikt en dat doet pijn. Terwijl Nanette en Max de rontgen-foto lieten maken kwam er ook aardig wat Max kabaal de gang op waarbij Warrun me een beetje vreemd aankeek. T oen we van de x-ray afdeling weer bij de gipsafdeling kwamen werden we gelijk meegenomen terwijl er door de gang werd geroepen “Max is back”. We werden in een behandelkamer gezet en na een tijdje kwam een arts binnen met de vraag :”Ben ik hier goed? Zijn jullie hier goed?”. Hij kreeg toen te horen “Max is back” en was gelijk tevreden:”Ah, Max is back.” Hij was ook tevreden met de foto’s en zei dat we het nog even rustig aan moesten doen een paar weken omdat de botten een beetje zwak waren geworden. Max weigerde de hele tijd om zijn arm te bewegen en beperkte zich tot verontwaardigd kijken, snikken en omtrekkende bewegingen ver van de man vandaan te maken.

 Toen was het half 1 en tijd voor h et ijsje en een kopje koffie dat we al lang wilden maar niet aan toe waren gekomen. Hier heeft Nanette haar werk gebeld dat ze niet om 1 uur bij de ‘dress rehersal’ zou zijn, maar iets later en dat ze dan ook graag een hoofdmaaltijd, een boterham met ham en kaas en een met vegemite wilde zien. Dit alles kon geregeld worden.

We gingen naar Nanette’s werk omdat daar die middag een ‘kerstshow’ voor de bewoners werd opgevoerd. Bijna iedereen was in de eetzaal aanwezig en om en om deden de verpleegsters van de verschillende afdelingen, het keuken personeel, een bewoner de activiteiten begeleidsters en uiteindelijk ook de administatie (Nanette en haar collega’s) een stukje. Begin oktober hadden we voor ‘The sound of Music gekozen’ als thema, vrolijk, herkenbaar en goed te doen met 1 baas en 8 man personeel. Net toen we met de repetities wilden beginnen besloot de baas om met pensoen te gaan en enkele repetitieloze weken erna besloten 2 medewerkers unaniem dat we ‘ABBA’ gingen doen, Vrolijk, herkenbaar en best te doen met 8 man.
Om kwart voor 2, deze donderdag hielden we onze 4e en laatste oefenronde en togen we naar de eetzaal om de rest te bekijken. Wij waren als laatste en tot de laatse noot van onze 2 liedjes waarop we een dansje deden zaten de meeste mensen nog te raden wie wie was. Hierna was het snel naar huis want de kinderen waren MOE (en wij ook). Vlak voor huis had ik, (Nanette) opeens behoefte in een kopje thee bij Michele, gelukkig hadden alle betrokken partijen hier ook wel zin in en zo speelden Max en Warrun nog even met Amber (Jake was met zijn vader naar de Bunnings) en maakte Michele voor Branko en mij een kopje koffie.

We waren laat thuis en de kinderen waren te laat in bed voor de grootse vroege plannen die wij voor de volgende dag hadden. 

Ik ben deze week vrij weinig op kantoor geweest (tripje naar Adelaide en wat dagen vrij) dus ik had redelijk wat plannen voor vandaag, maar dat liep anders. Op kantoor was iedereen in een feeststemming vanwege de afscheidsborrel van onze direkteur en het feit dat het voor de meeste mensen de laatste werkdag van het jaar was. Toen eindelijk de boel rustig werd en ik aan mijn bureau zat werd me gevraagd hoe laat ik weg ging, waarop ik antwoordde dat ik gewone tijd weg wilde, alhoewel mijn kinderen een kerst-concert gaven die middag. Resultaat: mijn baas stuurde me weg om naar dat concert te gaan.

Nanette bedacht dat het een goed idee was om me even op te halen vanuit haar werk op weg naar kinderopvang zodat we er allemaal onbezweet bij zouden zijn. Ik had wat bezwaren want ik wist vrij zeker dat Nanette het niet zou gaan halen maar het gebeurde toch zo. We kregen beide gelijk: Nanette kon mij op tijd afzetten bij opvang (onbezweet), maar zij zelf moest het begin van het concert missen door het zoeken naar een parkeerplaats.  (Nanette: Niet heel erg want Branko heeft het opgenomen dus ik zie het nog minimaal 5x als ik er een dvd’tje van maak)   Warrun keek ons alleen boos aan toen hij ons zag en weigerde mee te zingen met de rest van de klas. Max porde Warrun nog enthousiast aan toen hij ons  herkende en deed een klein beetje mee met de liedjes, maar de jongens hielden  zich redelijk passief (ondanks dat ze de hele week thuis flink geoefend hebben).    Toen Santa  kwam wilden ze maar met tegenzin even op de foto maar het kado werd wel stevig vastgepakt. Warrun bleef mokken tijdens de afternoon tea die hierop volgde maar Max was honderduit aan het vertellen en zat zich helemaal vol te eten aan fairybread en scones met jam en cream. Tegen de tijd dat we thuis waren was iedereen weer redelijk vrolijk.

Michele had ons uitgenodigd voor een barbeque bij hen thuis voor vanmiddag. We wilden daarom een beetje een rustige dag houden. s ‘Ochtends begon het al goed met de jongens die ons tot half 9 lieten slapen (ware het niet dat ik om 8 uur zeer verbaasd wakker werd).

 Na een tijdje thuis te hebben gespeeld gingen we met zijn allen naar het postkantoor om een pakje op te halen waarna Nanette doodleuk opmerkte dat de fish& chips winkel nu eens open was en dat we daar gebruik van moesten maken.  ”Max, wil jij Fish & Chips”, “Jaaah”, het duurde niet lang voordat ze een meerderheid van stemmen bij elkaar had. Er werd goed gesmuld van de rijst, vis en friet en, zoals de foto laat zien, werd er flink verteld tijdens het eten.

 Toen we thuis kwamen ging Nanette knoerdhard aan het werk om wat salades en een taart klaar te maken voor de bbq van die avond, waar we tegen 5 uur naartoe vertrokken. Jake, Amber, Max en Warrun vermaakten zich uitstekend met elkaar  en de fietsen en wij (de volwassenen) hebben een prima rustige bbq gehad. Helaas waren we ergens in de loop van het bezoek opeens een autotje van Max kwijt  (‘Double Vision’) en ik heb een beetje een hersenkronkel dat ik dan blijf zoeken totdat ik zo’n ding vind. Uiteindelijk wist Max zelf eigenlijk toch wel waar hij hem had gelaten; ik moet echt leren om me niet zo druk te maken om die onzin.

Wegens de Kerst was het ook tijd om wat kado’s uit te pakken van onder de kerstboom, en daar heb ik van geleerd dat de meeste kado’s van onder de kerstboom niet van Santa komen maar van vrienden en kennisen. Santa brengt ook wel wat, maar het gaat ook om kado’s van mensen om je heen.

We konden natuurlijk niet wegaan zonder een Lego doos bij Jake en Amber achter te laten, en ben tenslotte een AFOL (officiele term, Adult Fan Of Lego)

Aangezien de huisreis pas laat begon was het ver na bedtijd van de jongens en een stuk donkerder dan ze gewend zijn. Een goed kans om  een beetje om te rijden (wat snel werd opgemerkt door Max en Warrun) om de jongens eens wat ‘echte’ kerstversieringen te laten zien. Ze vonden het prachtig.

Zondag 21 december: Een rustige ochtend met TV kijken (Thomas met de moving face, zoals W&M het noemen, ofwel seizoen 12 van ‘Thomas the Tank Engine and friends’) en Lego. Terwijl Max ingespannen zat te bouwen keek hij ineens op en vroeg :’Vind jij Max lief als ik doet Lego bouwen?’, jazeker vind ik dat lief, maar dat heeft niet eens zoveel met die Lego te maken

En dan: Zwemmen! Het gips was er af dus de jongens mochten weer zwemmen. Het was een warme dag maar Nanette bedacht dat het te hard woei om fijn te zijn buiten (28 graden is inmiddels al wat ‘koel’ voor ons) dus we gingen gewoon naar het overdekte bad. Max en Warrun zwommen alsof ze het gisteren nog hadden gedaan. Max was wel weer een beetje bang om in zijn eentje te zwemmen maar de pret was er niet minder om. Nanette ging ondertussen even wat kadootjes voor vrienden kopen (en liep zowaar ook tegen 3 t-shirts voor Branko op en voor alle mannen een wit tijger bolletje!) hierna kwam ze bij ons kijken  terwijl we lekker in het diepe aan het rond splenzen waren.

Na zwemmen gingen we snel naar huis voor wat  eten en we deden om 6 uur de kinderen in bed. Warrun sliep tegen 7 uur, maar Max had meer problemen om in slaap te komen.

Maandag 22 december. Deze ochtend bracht Branko de kinderen naar opvang zodat ik weer lekker op tijd op mijn werk kon zijn. Het was wel fijn om niet zo te hoeven haastten en achter de kinderen aan te jagen om ze bij opvang te krijgen in kleding en met de tassen die mee moeten. De halve nacht heb ik met Max doorgebracht, hij had kennelijk een enge droom. Eerst stond hij naast mijn bed en heb ik hem met een wcbezoek (ik sliep, wat kan het anders zijn ‘s nachts dat een kind wakker wordt) weer in bed gestopt. Als snel stond Max weer naast me en mompelde iets over bang. Hij mocht in mijn bed na een wat woelen en draaien viel hij in slaap om vervolgens met een schreeuw wakker te worden. Toen bedacht ik dat hij misschien een nachtmerrie had en ben ik dicht bij hem gebleven iedere keer als hij in slaap viel en wat onrustig werd kon ik hem wat troosten en aaien, uiteindelijk viel hij in een diepe slaap en lag breeduit midden in mijn bed ENORME bomen om te zagen. Uiteindelijk ben ik naar het bed van Max vertrokken (het logeerbed dat meestal wel klaar ligt was de nacht hiervoor al naar Warruns bed verhuisd omdat Warrun een ongelukje had gehad midden in de nacht. ‘s Morgens werd ik wakker terwijl ik in twee heel verbaasde gezichtjes keek.  

Dinsdag 24 december. De dag begon met een trotse Max die heel blij was dat hij in zijn eigen bed had geslapen, de hele nacht. Er waren geen haaien en dinosaurussen op bezoek geweest vannacht en hij is weer terug in zijn eigen ritme. Na het opstaan ontdekten de jongens gelijk de cadeautjes onder de kerstbomen. Wij hadden mooie stapeltjes gemaakt maar de jongens vatte het bouwsel op als ‘mijn boom’ -’mijn cadeau’. Max greep het blauwe pak, rammelde en riep heel enthousiast ‘IK heb LEGO!’ We hebben uit kunnen leggen dat de cadeautjes daar moesten blijven liggen totdat alle chocolaatjes uit de adventkalender op zijn. Ze weten ook al dat dat het moment is dat we naar Oom Bert, tante Ellen, Uncle Paul en tante Tineke gaan.
Vandaag komen ook de schoonmakers weer! Ja, nu ik druk 3 dagen per week werk is er nog minder tijd voor het huishouden en al maanden misschien wel jaren geleden hebben we al besloten dat het leuker is om in de weekenden iets met elkaar te doen in plaats van schoonmaken.  En nu zijn er schoonmakers geregeld. Een man en een vrouw komen 1,5 uur poetsen en boenen dat is dan samen 3 uur, ieder 14 dagen. Het huis weet niet wat zich overkomt.  Ze kwamen vandaag iets eerder en dat kwam goed uit want om 2 uur moesten we in het park zijn want daar hadden we afgesproken met Melissa, Dhylian en het jongste zusje. Zij wonen eigenlijk aan het eind van de staat maar nu even niet, nu wonen ze ergens in het midden oosten waar hun vader een vliegveld in elkaar aan het zetten is, hij is architect. Het was erg leuk om ze weer te zien en de jongens speelden min of meer wel met elkaar, een beetje op afstand maar de bezigheden hadden zeker met elkaar te maken. Jake, Amber en Michele kwamen ook nog langs in het park, een gezellige middag al met al.

Het is zover, de vooravond van kerst. De kerstman had een mooi kado onder de kerstboom gelegd voor M&W maar ze wilden het niet uitpakken. het moest mee naar Uncle Paul en Tante Ellen en daar kon het pas worden uitgepakt.

Nanette had bedacht dat ik met de jongens wel even bij haar werk langs kon om dan samen met Jo en Jack te gaan lunchen. Hiervoor had Nanette gisteravond het merendeel van de auto al ingepakt zodat ik niet meer zoveel hoefde te doen. Dit liep anders. Ik moest namelijk nog even naar de bibliotheek om boeken terug te brengen (en te halen). En eigenlijk moest ik nog even wat kadootjes halen voor de collegae van Nanette, want die bleken elkaar allemaal kerstkadootjes te geven. En ik moest nog even bij Michele langs voor een kopje koffie en een babbel. En broodjes halen voor Max en Warrun want dat vinden ze lekker in de auto (of eigenlijk altijd wel). Ik was al met al maar een uur te laat bij de lunchafspraak waar Max en Warrun flink hebben rondgerend met een grote bal, terwijl ze Jack flink negeerden. Jack die overigens met een flinke bamboespriet aan het zwaaien was.

Nanette ging na deze lunch in het park  nog even werken tot ze echt haar kantoor uit gezet werd door de baas, en toen gingen we eindelijk op pad naar Foster. Elke keer als we richting de auto liepen had Max al gevraagd:’Gaan we nu naar oom Bert en tante Tinke?’ (nee dat is geen tikfout).

Voordat ik, Nanette, met Jo, Jake en later Branko, Warrun & Max en nog later ook Dan  in het park lunchte had ik met mijn collega’s een traditionele kip & champagne lunch. We lunchen altijd al met een groep bij elkaar maar dan zonder de receptioniste en de timmerman en zonder de champagne, versiersels of het kerstboompje midden op tafel. De champagne was trouwens meer voor de sfeer dan voor het drinken, we waren tenslotte allemaal aan het werk.

Nanette heeft ons in een ruk doorgereden naar Foster waar we net na 6 uur al aankwamen. Bert kreeg een hele grote knuffel van de jongens waarna ze gelijk doorrenden naar hun ‘speelhoek’ boven de kachel. Na een tijdje werd Tineke ook nog hartelijk begroet. We kregen allemaal nog lekker wat te eten waarna onze kereltjes redelijk soepel naar bed gingen.

Bert en Tineke hebben ons op donderdag de 25e een nieuw stukje bos bij Foster laten zien. Ze zijn daar aktief bezig geweest om het weer in oorspronkelijke staat te brengen, en het is zo vers dat nog niet veel mensen het kennen. Ze zagen het wel zitten om er te gaan kijken en Max en Warrun mochten op hun fietsen mee. Dit was een enorm succes. Warrun en Max vermaakten zich kostelijk met alle hindernissen op de bospaadjes en zijn hadden de kans om eens rustig door een mooi stukje bos te wandelen. En deze vondst te bekijken een plek waar vroeger de goudzoekers bezig zijn geweest.

De rest van de dag hebben we ons vermaakt boven op de heuvel bij Bert en Tineke waar we die avond een mooi kerstmaal (met vlees van de barbeque) kregen. Max en Warrun kregen precies wat ze lekker vinden en aten heel netjes hun bordje leeg.

On vrijdag gingen we ‘s ochtends naar het dorp zodat W&M op de nieuwe speelplaats bij de oval (cricket/footy veld) konden spelen, en Nanette wat boodschapjes kon doen. Na spelen, chocomel en koekjes gingen we terug naar boven waar we Warrun en Max konden overtuigen even een slaapje te doen omdat we die avond naar Ellen en Paul zouden gaan voor kadootjes en kerstdiner. Vooral Warrun heeft een f linke tuk gedaan waardoor onze kerels het de rest van de dag goed vol konden houden.  Ze kregen van Bert en Tineke een mooie ringen werpset waar Max zo van verguld was dat hij hem overal mee naar toe wilde slepen.

Toen we bij Bayview waren aangekomen liet Ellen ze de nieuwe fruitboomgaard zien (en proeven!) en we hadden de kans om even lekker rond te rennen in de tuin. Na het kertsdiner werden de  jongens een beetje raar verwend met een veel te grote doos  Lego, maar ja ik heb nou eenmaal niet zoveel reden nodig om veel lego te kopen/geven. Ze kregen ook een mooie uitbreiding van hun bibliotheek met Divine Wombat, voor mij een mooie intro in het kerstverhaal. Ondanks de afspraak dat we niet voor volwassenen kado’s zouden kopen waren er toch ook nog kadootjes voor Nanette en mij, maar het bleef beschaafd.

Tineke had een paar keer opgemerkt dat ze wel op onze jongens wilde passen en dat de bioschoop niet zo ver weg was en dat er een leuk theehuis was in Koonwarra. We grepen de kans en Nanette en ik gingen op zaterdagochtend samen op pad om de film Australia te zien. Warrun en Max vonden h et geen enkel punt om ons te zien vertrekken en zwaaiden ons hartelijk uit. Ze hebben een leuke tijd gehad met Tineke en Bert .

De film was in geen enkel opzicht verrassende of een uitzonderlijke film, maar toch zeer goed entertainment, vooral als je iets van noordelijk Australie wil zien. Zoals iemand had opgemerkt:”Een soort Gone With the Wind in Australia”.  Na de film gingen we in Koonwarra samen lunchen. Het was heerlijk weer om achter in de tuin op het terras te zitten en het was lekker om samen te zijn zonder de hele tijd om ons heen te hoeven kijken. Ik kon niet zo heel goed overweg met de stilte. ;-o

Toen we tegen het eind van de middag terug kwamen hebben we nog een brandblusoefening gehouden (even met water spuiten dus) en verder flink gespeeld en gepuzzeld. (de jongens hebben een set met 10 puzzels van hun favoriete onderwerp: Cars gekregen per post van Caroline van Woudenberg en fam.).

Op zondag wilden we weer naar huis gaan maar we wilden ook nog even bij Ellen en Paul langs, en daar kunnen we niet voor 3 uur terecht vanwegen hun werk. Zodoende besloten we om wat later naar huis te gaan en eerst nog de farmersmarket (met treintje) te bezoeken en de nu zeer volle nieuwe speeltuin, wat verse bosbessen te kopen bij B&T’s buren en rustig in te pakken voordat we vertrokken naar Bayview, vanwaar we na een kopje koffie vertrokken naar huis. Uiteraard waren we daardoor heel laat thuis maar de jongens hebben niet geklaagd.

Paul had tijdens dit weekend een kleine opmerking gemaakt over de website van Bayview waarop ik wat suggesties had gedaan. Ik ze nog tegen Nanette: Die is weer een paar weken ‘s avonds fijn aan het werk. Niets bleek minder waar: een dag later  had Paul al mijn suggesties in praktijk gebracht en de hele website gerenoveerd op een manier die hij beter vond. Ik was zeer onder de indruk hoe snel hij het had gedaan.

Vandaag ging iedereen het huis uit, Nanette werken en de kinderen naar opvang dus ik had eventjes het rijk alleen. Ik ging naar het winkelcentrum in Airport West alwaar ik zowaar voor mezelf kleren heb gekocht! Het vreemdste was nog wel dat de korte broeken die ik kocht 20 dollar waren maar de lange spijkerbroek was 15 dollar. Daar heeft duidelijk iemand in verre vreemde landen voor in de rats gezeten.

Onderweg terug naar de auto liep ik bij Aldi langs (voor wat Merci chocolaatjes voor de opvangjuffen en Nanette) en daar vond ik een grote goedkope plastic kist/hutkoffer. Ik gebruik al een tijd een kartonnen doos voor opslag en keek al lang uit naar een goedkoop, ietwat steviger, alternatief. Helemaal gelukkig ging ik er meer naar huis en toen ik hem in elkaar aan het zetten was brak een palletje van een dingetje af. In de bouwinstructie stond dat het bedrijf helemaal achter de kwaliteit van hun spullen staat dus ik stuude ze een mailtje over het afgebroken onderdeel. Al snel kreeg ik reaktie dat ze vervanging per fed-ex hadden opgestuurd en kort daarna had ik 8 vervangende onderdeeltjes in huis. Aan mijn aankoop zullen ze netto niets verdiend hebben, maar ik ben zeer tevreden.

Nog wat gerelateerde kwesties uit de toekomst:

Zo had ik een tijde geleden ook bij Lego een klacht ingediend dat een paar Legosteentjes niet aan de kwaliteit voldeden die ik van Lego verwachtte (met bijgevoegde foto’s) waar ik helemaal geen reaktie op kreeg behalve dat er ineens een pakje in de bus lag met een grote hoeveelheid vervangende steentjes en een uitleg dat ze gingen uitzoeken hoe het mogelijk was geweest dat dit gebeurd was en welgemeende excuses enzo. Het was niet mijn intentie geweest gratis lego te vergaren, ik verwachtte eigenlijk dat ze zouden uitleggen dat ze door de sterke concurrentie wat concessies hadden moeten doen aan de kwaliteit, maar niets daarvan! Wederom, ik ben tevreden.

Als laatste garantiekwestie: fietsten Warrun en Max laatst door het park (7 januari) toen Warrun’s voorvork ineens los kwam, het frame was gebarsten. Ik bracht de fiets terug naar de fietsenwinkel onder het mom van ”Er zit toch levenslange garantie op dat frame?”. Na vele malen opbellen en wat geduld besloot de leverancier dat het volgens hen niet onder garantie viel maar ze vervingen het toch maar vanuit goodwill. Op 14 februari haalden we een geheel gloednieuwe fiets op!

We hebben wat goede ervaringen met garantie gehad zou ik zo denken. Ehm..aangezien dit verhaal op 29 december is gezet  en de beschreven garantie kwesties in januari afspelen moet dat zijn: We gaan wat goede ervaringen met garantie hebben.

Iedereen had vrij (dat wil zeggen, ik had vrij en de rest van het gezin is altijd thuis op dinsdag) en we hadden besloten om eens te proberen naar de bioscoop te gaan met Warrun en Max. (dinsdag is ook nog eens goedkope biosdag). De film Madagascar 2 draaide, een vervolg op een film die ze goed kennen, d us we dachten dat ze dat wel zouden kunnen uithouden.

De ingang naar de kassa’s was heel interessant met alle touwtjes en paaltjes, de foyer is erg in trek geweest aangezien hier allemaal speelkasten stonden waar je net kon doen dat je auto reed. Het ijsje was erg lekker en groen met chocolade.

De film was leuk en ze hebben hem de hele zit uitgezeten maar de volgende keer kijken de jongens net zo lief naar de tv, maar naar die hal met speelgoed, daar willen we nog wel een keer naar toe werd ons door de mannetjes toevertrouwd. 

Een rustige dag, die begon met aktief kleurwerk van Max en Warrun.

Het was weer de hoogste tijd om naar de kapper te gaan (volgens Max en Warrun) dus nam ik ze vandaag maar mee naar Lenny. Aangezien Lenny maar 1 kind tegelijk kan knippen offerde Warrun zich op om door de andere kapper te laten knippen.

Na de kapper hebben we nog een tijdje gespeeld op het verlaten schoolplein (de jongens genieten van de schoolvakantie).

Nanette was deze laatste dag van het jaar gewoon gaan werken, maar werd om 3 uur wel naar huis gestuurd.

‘s Avonds waren we erg moe en zijn we rond 10 uur al naar bed gegaan.