Branko had vrijdag 21 december al vrij. De jongens niet, die hebben we gewoon naar opvang gebracht. Z
o hadden wij wat tijd voor elkaar en zijn we samen naar de winkels geweest waar we ieder op ons gemak rond konden kijken en een kopje koffie konden drinken.
We hebben vandaag vooral gebruikt om uit te rusten. Branko heeft nog extra van zijn vaderschap genoten en was al vroeg bij opvang, niet om de kinderen op te halen maar om een 
paar uurtjes mee te maken van een dag van de kinderen.
22 december, Zaterdagochtend mocht Branko wat uitslapen. Na het ontbijt en wat rondrommelen bedacht ik dat mooi zou zijn om eens te kijken wat er zou gebeuren als ik geen luiers aan zou doen bij de kinderen. En het ging boven verwachting goed. Vooral Warrun was heel enthousiast en rende gillend naar de po als hij dacht een plas te moeten. Iedere keer als er netjes een plas in de po zat kreeg hij een plakkertje op een kaart. Eerst bij 2 stickers en daarna bij 3 kreeg hij een aardigheidje. Max heeft een wat andere aanpak. Hij ging wel braaf af en toe zitten, maar er kwam niets, tot die conclusie komt hij dan ook na 3 seconden. Maar heel af en toe komt hij aansprinten en moet dan ook echt en dan doet hij een PLAS! Meer dan alle druppeltjes van Warrun bij elkaar.
Vandaag hebben we ook Cookies gebakken, Chocolate Chip Cookies. Eerst heb ik een half recept met Max gebakken, hij roerde trouw, zeefde en luisterde, hij had precies door wat er ging en moest gebeuren. Toen de chocolade stukjes op tafel kwamen kwam ook de interesse van Warrun; hij stopte met tekenen 
en wilde wel aan zijn portie cookies beginnen. Hij had van het hele kookgebeuren iets minder door en had van die typische gevallen dat als ik het meel in de zeef gooide dat hij de zeef dan omdraaide in de bak. Ach, het maakt niet uit, en uiteindelijk heb ik geen verschil gevonden tussen de cookies.
Zondag 23 december zijn we dan echt thuis gebleven, d
it was geen probleem want het cadeau dat de jongens bij de kerstboom vonden heeft ze de hele dag bezig gehouden. En als ze heel even iets anders wilden, dan stond het net inelkaar gezette lego huis met garage er ook nog.
Maandag 24 december. Hebben we de jongens gewoon weer naar opvang gebracht, en konden wij het huis opruimen en de spullen inpakken voor de komende dagen; we gaan naar Foster, logeren bij oom Bert en tante Tineke met de nodige bezoekjes aan Ellen en Paul in Bayview.
Dinsdag 25 december. Nadat de jongens hun laatste cadeautje bij de kerstboom hadden opgehaald hebben we de auto ingepakt en zijn we vertrokken. We hadden van te voren gezegd dat we zouden proberen tussen 11 en 1 weg te rijden en dat lukte precies. 
Om 12 uur reden we weg bij ons huis. En om 1 uur nog een keer. De eerste keer waren we na een half uur rijden nog maar 10 km verder, wat eigenlijk ook weer goed uitkwam want we kwamen erachter dat we de cadeautjes waren vergeten die Bert en Tineke aan onze jongens zouden geven. Om 1 uur hadden we thuis de fileinformatie geraadpleegd, de cadeautjes in de auto gestopt en gingen we weer op pad. Niet over de grote rijksweg die vol stond, maar over de ‘oude’ rijksweg die bijna helemaal leeg was en alle stoplichten werkten ook nog een mee.
Woensdag 26 december gingen we met z’n allen in de middag naar Ellen en Paul. Bij binnenkomst zagen de jongens bijna gelijk de DVD van ‘Cars‘ liggen en die moest bekeken worden. Dat gaf ons volwassenen wat meer vrijheid. We keken mee, kletsen met elkaar, bezochten de groentetuin en keken hoe het eten bereid werd. Na de maaltijd waren er voor ieder enkele cadeautjes en voor de jongens mooie boeken en voor ieder een tractor. 
Bij alle vorige bezoeken was er altijd een oude blauwe tractor van Derk bij Bert en Tineke en in de auto onderweg naar Foster, 2 uur voor aankomst hadden Warrun en Max gewoonlijk al besproken wie ermee zou spelen en voor hoe lang en wat er daarna mee zou gebeuren. Bij het laatste bezoek was de tractor meer in handen van Bert om alle stukjes weer bij elkaar te plakken dan bij de 
kinderen en wij hebben toen besloten het ding ‘te redden’ en hebben de jongens verteld dat hij stuk was en niet meer terug kwam om mee te spelen.
De afgelopen 
maanden hebben wij in alle speelgoedwinkels aan allerlei mogelijk autotjes gedraaid en gefriemeld of die dan misschien de tractor konden vervangen. HET mooie van de tractor was nl dat hij een echt werkend stuur had en als de jongens ermee speelden dan stuurden ze echt.
Uiteindelijk hebben we in onze plaatstelijke speelgoedwinkel 2 tractoren gevonden die hetzelfde deden en deze hebben we aangeschaft en opgeborgen 
gehouden tot er een reden was om ze te geven. En we wilden ze eigenlijk ook weer bij Bert en Tinkeke hebben omdat daar een sturende truck ‘hoort’. Oom en tante waren het er mee eens en wilden de tractoren geven voor Kerst. (Warrun heeft de grijsblauwe gekregen en Max de rode. Het is niet gelukt de voertuigen bij B&T achter te laten, ze moeten nog steeds overal mee naartoe.)
Na dit feest was het bedtijd en gelukkig hadden we de kinderen voor vertrek in pyjama gestoken want ze sliepen al bijna voordat we met de auto wegreden. Op de foto’s brengt tante Ellen eerst Max naar de auto en daarna (op verzoek) Warrun.
Donderdag 27 december.
Weer een rustige dag met wat spelen in de tuin, de hangmat en de speeltuin in het dorp. ‘s Avonds hadden de jongens niet zo’n zin om naar bed te gaan, om 8 uur zagen we vanuit de tuin nog een hoofdje voor ons slaapkamerraam naar buiten kijken.
Vrijdag 28 december. Vandaag wilde ik wel weer eens wandelen. De vorige keer was niet zo’n succes geweest. Misschien ging het nu beter. We hadden de houten fietsen nu bij ons, maar op het wandelpad aangekomen wilde Warrun niet ver fietsen. De vliegen op en in zijn neus vond hij niet leuk en ik denk ook dat het slippende grind onder zijn schoenen hem een beetje bang maakte. Max weigerde zo wie zo de fietskar te verlaten, maar dat hadden wij al verwacht, dus het was geen probleem. Met de jongens in de kar begonnen we aan de wandeling en 
na 10 minuten kwam de eerste ‘Gaan we nog ver?’ Na een half uur begonnen ook Warrun en Max te piepen dat ze geen zin meer hadden en zijn we terug 
gelopen naar de auto, met 2 slapende kinderen in de kar. Al met al zijn we toch een uur aan de wandel geweest, het is iets.
Hierna zijn we naar Ellen en Paul gereden. We wisten dat ze het druk zouden hebben met het B&B, maar we kennen onze weg in de huiskamer en keuken en hebben ze niet echt nodig voor een DVD-tje, en een glas water. 
Terwijl ik met Ellen een kopje koffie dronk kwam hun Magpie eens kijken of er nog iets te spelen was.
De kinderen hebben na de 
lunch al hun korstjes aan de kippen gevoerd en daarna zijn we weer richting oom Bert en bert-e-Tineke getrokken ( zoals Max zijn oom en tante noemt). Op de heuvel, onder de bomen was het toch net even minder warm.
Voor zaterdag 29 december stond het strand op de planning. We wisten dat Ellen en Paul vandaag geen B&B taken hadden en dus konden we eerst Ellen meenemen naar het strand en na terugkomst en badderen van de jongens nog blijven voor de lunch. Er stond deze dag een zeer sterke wind, gelukkig hadden we het advies van B&T opgevolgd en zijn we naar het strand van Shallow Inlet gegaan. Voordelen: je kan met de auto het strand op rijden, dus niet ver door de duinen ploegen met al je spullen en kinderen. En met de noordelijke wind die er was, kwam de storm over het water en waren er geen zandverstuivingen. Vanaf waar we zaten konden we het strand rechts zien en daar 
zag je in de verte wel de zandstormen over het strand razen. Ten derde is er bij dit strand een hele kalme zee, het is meer een groot meer waar de kinderen aan de rand kunnen spelen. Zeer geschikt. Helaas was het een dag waarop het stikte van de vliegen. Allen de flinke windvlagen brachten even verlichting van de beestjes. Max had al in de auto verteld dat hij niet naar het strand ging, nu gingen wij wel en hij wilde toch ook niet in de auto blijven zitten (dat zouden wij ook niet toelaten, maar dat weet hij (nog) niet) en koos uiteindelijk voor een plekje in onze tent waar hij lekker op een appeltje en een boterham begon te knagen. Halverwege vertelde hij me dat hij het wel leuk vond, zo. (De foto doet mij denken aan de verhalen over mij van vroeger dat mijn ouders mij op Texel op een hele grote handdoek op het zand moesten zetten en dat ik vreselijk begon te 
jammeren als er ook maar 3 korreltjes zand op de handdoek kwamen. Warrun liet zich vrijwel gelijk verleiden om naar de waterlijn te komen. Hij moest wel, daar hadden we zijn emmertjes en schepjes gezet en hij was toch wel een beetje bang dat het water ze mee zou nemen. Eenmaal aan de waterlijn heeft hij er leuk gespeeld met papa, tante Ellen en de steentjes van het strand. Net toen we besloten weg te gaan ging Warrun in de tent even wat eten en liep Max zonder blikken of blozen naar de kustlijn en ging zitten spelen. T
erwijl Ellen en ik de tent, handdoeken, doosjes met eten etc in de auto legden speelde Branko nog met de jongens in het water. Dit keer niet alleen in het poeltje dat we voor de waterlijn hadden 
gemaakt, maar ze sprongen nu ook in het rustig aankabbelende water. Na de lunch bekeken we nog even hoe Paul op deze een na warmste dag van het jaar besloot zijn gras te maaien. (de warmste zou 31/12 zijn, met 43 graden). De rest van de middag en de avond brachten we weer door bij Bert en Tineke.
Zondag 30 december, 
na het ontbijt hebben we de auto weer ingepakt en zijn we naar de Foster market gegaan. Hier heb ik bij alle standjes gekeken terwijl Branko met de jongens in het treintje rondreed, vanaf de kant toegezwaaid door mij en ook Bert en Tineke. Zo deden we allemaal wat we leuk vinden. Na een maiskolf hadden de jongens geluk en reden ze nog een rondje met het treintje. Hierna gingen we toch echt op huis aan.
En dat was de kerstvakantie (voor 2007 althans).
Artikelen (RSS)