Sinterklaas, of op zijn Drents uitgesproken “Santaclaus”… dit jaar is het duidelijk een moeilijker onderwerp geworden dan voorheen. Sinterklaas is hier niet enorm bekend, maar na het zien van “Sint in Sesamstraat” waren de jongens toch wel enorm geintereseerd, vooral in de Zwarte Pieten 
(ze zijn altijd gefascineerd door zeer donker gekleurde mensen), en zodoende kwam Sint langs voor een kadootje.
In de loop der tijd hadden we ook diverse leuke kado’s gevonden voor Warrun en Max, en tja… ze zijn nog lang niet jarig dus bij welke gelegenheid geef je het dan? Iedereen hier gooit enorm met kado’s met Kerst, dus kan een 
kadootje voor de jongens kwaad? Wij vonden van niet. Om een beetje van de Nederlandse Sinterklaas traditie er bij te houden hebben de jongens de 3 nachten voor kerst de kans gehad om wat chocolate-chip-cookies (die ze zelf hebben gebakken) voor Santa-Clause neer te zetten in de hoop dat hij dan langs komt en een kado brengt.
De eerste ochtend hadden ze niets door totdat Warrun vroeg of de lichtjes van de kertboom aan mochten: ’Tis tat naaauuuw?’ zoals Max erg treffend kan zeggen, toen ze een groot kado zagen staan.
En ja hoor, Alle koekjes op en een groot pak. Uitgepakt zaten er allemaal stukjes plastic in. De jongens begrepen de verpakking en bevalen dat de parkeergarage/autoglijbaan NU gemonteerd zou worden, en bleven stukjes in papa’s handen geven en op de gebruiksaanwijzing staan, en nog meer stukjes aanreiken, zodat hij het lekker snel in elkaar kon zetten. Het is Branko toch gelukt om over en tussen alle hindernissen door het ding in elkaar te zetten. En het cadeau is een succes.
foto1 is genomen om kwart voor negen, toen hadden de jongens er al een uur plezier opzitten. Foto’s 2,3, en 4 zijn resp. om 10 uur, half 1 en 2 uur genomen. Dit is de plek waar Warrun en Max deze dag zaten en dit is wat ze deden, geen uitzonderingen.
Zaterdagavond zette de jongens weer koekjes bij de boom en zondagochtend, jawel! een leeg schaaltje (“schandalig! helemaal op”, zag je Max denken, “
niets voor mij….”) en dit keer 2 cadeautjes. LEGO! een vuilnisauto en een tractor. De tractor is uitgepakt en niet meer bekeken. Zelfs nu 2 weken later hebben ze niet eens door dat hij die middag weer in het doosje is gestopt en in de kast ligt voor het volgende kind dat jarig is. De vuilnisauto is daarentegen een groot succes.
zondagavond, uit de koektrommel werden de laatste chocolate chip cookies gevist voor Santa Clause. Dit keer vielen er verrassend veel stukjes af die door W&M opgegeten moesten worden. We vroegen Warrun nog of hij misschien een tekening voor Santa erbij wilde doen. 
Hij had zich net het uur ervoor vreselijk vermaakt met allemaal dingen tekenen op kleine notitieblokjes. Traintracks, zeehonden, olifanten en op verzoek een kat hier en daar. En Ja hoor, hij tekende snel een kras op een blaadje en dat ging op de koekjes. (de foto is van 2 dagen eerder waar de jongens helpen met cookies maken). We vroegen aan Max of hij misschien wat wilde tekenen voor Santa. Hij haalde zijn schouders op, keek eens naar de koekjes en zuchtte. “ja, oke dan”. Hij pakte een willekeurigblaadje van de stapel die Warrun had betekend en gooide het achteloos richting bakje met koekjes. Tijd om de koekjes neer te zetten en de cadeautjes in de wacht te slepen!
Maandagochtend vonden de jongens weer een HELE GROTE DOOS. Hierin een stapel jungle beesten, een tentje een dierenarts met assistent, een boom en een infobord voor het safaripark. We proberen de jongens ook andere interesses te geven dan auto’s, treinen, en dingen met wielen. Het lukte min of meer. Het Nijlpaard ging in de tent, de zebra in de jeep en de kleine olifant in de truck met kooi, waarna de jongens met de auto’s rond gingen racen.
Vooral Warrun was door playgroup en opvang helemaal in de ban van Santa CLAUSH, zoals hij dat zei, geraakt. Zondag was het warm, de jongens waren vermoeid, Max was nog aan het aansterken. We wilden eigenlijk thuis blijven en rustig aan doen. Maar sommige dagen merk je aan de kinderen dat ze eruit moeten, even rennen, even afleiding, even iets anders.
We gingen naar Sant kijken in het winkelcentrum. Ook om de jongens te laten zien dat die arme man het overdag heel druk had en dat het dus helemaal niet nodig was om thuis te bespreken op welke stoel hij moest zitten als hij langs kwam die middag en met welk speelgoed hij wel, en met welk speelgoed hij niet mocht spelen. (hij mocht niet met Molly spelen, het treintje dat Max van Sinterklaas had gekregen). We kwamen bij het winkelcentrum aan toen het bijna 1 uur was. Van 1 tot half 2 zou de kerstman een lunchpauze hebben, stond er op de website. 
Uiteindelijk bleken we toch goed getimed het huis te hebben verlaten want om tien voor half 2 vonden we een parkeerplek (in de tussentijd vermaakten we ons prima met auto’s kijken, mensen kijken en ons verbazen over de kerstdrukte en cadeautjes gekte (waarom heb je 2 winkelwagentjes met plastic prut nodig om als cadeautjes uit te delen. De mensen lopen rond als een kip zonder kop en ik heb echt mensen door de winkels zien struinen met de opmerking ‘IETS voor die en die’. Het maakt ze niet uit. Ze lopen net zo lang rond tot dat ze IETS vinden wat ze in kunnen pakken en kunnen geven. Waarbij dit soort mensen zich in groepen van minimaal 3 man maar bij voorkeur 5, waaronder 1 oma die ergens uit een tehuis is geplukt en niet eens weet waar ze is, 
zich verplaatst en altijd minimaal 1 persoon te kennen geeft dat hij niet weet wie die iemand is waarvoor ze IETS gaan kopen.
De jongens hebben Santa gezien (hij was eerst even plassen wist Warrun te vertellen, aangezien hij er niet was). De jongens hebben op de kussens tussen de wachtende mensen gespeeld (tot grote jaloezie van andere wachtende kinderen die ook wel met van die leuke treintjes wilden spelen, in plaats van in de rij staan wachten). De jongens zijn weer blij met ons mee naar huis gegaan.
Santa is in alle warenhuizen om op een grote stoel te zitten en een lange rij mensen aan zich voorbij te laten trekken. Deze mensen zetten om de beurt een baby of bende kinderen bij de lieve man, een foto wordt gemaakt, deze wordt aangeschaft voor minimaal 15 dollar en het hele verhaal wordt herhaald voor het volgende stel dat staat de wachten. In ALLE winkelcentra en ALLE grote warenhuizen is er een Santa met stoel en fotocamera. Voor zo’n 4 weken is er een schema waarop je hem kan bezitten en je foto kan laten maken. Duizenden mensen moeten dit doen want er staat altijd een rij. Het zal wel iets Australisch zijn. Er werd bij Mothersgroup en Playgroup ook besproken welke sint en welke kleurenschema’s dit jaar het beste waren voor een foto. Ik heb ook enige foto’s gezien, en zelf als kerstkaart gekregen.
Artikelen (RSS)