Deze week is Nanette begonnen met de Potty-Training (toilet training) van Max en Warrun. Dat wil zeggen: geen luier aan en in hun blootje rondlopen met de po in de buurt. Nanette was geinspireerd door de strijd van Michele die met haar kinderen enige dagen heeft gehad van plas-en-poep-overal-maar-niet-waar-je-het-hebben-wilt. De beloning voor het doen van de behoefte op de po is een stikker en na een aantal stikkers een kadootje. In eerste instantie waren dat kleine treintjes van Thomas die handig meegenomen kunnen worden als we op pad gaan. Warrun had het systeem snel door en deed elk kwartier een klein plasje op de po waardoor hij weer een sticker had verdiend en hij snel een grote stapel kadootjes bij elkaar had. Max raakte een beetje gefrustreerd want hij hoefde gewoon niet naar de WC, maar toen hij uiteindelijk wel ging produceerde hij een stuk meer dan alle productie van Warrun bij elkaar. Op dit moment hebben beide jongens een mooie collectie ‘take-along’ treintjes bij elkaar geplast om onderweg ook met treinen te kunnen spelen.
Deze week hebben Warrun en Max ook een nieuw spelletje ontdekt: Pappa als crossbaan baan gebruiken voor de auto’s. Ze reden laatst wat over mijn shouders met hun auto’s dus ik suggereerde of ik misschien even moest gaan liggen zodat ze over me heen konden rijden. Dat was een groot succes, en zo kon ik een beetje een dutje doen…. dacht ik.
Woensdag 19 december was het eindelijk zover: We gingen naar de model-treinbaan in Emerald Lake. Er is daar een enorme baan in een schuur vlakbij een van de stations van Puffing Billy (de plaatselijke stoomtrein) en daar wilde ik wel eens met de jongens gaan kijken aangezien ze bij de ‘Thomas’ dagen ook erg veel aandacht hadden voor de kleine modeltreinbaan.
We gingen eerst naar Emerald waar we even in het park bij het station hebben gespeeld en de jongens een voorbijkomende Puffing Billy hebben uitgezwaaid. Ik kreeg nog een vrij krachtige knuffel van een ‘broer-die-niet-helemaal-goed-is’ die met wat vrienden in het park aan het picknicken was, en daarna zijn we verder gegaan naar Emerald Lake Park waar de modelbaan is (dat wist een vriendelijke moeder in het park me te vertellen). In het park was het nog een beetje zoeken maar uiteindelijk zijn we er toch aangekomen en hebben we er leuk een tijd rondgekeken. Hierna hebben we op het station van 
Puffing Billy een ijsje gegeten en zeer geinteresseerd naar de locomotieven gekeken. De stations-chef en later de kolen-schepper kwamen even even een praatje maken met Warrun, maar dat was hem te gek, hij kroop volkomen achter me totdat ze weer weg waren. Ik maak me wel een beetje zorgen over de extreme verlegenheid van W&M t.o.v. vreemden; ze lijken met zijn tweeen een beetje in hun eigen wereldje te leven.
Toen we naar huis gingen bleek dat een van de treintjes (Edward, nr 2) van Max ontbrak uit zijn zakje, en hij had het zakje ondersteboven gehouden bij de modelbaan binnen. Helaas was de baan inmiddels gesloten dus we konden er niet meer achteraan. Max was uiteraard ernstig overstuur, maar was het met ons eens dat we hem nu niet konden halen. De volgende ochtend kon hij vrolijk aan iedereen vertellen dat Edward weg was, zonder er verder nog een probleem van te maken. We hebben het maar zo gelaten. 
Een week later heeft hij met een plas een andere Edward verdiend, maar ook daar deed hij niet vreselijk moeilijk over. (op de foto staat James, nr 5)
Bij thuiskomst heb ik met Max hun speelgoedhelikopter enige malen gedemonteerd met het bijbehorende speelgoedgereedschap, en daarna ook weer in elkaar gezet. Max kon het wel waarderen.
Artikelen (RSS)