Kerstfeest vieren of Santa Clause bekijken?
Geplaatst door: Nanette in Max & WarrunVrijdag 14 december: Vandaag werd er bij opvang kerst gevierd. Al enige tijd geleden hadden we opgegeven dat we hierbij zouden zijn. Branko heeft dat later veranderd in een ‘misschien’ omdat hij zelf een kerstlunch van kantoor had.
De ochtend bij het wegbrengen vertelde 1 van de juffen dat, zoals bekend, het om 2.30 uur zou beginnen. Eerst afternoon tea om 2.30 uur. Met een bezoek van Santa gepland voor een half uur later en een concert van de klas om 3.30 uur. Branko kon op elk moment binnenlopen en meekijken. Ik heb het aan hem doorgegeven.
Ik was iets voor 2.30 bij de opvang. Het was een goede keus geweest om de auto thuis te laten, vele ouders hadden niet deze keuze (gemaakt) en het was druk om het gebouw. Tot 2.30 werden de kinderen bezig gehouden met boekjes zo goed en zo kwaad als het ging. Al die binnen druppelende ouders brachten veel afleiding. Max (in rood) en Warrun( in blauw) zaten bij het boekje lezen netjes 
naast de juf. Ik zag hoe er in Warruns ogen tranen op kwamen zetten toen ik niet gelijk bij hen kwam zitten maar even tassen weg ging zetten en probeerde een foto te maken.
De afternoon 
tea werd aan tafel geserveerd, voor de kinderen in ieder geval, de ouders stonden er omheen en hadden fruit en Scones met jam en room om te pakken. De kinderen kregen op hun bordje een stukje fairybread. Dat is wit brood met boter en daarop snoepjes die ik ken van op de roomijsjes die ik 25 jaar geleden voor 25 en een jaar later voor 50cent 
(afzetters!) kon krijgen. bij de snackbaar naast de Super. Hier is dit 1 van DE feest snacks. Warrun en Max begrijpen deze hype niet zo. Ze eten het wel, maar na 1 stukje willen ze ook wel wat anders, zoals dit keer toen ze liever de meloen aten. Ik denk dat het komt door het bijna dagelijkse ontbijt met hagelslag al dan niet op de pindakaas, dat ze al die snoeperijen niet zo bijzonder vinden. Ze eten zich er zeker niet ziek aan of gaan ervoor andere kinderen te lijf.
Hierna namen de kinderen weer plaats op de grond in afwachting op SANTA. Na 5 liedjes en 3 verzekeringen ‘hij komt zo’ werd besloten eerst het concert te houden en werd iedereen naar buiten gedirigeerd. Met veertjes aan polsbandjes en belletjes aan touwtjes werden de vogeltjes dans, jingle bells en nog iets ten gehore gebracht. De kinderen stonden bedremmeld bij elkaar (een 
uitzondering daar gelaten die dacht dat iedereen daar voor hem/haar was en alles uit de kan haalde), de juffen hupten overal enthousiast tussendoor en een bandje zorgde voor de muziek. Het was bijna afgelopen toen ik Branko zag tussen de hoofden. Hij had zijn kerstlunch binnen en was op de fiets gestapt om naar ons te komen.
Branko: De kerstlunch was zeer gezellig maar mijn collegae waren het er over eens dat ik ZEKER Santa bij de kinderopvang niet mocht missen. Ik was op de fiets gespronen en kwam druipend (het was 30 graden) bij opvang aan. In een samengepakte menigte te lopen stinken en druipen van het zweet is, laten we zeggen, sub-optimaal.
Weer binnen zocht iedereen weer een plekje op in afwachting van Santa. De liedjes waren allemaal op, maar er was een list.. de cadeautjes (een beschilderd glas) en het ‘jaarboek’ van het kind werden uitgedeeld. In dit boek stonden de observaties die gedurende het jaar waren gehouden, tekeningen van het kind, bijdragen van ons aan het boek waarin iedereen gebeurtenissen 
van buiten opvang in kan opschrijven zodat dit bij opvang gedeeld kan worden met de rest en wat tekeningen en plakwerken van de de kinderen. We hebben een kopie van het geheel gemaakt aangezien het boek weer terug moet voor volgend jaar. Op de foto zitten we onder een groot blauw bord. Op dit bord kan je zien wat er die dat te eten was, hoeveel jouw kind ervan gegeten heeft, hoe lang het geslapen heeft en er is nog ruimte voor opmerkingen.
Eindelijk kwam
Santa.
Warrun en Max verrasten ons niet met hun houding.
Warrun gespannen maar op het laatste moment toch ook te bang om iets aan te pakken. 
Max die het hele gedoe niet zo kon waarderen.
Waar ze allebei wel tevreden mee waren was de grote doos stoepkrijt die ze kregen. 
(zij waren de enigen die wel gelijk mee naar buiten wilden om het uit te proberen op de muur van de kinderopvang)
Het moeten deze ervaring en het gebeuren met playgroup zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat Warrun helemaal ‘INTO Santa-Claus is’. Als hij maar een belletje hoort of een glimp van iets roods ziet, gaan zijn ogen glimmen, kijkt hij op en vraagt hij ‘SANTA??’.
Artikelen (RSS)