Maandag 10 december. Max is zeker ziek; de nacht van zaterdag op zondag was hij al onze slaapkamer ingewandeld met het verzoek bij ons te slapen. Hij heeft uiteindelijk in mijn bed gelegen en ik in het logeerbed zodat we allemaal toch nog een goede nachtrust konden krijgen.
Zondag na de dierentuin kreeg hij koorts en die is alleen maar toegenomen en toegenomen (tot er een zielig mannetje met 40 graden koorts in mijn bed lag naast Branko).
Maandagochtend had ik een afspraak bij de tandarts die ik niet af wilde zeggen. Branko is de ochtend thuis gebleven zodat ik dit bezoek kon afleggen en wat boodschappen kon doen. Toen ik thuiskwam had Branko Max in bed en aan het slapen gekregen. Heel knap werk want hoe niet lekker Max ook was hij vond het wel gezellig met ons en wilde niet naar bed. Branko had uiteindelijk de dvd speler boven aangesloten en zo kon Max vanuit mijn bed naar ‘Thomas’ kijken waarbij hij in slaap is gevallen.
Na twee uurtjes slapen was Max weer wakker omdat we vergeten waren de telefoon uit onze slaapkamer te halen waar Max lag te slapen. Het was Michele die belde om een uur of 1 belde omdat ze nu al wel heel lang in de speeltuin van de dierentuin naar haar spelende kinderen had gekeken en zin had in een praatje. Het praatje werd wreed afgekapt door haar kinderen; de dochter is nu zindelijk als het om plassen gaat, die toonde dit midden in de speeltuin door zich bijzonder vies te maken met niet een plas en tegelijkertijd kon haar zoon het ook niet langer binnen houden en vulde zijn hele luier. Deze jongen had vorige week zo’n schok gekregen van de zindelijkheidstraining dat hij er helemaal mee was gestopt vorige week, maar nu na een week inhouden en laxeermiddel kwam het er toch allemaal uit. Ik kreeg nog even een goede beschrijving van dit hele tafereel van Michele zodat ook dit leed gedeeld was en toen hing ze op.
Dinsdag 11 december. Het was lang Ja/nee/ja / nee, maar uiteindelijk zijn we WEL naar het jaarafsluitings feestje van playgroup gegaan. Max was weer op zijn normale temperatuur en met Warrun leek er niets aan de hand.
Voor deze laatste playgroup van het jaar was er een hutje op een boerderij/ educatiecentrum afgehuurd. Het was even rijden (zeker als je fout rijdt zoals ik) maar zeker de moeite waard. Alle kinderen speelden buiten in het gras en op een 
groot klimrek en in het lokaal werd al het eten uitgestald (iederen had iets meegebracht voor de lunch) en werden drankjes verzorgd. Na een glaasje water/limonade met een mini-muffin of 3 (onze bijdrage) kwam er een mini tractor met kooi/aanhangwagen voorrijden. Hierin waren rondom bankjes en iedereen mocht mee. De jongens vonden het prachtige. We reden over het 
terrein naar een speciaal stuk waar emu’s en kangoeroes zaten. Het was vervelend dat de bestuurder af en toe stopte en praatte over deze dieren maar dan ging het daarna toch weer snel verder. De rit stopte niet waar hij begon maar bij een schuur vol geitjes. Hier mocht iedereen naar binnen en werden flesjes met melk voor deze beestjes uitgedeeld. Warrun heeft nog even een flesje vastgehouden maar de enthousiaste geit maakte hier een eind aan om op ons te klimmen en dat was te veel van het goede, voor de rest hebben we het allemaal bekeken. Max vond het allemaal erg leuk, maar was ook duidelijk nog niet helemaal 100% en vond het prima om te zitten en te kijken. Na het geiten voeren en 
handen wassen was het tijd voor de lunch deze werd gevolgd door nog wat geklim, gespeel en het bekijken van beesten en toen …. kwam daar opeens een KERSTMAN. Een meisje uit de groep werd heel enthousiast en riep gelijk ‘HOI PAPA!’ alle andere kinderen deden alsof ze het niet hoorden en gingen netjes zitten, zingen en pakten hun pakje aan als hun naam genoemd werd. 
Warrun vond het prachtig maar wilde geen stap dichterbij komen dan dat hij al stond. Zodoende werd het boekje dat voor hem was even in de handen gestopt bij een jongentje dat zijn kans schoon zag en heel hard naar voren rende toen niemand anders dat deed bij de naam ‘ Warrun’ . Max weigerde om van mijn schoot te gaan en ging van geinteresseerd kijken over in totaal negeren van het geheel toen zijn naam genoemd werd.
Woensdag 12 december hebben we het in de ochtend rustig aan gedaan. Uiteindelijk hebben we de bus gepakt richting Lygon street en zijn nog 1 halte verder op de tram gestapt richting centrum. We zijn in 
Carlton uitgestapt en gelopen naar het parkje vlakbij Kate en Dave. Hier aangekomen hebben we wat gespeeld, een sms’je naar Dave gestuurd en lunch/ fish & chips gehaald. We stonden net op het punt om weer te vertrekken toen 
Dave ons berichtje gelezen had en met Kate (in haar lunchpauze) en dochter Mhianne kwamen ze even langs. Wij hadden hiervoor net ontdekt dat Max allemaal rode vlekjes op zijn lijf had. 
Terwijl we van het park naar de tram liepen om weer naar huis te gaan hebben we de dokter gebeld en daar konden we die middag nog terecht. De diagnose was Tonsillitis, en de vlekken een reactie op de koorts, Max vond de dokter vreselijk maar kon zich er verder niet aan storen.
Donderdag 13 december hebben we het toch maar een beetje rustig aan gedaan. Het was warm , na al die dagen buiten was er genoeg binnen te doen en de kinderen konden ook zeker wat rust gebruiken.
Artikelen (RSS)