Het weekend van 8 en 9 december, sinterklaas is geweest en met de kerstman hebben we komende week pas afspraken.
Zaterdagochtend zijn we met zijn allen opgestaan. Na een ontbijtje zijn de jongens in ik in de auto naar de boerenmarkt bij een kinderboerderij gegaan. Om 9 uur vertrok ik van huis. Dit was voor de markt al redelijk laat. We konden bijna vooraan op het parkeerterrein parkeren op plekken die alweer leeg waren gekomen.
Toch waren we voor de gehele mensen massa drukte, en dat is wel fijn. Langs de kraampjes gelopen, bosje rozen en Organische tomaten gekocht (die zijn erg lekker). Alles op deze markt is biologisch en/of organisch. Na een kopje koffie/ iced-chocolate zijn we bij het koe-melken gaan kijken, dat hoort niet bij de markt maar is iets wat iedere dag op de boerderij gebeurd.
Hierna wilde ik naar huis maar Max wilde eerst een pannenkoek en Warrun toen ook wel. 
Terwijl ik een plekje inrichtte om onze koeken op te eten zag ik Warrun een 15 meter verderop gehurkt op 1 meter afstand van de boerderij poes staan en Max stond naast me de pannekoeken in de gaten te houden . Ik kijk nog even achter me of ik niet in kippenpoep ga zitten en BLEHR! Max staat bij de poes te huilen. Een ‘koe-melken-kijkende-mevrouw’ zei dat de poes Max had aangevallen. Terug bij de pannenkoeken heeft Max twee gaatjes in zijn onderarm. Ik denk dat de poes gebeten heeft. Max is eigenlijk snel over het leed heen en zegt dat het een ‘naughty poes’ is en dat de poes naar zijn bed moet (dit komt nog door Oscar die in zijn kamer moest toen hij stout was).
Zondag 9 december zijn we naar Werribee Open Range ZOO gegaan. Nadat we de auto hadden volgeladen met een 
goede voorraad lunch, snacks, fruit, boeken en muziek gingen we op pad. En wat bleek…… Werribee is niet meer dan een uur rijden. In 30 minuten waren we er, met onderweg nog interessante mede weggebruikers.
Bij de kassa ons ZOO abonnement laten zien en we kregen kaartjes voor de eerste busrit van die dag, we konden gelijk doorlopen. In de bus was plaats genoeg en zo zaten Warrun met Branko en ik met Max voorin klaar om te zien wat er op ons af zou komen. De jongens waren vooral geinteresseerd in de bus voor ons (die was door een groep afgehuurd 
en was 5 min. eerder vertrokken). De dieren waar we onderweg langskwamen werden door Max en 
Warrun beleefd bekeken. De automatische hekken, de andere bus en de heuvels in het terrein waar we op en af reden waren echter wel de hoogtepunten.
Na de rit moest ik even een kopje koffie drinken en zitten in het restaurant. 1 muur van dit restaurant is van glas en tegelijk de muur van een hok met stokstaartjes, altijd wat te zien. In het restaurant werd een (vreselijk) kinderfeestje gevierd. Om kwart over 11 zag ik patat, kipnuggets, dierenmaskers, zeker 20 kinderen, ijsjes en een verjaardagstaart langs komen (allemaal in de tijd dat wij koffie en chocomelk dronken). Om de tafel met 20 kinderen hadden zeker 40 ouders/ grootouders zich opgesteld. Allemaal hun best doende, leuk te zijn en enthousiast te doen terwijl ze met milde hand probeerden of ze het plaatje van ‘ zie mijn kind, dat is toch het ideale kind’ in stand konden houden.
Hierna zei Max dat hij naar huis wilde, wij waren het hier niet mee eens en begonnen aan het pad, dat rondloopt langs 
nog een paar verblijven. Hier bleek dat we toch nog niet helemaal ingeburgerd zijn. Wij gingen van rechts naar links terwijl de route van links naar rechts liep. (Zeg maar hoe rotondes werken in resp Nederland en Australie). Het nieuwe nijlpaarden verblijf is erg mooi. De ene kant grenst aan de busrit zijde de andere kant aan het looppad. Vanaf het looppad zijn er diverse punten waarop 
je het verblijf kan bekijken. Hierbij staat op 1 punt een
halve boot in het water als je op het dek staat lijkt het zo net of je op de nijl vaart en de kolossen op de oever ziet rusten.
Op een ander punt is er naast het pad een klimparcours met boomstammen en 
touwbruggen. Hiervoor kwam Max wel even de kinderwagen uit. Bij de leeuwen werd er geduldig gewacht op een plaatsje in de jeep die half bij de bezoekers staat en half in het verblijf. Een leeuw had de motorkap uitgekozen voor een slaapje. Het zag er heel leuk uit. 
Laatste stop: Grasveld, klimrek en voor de ouders om en om een bezoek aan de winkel. Warrun verbaasde ons door gelijk naar het klimmuur stuk van het klimrek te rennen en zonder blikken of blozen naar boven te klimmen (zonder moeite). 
De jongens vermaakten zich weer prima op het klimrek met glijbaan, vooral ook omdat hun meegenomen auto eerst van de glijbaan werd geduwd, waarna ze er zelf van af gingen. Deze auto trok weer veel bekijks van de andere kinderen. Na het klimmen kwam Nanette terug met een ijsje en konden we met zijn drie-en even op het gras zitten en het bekertje leeg scheppen. Dit ging prima (dat was onverwacht); het bekertje en lepeltje werd netjes doorgegeven en vooral Warrun zorgde ervoor dat het netjes steeds dezelfde kant op ging en mama niet stiekem een beurt oversloeg. 
Terwijl we dit deden werd 1 van de groepen die zich in de tuin bevond bezocht door de kerstman. De jongens vonden het heel interessant, deze rode figuur in de verte die door iedereen zo hartelijk welkom werd geheten en na zingen en knuffels van kinderen weer met een biertje in de hand vertrok.
Toen wij de parkeerplaats afreden zagen Branko en ik de man weer. Tussen een ute (pick-up. Utility-vehicle) en een Australisch bosje (dat is een kale stam waar iemand 5 blaadjes op geplakt heeft en halverwege dacht: laat maar zitten) probeerde hij zich van pak te ontdoen en zijn eigen identiteit weer te krijgen.
Max heeft de meeste tijd in het park in de kinderwagen doorgebracht. Thuis gekomen bleek waarom, hij had een aardig hoge temperatuur.
Warrun strompelde een beetje toen we de dierentuin uit kwamen omdat hij die hiel van zijn voet een beetje had opengehaald toen hij op blote voeten rond rende. Eindelijk konden we ons kersverse 1e hulp kit gebruiken, al was Warrun daar minder over te spreken.
Artikelen (RSS)