Vrijdag 30 november
Toen ik de kinderen ophaalde van opvang, zei 1 van de leidsters dat de jongens wel erg ruw met elkaar speelden. Verder zei ze niets, maar ik heb diverse gesprekken gevoerd met onderwijzers of over onderwijzers en 1 punt dat altijd naar voren komt is dat deze mensen het erg moeilijk hebben met constant formuleringen vinden om toch maar zo positief mogelijk van alles te beschrijven.
Kort om: onze jongens zijn beesten, en da’s niet zo mooi.
Zaterdag 1 december
DE dag waarop Australiers hun kerstboom opzetten (is mij verteld) behalve dan sommigen die tot kerstavond wachten.
Vanmorgen kwamen de buren op de koffie. Ik kom ze (voornamelijk hem) voortdurend tegen op straat en hij heeft ook al 2 keer geholpen als er iets was met auto of zo dus het werd wel tijd dat we elkaars namen eens gingen onthouden.
Het bezoek was gezellig. Het begon totaal anders dan verwacht. Diana en Tony kwamen door de achterdeur binnen en om en om sprongen Max en Warrun vanuit de woonkamer de hoek om en namen een brullende-hulk-houding aan. Vervolgens gingen ze rondjes rennen door de woon- en eetkamer. En er was het eerste uur totaal geen interesse in de taart van mij en de cake van de buurvrouw. Dit zijn hele andere jongetjes dan een jaar geleden, ze leken totaal niet verlegen.
‘s Middags zijn we alsnog het broodmes gaan kopen waar we vorig weekend en afgelopen woensdag ook al het huis voor hadden verlaten.
We kunnen november afsluiten met de stelling dan Max en Warrun geen baby’s meer zijn maar echte kleine, doerakken van jongetjes.
Artikelen (RSS)