Branette's Dagboek

Vrijdag 30 november

 Toen ik de kinderen ophaalde van opvang, zei 1 van de leidsters dat de jongens wel erg ruw met elkaar speelden. Verder zei ze niets, maar ik heb diverse gesprekken gevoerd met onderwijzers of over onderwijzers en 1 punt dat altijd naar voren komt is dat deze mensen het erg moeilijk hebben met constant formuleringen vinden om toch maar zo positief mogelijk van alles te beschrijven.
Kort om: onze jongens zijn beesten, en da’s niet zo mooi.

Zaterdag 1 december

DE dag waarop Australiers hun kerstboom opzetten (is mij verteld) behalve dan sommigen die tot kerstavond wachten.
Vanmorgen kwamen de buren op de koffie. Ik kom ze (voornamelijk hem) voortdurend tegen op straat en hij heeft ook al 2 keer geholpen als er iets was met auto of zo dus het werd wel tijd dat we elkaars namen eens gingen onthouden.
Het bezoek was gezellig. Het begon totaal anders dan verwacht. Diana en Tony kwamen door de achterdeur binnen en om en om sprongen Max en Warrun vanuit de woonkamer de hoek om en namen een brullende-hulk-houding aan. Vervolgens gingen ze rondjes rennen door de woon- en eetkamer. En er was het eerste uur totaal geen interesse in de taart van mij en de cake van de buurvrouw. Dit zijn hele andere jongetjes dan een jaar geleden, ze leken totaal niet verlegen.

‘s Middags zijn we alsnog het broodmes gaan kopen waar we vorig weekend en afgelopen woensdag ook al het huis voor hadden verlaten.

We kunnen november afsluiten met de stelling dan Max en Warrun geen baby’s meer zijn maar echte kleine, doerakken van jongetjes.  

Terwijl verhalen van kou, regen en sinterklaas weer ons vanuit Nederland worden toegestuurd krijgen wij meer en meer te maken met het zomerse hete weer. Voor de tweede keer stijgen de temperaturen tot boven de 30 om na een draaiing van de wind binnen de kortst keren te dalen tot getallen onderin de 20,  getallen die als het om leeftijden zou gaan een  geheimzinnige glimlach en weemoed  op ons gezicht zou toveren.

 Van Michele hadden de kinderen een Adventskalender gekregen. Het eerste hokje was een 1: Zaterdagochtend de tijd dodend tot de winkels open gingen en Branko uit bed was en geschoren, had ik deze overhandigd.
Vrolijk werden de dozen aangepakt en er werd geroepen dat ze open moesten, de puzzel moest gemaakt. Het was even een teleurstelling dat het geen puzzel was. Maar dat was snel vergeten toen bleek dat er chocolade uit kwam. Als er chocolade achter de 1 zat, dan moest er ook iets zitten achter ALLE andere vakjes.
Het was geen doen om  uit te leggen waar het over ging. Na lang NEE, Nee, nee…. was het wel duidelijk dat er morgen pas weer naar de dozen gekeken kon worden.

(Warrun zet zijn kalender terug in de kast en Max bekijkt met Branko nog even welk vakje morgen aan de beurt is)

2 december

Zondag en meer dan 30 graden =>> ZWEMBAD!
Met worstjes, broodjes, opblaas-beesten en -bandjes trokken we naar het openluchtbad.
De jongens vermaakten zich uitstekend met hun nieuwe opblaaszeehond (knalrood) en het zwembandje. De armbandjes die moeten helpen bij het zwemmen bleven onbekeken. Uren hebben zowel Warrun als Max door het kinderbadje geploeterd. Ik had eindelijk de kans om worstjes op de plaatstelijke bbq te bakken en die met een boterham aan mijn mannen te serveren.

De volgende keer zullen we een camera meenemen zodat we foto’s kunnen laten zien van Branko of mij op dit beest  ipv deze advertentie- kinderen. Want dat was wat de jongens het leukst vonden: Wij zitten en zij duwen.

Maandag 3 december.
Commentaar van de opvangjuf: “De jongens hadden weer een fantastische dag, Max heeft weer veel gekletst en ze hebben allebei een 2e keer groente en worstjes opgeschept.  En ja, we kunnen merken dat ze anders met elkaar omgaan, we hebben ze geen 1 keer uit elkaar hoeven halen”.
Onze strenge aanpak de afgelopen 2 dagen van ‘niet duwen, trekken en vooral niet aan  elkaar zitten, anders moeten jullie allebei in de hoek  zitten’ heeft geholpen.

Om kwart voor 5  ‘s avonds ging de telefoon. Het was Michele. Jake had een plas gedaan op het potje! Het was haar 2e dag met zindelijkheidstraining en terwijl Amber al vrolijk plassend en al richting potje rende en het idee al aardig in de gaten kreeg had Jake nu pas een doorbraak en had eindelijk door dat Michele wel erg blij was als hij al zijn water in het potje liet lopen (ook al was dit na een uur erop zitten).
(Helaas kan ik nu woensdagavond zeggen dat het de eerste en tot nu toe de laatste keer voor hem was. Een dag later merkte hij dat als hij een plas doet met een luier om hij helemaal geen natte benen krijgt. Dus hij weigert om zijn luier af te doen.)

Warrun zei op een ochtend deze zin: “Toni en Christina zijn in een heel groot vliegtuig ver weg gegaan”.
Toni en Christina zijn twee van de juffen van opvang en die zijn inderdaad een weekend naar Sydney geweest. Zij moeten dit aan de kinderen verteld hebben, maar wel in het Engels natuurlijk. Ik vind het heel opmerkelijk dat Warrun dan een correcte vertaling brengt de volgende ochtend.

Met iets te rijpe bananen kan je nog heerlijk koken en bakken. Bananenbrood wordt het meestal maar een taart kan ook. Na 2 zeer succesvolle en oogverblindende taarten uit mijn nieuwe kookboek is het nu redelijk tot een mislukking gekomen. Misschien waren de bananen toch iets te rijp. Misschien is het toch niet helemaal handig om te proberen de helft van het recept te maken zodat Branko en ik niet zoveel taart hoeven te eten in enkele dagen. In ieder geval zag het resultaat er niet uit.

Ik heb kort geleden eindelijk een First-Aid course afgerond: 2 dagen training over het in leven houden van onfortuinlijke medemensen totdat een ambulance arriveert. Ik ben erg blij dat ik hier nu officieel voor gekwalificeerd ben, het geeft wat meer vertrouwen en rust mocht er iets gebeuren. Tijdens deze cursus heeft de cursusleider me aangepraat dat ik ten alle tijden een setje Nitrile handschoenen bij me moet hebben (geen latex, dat is uit den boze; Nitrile). De reden is persoonlijke bescherming: mocht je ooit iemand willen helpen dan wil je niet in aanraking komen met hun bloed, en een bijkomend voordeel is dat je altijd handschoenen bij je hebt als je iets viezigs wilt doen. Ik kreeg laatst nogal vreemde blikken toen ik met mijn blauwe medicinale handschoenen afval uit de plaatselijke vijver aan het vissen was, maar het was wel handig Bij onze laatste paar verf-activiteiten hebben Nanette en ik ook deze handschoenen gedragen en het is best fijn om gewoon schone handen te hebben nadat je met verf bent bezig geweest.

Als afsluiting wat technische zaken over deze blog:
Als je behoefte hebt om kommentaar te plaatsen bij een verhaal van ons dan moet je ‘geen reacties’ aanklikken onderaan een post. Het is wat onlogisch, maar ik heb het ook niet verzonnen Mocht er al een reactie geplaatst zijn dan staat er de hoeveelheid reacties die al zijn geplaatst en dan kan je daarop klikken om je verhaal te doen.

Let er verder even op dat we niet altijd chronologisch posten, dus het kan voorkomen dat er een verhaal wordt toegevoegd wat niet bovenaan de lijst komt te staan. Bijvoorbeeld vandaag is er een verhaal verschenen vlak onder het verhaal over het stalen zeepaard (hier namelijk). Mocht je interesse hebben, kijk dan altijd even wat verder onderaan de pagina.

Dinsdag 4 december, de laatste playgroup bijeenkomst. Als het team dat de playgroup opzet voor volgend jaar een andere locatie kan vinden, dan blijven we doorgaan anders is het over en uit. De huidige ruimte is opgekocht en wordt volgend jaar niet meer beschikbaar gesteld. De geruchten gaan dat ALDI de grond heeft gekocht en grote winkels gaat bouwen. 
Vandaag hebben alle kinderen (behalve Max en Warrun) kerstbomen beplakt. Ik heb het geheel overzien terwijl de andere moeders het speelgoed opruimden en afwasten. Om niet thuis te komen zonder bewijs heb ik zelf maar weer een kerstboom bepakt. (op de foto de kerstster van vorige week)

 Woensdag 5 december. Branko is vandaag dus ook in en om het huis. Michele is deze week met zindelijkheidstrainig bezig en blijft in en om het huis om niet met bergen onderbroeken en schone kleren op pad te hoeven.  Om de eenzaamheid wat te drukken zijn we langsgegaan. Terwijl ik met de auto naar de winkels ging voor dingentjes en boodschappen liep Branko met de kinderen naar Michele. Warrun heeft de halve route op zijn loopfiets afgelegd, we zijn zeer onder de indruk, er zitten nl 2 aardige hellingen op de weg naar Michele, Jake en Amber. De ochtend hebben de kinderen in de tuin doorgebracht, spelend met tennisballen, fietsen en wat er nog meer te vinden is in de tuin van Jake en Amber.
Toen ik aankwam was het net lunchtijd. Branko ging na een boterham naar huis om wat dingen daar te doen en ik bleef met de kinderen boven spelen.  Op de foto wordt er net bus gespeeld, inclusief een discussie over de bestemming, het vastmaken van gordels en een controle door de bestuurder.

In de namiddag waren we weer thuis en waren de kinderen flink moe. Een mooie gelegenheid om een dvd te bekijken en op een dag als 5 december is ‘De Sint in Sesamstraat’ natuurlijk DE film om te zien. De jongens waren helemaal onder de indruk en wilden hem na afloop gelijk nog een keer zien. Dit gaf ons de tijd om even te overleggen. We hebben in de kast cadeautjes liggen. En ze hebben nu een idee van Sinterklaas en we zijn Nederlands. Dus opeens konden we de jongens roepen om eens te komen kijken er zat een cadeautjes in ieders laars! Voor elke een Thomas figuur en nog eentje om samen te delen.
(nu volgt een klein excuus voor alle mensen die mij de afgelopen weken hebben gevraagd of wij iets aan sinterklaas zouden doen. Ik heb toen heel luid en duidelijk NEE gezegd omdat ik dacht dat we het niet duidelijk konden maken aan de kinderen. Maar we hebben het dus wel gedaan. Niets is zo veranderlijk als onze dagen in ons leven met kinderen.)

Het weekend van 8 en 9 december, sinterklaas is geweest en met de kerstman hebben we komende week pas afspraken.

Zaterdagochtend zijn we met zijn allen opgestaan. Na een ontbijtje zijn de jongens in ik in de auto naar de boerenmarkt bij een kinderboerderij gegaan. Om 9 uur vertrok ik van huis. Dit was voor de markt al redelijk laat. We konden bijna vooraan op het parkeerterrein parkeren op plekken die alweer leeg waren gekomen.

Toch waren we voor de gehele mensen massa drukte, en dat is wel fijn. Langs de kraampjes gelopen, bosje rozen en Organische tomaten gekocht (die zijn erg lekker). Alles op deze markt is biologisch en/of organisch. Na een kopje koffie/ iced-chocolate zijn we bij het koe-melken gaan kijken, dat hoort niet bij de markt maar is iets wat iedere dag op de boerderij gebeurd.

Hierna wilde ik naar huis maar Max wilde eerst een pannenkoek en Warrun toen ook wel. Terwijl ik een plekje inrichtte om onze koeken op te eten zag ik Warrun een 15 meter verderop gehurkt op 1 meter afstand van de boerderij poes staan en Max stond naast me de pannekoeken in de gaten te houden . Ik kijk nog even achter me of ik niet in kippenpoep ga zitten en BLEHR! Max staat bij de poes te huilen. Een ‘koe-melken-kijkende-mevrouw’ zei dat de poes Max had aangevallen. Terug bij de pannenkoeken heeft Max twee gaatjes in zijn onderarm. Ik denk dat de poes gebeten heeft. Max is eigenlijk snel over het leed heen en zegt dat het een ‘naughty poes’ is en dat de poes naar zijn bed moet (dit komt nog door Oscar die in zijn kamer moest toen hij stout was).

Zondag 9 december zijn we naar Werribee Open Range ZOO gegaan. Nadat we de auto hadden volgeladen met een goede voorraad lunch, snacks, fruit, boeken en muziek gingen we op pad. En wat bleek…… Werribee is niet meer dan een uur rijden. In 30 minuten waren we er, met onderweg nog interessante mede weggebruikers.

Bij de kassa ons ZOO abonnement laten zien en we kregen kaartjes voor de eerste busrit van die dag, we konden gelijk doorlopen. In de bus was plaats genoeg en zo zaten  Warrun met Branko en ik met Max voorin klaar om te zien wat er op ons af zou komen. De jongens waren vooral geinteresseerd in de bus voor ons (die was door een groep afgehuurd en was 5 min. eerder vertrokken). De dieren waar we onderweg langskwamen werden door Max en Warrun beleefd bekeken. De automatische hekken, de andere bus en de heuvels in het terrein waar we op en af reden waren echter wel de hoogtepunten. 
Na de rit moest ik even een kopje koffie drinken en zitten in het restaurant. 1 muur van dit restaurant is van glas en tegelijk de muur van een hok met stokstaartjes, altijd wat te zien. In het restaurant werd een (vreselijk) kinderfeestje gevierd. Om kwart over 11 zag ik patat, kipnuggets, dierenmaskers, zeker 20 kinderen, ijsjes en een verjaardagstaart langs komen (allemaal in de tijd dat wij koffie en chocomelk dronken). Om de tafel met 20 kinderen hadden zeker 40 ouders/ grootouders zich opgesteld. Allemaal hun best doende, leuk te zijn en enthousiast te doen terwijl ze met milde hand probeerden of ze het plaatje van ‘ zie mijn kind, dat is toch het ideale kind’ in stand konden houden.

Hierna zei Max dat hij naar huis wilde, wij waren het hier niet mee eens en begonnen aan het pad, dat rondloopt langs nog een paar verblijven. Hier bleek dat we toch nog niet helemaal ingeburgerd zijn. Wij gingen van rechts naar links terwijl de route van links naar rechts liep.  (Zeg maar hoe rotondes werken in resp Nederland en Australie). Het nieuwe nijlpaarden verblijf is erg mooi. De ene kant grenst aan de busrit zijde de andere kant aan het looppad. Vanaf het looppad zijn er diverse punten waarop je het verblijf kan bekijken.  Hierbij staat op 1 punt een halve boot in het water als je op het dek staat lijkt het zo net of je op de nijl vaart en de kolossen op de oever ziet rusten.

Op een ander punt is er naast het pad een klimparcours met boomstammen en touwbruggen. Hiervoor kwam Max wel even de kinderwagen uit.  Bij de leeuwen werd er geduldig gewacht op een plaatsje in de jeep die half bij de bezoekers staat en half in het verblijf. Een leeuw had de motorkap uitgekozen voor een slaapje. Het zag er heel leuk uit.

Laatste stop: Grasveld, klimrek en voor de ouders om en om een bezoek aan de winkel. Warrun verbaasde ons door gelijk naar het klimmuur stuk van het klimrek te rennen en zonder blikken of blozen naar boven te klimmen (zonder moeite).
De jongens vermaakten zich weer prima op het klimrek met glijbaan, vooral ook omdat hun meegenomen auto eerst van de glijbaan werd geduwd, waarna ze er zelf van af gingen. Deze auto trok weer veel bekijks van de andere kinderen. Na het klimmen kwam Nanette terug met een  ijsje en konden we met zijn drie-en even op het gras zitten en het bekertje leeg scheppen. Dit ging prima (dat was onverwacht); het bekertje en lepeltje werd netjes doorgegeven en vooral Warrun zorgde ervoor dat het netjes steeds dezelfde kant op ging en mama niet stiekem een beurt oversloeg.
Terwijl we dit deden werd 1 van de groepen die zich in de tuin bevond bezocht door de kerstman. De jongens vonden het heel interessant, deze rode figuur in de verte die door iedereen zo hartelijk welkom werd geheten en na zingen en knuffels van kinderen weer met een biertje in de hand vertrok.
Toen wij de parkeerplaats afreden zagen Branko en ik de man weer. Tussen een ute (pick-up. Utility-vehicle) en een Australisch bosje (dat is een kale stam waar iemand 5 blaadjes op geplakt heeft en halverwege dacht: laat maar zitten) probeerde hij zich van pak te ontdoen en zijn eigen identiteit weer te krijgen.
Max heeft de meeste tijd in het park in de kinderwagen doorgebracht. Thuis gekomen bleek waarom, hij had een aardig hoge temperatuur.

Warrun strompelde een beetje toen we de dierentuin uit kwamen omdat hij die hiel van zijn voet een beetje had opengehaald toen hij op blote voeten rond rende. Eindelijk konden we ons kersverse 1e hulp kit gebruiken, al was Warrun daar minder over te spreken.

Maandag 10 december. Max is zeker ziek; de nacht van zaterdag op zondag was hij al onze slaapkamer ingewandeld met het verzoek bij ons te slapen. Hij heeft uiteindelijk in mijn bed gelegen en ik in het logeerbed zodat we allemaal toch nog een goede nachtrust konden krijgen.
Zondag na de dierentuin kreeg hij koorts en die is alleen maar toegenomen en toegenomen (tot er een zielig mannetje met 40 graden koorts in mijn bed lag naast Branko).

Maandagochtend had ik een afspraak bij de tandarts die ik niet af wilde zeggen. Branko is de ochtend thuis gebleven zodat ik dit bezoek kon afleggen en wat boodschappen kon doen. Toen ik thuiskwam had Branko Max in bed en aan het slapen gekregen. Heel knap werk want hoe niet lekker Max ook was hij vond het wel gezellig met ons en wilde niet naar bed. Branko had uiteindelijk de dvd speler boven aangesloten en zo kon Max vanuit mijn bed naar ‘Thomas’ kijken waarbij hij in slaap is gevallen.
Na twee uurtjes slapen was Max weer wakker omdat we vergeten waren de telefoon uit onze slaapkamer te halen waar Max lag te slapen. Het was Michele die belde om een  uur of 1 belde omdat ze nu al wel heel lang in de speeltuin van de dierentuin naar haar spelende kinderen had gekeken en zin had in een praatje. Het praatje werd wreed afgekapt door haar kinderen; de dochter is nu zindelijk als het om plassen gaat, die toonde dit midden in de speeltuin door zich bijzonder vies te maken met niet een plas en tegelijkertijd kon haar zoon het ook niet langer binnen houden en vulde zijn hele luier. Deze jongen had vorige week zo’n schok gekregen van de zindelijkheidstraining dat hij er helemaal mee was gestopt vorige week, maar nu na een week inhouden en laxeermiddel kwam het er toch allemaal uit. Ik kreeg nog even een goede beschrijving van dit hele tafereel van  Michele zodat ook dit leed gedeeld was en toen hing ze op.

Dinsdag 11 december. Het was lang Ja/nee/ja / nee, maar uiteindelijk zijn we WEL naar het jaarafsluitings feestje van playgroup gegaan. Max was weer op zijn normale temperatuur en met Warrun leek er niets aan de hand.
Voor deze laatste playgroup van het jaar was er een hutje op een boerderij/ educatiecentrum afgehuurd. Het was even rijden (zeker als je fout rijdt zoals ik) maar zeker de moeite waard. Alle kinderen speelden buiten in het gras en op een groot klimrek en in het lokaal werd al het eten uitgestald (iederen had iets meegebracht voor de lunch)  en werden drankjes verzorgd. Na een glaasje water/limonade met een mini-muffin of 3 (onze bijdrage) kwam er een mini tractor met kooi/aanhangwagen voorrijden. Hierin waren rondom bankjes en iedereen mocht mee. De jongens vonden het prachtige. We reden over het terrein naar een speciaal stuk waar emu’s en kangoeroes zaten. Het was vervelend dat de bestuurder af en toe stopte en praatte over deze dieren maar dan ging het daarna toch weer snel verder. De rit stopte niet waar hij begon maar bij een schuur vol geitjes. Hier mocht iedereen naar binnen en werden flesjes met melk voor deze beestjes uitgedeeld. Warrun heeft nog even een flesje vastgehouden maar de enthousiaste geit maakte hier een eind aan om op ons te klimmen en dat was te veel van het goede, voor de rest hebben we het allemaal bekeken. Max vond het allemaal erg leuk, maar was ook duidelijk nog niet helemaal 100% en vond het prima om te zitten en te kijken. Na het geiten voeren en handen wassen was het tijd voor de lunch deze werd gevolgd door nog wat geklim, gespeel en het bekijken van beesten en toen …. kwam daar opeens een KERSTMAN. Een meisje uit de groep werd heel enthousiast en riep gelijk ‘HOI PAPA!’ alle andere kinderen deden alsof ze het niet hoorden en gingen netjes zitten, zingen en pakten hun pakje aan als hun naam genoemd werd. Warrun vond  het prachtig maar wilde geen stap dichterbij komen dan dat hij al stond. Zodoende werd het boekje dat voor hem was even in de handen gestopt bij een jongentje dat zijn kans schoon zag en heel hard naar voren rende toen niemand anders dat deed bij de naam ‘ Warrun’ . Max weigerde om van mijn schoot te gaan en ging van geinteresseerd kijken over in totaal negeren van het geheel toen zijn naam genoemd werd.

Woensdag 12 december hebben we het in de ochtend rustig aan gedaan. Uiteindelijk hebben we de bus gepakt richting Lygon street en zijn nog 1 halte verder op de tram gestapt richting centrum. We zijn in Carlton uitgestapt en gelopen naar het parkje vlakbij Kate en Dave. Hier aangekomen hebben we wat gespeeld, een sms’je naar Dave gestuurd en lunch/ fish & chips gehaald. We stonden net op het punt om weer te vertrekken toen Dave ons berichtje gelezen had en met Kate (in haar lunchpauze) en dochter Mhianne kwamen ze even langs. Wij hadden hiervoor net ontdekt dat Max allemaal rode vlekjes op zijn lijf had. Terwijl we van het park naar de tram liepen om weer naar huis te gaan  hebben we de dokter gebeld en daar konden we die middag nog terecht. De diagnose was Tonsillitis, en de vlekken een reactie op de koorts, Max vond de dokter vreselijk maar kon zich er verder niet aan storen. 

Donderdag 13 december hebben we het toch maar een beetje rustig aan gedaan. Het was warm , na al die dagen buiten was er genoeg binnen te doen en de kinderen konden ook zeker wat rust gebruiken.

Vrijdag 14 december: Vandaag werd er bij opvang kerst gevierd. Al enige tijd geleden hadden we opgegeven dat we hierbij zouden zijn. Branko heeft dat later veranderd in een ‘misschien’ omdat hij zelf een kerstlunch van kantoor had.
De ochtend bij het wegbrengen vertelde 1 van de juffen dat, zoals bekend,  het om 2.30 uur zou beginnen. Eerst afternoon tea om 2.30 uur. Met een bezoek van Santa gepland voor een half uur later en een concert van de klas om 3.30 uur. Branko kon op elk moment binnenlopen en meekijken. Ik heb het aan hem doorgegeven.

Ik was iets voor 2.30 bij de opvang. Het was een goede keus geweest om de auto thuis te laten, vele ouders hadden niet deze keuze (gemaakt) en het was druk om  het gebouw. Tot 2.30 werden de kinderen bezig gehouden met boekjes zo goed en zo kwaad als het ging. Al die binnen druppelende ouders brachten veel afleiding. Max (in rood) en Warrun( in blauw) zaten bij het boekje lezen netjes naast de juf. Ik zag hoe er in Warruns ogen tranen op kwamen zetten toen ik niet gelijk bij hen kwam zitten maar even tassen weg ging zetten en probeerde een foto te maken.  

De afternoon tea werd aan tafel geserveerd, voor de kinderen in ieder geval, de ouders stonden er omheen en hadden fruit en Scones met jam en room om te pakken. De kinderen kregen op hun bordje een stukje fairybread. Dat is wit brood met boter en daarop snoepjes die ik ken van op de roomijsjes die ik 25 jaar geleden voor 25 en een jaar later voor 50cent (afzetters!) kon krijgen. bij de  snackbaar naast de Super. Hier is dit 1 van DE feest snacks. Warrun en Max begrijpen deze hype niet zo. Ze eten het wel, maar na 1 stukje willen ze ook wel wat anders, zoals dit keer toen ze liever de meloen aten. Ik denk dat het komt door het  bijna dagelijkse ontbijt met hagelslag al dan niet op de pindakaas, dat ze al die snoeperijen niet zo bijzonder vinden. Ze eten zich er zeker niet ziek aan of gaan ervoor andere kinderen te lijf.

Hierna namen de kinderen weer plaats op de grond in afwachting op SANTA. Na 5 liedjes en 3 verzekeringen ‘hij komt zo’ werd besloten eerst het concert te houden en werd iedereen naar buiten gedirigeerd. Met veertjes aan polsbandjes en belletjes aan touwtjes werden de vogeltjes dans, jingle bells en nog iets ten gehore gebracht. De kinderen stonden bedremmeld bij elkaar (een uitzondering daar gelaten die dacht dat iedereen daar voor hem/haar was en alles uit de kan haalde),  de juffen hupten overal enthousiast tussendoor en een bandje zorgde voor de muziek. Het was bijna afgelopen toen ik Branko zag tussen de hoofden. Hij had zijn kerstlunch binnen en was op de fiets gestapt om naar ons te komen.

Branko: De kerstlunch was zeer gezellig maar mijn collegae waren het er over eens dat ik ZEKER Santa bij de kinderopvang niet mocht missen. Ik was op de fiets gespronen en kwam druipend (het was 30 graden) bij opvang aan. In een samengepakte menigte te lopen stinken en druipen van het zweet is, laten we zeggen, sub-optimaal.

Weer binnen zocht iedereen weer een plekje op in afwachting van Santa. De liedjes waren allemaal op, maar er was een list.. de cadeautjes (een beschilderd glas) en het ‘jaarboek’ van het kind werden uitgedeeld. In dit boek stonden de observaties die gedurende het jaar waren gehouden, tekeningen van het kind, bijdragen van ons aan het boek waarin iedereen gebeurtenissen van buiten opvang in kan opschrijven zodat dit bij opvang gedeeld kan worden met de rest en wat tekeningen en plakwerken van de de kinderen. We hebben een kopie van het geheel gemaakt aangezien het boek weer terug moet voor volgend jaar.  Op de foto zitten we onder een groot blauw bord. Op dit bord kan je zien wat er die dat te eten was, hoeveel jouw kind ervan gegeten heeft, hoe lang het geslapen heeft en er is nog ruimte voor opmerkingen. 

Eindelijk kwam Santa.

 Warrun en Max verrasten ons niet met hun houding.
Warrun gespannen maar op het laatste moment toch ook te bang om iets aan te pakken.
Max die het hele gedoe niet zo kon  waarderen. 
Waar ze allebei wel tevreden mee waren was de grote doos stoepkrijt die ze kregen. (zij waren de enigen die wel gelijk mee naar buiten wilden om het uit te proberen op de muur van de kinderopvang)

Het moeten deze ervaring en het gebeuren met playgroup zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat Warrun helemaal ‘INTO Santa-Claus is’.  Als hij maar een belletje hoort of een glimp van iets roods ziet, gaan zijn ogen glimmen, kijkt hij op en vraagt hij ‘SANTA??’.

Ik snap niet wat er mooi moet zijn aan glazen dingen in een boom.

Ik begrijp niet dat iemand een boom uit de natuur versierd met plastic of slingers bekoorlijk kan vinden.

Ik heb HELEMAAL niets met plastic bomen.

IK heb DRIE (!!!) plastic mini kerstbomen in mijn huis.  Waarvan 2 met zo veel kleuren, slingers en dingen erin dat je het misschien al geen kerstboom meer kan noemen.

En ik vind het best.

Ik had voor dit weekend (15,16 december) een uitnodiging gekregen om naar de studenten autoraces (Formula SAE) te komen kijken bij de University of Victoria in Werribee (Air International sponsort het team van RMIT). We dachten: auto’s, snel, uitje, dat moet prima zijn voor de jongens, en anders is Werribee Open-Range Zoo vlakbij dus dat wordt plezier.

 Nanette: Zaterdag regende het zo’n beetje de hele dag en zijn we er niet op uit getrokken. Zondag was het droog en dat was de dag om op pad te gaan.

De auto’s vonden de jongens leuk zo lang ze in de pits stonden of geduwd werden, maar zodra we in de buurt van daadwerkelijk rijdende auto’s kwamen werd het lawaai ze te veel en wilden ze wel ERG graag weg. Het aanbod om in een safaribus te gaan rijden werd welkom aangenomen. Zelfs poseren met een tractor werd niet heel erg gewaardeerd. We hebben nog heel even de Australische zonne-auto gezien (Aurora) die elk jaar door het Nederlandse team zo enorm wordt afgedroogd bij de World Solar Challenge.

Wij dus op pad naar de zoo, waar we zonder vragen gelijk linksaf een weiland op gerangeerd werden (de ingang is rechts). Even navragen gaf ons de informatie dat we voor de zoo gewoon rechtdoor moesten naar het parkeerterrein van de zoo (dat leek ons ook). Het bleek dat Elton John die avond een concert ging houden en blijkbaar trok ik een hoofd van “Goh, waar zou Elton John zijn?”. We konden nog met de laatste safari-rit van de dag mee, maar daarvoor moesten we heel eventjes wachten, hetgeen met een paar autotjes geen probleem opleverde. Het hoogtepunt van de rit was voor mij zonder meer de grote kudde neushoorns die op enige meters afstand wat verstoord naar de bus lag te wapperen (met hun oren).  Het hoogtepunt voor de jongens was denk ik weer het ‘downhill’ rijden van de bus en een nijlpaard die heel even een neus boven water stak om adem te halen.

Op weg naar huis kwamen we weer een enigszins vreemd voertuig tegen op deze weg bij Werribee:

 Nanette: de foto van Max in de bus laat duidelijk zijn dat hij zeer tevreden was dit maal.

Deze week is Nanette begonnen met de Potty-Training (toilet training) van Max en Warrun. Dat wil zeggen: geen luier aan en in hun blootje rondlopen met de po in de buurt. Nanette was geinspireerd door de strijd van Michele die met haar kinderen enige dagen heeft gehad van plas-en-poep-overal-maar-niet-waar-je-het-hebben-wilt. De beloning voor het doen van de behoefte op de po is een stikker en na een aantal stikkers een kadootje. In eerste instantie waren dat kleine treintjes van Thomas die handig meegenomen kunnen worden als we op pad gaan. Warrun had het systeem snel door en deed elk kwartier een klein plasje op de po waardoor hij weer een sticker had verdiend en hij snel een grote stapel kadootjes bij elkaar had. Max raakte een beetje gefrustreerd want hij hoefde gewoon niet naar de WC, maar toen hij uiteindelijk wel ging produceerde hij een stuk meer dan alle productie van Warrun bij elkaar. Op dit moment hebben beide jongens een mooie collectie ‘take-along’ treintjes bij elkaar geplast om onderweg ook met treinen te kunnen spelen.

Deze week hebben Warrun en Max ook een nieuw spelletje ontdekt: Pappa als crossbaan baan gebruiken voor de auto’s. Ze reden laatst wat over mijn shouders met hun auto’s dus ik suggereerde of ik misschien even moest gaan liggen zodat ze over me heen konden rijden. Dat was een groot succes, en zo kon ik een beetje een dutje doen…. dacht ik.

Woensdag 19 december was het eindelijk zover: We gingen naar de model-treinbaan in Emerald Lake. Er is daar een enorme baan in een schuur vlakbij een van de stations van Puffing Billy (de plaatselijke stoomtrein) en daar wilde ik wel eens met de jongens gaan kijken aangezien ze bij de ‘Thomas’ dagen ook erg veel aandacht hadden voor de kleine modeltreinbaan. We gingen eerst naar Emerald waar we even in het park bij het station hebben gespeeld en de jongens een voorbijkomende Puffing Billy hebben uitgezwaaid. Ik kreeg nog een vrij krachtige knuffel van een ‘broer-die-niet-helemaal-goed-is’ die met wat vrienden in het park aan het picknicken was, en daarna zijn we verder gegaan naar  Emerald Lake Park waar de modelbaan is (dat wist een vriendelijke moeder in het park me te vertellen). In het park was het nog een beetje zoeken maar uiteindelijk zijn we er toch aangekomen en hebben we er leuk een tijd rondgekeken.  Hierna hebben we op het station van Puffing Billy een ijsje gegeten en zeer geinteresseerd naar de locomotieven gekeken. De stations-chef en later de kolen-schepper kwamen even even een praatje maken met Warrun, maar dat was hem te gek, hij kroop volkomen achter me totdat ze weer weg waren. Ik maak me wel een beetje zorgen over de extreme verlegenheid van W&M t.o.v. vreemden; ze lijken met zijn tweeen een beetje in hun eigen wereldje te leven.

Toen we naar huis gingen bleek dat een van de treintjes (Edward, nr 2) van Max ontbrak uit zijn zakje, en hij had het zakje ondersteboven gehouden bij de modelbaan binnen. Helaas was de baan inmiddels gesloten dus we konden er niet meer achteraan. Max was uiteraard ernstig overstuur, maar was het met ons eens dat we hem nu niet konden halen. De volgende ochtend kon hij vrolijk aan iedereen vertellen dat Edward weg was, zonder er verder nog een probleem van te maken. We hebben het maar zo gelaten. Een week later heeft hij met een plas een andere Edward verdiend, maar ook daar deed hij niet vreselijk moeilijk over. (op de foto staat James, nr 5)

 Bij thuiskomst heb ik met Max hun speelgoedhelikopter enige malen gedemonteerd met het bijbehorende speelgoedgereedschap, en daarna ook weer in elkaar gezet. Max kon het wel waarderen.

Sinterklaas, of op zijn Drents uitgesproken “Santaclaus”… dit jaar is het duidelijk een moeilijker onderwerp geworden dan voorheen. Sinterklaas is hier niet enorm bekend, maar na het zien van “Sint in Sesamstraat” waren de jongens toch wel enorm geintereseerd, vooral in de Zwarte Pieten (ze zijn altijd gefascineerd door zeer donker gekleurde mensen), en zodoende kwam Sint langs voor een kadootje.

In de loop der tijd hadden we ook diverse leuke kado’s gevonden voor Warrun en Max, en tja… ze zijn nog lang niet jarig dus bij welke gelegenheid geef je het dan? Iedereen hier gooit enorm met kado’s met Kerst, dus kan een kadootje voor de jongens kwaad? Wij vonden van niet. Om een beetje van de Nederlandse Sinterklaas traditie  er bij te houden hebben de jongens de 3 nachten voor kerst de kans gehad om wat chocolate-chip-cookies (die ze zelf hebben gebakken) voor Santa-Clause neer te zetten in de hoop dat hij dan langs komt en een kado brengt.

De eerste ochtend hadden ze niets door totdat Warrun vroeg of de lichtjes van de kertboom  aan mochten: ’Tis tat naaauuuw?’ zoals Max erg treffend kan zeggen, toen ze een groot kado zagen staan.

En ja hoor, Alle koekjes op en een groot pak. Uitgepakt zaten er allemaal stukjes plastic in. De jongens begrepen de verpakking en bevalen dat de parkeergarage/autoglijbaan NU gemonteerd zou worden,  en bleven stukjes in papa’s handen geven en op de gebruiksaanwijzing staan, en nog meer stukjes aanreiken,  zodat hij het lekker snel in elkaar kon zetten. Het is Branko toch gelukt om over en tussen alle hindernissen door het ding in elkaar te zetten. En het cadeau is een succes.
foto1 is genomen om kwart voor negen, toen hadden de jongens er al een uur plezier opzitten. Foto’s 2,3, en 4 zijn resp. om 10 uur, half 1 en 2 uur genomen. Dit is de plek waar Warrun en Max deze dag zaten en dit is wat ze deden, geen uitzonderingen.

Zaterdagavond zette de jongens weer koekjes bij de boom en zondagochtend, jawel! een leeg schaaltje (“schandalig! helemaal op”, zag je Max denken, “niets voor mij….”) en dit keer 2 cadeautjes. LEGO! een vuilnisauto en een tractor.  De tractor is uitgepakt en niet meer bekeken. Zelfs nu 2 weken later hebben ze niet eens door dat hij die middag weer in het doosje is gestopt en in de kast ligt voor het volgende kind dat jarig is. De vuilnisauto is daarentegen een groot succes.

zondagavond, uit de koektrommel werden de laatste chocolate chip cookies gevist voor Santa Clause. Dit keer vielen er verrassend veel stukjes af die door W&M opgegeten moesten worden. We vroegen Warrun nog of hij misschien een tekening voor Santa erbij wilde doen. Hij had zich net het uur ervoor vreselijk vermaakt met allemaal dingen tekenen op kleine notitieblokjes. Traintracks, zeehonden, olifanten en op verzoek een kat hier en daar. En Ja hoor, hij tekende snel een kras op een blaadje en dat ging op de koekjes.  (de foto is van 2 dagen eerder waar de jongens helpen met cookies maken). We vroegen aan Max of hij misschien wat wilde tekenen voor Santa. Hij haalde zijn schouders op, keek eens naar de koekjes en zuchtte. “ja, oke dan”. Hij pakte een willekeurigblaadje van de stapel die Warrun had betekend en gooide het achteloos richting bakje met koekjes. Tijd om de koekjes neer te zetten en de cadeautjes in de wacht te slepen!
Maandagochtend vonden de jongens weer een HELE GROTE DOOS. Hierin een stapel jungle beesten, een tentje een dierenarts met assistent, een boom en een infobord voor het safaripark. We proberen de jongens ook andere interesses te geven dan auto’s, treinen, en dingen met wielen. Het lukte min of meer. Het Nijlpaard ging in de tent, de zebra in de jeep en de kleine olifant in de truck met kooi, waarna de jongens met de auto’s rond gingen racen.

Vooral Warrun was door playgroup en opvang helemaal in de ban van Santa CLAUSH, zoals hij dat zei, geraakt. Zondag was het warm, de jongens waren vermoeid, Max was nog aan het aansterken. We wilden eigenlijk thuis blijven en rustig aan doen. Maar sommige dagen merk je aan de kinderen dat ze eruit moeten, even rennen, even afleiding, even iets anders.
We gingen naar Sant kijken in het winkelcentrum. Ook om de jongens te laten zien dat die arme man het overdag heel druk had en dat het dus helemaal niet nodig was om thuis te bespreken op welke stoel hij moest zitten als hij langs kwam die middag en met welk speelgoed hij wel, en met welk speelgoed hij niet mocht spelen. (hij mocht niet met Molly spelen, het treintje dat Max van Sinterklaas had gekregen). We kwamen bij het winkelcentrum aan toen het bijna 1 uur was. Van 1 tot half 2 zou de kerstman een lunchpauze hebben, stond er op de website. Uiteindelijk bleken we toch goed getimed het huis te hebben verlaten want om tien voor half 2 vonden we een parkeerplek (in de tussentijd vermaakten we ons prima met auto’s kijken, mensen kijken en ons verbazen over de kerstdrukte en cadeautjes gekte (waarom heb je 2 winkelwagentjes met plastic prut nodig om als cadeautjes uit te delen. De mensen lopen rond als een kip zonder kop en ik heb echt mensen door de winkels zien struinen met de opmerking ‘IETS voor die en die’. Het maakt ze niet uit. Ze lopen net zo lang rond tot dat ze IETS vinden wat ze in kunnen pakken en kunnen geven. Waarbij dit soort mensen zich in groepen van minimaal 3 man maar bij voorkeur 5, waaronder 1 oma die ergens uit een tehuis is geplukt en niet eens weet waar ze is,  zich verplaatst en altijd minimaal 1 persoon te kennen geeft dat hij niet weet wie die iemand is waarvoor ze IETS gaan kopen.
De jongens hebben Santa gezien (hij was eerst even plassen wist Warrun te vertellen, aangezien hij er niet was). De jongens hebben op de kussens tussen de wachtende mensen gespeeld (tot grote jaloezie van andere wachtende kinderen die ook wel met van die leuke treintjes wilden spelen, in plaats van in de rij staan wachten). De jongens zijn weer blij met ons mee naar huis gegaan.
Santa is in alle warenhuizen om op een grote stoel te zitten en een lange rij mensen aan zich voorbij te laten trekken. Deze mensen zetten om de beurt een baby of bende kinderen bij de lieve man, een foto wordt gemaakt, deze wordt aangeschaft voor minimaal 15 dollar en het hele verhaal wordt herhaald voor het volgende stel dat staat de wachten. In ALLE winkelcentra en ALLE grote warenhuizen is er een Santa met stoel en fotocamera. Voor zo’n 4 weken is er een schema waarop je hem kan bezitten en je foto kan laten maken. Duizenden mensen moeten dit doen want er staat altijd een rij. Het zal wel iets Australisch zijn. Er werd bij Mothersgroup en Playgroup ook besproken welke sint en welke kleurenschema’s dit jaar het beste waren voor een foto. Ik heb ook enige foto’s gezien, en zelf als kerstkaart gekregen.

Ik had een plan opgevat waarmee we komend jaar toch al een trip naar Nederland zouden kunnen gaan ondernemen. Bovendien zouden we met hetzelfde plan ook de onzekerheid uit onze woonsituatie kunnen verwijderen (lees: een huis kopen).

Het plan was: We kopen een lot en winnen de loterij!

En zo gezegd zo gedaan. Ik heb samen met Nanette een beetje over de nummertjes nagedacht en in de winkel een tijd gepuzzeld over wat onze winnende combinaties zouden zijn en een lot aangeschaft toen we in Emerald Lake waren. Twee weken lang heb ik met redelijk veel plezier kunnen dromen over hoe ons leven makkelijker zou zijn nadat we gewonnen hadden, en dat het leuk zou zijn om weer in Nederland op bezoek te gaan.

Op 29 december was het zover: De uitslag zou tijdens een TV uitzending komen (in een pauze). Ik had me er wat van voorgesteld, maar ik zat wat te lezen en als ik niet even had opgekeken had ik de hele uitslag gemist. “Nou hier zijn de winnende nummers dan.. ” 10 seconden later  “nou de ballen en tabee”.

Ik weet nog niet precies waar mijn plan gefaald heeft, maar helaas we hebben niet de loterij gewonnen. We  moeten dus nog wat langer wachten voordat we de Europese reis kunnen ondernemen. Vooralsnog is de gulheid  van onze familie en vrienden een grotere bron van plezier voor ons, dus daar genieten we dan maar van.

Branko had vrijdag 21 december al vrij. De jongens niet, die hebben we gewoon naar opvang gebracht. Zo hadden wij wat tijd voor elkaar en zijn we samen naar de winkels geweest waar we ieder op ons gemak rond konden kijken en een kopje koffie konden drinken.  
We hebben vandaag vooral gebruikt om uit te rusten. Branko heeft nog extra van zijn vaderschap genoten en was al vroeg bij opvang, niet om de kinderen op te halen maar om een paar uurtjes mee te maken van een dag van de kinderen.

22 december, Zaterdagochtend mocht Branko wat uitslapen. Na het ontbijt en wat rondrommelen bedacht ik dat mooi zou zijn om eens te kijken wat er zou gebeuren als ik geen luiers aan zou doen bij de kinderen. En het ging boven verwachting goed. Vooral Warrun was heel enthousiast en rende gillend naar de po als hij dacht een plas te moeten. Iedere keer als er netjes een plas in de po zat kreeg hij een plakkertje op een kaart. Eerst bij 2 stickers en daarna bij 3 kreeg hij een aardigheidje. Max heeft een wat andere aanpak. Hij ging wel braaf af en toe zitten, maar er kwam niets, tot die conclusie komt hij dan ook na 3 seconden. Maar heel af en toe komt hij aansprinten en moet dan ook echt en dan doet hij een PLAS! Meer dan alle druppeltjes van Warrun bij elkaar.

Vandaag hebben we ook Cookies gebakken, Chocolate Chip Cookies. Eerst heb ik een half recept met Max gebakken, hij roerde trouw, zeefde en luisterde, hij had precies door wat er ging en moest gebeuren. Toen de chocolade stukjes op tafel kwamen kwam ook de interesse van Warrun; hij stopte met tekenen en wilde wel aan zijn portie cookies beginnen. Hij had van het hele kookgebeuren iets minder door en had van die typische gevallen dat als ik het meel in de zeef gooide dat  hij de zeef dan omdraaide in de bak. Ach, het maakt niet uit, en uiteindelijk heb ik geen verschil gevonden tussen de cookies.

Zondag 23 december zijn we dan echt thuis gebleven, dit was geen probleem want het cadeau dat de jongens bij de kerstboom vonden heeft ze de hele dag bezig gehouden. En als ze heel even iets anders wilden, dan stond het net inelkaar gezette lego huis met garage er ook nog.

Maandag 24 december. Hebben we de jongens gewoon weer naar opvang gebracht, en konden wij het huis opruimen en de spullen inpakken voor de komende dagen; we gaan naar Foster, logeren bij oom Bert en tante Tineke met de nodige bezoekjes aan Ellen en Paul in Bayview.

Dinsdag 25 december. Nadat de jongens hun laatste cadeautje bij de kerstboom hadden opgehaald hebben we de auto ingepakt en zijn we vertrokken. We hadden van te voren gezegd dat we zouden proberen tussen 11 en 1 weg te rijden en dat lukte precies. Om 12 uur reden we weg bij ons huis. En om 1 uur nog een keer. De eerste keer waren we na een half uur rijden nog maar 10 km verder, wat eigenlijk ook weer goed uitkwam want we kwamen erachter dat we de cadeautjes waren vergeten die Bert en Tineke aan onze jongens zouden geven. Om 1 uur hadden we thuis de fileinformatie geraadpleegd, de cadeautjes in de auto gestopt en gingen we weer op pad. Niet over de grote rijksweg die vol stond, maar over de ‘oude’ rijksweg die bijna helemaal leeg was en alle stoplichten werkten ook nog een mee.

Woensdag 26 december gingen we met z’n allen in de middag naar Ellen en Paul.  Bij binnenkomst zagen de jongens bijna gelijk de DVD van ‘Cars‘ liggen en die moest bekeken worden. Dat gaf ons volwassenen wat meer vrijheid. We keken mee, kletsen met elkaar, bezochten de groentetuin en keken hoe het eten bereid werd.  Na de maaltijd waren er voor ieder enkele cadeautjes en voor de jongens mooie boeken en voor ieder een tractor. 
Bij alle vorige bezoeken was er altijd een oude blauwe tractor van Derk bij Bert en Tineke en in de auto onderweg naar Foster, 2 uur voor aankomst hadden Warrun en Max gewoonlijk al besproken wie ermee zou spelen en voor hoe lang en wat er daarna mee zou gebeuren. Bij het laatste bezoek was de tractor meer in handen van Bert om alle stukjes weer bij elkaar te plakken dan bij de kinderen en wij hebben toen besloten het ding ‘te redden’ en hebben de jongens  verteld dat hij stuk was en niet meer terug kwam om mee te spelen.
De afgelopen maanden hebben wij in alle speelgoedwinkels aan allerlei mogelijk autotjes gedraaid en gefriemeld of die dan misschien de tractor konden vervangen. HET mooie van de tractor was nl dat hij een echt werkend stuur had en als de jongens ermee speelden dan stuurden ze echt.
Uiteindelijk hebben we in onze plaatstelijke speelgoedwinkel 2 tractoren gevonden die hetzelfde deden en deze hebben we aangeschaft en opgeborgen gehouden tot er een reden was om ze te geven. En we wilden ze eigenlijk ook weer bij Bert en Tinkeke hebben omdat daar een sturende truck ‘hoort’. Oom en tante waren het er mee eens en wilden de tractoren geven voor Kerst.  (Warrun heeft de grijsblauwe gekregen en Max de rode. Het is niet gelukt de voertuigen bij B&T achter te laten, ze moeten nog steeds overal mee naartoe.)
Na dit feest was het bedtijd en gelukkig hadden we de kinderen voor vertrek in pyjama gestoken want ze sliepen al bijna voordat we met de auto wegreden.  Op de foto’s brengt tante Ellen eerst Max naar de auto en daarna (op verzoek) Warrun.

Donderdag 27 december.
Weer een rustige dag met wat spelen in de tuin, de hangmat en de speeltuin in het dorp.  ‘s Avonds hadden de jongens niet zo’n zin om naar bed te gaan, om 8 uur zagen we vanuit de tuin nog een hoofdje voor ons slaapkamerraam naar buiten kijken.

Vrijdag 28 december. Vandaag wilde ik wel weer eens wandelen. De vorige keer was niet zo’n succes geweest. Misschien ging het nu beter. We hadden de houten fietsen nu bij ons, maar op het wandelpad aangekomen wilde Warrun niet ver fietsen. De vliegen op en in zijn neus vond hij niet leuk en ik denk ook dat het slippende grind onder zijn schoenen hem een beetje bang maakte. Max weigerde zo wie zo de fietskar te verlaten, maar dat hadden wij al verwacht, dus het was geen probleem. Met de jongens in de kar begonnen we aan de wandeling en na 10 minuten kwam de eerste ‘Gaan we nog ver?’  Na een half uur begonnen ook Warrun en Max te piepen dat ze geen zin meer hadden en zijn we terug gelopen naar de auto, met 2 slapende kinderen in de kar. Al met al zijn we toch een uur aan de wandel geweest, het is iets.
Hierna zijn we naar  Ellen en Paul gereden. We wisten dat ze het druk zouden hebben met het B&B, maar we kennen onze weg in de huiskamer en keuken en hebben ze niet echt nodig voor een DVD-tje, en een glas water.
Terwijl ik met Ellen een kopje koffie dronk kwam hun Magpie eens kijken of er nog iets te spelen was.
De kinderen hebben na de lunch al hun korstjes aan de kippen gevoerd en daarna zijn we weer richting oom Bert en bert-e-Tineke getrokken ( zoals Max zijn oom en tante noemt). Op de heuvel, onder de bomen was het toch net even minder warm.

Voor zaterdag 29 december stond het strand op de planning. We wisten dat Ellen en Paul vandaag geen B&B taken hadden en dus konden we eerst Ellen meenemen naar het strand en na terugkomst en badderen van de jongens nog blijven voor de lunch. Er stond deze dag een zeer sterke wind, gelukkig hadden we het advies van B&T opgevolgd en zijn we naar het strand van Shallow Inlet gegaan. Voordelen: je kan met de auto het strand op rijden, dus niet ver door de duinen ploegen met al je spullen en kinderen. En met de noordelijke wind die er was, kwam de storm over het water en waren er geen zandverstuivingen. Vanaf waar we zaten konden we het strand rechts zien en daar zag je in de verte wel de zandstormen over het strand razen. Ten derde is er bij dit strand een hele kalme zee, het is meer een groot meer waar de kinderen aan de rand kunnen spelen. Zeer geschikt. Helaas was het een dag waarop het stikte van de vliegen. Allen de flinke windvlagen brachten even verlichting van de beestjes. Max had al in de auto verteld dat hij niet naar het strand ging, nu gingen wij wel en hij wilde toch ook niet in de auto blijven zitten (dat zouden wij ook niet toelaten, maar dat weet hij (nog) niet) en koos uiteindelijk voor een plekje in onze tent waar hij lekker op een appeltje en een boterham begon te knagen. Halverwege vertelde hij me dat hij het wel leuk vond, zo. (De foto doet mij denken aan de verhalen over mij van vroeger dat mijn ouders mij op Texel op een  hele grote handdoek op het zand moesten zetten en dat ik vreselijk begon te jammeren als er ook maar 3 korreltjes zand op de handdoek kwamen. Warrun liet zich vrijwel gelijk verleiden om naar de waterlijn te komen. Hij moest wel, daar hadden we zijn emmertjes en schepjes gezet en hij was toch wel een beetje bang dat het water ze mee zou nemen. Eenmaal aan de waterlijn heeft hij er leuk gespeeld met papa, tante Ellen en de steentjes van het strand. Net toen we besloten weg te gaan ging Warrun in de tent even wat eten en liep Max zonder blikken of blozen naar de kustlijn en ging zitten spelen. Terwijl Ellen en ik de tent, handdoeken, doosjes met eten etc in de auto legden speelde Branko nog met de jongens in het water. Dit keer niet alleen in het poeltje dat we voor de waterlijn hadden gemaakt, maar ze sprongen nu ook in het rustig aankabbelende water. Na de lunch bekeken we nog even hoe Paul op deze een na warmste dag van het jaar besloot zijn gras te maaien. (de warmste zou 31/12 zijn, met 43 graden). De rest van de middag en de avond brachten we weer door bij Bert en Tineke.

Zondag 30 december, na het ontbijt hebben we de auto weer ingepakt en zijn we naar de Foster market gegaan. Hier heb ik bij alle standjes gekeken terwijl Branko  met de jongens in het treintje rondreed, vanaf de kant toegezwaaid door mij en ook Bert en Tineke. Zo deden we allemaal wat we leuk vinden. Na een maiskolf hadden de jongens geluk en reden ze nog een rondje met het treintje.  Hierna gingen we toch echt op huis aan. 
En dat was de kerstvakantie (voor 2007 althans).

Maandag 31 december. Dit houdt 2 dingen in. 1 er is opvang voor de kinderen, het is nl maandag. En ten tweede er is vanavond vuurwerk.
Ik wil graag met de jongens naar het vuurwerk en dat het een maandag en dus opvang dag is, komt alleen maar goed uit. Op de opvang dagen slapen de jongens nog overdag wat ertoe leidt dat ze ‘s avonds niet heel vroeg naar bed willen.

Er is hier geen vuurwerk in de winkels te koop (of bij de fietsenmaker, waar wij het vroeger kochten) maar om middernacht is er een groot vuurwerk in het midden van de stad, en als het net donker is, zo rond kwart over 9 ook eentje voor de mensen met kinderen.
Het plan was om de kinderen lekker naar opvang te brengen, zodat ze geen last zouden hebben van de 42 graden die het deze dag zou zijn. Na 6en zouden we ze gaan ophalen bij opvang om ze dan gelijk mee te nemen naar het centrum. Met de tram. Dit bleek een goede keus, want het OV was gratis deze warme, feestelijk dag waarop iedereen richting het centrum trok voor een feessie. Ookal was het in de tram een beetje warm. Warrun was hierdoor ‘not amused’, maar daar trokken wij ons niets van aan. Het tweede deel van het plan was om naar de toren te gaan waar de hoogste verdieping een uitzichtplatform, rondgang is. Helen en Martin hadden dit vorig jaar gedaan en ik vond het een goed idee. Al weken riep ik dat ik dit wilde doen en dat ik even op internet moest kijken of ze open waren.
In de tram zei ik nog dat ik toch echt even had moeten kijken of ze open waren.

Iets na 7-en waren we vlak bij de toren. Wat te doen? Als je er nu heengaat heb je dikke kans dat de kinderen het na een uur wel gezien hebben, je kan er misschien nog 1 ijsje instoppen maar dan hebben ze het om half 9 toch wel gehad, en dan? Gelukkig stonden we net voor een Mc Donald ons dit af te vragen. Hier zijn we maar even gestopt. De jongens krijgen een ijsje, wij een milkshake, met z’n allen hebben we een frietje opgepikt en zo zaten we daar gezellig te kijken naar alle mensen die op straat voorbij trokken. Hierna gingen we naar de toren. Hij was dicht, Nee, open - -nee, toch niet. Open voor iedereen die uitgenodigd was door het bedrijf dat het ding had afgehuurd. Helaas.
We zijn doorgelopen naar het grote station, de jongens vinden treinen kijken tenslotte altijd leuk. Op het station kwamen grote drommen mensen uit de treinen en wij besloten er maar in te gaan en naar huis te gaan. De trein was lekker koel (de foto is genomen om 5 over 8 en nog kan je zien hoe verhit de jongens zijn in de 35 graden die het toen nog was). Om kwart over 9 liepen we vlak bij ons huis langs de racebaan. Vanaf dit punt heb je een zicht over het centrum en net toen ging er vuurwerk de lucht in. De jongens hebben het gezien en gingen tevreden naar bed.
Wij hebben nog even op de bank gezeten, geprobeerd ‘traditioneel’ wat cabaret te kijken van een DVD’tje, maar we konden het niet echt volgen (het was Nederlands/Belgisch dus dat zouden we toch wel moeten kunnen volgen), we waren te moe. We hebben nog even wat mensen gebeld om alvast te wensen en om 11 uur waren we in dromenland.
De volgende ochtend heb ik de jongens nog het vuurwerk van 12 uur laten zien dat ik van de tv had opgenomen, na 2 minuten vroegen ze of het uit mocht.