Branette's Dagboek

Weer begonnen we met  een heel simpel plan voor deze dag. Het eerste deel was: naar de kapper en het tweede deel: een broodmes aanschaffen.
We gingen niet te vroeg en niet te laat op pad. Warrun op zijn loopfiets en Max in de fietskar (eigen keuze voor allebei). Warrun gaat als een speer op zijn fiets en zorgt ervoor dat hij geen holletje, bobbeltje of dekselputje overslaat.
Halverwege naar het park lag er een stukje wol in het gras. Een bewegend stukje wol, ik keek nog eens en het was een vogeltje! Held die ik ben (met het excuus dat ik de fietskar vast moest houden) riep ik Branko om het beestje te redden. Het bibberende ding nestelde zich met steeds grotere tevredenheid in Branko’s warme hand. Maar ja… wat nu? Wij waren bepakt en bezakt onderweg. Waren niet meer echt dichtbij de auto en het huis en al geruime tijd onderweg. We besloten het dingetje naar de politie te brengen, het bureau zit op de route naar de winkels en het was het beste dat we konden verzinnen.
Regelmatig wilden Max en Warrun het beestje (de kwek-kwek) even zien. Bij het politiebureau vonden ze het geen probleem,  het nummer van de vogelopvang hing zelfs naast de telefoon. Het diertje zou snel opgehaald worden. In de tussentijd mocht het in een doosje tissues wonen.  We hebben geen idee watvoor type vogel het was.
Terwijl we met het vogeltje liepen viel ons  op dat er een hoop gepiep en  geknars van het fietsje van Warrun kwam. Zodoende werd Branko’s en Warrun’s 2e stop de fietsenwinkel om alle moeren even aan te draaien en ik ging met fietskar en Max naar de groenteboer voor groente en fruit.

Branko: Toen ik de fietsenwinkel binnen kwam met een jongentje enthousiast rijdend op een houten fiets keken alle werknemers (behalve de jongen die de fietsen aan ons had verkocht) ons heel vreemd aan. Ze waren erg behulpzaam, maar bij de werkplaats vroegen ze toch nog even voorzichtig of ik dat ding daar gekocht had?

We troffen elkaar weer in de kapperswinkel van Len. Warrun zat al in de stoel en met een hand in papa’s hand was er geen wolkje aan de lucht. Binnen minuten werd ons vlekkenmonster omgetoverd tot een jongetje. Max die al het kappers gefrummel tot nu toe altijd wel lekker vond had wat meer moeite met het plaatsnemen op de stoel. De toestand overziend bleek dat hij vooral moeite had met het achterlaten van zijn cracker’s dichtbij Warrun en toen het bakje veilig onder zijn kapmantel zaten was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Na de kapper is het rechtsaf naar Gloria Jeans voor een koffie/chocomelk/ milkshake. Zo niet deze keer, de jongens gingen linksaf, naar de treinen. Nu zit er sinds een maand of 2 een cafeetje op de hoek waar we treinen kijken dus Ik kreeg mijn koffie, de jongens hun milkshake EN hun treinen. Branko was snel even naar de speelgoedwinkel (dit keer niet voor hemzelf maar voor de jongens).

Branko: Max en Warrun zijn altijd erg enthousiast als we naar Bert en Tineke gaan omdat die nog een oude tractor van Derk hebben die echt kan sturen. Max en Warrun spelen daar om en om uren mee en hebben het er al over als we zeggen dat we naar Foster gaan. Helaas is deze tractor bij ons vorig bezoek een beetje overleden. We hebben een tijd gezocht naar autotjes die echt sturen en het enige wat Nanette had gevonden waren tractoren die erg op de oude tractor van Derk leken, dus ik kreeg de opdracht om het even te keuren en er eventueel 2 te koen als kerst-kado voor de jongens.

Terwijl we treinen keken kwam de man die als enige ook op het terrasje zat eens naar de fietsen van de jongens vragen, vervolgens kwam een mevrouw met dochtertje langs die over de oversteekplaats liep hetzelfde doen gevolgd door een moeder die voortgetrokken werd door haar zoontje die uit het cafe kwam. Hij wilde ook wel zo’n ding.
Nadat Branko zich bij ons had gevoegd zijn we naar de supermarkt gereden waar ik snel wat melk en spul insloeg en Branko de jongens bezig hield buiten de winkel. De route treinen - draaimolen – andere winkel – huis leidde niet langs de winkel met broodmessen. Nu hebben we er dus nog steeds geen.

Branko: Onderweg naar huis zijn we door Queen’s park gelopen men net aan het werk was om wat bomen te snoeien en de houtsnippers te verspreiden en er kwam ons een krachtige eucalyptusgeur tegemoet, net alsof je in een kuuroord zit. Erg lekker, ik blijf het leuk vinden dat je deze geuren hier gewoon buiten kan ruiken.

Dit artikel werd aangemaakt op Wednesday 28 November 2007 om 14:46 en werd geplaatst in Branko, Max & Warrun, Nanette. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.