Australie pakt kerst groots aan, zoals zo veel Engelstalige landen, en dus is het in deze periode (als het weer warm begint te worden) de moeite waard om even in het centrum te gaan kijken (in het Central Business District, CBD). Vorig jaar hebben we deze dingen maar links laten liggen omdat we er veel te laat bij waren en de drukte niet aan ons besteed was, maar dit jaar waren we op tijd.
We zouden woensdagochtend (ruim een maand voor kerst) vroeg op pad gaan samen met Michele, Jake en Amber om de kerstetalage en de kerst-trein bij Myer te bekijken en Santa’s Cave bij David Jones.
Jake wilde niet wakker worden dus we waren iets later dan heel vroeg maar we zaten nog lekker op tijd in de bus en tram naar de stad. Daar aangekomen hebben we Michele opgepikt die met de trein was gekomen en zijn we door Myer heen naar de etalages gelopen waar alle vier de kinderen gehypnotiseerd naar de bewegende poppen en alle kleurtjes stonden te kijken. Vorig jaar rond de kerst stonden de mensen 3 blokken ver in de rij en werden als vee langs de etalages geleidt om het te bekijken. Het was fijn dat we nu lekker rustig konden kijken.
Hierna zijn we naar David Jones gegaan omdat Santa’s Train een beetje stuk was. In Santa’s Cave zijn Jake en Amber breed lachend in de draaimolen geweest maar Max en Warrun bekeken het liever op afstand (vreemd). Ze hebben hun ogen uitgekeken bij alle bewegende muziekdozen/maquettes die er verkocht werden.
Vlak voordat we weer weg gingen heb ik nog even snel gespiekt bij de Lego (je hebt een verslaving of je hebt het niet) en ik zag tot mijn stomme verbazing dat ze de Cafe Corner hadden staan die ik op mijn verlanglijst had staan, maar nooit in een winkel verwachtte te zien. Ik ging verbaasd terug naar Nanette en Michele die zich in de koffiehoek van de winkel hadden geinstalleerd, en vertelde Nanette blij dat ik goed en slecht nieuws had: 
ze hebben Lego Cafe Corner maar hij is niet in de aanbieding en dus koop ik hem niet (welke van deze berichten goed of slecht nieuws is hangt af van je uitgangspunt). Thuis aangekomen ging ik even nieuwsgierig op de website van David Jones kijken en wat blijkt: Deze doos was wel degelijk stevig in de aanbieding, en is exclusief alleen bij die winkel te koop!! AAAARRRGGHH! Ik geloof nooit meer de prijs die op een doos staat (dat had ik voor DVD’s al geleerd, maar ik denk niet zo breed blijkbaar). Nanette is zo lief geweest om de volgende dag toen ze in de buurt was bij die winkel langs te sluipen en die doos voor mij te kopen! Over leuke verrassing gesproken, jippeee! (echt, het is ook leuk voor Max en Warrun hoor……wat? 16+ op de doos? oh..eh…)
.jpg)
Terug naar de orde van de dag. Toen we bij David Jones wat ‘scones with jam’ en ‘iced chocolates’ zaten weg te werken moest Nanette er vandoor hollen omdat ze een afspraak had bij de fysiotherapeut. Blijkbaar is het rondzeulen met kinderen van 15 kilo niet altijd even goed voor je spieren, stel je voor zeg. Michele en ik zijn samen verder gegaan en we merkten dat het zo rond lunchtijd aanmerkelijk drukker was geworden in de stad. Santa’s train deed het weer dus we gingen er op af. Warrun nam nog wel een gouden kaartje aan, maar had geen zin om ook echt in de trein te gaan zitten. Max haakte al af bij het overhandingen van de kaartjes. We hebben dus maar staan kijken hoe Jake en Amber breed lachend een rondje reden in Santa’s Train.
Onderweg naar de speelgoedafdeling stopten W&M bij elk schap, en steeds ging ik kijken wat ze voor interessants zagen en in elk schap vonden ze een trein in een of andere hoedanigheid: porselein, lamp, kaars, blik, radiografisch, elektrisch, hout etc.etc.etc. Toen we bij de speelgoedafdeling kwamen stonden Michele en ik elkaar net te vertellen dat onze kinderen zo goed zijn afgericht dat ze in een winkel kunnen kijken zonder te zeuren dat ze wat willen hebben, toen Warrun ineens met een houten treintje aankwam en tegen me zei:”deze mee naar huis”. kuch… Hij accepteerde gelukkig een duidelijk ‘nee’ zonder protest, maar we moeten dus gaan oppassen.
Het was inmiddels laat geworden en tijd om per trein naar huis te gaan. Nanette had haar afspraak bij de fysio gemist/afgezegd dus ze kon ons ophalen op het station zodat we gelijk verder konden naar Lauren en Oscar, waar we een middagje Oscar zouden vermaken zodat Lauren wat rust kon krijgen. De jongens hadden eigenlijk alleen oog voor de trein van Oscar en niet voor Oscar zelf, waardoor hij wat druk deed om aandacht te trekken. Al vrij snel hadden Max en Warrun besloten dat Oscar wel met Percy mocht spelen (die reed niet zo goed) maar verder niet! Oscar nam gelukkig genoegen met Nanette of mijzelf als speelkameraad (af en toe tenminste).
Het was al met al een gezellige middag die we hebben afgesloten met een lekkere afhaalmaaltijd waarna we laat naar huis gingen. In de auto zijn Warrun en Max al in slaap gevallen en toen we thuis kwamen konden we ze vrijwel direkt in bed rollen
Artikelen (RSS)