Zaterdag is typisch een veilingdag voor huizen hier in Australie. Het is volkomen normaal om een huis per veiling te verkopen en zaterdag is de dag waarop dit gebeurd. Vandaag was het huis van Michele en Barry aan de beurt (de ouders van Jake en Amber), dus moesten we maar eens gaan kijken.
We hadden ter voorbereiding wat andere veilingen bijgewoond alwaar ik enigszins gedeprimeerd van terug kwam. Het gemak waarmee mensen een half miljoen dollar over de straat brullen is onvoorstelbaar. Bij een huis een paar straten verderop kwam ik toevallig langs toen de veiling begon dus bleef ik even staan kijken. De veilingmeester (in net pak) stond in de hitte vreselijk hard te werken om een beetje een bedrag uit het publiek te trekken, en net toen het bieden leek te vertragen (het bedrag stond op AU$495.000,- voor een bouwval) begon Max knetter-hard op een toeter te blazen die hij in de kinderwagen vond. Elke toeter werd met een grinnik van de omstanders ontvangen dus hij had pret… tijd om even verder te lopen.
Maar goed, terug naar vandaag: Michele en Barry willen hun huis verkopen om dan een huis buiten de stad te kopen en een kleiner huis hier in de buurt. Ze willen over enkele jaren dan buiten de stad gaan wonen. Barry heeft het huis zelf gebouwd en de lap grond op aandringen van zijn vader lang geleden goedkoop gekocht. Kortom: een groot huis in een goede buurt; dat moet wat leuks opleveren. De veiling begon vrijwel direkt nadat we aankwamen en al snel riep iemand een startbod van 9 ton over straat (letterlijk over straat, ik blijf dat
mooi vinden). Deze veiling was niet te vergelijken met de veiling die ik boven beschreef, en niet alleen door de afwezigheid van Max’ toeter. De prijs werd met stappen van 10.000 dollar verhoogd met hooguit 15 seconden ertussen, en al heel snel stopte het bieden en ging de veilingmeester even vragen of de verkopers bereid waren te verkopen voor het bod. Ja hoor, het was 50.000 meer dan ze wilde hebben dus iedereen tevreden. De veilingmeester kwam naar buiten en het bieden ging ineens weer verder. 15 minuten na het begin van de veiling was het huis verkocht voor ruim 3 ton meer dan verwacht! Uiteraard reden voor Michele en Barry om tevreden te zijn, wijzelf voelden ons ook wat euforisch over dit proces.
Deze gebeurtenis genereerde bij mij wel gelijk weer wat twijfels en een licht ontevreden gevoel. In Australie wordt het als een hoofddoel gezien om een huis te kopen en bezitten en mensen storten zich hiervoor dan ook met gemak enorm in de schulden. Wij zijn al eerder tot de conclusie gekomen dat wij niet bereid zijn om op een houtje te bijten (en Max en Warrun op een houtje te laten bijten) zodat we een huis kunnen bezitten over 30 jaar. Met name omdat de enige huizen die we kunnen betalen een heel stuk verder buiten het centrum liggen, en ook nog eens in een stuk minder goede staat zijn dan wij zouden willen. Maar toch…. als huurder geniet je geen enkele bescherming en dat geeft toch wel wat onzekerheid. Het is geen leuk idee dat de huisbaas op elk moment kan zeggen dat je over 2 maanden het huis uit moet zijn. Inmiddels heb ik me weer bij onze situatie neergelegd, en telkens als ik de stress die een renteverhoging kan brengen bij hypotheekhouders, dan ben ik blij dat wij maar ‘zielige huurders’ zijn. Het zit er dik in dat we de komende jaren een keer op straat worden gezet, maar er zijn vast nog wel andere leuke plekken om te wonen.
Artikelen (RSS)