Een paar dagen rustig aan.
Geplaatst door: Nanette in Australia, Ditjes en Datjes, Max & Warrun, NanetteDonderdag 8 november verliep de ochtend zo traag dat we niet op tijd waren voor Mainly Music. Plan b was naar Puckle street voor postkantoor en wat andere dingen. Op de hoek bij de kruising tussen straten en trein is nu een heel leuk cafetje met terrasje, ik kon hier even zitten en koffie drinken terwijl de jongens treinen keken. Michele schoof ook nog even aan met Jake en Amber.
Hierna zijn we doorgereden naar het indoor playcentre. De weersvoorspelling voor vandaag was 26 graden, heerlijk weer. Dit had tot gevolg dat we het eerste uur de enigen waren in het speelparadijs, met Sue en Courtney. Later op de middag kwamen er nog meer mensen maar echt vol was het nooit. Max en Warrun klommen helemaal zelf de grote opblaasbare glijbaan op via een soort touwladder die over de baan gespannen is, aan de andere kant kunnen ze dan weer naar beneden glijden op een stuk zonder touw.
Doodmoe en dol klommen we aan het eind van de middag in de auto. Max met een enigszins blauw oog waar hij eerder trots op was dan last van had.
Omdat ik er toch min of meer langskom zijn we Branko op gaan halen, of eigenlijk zijn collega Jose, die eerder in de week van zijn fiets was gevallen en nu een paar dagen lopend of met OV van en naar werk ging (het is ook maar 12 km voor hem van deur tot deur). Branko ging ook maar gelijk mee naar huis.
Max en Warrun vinden het altijd wel leuk als ze Jose zien of over hem horen. Op de een of andere manier is hij volkomen geaccepteerd door de jongens (misschien omdat hij maar 1.50 groot is en de jongens denken dat hij ook nog een kindje is). In iedergeval zitten ze altijd druk te vertellen over ?Hoosie? en dat hij naar huis gaat en ook een grote-mensen-bed heeft (de eerste keer dat ze hem ontmoetten waren zij net van ledikant naar bed gegaan). En nu hadden ze het erover dat Hoosie pijn had maar thuis was en dat zijn papa en mama wel een sticker voor de pijn hadden (een pleister) en dat hij broccoli moet eten (dat hebben ze van ons, dat de pijn eerder weggaat, als ze goed broccoli eten).
Vrijdag was het weer tijd voor kinderopvang.
Het leek wel weken geleden dat de jongens geweest waren, maar ze gingen vrolijk naar binnen. Ook bij het ophalen waren ze vrolijk en de juf vertelde dat ze de hele dag veel met ook andere kinderen gespeeld hadden en veel hadden gekletst.
Ik kon om half 4 nog bij een fysio terecht. Ik heb al 2 maanden een pijn in mijn rug die soms vervelend is en soms bijna weg. De eerste keer dat ik het had was de dag nadat ik Max van het park naar huis had gedragen (op mjin rug). Ik denk dat het afgelopen weekend (zie foto?s) niet echt geholpen heeft aan een goed herstel.
De fysio was het met mij eens dat het 1 keer een beetje verkeerd gegaan is en dat dat nu niet goed kan herstellen. Met een flinke massage en het recht drukken en voor de de komende dagen strekoefeningen, moet het volgende week woensdag als ik hem weer zie, een stuk beter zijn. (Omdat ik 2 jaar geleden ook al een keer daar was geweest kreeg ik een rekening voor een ?vervolg? bezoek en niet de 20 dollar duurdere 1e bezoek rekening. Aardig, vond ik.
(10 november) Zaterdag = klusjesdag
Branko stond op met de jongens terwijl ik nog wat uit kon slapen. Het idee was dat Branko altijd wel goed is in een middagdutje en ik niet. Helaas schoot het hele dutje erbij in voor hem. Hij heeft het echter goed gemaakt door om half 9?s avonds lekker vroeg naar bed te gaan.
Toen ik wakker was en we allemaal gevoed en gekleed waren heb ik de jongens weggetrokken bij Branko en de heg die gekortwiekt werd en zijn we naar het postkantoor gegaan. Vervolgens naar een bijgelegen straat waar een huis werd geveild van een vriendin van Michele. Dit was geen trieste gebeurtenis. Hier worden bijna alle huizen verkocht door middel van een veiling op straat voor het huis. De vriendin had zelfs Michele opgebeld of ze nog kwam kijken en de week voor de veiling verspreidt de makelaar briefjes bij de buren dat de veiling eraan komt, en vraagt of de buren komen kijken. Het huis ging uiteindelijk voor 725.000 dollar. Een hele gewone prijs voor een opgeknapt huis met 3 slaapkamers in deze buurt (overigens een bedrag wat ruim een factor 2 buiten ons budget zou liggen).
We hadden net besloten om naar het park te gaan toen Max en Warrun riepen ?achter het meisje aan, achter het meisje aan?. Ik had dit meisje al eerder in het park gezien en toen hadden W&M het ook al over haar gehad ?Bella? schijnt ze te heten.
Op de hoek van de straat sprak ik haar vader, en ja hoor, ze gaan naar dezelfde kinderopvang. ?Max en Warrun? is hun naam wist Isabella te vertellen. Zo hebben onze jongens al een hele eigen sociale kring waar wij niets van weten.
In het park kwam Branko de jongens overnemen. Ik ging door boodschappen doen, ik moest nog aan de bakkerij voor de zondag.
Artikelen (RSS)