Zaterdag 3 November.
Wij hadden een mail gekregen van onze locale fietsenwinkel met een aanbieding voor goede klanten (zoals wij) met korting op accessoires. Reden voor een bezoekje want Branko?s fietsbroek is na 5000 km wel aan vervanging toe. Terwijl Branko in de rekken zocht en broeken paste vermaakten Warrun en Max zich met 2 van huis meegenomen autotjes op de helling die zich in de winkel bevind over een trappetje.
De jongens vermaakten zich prima tot een winkelbediende 2 fietsjes naast de helling neerzette; ze waren net inelkaar gezet en moeisten naar de etalage. Helaas dit ging niet door Warrun zag ze eerst, riep Max, samen stelden ze vast dat de blauwe voor Warrun was en de groene van Max en daar gingen ze. Rondjes lopen. Af en toe kreeg ik ze er ook op en reden we een stukje.
Branko heft nog geprobeerd ?echte? fietsjes aan de jongens te verkopen; ze wilden er wel even opzitten en ook wel een rondje meer rijden, maar de blauwe en groene waren van Max en Warrun en die moesten mee naar huis.
Wij vonden ze ook fantastisch en vinden het gewoon leuk als onze jongens zo?n plezier hebben met verantwoord speelgoed. Dus we hebben ze meegenomen.
Zaterdagavond zijn we uit eten geweest met 2 collega?s van Branko waar hij weleens mee fietst, de vrouwen van deze mannen en nog een vriend van 1 stel en een Amerikaan die tijdelijk hier in Australie werkt (dus da?s eigenlijk 3 collega?s waarmee we uit gingen.)
Collega 1, die we Simon noemen (omdat dat zijn naam is), heeft alles georganiseerd, wat redelijk was want hij wilde uit eten met de rest. Collega 2, die we Jose noemen (zo heet hij) komt uit Colombia en dat was de redden van het uit eten gaan en de restaurant keuze: Latin-American (http://www.gardenias.com.au/)
Simon heeft 2 dochters (14 Eliza en 11 Milly) en deze vonden het prima om op onze jongens te letten. Zo kwam het dat ik om 6 uur mijn zorgvuldig uitgezochte kleding aantrok, een swingend rood rokje (we gingen naar een salsa tent) met zwart satijnen top. Ik hoorde een auto stoppen en keek door het raam, ja hoor Simon, met 2 kinderen en zijn vrouw de laatste keurig gekleed in saaie bruine broek en donkergroen keurig gekreukeld satijnen blouse. Ik heb heel even overwogen om mijn keuze te veranderen, ik heb het toch maar niet gedaan. Toen ik beneden kwam trof ik de hele familie keurig op een rij op onze bank, en Max en Warrun die enorm aan het uitsloven waren voor de meisjes en rondjes renden alsof er prijzen te winnen waren.
Tijdens de avond kwamen we erachter dat ze lerares Engels is en dat haar oudste dochter Eliza heet. We hebben een erg leuke avond gehad. (niet door het beroep en de naam, daar hebben we het verder niet over gehad). Het was een leuke avond omdat we uit waren, het leuk gezelschap was, er lekker eten was en het een leuk restaurant was, waar tot laat nog mensen met kinderen binnenkwamen en aanschoven. Helaas begon het salsadansen pas op gang te komen toen wij weer gingen. Een volgende keer is het onze beurt! De vriend die het gezelschap versterkte had een goed ?Australische? inbreng op ons buitenlanders (inclusief de Amerikaan); we konden geen woord begrijpen van wat hij zei. Dat kwam ook doordat hij al een aardige middag gefeest had bij de belangrijke paardenraces van deze week, maar ook als hij nuchter zou zijn geweest zou het erg moeilijk zijn geweest.
Artikelen (RSS)