Archief voor november 2007

Maandag en Dinsdag had Branko EHBO lessen. Vanuit kantoor is hij gestuurd maar dit soort kennis kan je altijd gebruiken en zullen we dus ook altijd met ons meenemen op uitstapjes en vakanties.

Branko heeft in het weekend Windows opnieuw geinstalleerd op de computer. Dit ging sneller dan hij gedacht had, alleen in de loop van de week werd het vervelender en vervelender en uiteindelijk heeft hij het een week later nog een keer gedaan.

toevoeging voor de liefhebbers: Tijdens de eerder genoemde installatie heb ik (Branko) heel even iets op internet opgezocht met Internet Explorer. Dit was voordat ik een virusscanner had geinstalleerd en prompt was de PC geinfecteerd met spyware! Jawel! Het bleek enorm hardnekkig te zijn en een verse installate het beste geneesmiddel. Ik ben weer goed genezen van het gebruik van Internet Explorer… zucht.

W2007-10-31 11-27-56 In de speeltuin met meisjes van playgroup oensdagochtend trof Branko Michele in een ander parkje, het is daar vrij vlak en goed voor kinderen met fietsjes. Aan de rand van dit park woont een van de moeders van playgroup en zij was er ook met haar 2 dochters. Het was erg gezellig.
Nanette was het eerst deel van de ochtend eerst naar de endodontist. Deze heeft het 2e uur van zijn vorige behandeling nog een keer over gedaan, leeghalen, schoonmaken, afstoffen, dichtstoppen. Dit was een geplande behandeling. Nu moet alles goed zijn en kan ik naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De endodontist adviseerde om de tijdelijke kroon wat langer te laten zitten (3 maanden), zodat als ik hem in februari weer zie dat hij dan niet een goede/dure kroon hoeft fijn te malen als er iets fout is.

Donderdagavond had Michele weer open huis voor een half uurtje (van 6 tot half 7) en kwamen zij, Jake en Amber weer hier eten en spelen. Na Mainly Music waren we met Michele meegegeen voor een uitgebreidde lunch met het idee dat we voor het diner gewoon een boterhammetje konden serveren. Dit lukte niet helemaal Alleen Warrun vond de kip/groente sauzijzenbroodjes te eten. De rest at niets. ?s Avonds werd er weer geen genoegen genomen met een boterham en werd er pasta gevraagd en noodles.
Michele vond het kennelijk erg gezellig hier want om half 8 was ze nog niet weg.

Zaterdag 3 November.
Wij hadden een mail gekregen van onze locale fietsenwinkel met een aanbieding voor goede klanten (zoals wij) met korting op accessoires. Reden voor een bezoekje want Branko?s fietsbroek is na 5000 km wel aan vervanging toe. Terwijl Branko in de rekken zocht en broeken paste vermaakten Warrun en Max zich met 2 van huis meegenomen autotjes op de helling die zich in de winkel bevind over een trappetje.

2007-11-04 07-26-58 Warrun met zijn nieuwe fietsDe jongens vermaakten zich prima tot een winkelbediende 2 fietsjes naast de helling neerzette; ze waren net inelkaar gezet en moeisten naar de etalage. Helaas dit ging niet door Warrun zag ze eerst, riep Max, samen stelden ze vast dat de blauwe voor Warrun was en de groene van Max en daar gingen ze. Rondjes lopen. Af en toe kreeg ik ze er ook op en reden we een stukje.
2007-11-04 07-27-25 Max met zijn nieuwe fietsBranko heft nog geprobeerd ?echte? fietsjes aan de jongens te verkopen; ze wilden er wel even opzitten en ook wel een rondje meer rijden, maar de blauwe en groene waren van Max en Warrun en die moesten mee naar huis.
Wij vonden ze ook fantastisch en vinden het gewoon leuk als onze jongens zo?n plezier hebben met verantwoord speelgoed. Dus we hebben ze meegenomen.

Zaterdagavond zijn we uit eten geweest met 2 collega?s van Branko waar hij weleens mee fietst, de vrouwen van deze mannen en nog een vriend van 1 stel en een Amerikaan die tijdelijk hier in Australie werkt (dus da?s eigenlijk 3 collega?s waarmee we uit gingen.)

Collega 1, die we Simon noemen (omdat dat zijn naam is), heeft alles georganiseerd, wat redelijk was want hij wilde uit eten met de rest. Collega 2, die we Jose noemen (zo heet hij) komt uit Colombia en dat was de redden van het uit eten gaan en de restaurant keuze: Latin-American (http://www.gardenias.com.au/)

Simon heeft 2 dochters (14 Eliza en 11 Milly) en deze vonden het prima om op onze jongens te letten. Zo kwam het dat ik om 6 uur mijn zorgvuldig uitgezochte kleding aantrok, een swingend rood rokje (we gingen naar een salsa tent) met zwart satijnen top. Ik hoorde een auto stoppen en keek door het raam, ja hoor Simon, met 2 kinderen en zijn vrouw de laatste keurig gekleed in saaie bruine broek en donkergroen keurig gekreukeld satijnen blouse. Ik heb heel even overwogen om mijn keuze te veranderen, ik heb het toch maar niet gedaan. Toen ik beneden kwam trof ik de hele familie keurig op een rij op onze bank, en Max en Warrun die enorm aan het uitsloven waren voor de meisjes en rondjes renden alsof er prijzen te winnen waren.
Tijdens de avond kwamen we erachter dat ze lerares Engels is en dat haar oudste dochter Eliza heet. We hebben een erg leuke avond gehad. (niet door het beroep en de naam, daar hebben we het verder niet over gehad). Het was een leuke avond omdat we uit waren, het leuk gezelschap was, er lekker eten was en het een leuk restaurant was, waar tot laat nog mensen met kinderen binnenkwamen en aanschoven. Helaas begon het salsadansen pas op gang te komen toen wij weer gingen. Een volgende keer is het onze beurt! De vriend die het gezelschap versterkte had een goed ?Australische? inbreng op ons buitenlanders (inclusief de Amerikaan); we konden geen woord begrijpen van wat hij zei. Dat kwam ook doordat hij al een aardige middag gefeest had bij de belangrijke paardenraces van deze week, maar ook als hij nuchter zou zijn geweest zou het erg moeilijk zijn geweest.

Dinsdag was het Melbourne Cup day. De dag dat ?heel? Melbourne vrij heeft om naar de races te gaan. De 3 dagen voor deze dag en de 3 dagen erna zijn er ook paardenraces en alles wordt op tv uitgezonden. Ieder dag heeft zijn thema, en /of gebruiken. Op zaterdag wordt er traditioneel veel zwart/wit gedragen. Melbourne Cup die is DE DAG. De donderdag is Oaks day en is voor de vrouwen en de mannen worden thuis gelaten.
2007-11-04 14-27-17 Baby magpie volgt MaxBranko had maandag vrijgenomen en zo kwam het dat hij van zaterdag tot woensdag niet naar kantoor hoefde. Mooi om er even tussenuit te gaan.

Zondagochtend zijn we in de auto gestapt en naar Bayview gereden. 2007-11-04 14-27-49 In de tuin bij Ellen en Paul Max en Warrun met bolletjes laarzenHet weer was erg nat, iets dat lang verwacht was en waar iedereen volop van genoot. Sommige wegen in Gippsland waren zelfs hier en daar ondergelopen. Maar we zijn veilig aangekomen.
Bij Ellen en Paul hebben we volop genoten, gespeeld en de natuur gekeken. Warrun had kennelijk een programma af te werken . Eerst vroeg hij waar de poes was, daarna moest hij even al het speelgoed keuren en toen was het tijd om naar de kippen te gaan, vond hij. Wij lieten e.e.a. liever van het weer afhangen.
2007-11-04 13-17-48 Branko bij de baby magpie van Ellen en PaulEllen en Paul verzorgen op het moment een kleine Magpie. Weken geleden is die bij de buren onderaan een boom gevonden. Sindsdien geven Ellen en Paul hem regelmatig wat voer en hij gedraagt zich nu al seen echte tiener; hij hangt wat rond rond het huis en bedelt om eten als hij niet zit te slapen of de natuur verkent.

2007-11-04 16-47-12 Warrun bekijkt magpie vanuit de keukenEllen had voor ons ook een vroege maaltijd verzorgd, op deze manier kunnen we allemaal eten en liggen M&W ook nog op tijd in bed. De geroosterde kip kwam met aardappels en peen met pompoen uit de oven. Warrun en Max keken ernaar en wezen allebij op een grote kippenvleugel die ze wilden hebben.
2007-11-04 16-48-38 Paul voert de baby magpie Max kijkt toe We waren zeer verbaasd, we hebben toch zeker 3 jaar vrij zeker geweten dat onze jongens een vegetarische aard hadden, dat was nu helemaal verdwenen. Stukken kip warden opgesmuld en met lijf en leden verdedigd tegen snaaiende broers.

?s Avonds zijn we doorgereden naar Bert en Tineke waar ons bedje al klaar lag.

2007-11-05 11-12-59 Nanette en Max bij de waterval bij Toora Maandag was het weer droog en zijn we naar Agnes falls gegaan. Deze waterval was opens erg indrukwekkend na deze natte 24 uur. Warrun en Max hebben nog 2007-11-05 11-27-19 Branko en Max bij Agnes fallsnooit een waterval gezien en vonden het ?een beetje eng?. Waarschijnlijk was het bulderende geluid erg indrukwekkend.

Na het water hebben de jongens met de fietsen gespeeld eerst in een speeltuin (en een half-pipe) en later om het huis van Bert en Tineke.
2007-11-05 13-53-13 Met de nieuwe fietsen Ook tijdens dit avondeten wearden we verrast, Max zat met smaak zijn zelf gedopte tuinboontjes weg te happen. Warrun probeerde het ook maar had iets meer moeite met ze weg krijgen, maar het is gelukt!

Dinsdag gingen we alweer vroeg terug naar Melbourne. Alle mannen hebben een groot deel van de rit geslapen. In de middag waren we uitgenodigd bij de zus van Michele die ieder jaar een Melbourne Cup feestje heeft. Een huis vol mensen, een bbq vol eten en een tafel vol toetjes. Iedereen deed wat hij wilde, als er een race was ging de TV harder en dromden de mensen erom heen.
2007-11-06 15-40-01 Melbourne cup party bij zus van Michele De kinderen zorgden voor de weddenschappen en het uitkeren van het geld.
Ik was weer heel trots op onze jongens. Aan de hand liepen ze naar binnen en na 10 minuten zat Max al helemaal alleen op de drempel naar de garage naar de andere kinderen te kijken die met skateboards speelden. Warrun had iets langer nodig om ons los te laten maar hij was absoluut niet kleverig.

2007-11-07 13-38-26 Warrun en Max helpen de nieuwe stoel in elkaar zetten De jongens gebruiken hun kinderstoelen al tijden niet meer. Ze ziten nu gewoon aan tafel, meestal gaat het goed maar als ze soep uit een schaaltje eten en dat schaaltje eindigd net boven hun neus, dan wordt het toch wat moeilijker.
Al weken heb ik een idee en ik was ook al op ?uitkijk? geweest. Vandaag was het zover, we gingen allemaal kijken. Ik wilde nl. een tripp-trapp stoel en in babywinkel had ik naast deze stoel een rip-of gezien voor 1/3 van de prijs. In deze winkel staat een grote Thomas speeltafel en auto?s en huisjes voor alle kinderen om mee te spelen. Max en Warrun vinden het helemaal niet erg om deze winkel te bezoeken. Wel vonden ze het erg om zo?n stoel even voor ons te testen. Zeker met zo?n rare mevrouw ernaast die iets te enthousiast praatte (niet ik, de winkelbediende). Overtuigd van onszelf hebben we 2 stuks meegenomen.

2007-11-07 18-23-24 Warrun Branko en Max met de nieuwe stoelen Thuis hadden de kinderen even een rust moment nodig (niet raar na afgelopen dagen). Een Disney dvd doet het dan wel, vooral Dombo, Lady & Vagebond en de Aristocats zijn erg rustig en redelijk schadeloos.
Ik was aan het opruimen en was net begonnen met een stoel inelkaar schroeven toen Warrun aan kwam wandelen. Hij vond het wel interessant en begon te helpen. Toen kwamen ook de hele verhalen, dat het zijn stoel was, dat hij erop ging zitten en waar die ging staan aan tafel etc. Helaas ontbrak er een schroef van de 2e stoel en moest ik even terug naar de winkel. Hier werd ik snel en vriendelijk geholpen en verdween de man voor 20 minuten het magazijn in. Aan mij werd iedere 3 minuten gevraagd of ik al geholpen werd, tot me een pepermuntje en een glas water werf aangeboden. Uiteindleijk werd er een schroef uit het showmodel gedraaid en kon ik weer op pad. Gelijk door naar de tandarts voor mijn tijdelijke tand. Warrun kwam hier nog even aan mijn been trekken terwijl Branko en Max om de hoek keken. Ze bleven maar niet en gingen naar het park.

Donderdag 8 november verliep de ochtend zo traag dat we niet op tijd waren voor Mainly Music. Plan b was naar Puckle street voor postkantoor en wat andere dingen. Op de hoek bij de kruising tussen straten en trein is nu een heel leuk cafetje met terrasje, ik kon hier even zitten en koffie drinken terwijl de jongens treinen keken. Michele schoof ook nog even aan met Jake en Amber.
Hierna zijn we doorgereden naar het indoor playcentre. De weersvoorspelling voor vandaag was 26 graden, heerlijk weer. Dit had tot gevolg dat we het eerste uur de enigen waren in het speelparadijs, met Sue en Courtney. Later op de middag kwamen er nog meer mensen maar echt vol was het nooit. Max en Warrun klommen helemaal zelf de grote opblaasbare glijbaan op via een soort touwladder die over de baan gespannen is, aan de andere kant kunnen ze dan weer naar beneden glijden op een stuk zonder touw.
Doodmoe en dol klommen we aan het eind van de middag in de auto. Max met een enigszins blauw oog waar hij eerder trots op was dan last van had.
Omdat ik er toch min of meer langskom zijn we Branko op gaan halen, of eigenlijk zijn collega Jose, die eerder in de week van zijn fiets was gevallen en nu een paar dagen lopend of met OV van en naar werk ging (het is ook maar 12 km voor hem van deur tot deur). Branko ging ook maar gelijk mee naar huis.
Max en Warrun vinden het altijd wel leuk als ze Jose zien of over hem horen. Op de een of andere manier is hij volkomen geaccepteerd door de jongens (misschien omdat hij maar 1.50 groot is en de jongens denken dat hij ook nog een kindje is). In iedergeval zitten ze altijd druk te vertellen over ?Hoosie? en dat hij naar huis gaat en ook een grote-mensen-bed heeft (de eerste keer dat ze hem ontmoetten waren zij net van ledikant naar bed gegaan). En nu hadden ze het erover dat Hoosie pijn had maar thuis was en dat zijn papa en mama wel een sticker voor de pijn hadden (een pleister) en dat hij broccoli moet eten (dat hebben ze van ons, dat de pijn eerder weggaat, als ze goed broccoli eten).

Vrijdag was het weer tijd voor kinderopvang.

Het leek wel weken geleden dat de jongens geweest waren, maar ze gingen vrolijk naar binnen. Ook bij het ophalen waren ze vrolijk en de juf vertelde dat ze de hele dag veel met ook andere kinderen gespeeld hadden en veel hadden gekletst.

Ik kon om half 4 nog bij een fysio terecht. Ik heb al 2 maanden een pijn in mijn rug die soms vervelend is en soms bijna weg. De eerste keer dat ik het had was de dag nadat ik Max van het park naar huis had gedragen (op mjin rug). Ik denk dat het afgelopen weekend (zie foto?s) niet echt geholpen heeft aan een goed herstel.
De fysio was het met mij eens dat het 1 keer een beetje verkeerd gegaan is en dat dat nu niet goed kan herstellen. Met een flinke massage en het recht drukken en voor de de komende dagen strekoefeningen, moet het volgende week woensdag als ik hem weer zie, een stuk beter zijn. (Omdat ik 2 jaar geleden ook al een keer daar was geweest kreeg ik een rekening voor een ?vervolg? bezoek en niet de 20 dollar duurdere 1e bezoek rekening. Aardig, vond ik.

(10 november) Zaterdag = klusjesdag

Branko stond op met de jongens terwijl ik nog wat uit kon slapen. Het idee was dat Branko altijd wel goed is in een middagdutje en ik niet. Helaas schoot het hele dutje erbij in voor hem. Hij heeft het echter goed gemaakt door om half 9?s avonds lekker vroeg naar bed te gaan.
Toen ik wakker was en we allemaal gevoed en gekleed waren heb ik de jongens weggetrokken bij Branko en de heg die gekortwiekt werd en zijn we naar het postkantoor gegaan. Vervolgens naar een bijgelegen straat waar een huis werd geveild van een vriendin van Michele. Dit was geen trieste gebeurtenis. Hier worden bijna alle huizen verkocht door middel van een veiling op straat voor het huis. De vriendin had zelfs Michele opgebeld of ze nog kwam kijken en de week voor de veiling verspreidt de makelaar briefjes bij de buren dat de veiling eraan komt, en vraagt of de buren komen kijken. Het huis ging uiteindelijk voor 725.000 dollar. Een hele gewone prijs voor een opgeknapt huis met 3 slaapkamers in deze buurt (overigens een bedrag wat ruim een factor 2 buiten ons budget zou liggen).

2007-11-10 12-42-32 In het park Max in blauw We hadden net besloten om naar het park te gaan toen Max en Warrun riepen ?achter het meisje aan, achter het meisje aan?. Ik had dit meisje al eerder in het park gezien en toen hadden W&M het ook al over haar gehad ?Bella? schijnt ze te heten.
Op de hoek van de straat sprak ik haar vader, en ja hoor, ze gaan naar dezelfde kinderopvang. ?Max en Warrun? is hun naam wist Isabella te vertellen. Zo hebben onze jongens al een hele eigen sociale kring waar wij niets van weten.

In het park kwam Branko de jongens overnemen. Ik ging door boodschappen doen, ik moest nog aan de bakkerij voor de zondag.

2007-11-11 11-16-19 Warrun zit klaar voor het feest Wat? Alweer? Ja…. alweer, en weer naar Thomas bij Puffing Billy. Alleen waren dit keer nog wat andere moeders en kinderen en vaders en nieuwe broertjes/zusjes van de kinderen erbij. Niet iedereen. Van de parentgroup die ik 2.5 jaar geleden trof zijn er inmiddels 2 mensen naar Europa vertrokken en 1 naar Sydney.
2007-11-11 11-21-14 Verjaardagstaartjes voor de jarigen Een vierde (Lauren met Oscar en familie) vertrekken aan het eind van het jaar naar Adelaide, ze zijn dan dichterbij haar familie en dat heeft ze nodig, ze heeft MS en het wordt zwaar voor haar om voor de 2 kinderen te zorgen en een huis.

2007-11-11 11-21-23 Verjaardagstaartjes voor de jarigen 2 andere ouders zijn binnen Melbourne verhuisd 1 naar het zuiden, dat is Sue met Courtney, en zij vinden het geen probleem om wat te reizen. En 1 is naar Emrald verhuisd, da?s een uur naar het oosten, en iets te ver voor vaak contact.
Deze Thomasdag was echter in Emerald dus die waren er wel.

2007-11-11 12-07-03 Verjaardagslunch met de parentgroup We hebben weer een geweldige dag gehad. Eerst taart met alle kinderen daarna spelletjes en bijkletsen gevolgd door een lunch van door ons meegebrachte dingen.

Om half 2 begon het Thomas-programma en ging ieder min of meer zijn weg binnen de mensenmassa. Branko volgde met W&M het programma terwijl ik met Lauren en haar baby Emily bijpraatte en op de spullen paste.

2007-11-11 13-06-17 Finn Max Warrun Mia Oscar Courtney klaar voor cadeautjes Branko kwam (bekaf en druk niesend wegens een, dit jaar volstrekt vernieuwde, hooikoorts) met 2 verrukte kinderen terug. De treinreis was leuk geweest, niet zo bijzonders als de eerste keer maar ze waren nog steeds enthousiast. Het toneelstukje hadden de jongens helemaal gevolgd en wisten er over mee te praten.  2007-11-11 14-17-02 De show met ThomasAlhoewel ze het begin een beetje misten omdat ze met hun neuzen in hun nieuwe boekjes zaten die ze gekregen hadden.
Op de terugweg van de show was Warrun op het springkussen geweest en daar wilde hij graag nog een keer naar terug.

2007-11-11 15-14-30 Max en Warrun in de bus Met mij erbij zijn we eerst met de bus gegaan, dat hadden we de vorige keer niet gedaan. Hierna moest de treintafel weer uitgebreid bekeken worden en uiteindelijk konden we het springkussen nog een keer bezoeken. Via de treintafel zijn we naar de auto gegaan en om 5 uur waren we thuis. Bad, Eten, Bed, het ging allemaal snel en om 7 uur laten de jongens in bed en hebben we ze niet meer gehoord.

2007-11-13 14-37-19 Ziek op de bank Helaas, onze jongens zijn na hun feest-weekend ingestort. Eerst ging Warrun spontaan overgeven toen hij naar bed ging en kort daarna was ook Max het haasje. 2007-11-14 18-29-54 Warrun speelt op computer met BrankoZe hadden redelijk hoge koorts en waren overdag erg lusteloos zodra de paracetamol was uitgewerkt.

 2007-11-16 18-17-33 iced-chocolate voor Max en Warrun op een warme dagTegen het eind van de week waren de jongens alweer een stuk beter, en heb ik geprobeerd om Warrun geinteresseerd te krijgen in computer-spelletjes, wat maar gedeeltelijk is gelukt. Het bewegen van de muis in combinatie met het klikken is nog wat lastig maar we komen er wel.

Zaterdag is typisch een veilingdag voor huizen hier in Australie. Het is volkomen normaal om een huis per veiling te verkopen en zaterdag is de dag waarop dit gebeurd. Vandaag was het huis van Michele en Barry aan de beurt (de ouders van Jake en Amber), dus moesten we maar eens gaan kijken.

We hadden ter voorbereiding wat andere veilingen bijgewoond alwaar ik enigszins gedeprimeerd van terug kwam. Het gemak waarmee mensen een half miljoen dollar over de straat brullen is onvoorstelbaar. Bij een huis een paar straten verderop kwam ik toevallig langs toen de veiling begon dus bleef ik even staan kijken. De veilingmeester (in net pak) stond in de hitte vreselijk hard te werken om een beetje een bedrag uit het publiek te trekken, en net toen het bieden leek te vertragen (het bedrag stond op AU$495.000,- voor een bouwval) begon Max knetter-hard op een toeter te blazen die hij in de kinderwagen vond. Elke toeter werd met een grinnik van de omstanders ontvangen dus hij had pret… tijd om even verder te lopen.

2007-11-17 13-05-50 auction of Michele and Barry's house Maar goed, terug naar vandaag: Michele en Barry willen hun huis verkopen om dan een huis buiten de stad te kopen en een kleiner huis hier in de buurt. Ze willen over enkele jaren dan buiten de stad gaan wonen. Barry heeft het huis zelf gebouwd en de lap grond op aandringen van zijn vader lang geleden goedkoop gekocht. Kortom: een groot huis in een goede buurt; dat moet wat leuks opleveren. De veiling begon vrijwel direkt nadat we aankwamen en al snel riep iemand een startbod van 9 ton over straat (letterlijk over straat, ik blijf dat2007-11-17 13-06-03 auction of Michele and Barry's house mooi vinden). Deze veiling was niet te vergelijken met de veiling die ik boven beschreef, en niet alleen door de afwezigheid van Max’ toeter. De prijs werd met stappen van 10.000 dollar verhoogd met hooguit 15 seconden ertussen, en al heel snel stopte het bieden en ging de veilingmeester even vragen of de verkopers bereid waren te verkopen voor het bod. Ja hoor, het was 50.000 meer dan ze wilde hebben dus iedereen tevreden. De veilingmeester kwam naar buiten en het bieden ging ineens weer verder. 15 minuten na het begin van de veiling was het huis verkocht voor ruim 3 ton meer dan verwacht! Uiteraard reden voor Michele en Barry om tevreden te zijn, wijzelf voelden ons ook wat euforisch over dit proces.

Deze gebeurtenis genereerde bij mij wel gelijk weer wat twijfels en een licht ontevreden gevoel. In Australie wordt het als een hoofddoel gezien om een huis te kopen en bezitten en mensen storten zich hiervoor dan ook met gemak enorm in de schulden. Wij zijn al eerder tot de conclusie gekomen dat wij niet bereid zijn om op een houtje te bijten (en Max en Warrun op een houtje te laten bijten) zodat we een huis kunnen bezitten over 30 jaar. Met name omdat de enige huizen die we kunnen betalen een heel stuk verder buiten het centrum liggen, en ook nog eens in een stuk minder goede staat zijn dan wij zouden willen. Maar toch…. als huurder geniet je geen enkele bescherming en dat geeft toch wel wat onzekerheid. Het is geen leuk idee dat de huisbaas op elk moment kan zeggen dat je over 2 maanden het huis uit moet zijn. Inmiddels heb ik me weer bij onze situatie neergelegd, en telkens als ik de stress die een renteverhoging kan brengen bij hypotheekhouders, dan ben ik blij dat wij maar ‘zielige huurders’ zijn. Het zit er dik in dat we de komende jaren een keer op straat worden gezet, maar er zijn vast nog wel andere leuke plekken om te wonen.

Zaterdagochtend was het lekker warm, 28°C ofzo, en de jongens wilden graag even naar Queen’s Park wandelen om daar wat te spelen. Al snel wilden ze weer naar huis, waar Nanette rustig aan had gedaan. Het was lekker warm dus we zagen het wel zitten om die middag naar het zwembad te gaan. Nanette had helemaal plannen om wat barbeque spullen mee te nemen en gebruik te maken van de BBQ bij het zwembad.

We gingen even wat eten en zodra we naar buiten gingen voor de veiling van Michele (zie het verhaal hier) voelden we dat de temperatuur al een graad of 5 was gezakt. Toen we aankwamen bij Michele in de straat, (5 minuten rijden) was het ongeveer 21°C, en kwam er een regenbui aan. Het is niet meer warm geworden dus we bleven lekker thuis.

Zondagochtend was het nog steeds fris buiten (net onder 20°C) dus liet ik de jongens graag binnen. Helaas moesten ze echt even naar buiten (volgens eigen zeggen) en ‘raining stopped’ dus dat kon toch wel? Tja hoe kan ik ze de pret van nieuwe plassen op straat nou ontzeggen… droge kleren wachtte ze op toen we weer naar binnen gingen.

Die middag zijn we wel naar het zwembad gegaan, want na de buien van die ochtend warmde het lekker op tot zo’n 30°C, heerlijk voor een buitenzwembad dus. We zijn weer eens naar een ander bad gegaan, wat er voor ons een beetje oud en saai uitzag. het enige bad waar we met de jongens in konden was een rechthoekig bad van ongeveer 50-70cm diep. De jongens vonden het ge-wel-dig! We hebben ze nog nooit zoveel pret zien hebben met rondspartelen, ronddrijven op een bal, trapje op en af, uit bad, even wat snacken, en weer het zwembad in. Met moeite konden we ze tegen het eind van de middag weer mee naar huis slepen.

Het heeft weer een tijd geduurd maar we hebben weer eens wat plaatjes op de website gezet. Het kostte wat meer moeite dan normaal omdat de PC weer eens flink ververst is en daardoor alles net eventjes anders werkt, maar nu moet het toch zijn gelukt. Zoals gezegd; alles is net even anders: De foto’s zijn nu geheel automatisch te bekijken door een foto aan de klikken en daarna ‘slideshow’ te kiezen, waardoor de foto’s automatisch worden getoond met 3 seconden tussenpozen. Verder zijn de grote originelen beschikbaar door vanaf de hele kleine eerste de wat grotere foto’s te bekijken en dan op die wat grotere te klikken. De afmetingen van deze foto’s zijn ook aangegeven bij elke foto zodat je weet waar je aan toe bent.

De foto’s zijn zoals altijd hier te vinden: www.branette.net/OurTwins