Branette's Dagboek

Maandag en Dinsdag had Branko EHBO lessen. Vanuit kantoor is hij gestuurd maar dit soort kennis kan je altijd gebruiken en zullen we dus ook altijd met ons meenemen op uitstapjes en vakanties.

Branko heeft in het weekend Windows opnieuw geinstalleerd op de computer. Dit ging sneller dan hij gedacht had, alleen in de loop van de week werd het vervelender en vervelender en uiteindelijk heeft hij het een week later nog een keer gedaan.

toevoeging voor de liefhebbers: Tijdens de eerder genoemde installatie heb ik (Branko) heel even iets op internet opgezocht met Internet Explorer. Dit was voordat ik een virusscanner had geinstalleerd en prompt was de PC geinfecteerd met spyware! Jawel! Het bleek enorm hardnekkig te zijn en een verse installate het beste geneesmiddel. Ik ben weer goed genezen van het gebruik van Internet Explorer… zucht.

W oensdagochtend trof Branko Michele in een ander parkje, het is daar vrij vlak en goed voor kinderen met fietsjes. Aan de rand van dit park woont een van de moeders van playgroup en zij was er ook met haar 2 dochters. Het was erg gezellig.
Nanette was het eerst deel van de ochtend eerst naar de endodontist. Deze heeft het 2e uur van zijn vorige behandeling nog een keer over gedaan, leeghalen, schoonmaken, afstoffen, dichtstoppen. Dit was een geplande behandeling. Nu moet alles goed zijn en kan ik naar mijn eigen tandarts voor een kroon. De endodontist adviseerde om de tijdelijke kroon wat langer te laten zitten (3 maanden), zodat als ik hem in februari weer zie dat hij dan niet een goede/dure kroon hoeft fijn te malen als er iets fout is.

Donderdagavond had Michele weer open huis voor een half uurtje (van 6 tot half 7) en kwamen zij, Jake en Amber weer hier eten en spelen. Na Mainly Music waren we met Michele meegegeen voor een uitgebreidde lunch met het idee dat we voor het diner gewoon een boterhammetje konden serveren. Dit lukte niet helemaal Alleen Warrun vond de kip/groente sauzijzenbroodjes te eten. De rest at niets. ?s Avonds werd er weer geen genoegen genomen met een boterham en werd er pasta gevraagd en noodles.
Michele vond het kennelijk erg gezellig hier want om half 8 was ze nog niet weg.

Zaterdag 3 November.
Wij hadden een mail gekregen van onze locale fietsenwinkel met een aanbieding voor goede klanten (zoals wij) met korting op accessoires. Reden voor een bezoekje want Branko?s fietsbroek is na 5000 km wel aan vervanging toe. Terwijl Branko in de rekken zocht en broeken paste vermaakten Warrun en Max zich met 2 van huis meegenomen autotjes op de helling die zich in de winkel bevind over een trappetje.

De jongens vermaakten zich prima tot een winkelbediende 2 fietsjes naast de helling neerzette; ze waren net inelkaar gezet en moeisten naar de etalage. Helaas dit ging niet door Warrun zag ze eerst, riep Max, samen stelden ze vast dat de blauwe voor Warrun was en de groene van Max en daar gingen ze. Rondjes lopen. Af en toe kreeg ik ze er ook op en reden we een stukje.
Branko heft nog geprobeerd ?echte? fietsjes aan de jongens te verkopen; ze wilden er wel even opzitten en ook wel een rondje meer rijden, maar de blauwe en groene waren van Max en Warrun en die moesten mee naar huis.
Wij vonden ze ook fantastisch en vinden het gewoon leuk als onze jongens zo?n plezier hebben met verantwoord speelgoed. Dus we hebben ze meegenomen.

Zaterdagavond zijn we uit eten geweest met 2 collega?s van Branko waar hij weleens mee fietst, de vrouwen van deze mannen en nog een vriend van 1 stel en een Amerikaan die tijdelijk hier in Australie werkt (dus da?s eigenlijk 3 collega?s waarmee we uit gingen.)

Collega 1, die we Simon noemen (omdat dat zijn naam is), heeft alles georganiseerd, wat redelijk was want hij wilde uit eten met de rest. Collega 2, die we Jose noemen (zo heet hij) komt uit Colombia en dat was de redden van het uit eten gaan en de restaurant keuze: Latin-American (http://www.gardenias.com.au/)

Simon heeft 2 dochters (14 Eliza en 11 Milly) en deze vonden het prima om op onze jongens te letten. Zo kwam het dat ik om 6 uur mijn zorgvuldig uitgezochte kleding aantrok, een swingend rood rokje (we gingen naar een salsa tent) met zwart satijnen top. Ik hoorde een auto stoppen en keek door het raam, ja hoor Simon, met 2 kinderen en zijn vrouw de laatste keurig gekleed in saaie bruine broek en donkergroen keurig gekreukeld satijnen blouse. Ik heb heel even overwogen om mijn keuze te veranderen, ik heb het toch maar niet gedaan. Toen ik beneden kwam trof ik de hele familie keurig op een rij op onze bank, en Max en Warrun die enorm aan het uitsloven waren voor de meisjes en rondjes renden alsof er prijzen te winnen waren.
Tijdens de avond kwamen we erachter dat ze lerares Engels is en dat haar oudste dochter Eliza heet. We hebben een erg leuke avond gehad. (niet door het beroep en de naam, daar hebben we het verder niet over gehad). Het was een leuke avond omdat we uit waren, het leuk gezelschap was, er lekker eten was en het een leuk restaurant was, waar tot laat nog mensen met kinderen binnenkwamen en aanschoven. Helaas begon het salsadansen pas op gang te komen toen wij weer gingen. Een volgende keer is het onze beurt! De vriend die het gezelschap versterkte had een goed ?Australische? inbreng op ons buitenlanders (inclusief de Amerikaan); we konden geen woord begrijpen van wat hij zei. Dat kwam ook doordat hij al een aardige middag gefeest had bij de belangrijke paardenraces van deze week, maar ook als hij nuchter zou zijn geweest zou het erg moeilijk zijn geweest.

Dinsdag was het Melbourne Cup day. De dag dat ?heel? Melbourne vrij heeft om naar de races te gaan. De 3 dagen voor deze dag en de 3 dagen erna zijn er ook paardenraces en alles wordt op tv uitgezonden. Ieder dag heeft zijn thema, en /of gebruiken. Op zaterdag wordt er traditioneel veel zwart/wit gedragen. Melbourne Cup die is DE DAG. De donderdag is Oaks day en is voor de vrouwen en de mannen worden thuis gelaten.
Branko had maandag vrijgenomen en zo kwam het dat hij van zaterdag tot woensdag niet naar kantoor hoefde. Mooi om er even tussenuit te gaan.

Zondagochtend zijn we in de auto gestapt en naar Bayview gereden. Het weer was erg nat, iets dat lang verwacht was en waar iedereen volop van genoot. Sommige wegen in Gippsland waren zelfs hier en daar ondergelopen. Maar we zijn veilig aangekomen.
Bij Ellen en Paul hebben we volop genoten, gespeeld en de natuur gekeken. Warrun had kennelijk een programma af te werken . Eerst vroeg hij waar de poes was, daarna moest hij even al het speelgoed keuren en toen was het tijd om naar de kippen te gaan, vond hij. Wij lieten e.e.a. liever van het weer afhangen.
Ellen en Paul verzorgen op het moment een kleine Magpie. Weken geleden is die bij de buren onderaan een boom gevonden. Sindsdien geven Ellen en Paul hem regelmatig wat voer en hij gedraagt zich nu al seen echte tiener; hij hangt wat rond rond het huis en bedelt om eten als hij niet zit te slapen of de natuur verkent.

Ellen had voor ons ook een vroege maaltijd verzorgd, op deze manier kunnen we allemaal eten en liggen M&W ook nog op tijd in bed. De geroosterde kip kwam met aardappels en peen met pompoen uit de oven. Warrun en Max keken ernaar en wezen allebij op een grote kippenvleugel die ze wilden hebben.
We waren zeer verbaasd, we hebben toch zeker 3 jaar vrij zeker geweten dat onze jongens een vegetarische aard hadden, dat was nu helemaal verdwenen. Stukken kip warden opgesmuld en met lijf en leden verdedigd tegen snaaiende broers.

?s Avonds zijn we doorgereden naar Bert en Tineke waar ons bedje al klaar lag.

Maandag was het weer droog en zijn we naar Agnes falls gegaan. Deze waterval was opens erg indrukwekkend na deze natte 24 uur. Warrun en Max hebben nog nooit een waterval gezien en vonden het ?een beetje eng?. Waarschijnlijk was het bulderende geluid erg indrukwekkend.

Na het water hebben de jongens met de fietsen gespeeld eerst in een speeltuin (en een half-pipe) en later om het huis van Bert en Tineke.
Ook tijdens dit avondeten wearden we verrast, Max zat met smaak zijn zelf gedopte tuinboontjes weg te happen. Warrun probeerde het ook maar had iets meer moeite met ze weg krijgen, maar het is gelukt!

Dinsdag gingen we alweer vroeg terug naar Melbourne. Alle mannen hebben een groot deel van de rit geslapen. In de middag waren we uitgenodigd bij de zus van Michele die ieder jaar een Melbourne Cup feestje heeft. Een huis vol mensen, een bbq vol eten en een tafel vol toetjes. Iedereen deed wat hij wilde, als er een race was ging de TV harder en dromden de mensen erom heen.
De kinderen zorgden voor de weddenschappen en het uitkeren van het geld.
Ik was weer heel trots op onze jongens. Aan de hand liepen ze naar binnen en na 10 minuten zat Max al helemaal alleen op de drempel naar de garage naar de andere kinderen te kijken die met skateboards speelden. Warrun had iets langer nodig om ons los te laten maar hij was absoluut niet kleverig.

De jongens gebruiken hun kinderstoelen al tijden niet meer. Ze ziten nu gewoon aan tafel, meestal gaat het goed maar als ze soep uit een schaaltje eten en dat schaaltje eindigd net boven hun neus, dan wordt het toch wat moeilijker.
Al weken heb ik een idee en ik was ook al op ?uitkijk? geweest. Vandaag was het zover, we gingen allemaal kijken. Ik wilde nl. een tripp-trapp stoel en in babywinkel had ik naast deze stoel een rip-of gezien voor 1/3 van de prijs. In deze winkel staat een grote Thomas speeltafel en auto?s en huisjes voor alle kinderen om mee te spelen. Max en Warrun vinden het helemaal niet erg om deze winkel te bezoeken. Wel vonden ze het erg om zo?n stoel even voor ons te testen. Zeker met zo?n rare mevrouw ernaast die iets te enthousiast praatte (niet ik, de winkelbediende). Overtuigd van onszelf hebben we 2 stuks meegenomen.

Thuis hadden de kinderen even een rust moment nodig (niet raar na afgelopen dagen). Een Disney dvd doet het dan wel, vooral Dombo, Lady & Vagebond en de Aristocats zijn erg rustig en redelijk schadeloos.
Ik was aan het opruimen en was net begonnen met een stoel inelkaar schroeven toen Warrun aan kwam wandelen. Hij vond het wel interessant en begon te helpen. Toen kwamen ook de hele verhalen, dat het zijn stoel was, dat hij erop ging zitten en waar die ging staan aan tafel etc. Helaas ontbrak er een schroef van de 2e stoel en moest ik even terug naar de winkel. Hier werd ik snel en vriendelijk geholpen en verdween de man voor 20 minuten het magazijn in. Aan mij werd iedere 3 minuten gevraagd of ik al geholpen werd, tot me een pepermuntje en een glas water werf aangeboden. Uiteindleijk werd er een schroef uit het showmodel gedraaid en kon ik weer op pad. Gelijk door naar de tandarts voor mijn tijdelijke tand. Warrun kwam hier nog even aan mijn been trekken terwijl Branko en Max om de hoek keken. Ze bleven maar niet en gingen naar het park.

Donderdag 8 november verliep de ochtend zo traag dat we niet op tijd waren voor Mainly Music. Plan b was naar Puckle street voor postkantoor en wat andere dingen. Op de hoek bij de kruising tussen straten en trein is nu een heel leuk cafetje met terrasje, ik kon hier even zitten en koffie drinken terwijl de jongens treinen keken. Michele schoof ook nog even aan met Jake en Amber.
Hierna zijn we doorgereden naar het indoor playcentre. De weersvoorspelling voor vandaag was 26 graden, heerlijk weer. Dit had tot gevolg dat we het eerste uur de enigen waren in het speelparadijs, met Sue en Courtney. Later op de middag kwamen er nog meer mensen maar echt vol was het nooit. Max en Warrun klommen helemaal zelf de grote opblaasbare glijbaan op via een soort touwladder die over de baan gespannen is, aan de andere kant kunnen ze dan weer naar beneden glijden op een stuk zonder touw.
Doodmoe en dol klommen we aan het eind van de middag in de auto. Max met een enigszins blauw oog waar hij eerder trots op was dan last van had.
Omdat ik er toch min of meer langskom zijn we Branko op gaan halen, of eigenlijk zijn collega Jose, die eerder in de week van zijn fiets was gevallen en nu een paar dagen lopend of met OV van en naar werk ging (het is ook maar 12 km voor hem van deur tot deur). Branko ging ook maar gelijk mee naar huis.
Max en Warrun vinden het altijd wel leuk als ze Jose zien of over hem horen. Op de een of andere manier is hij volkomen geaccepteerd door de jongens (misschien omdat hij maar 1.50 groot is en de jongens denken dat hij ook nog een kindje is). In iedergeval zitten ze altijd druk te vertellen over ?Hoosie? en dat hij naar huis gaat en ook een grote-mensen-bed heeft (de eerste keer dat ze hem ontmoetten waren zij net van ledikant naar bed gegaan). En nu hadden ze het erover dat Hoosie pijn had maar thuis was en dat zijn papa en mama wel een sticker voor de pijn hadden (een pleister) en dat hij broccoli moet eten (dat hebben ze van ons, dat de pijn eerder weggaat, als ze goed broccoli eten).

Vrijdag was het weer tijd voor kinderopvang.

Het leek wel weken geleden dat de jongens geweest waren, maar ze gingen vrolijk naar binnen. Ook bij het ophalen waren ze vrolijk en de juf vertelde dat ze de hele dag veel met ook andere kinderen gespeeld hadden en veel hadden gekletst.

Ik kon om half 4 nog bij een fysio terecht. Ik heb al 2 maanden een pijn in mijn rug die soms vervelend is en soms bijna weg. De eerste keer dat ik het had was de dag nadat ik Max van het park naar huis had gedragen (op mjin rug). Ik denk dat het afgelopen weekend (zie foto?s) niet echt geholpen heeft aan een goed herstel.
De fysio was het met mij eens dat het 1 keer een beetje verkeerd gegaan is en dat dat nu niet goed kan herstellen. Met een flinke massage en het recht drukken en voor de de komende dagen strekoefeningen, moet het volgende week woensdag als ik hem weer zie, een stuk beter zijn. (Omdat ik 2 jaar geleden ook al een keer daar was geweest kreeg ik een rekening voor een ?vervolg? bezoek en niet de 20 dollar duurdere 1e bezoek rekening. Aardig, vond ik.

(10 november) Zaterdag = klusjesdag

Branko stond op met de jongens terwijl ik nog wat uit kon slapen. Het idee was dat Branko altijd wel goed is in een middagdutje en ik niet. Helaas schoot het hele dutje erbij in voor hem. Hij heeft het echter goed gemaakt door om half 9?s avonds lekker vroeg naar bed te gaan.
Toen ik wakker was en we allemaal gevoed en gekleed waren heb ik de jongens weggetrokken bij Branko en de heg die gekortwiekt werd en zijn we naar het postkantoor gegaan. Vervolgens naar een bijgelegen straat waar een huis werd geveild van een vriendin van Michele. Dit was geen trieste gebeurtenis. Hier worden bijna alle huizen verkocht door middel van een veiling op straat voor het huis. De vriendin had zelfs Michele opgebeld of ze nog kwam kijken en de week voor de veiling verspreidt de makelaar briefjes bij de buren dat de veiling eraan komt, en vraagt of de buren komen kijken. Het huis ging uiteindelijk voor 725.000 dollar. Een hele gewone prijs voor een opgeknapt huis met 3 slaapkamers in deze buurt (overigens een bedrag wat ruim een factor 2 buiten ons budget zou liggen).

We hadden net besloten om naar het park te gaan toen Max en Warrun riepen ?achter het meisje aan, achter het meisje aan?. Ik had dit meisje al eerder in het park gezien en toen hadden W&M het ook al over haar gehad ?Bella? schijnt ze te heten.
Op de hoek van de straat sprak ik haar vader, en ja hoor, ze gaan naar dezelfde kinderopvang. ?Max en Warrun? is hun naam wist Isabella te vertellen. Zo hebben onze jongens al een hele eigen sociale kring waar wij niets van weten.

In het park kwam Branko de jongens overnemen. Ik ging door boodschappen doen, ik moest nog aan de bakkerij voor de zondag.

Wat? Alweer? Ja…. alweer, en weer naar Thomas bij Puffing Billy. Alleen waren dit keer nog wat andere moeders en kinderen en vaders en nieuwe broertjes/zusjes van de kinderen erbij. Niet iedereen. Van de parentgroup die ik 2.5 jaar geleden trof zijn er inmiddels 2 mensen naar Europa vertrokken en 1 naar Sydney.
Een vierde (Lauren met Oscar en familie) vertrekken aan het eind van het jaar naar Adelaide, ze zijn dan dichterbij haar familie en dat heeft ze nodig, ze heeft MS en het wordt zwaar voor haar om voor de 2 kinderen te zorgen en een huis.

2 andere ouders zijn binnen Melbourne verhuisd 1 naar het zuiden, dat is Sue met Courtney, en zij vinden het geen probleem om wat te reizen. En 1 is naar Emrald verhuisd, da?s een uur naar het oosten, en iets te ver voor vaak contact.
Deze Thomasdag was echter in Emerald dus die waren er wel.

We hebben weer een geweldige dag gehad. Eerst taart met alle kinderen daarna spelletjes en bijkletsen gevolgd door een lunch van door ons meegebrachte dingen.

Om half 2 begon het Thomas-programma en ging ieder min of meer zijn weg binnen de mensenmassa. Branko volgde met W&M het programma terwijl ik met Lauren en haar baby Emily bijpraatte en op de spullen paste.

Branko kwam (bekaf en druk niesend wegens een, dit jaar volstrekt vernieuwde, hooikoorts) met 2 verrukte kinderen terug. De treinreis was leuk geweest, niet zo bijzonders als de eerste keer maar ze waren nog steeds enthousiast. Het toneelstukje hadden de jongens helemaal gevolgd en wisten er over mee te praten.  Alhoewel ze het begin een beetje misten omdat ze met hun neuzen in hun nieuwe boekjes zaten die ze gekregen hadden.
Op de terugweg van de show was Warrun op het springkussen geweest en daar wilde hij graag nog een keer naar terug.

Met mij erbij zijn we eerst met de bus gegaan, dat hadden we de vorige keer niet gedaan. Hierna moest de treintafel weer uitgebreid bekeken worden en uiteindelijk konden we het springkussen nog een keer bezoeken. Via de treintafel zijn we naar de auto gegaan en om 5 uur waren we thuis. Bad, Eten, Bed, het ging allemaal snel en om 7 uur laten de jongens in bed en hebben we ze niet meer gehoord.

Helaas, onze jongens zijn na hun feest-weekend ingestort. Eerst ging Warrun spontaan overgeven toen hij naar bed ging en kort daarna was ook Max het haasje. Ze hadden redelijk hoge koorts en waren overdag erg lusteloos zodra de paracetamol was uitgewerkt.

 Tegen het eind van de week waren de jongens alweer een stuk beter, en heb ik geprobeerd om Warrun geinteresseerd te krijgen in computer-spelletjes, wat maar gedeeltelijk is gelukt. Het bewegen van de muis in combinatie met het klikken is nog wat lastig maar we komen er wel.

Zaterdag is typisch een veilingdag voor huizen hier in Australie. Het is volkomen normaal om een huis per veiling te verkopen en zaterdag is de dag waarop dit gebeurd. Vandaag was het huis van Michele en Barry aan de beurt (de ouders van Jake en Amber), dus moesten we maar eens gaan kijken.

We hadden ter voorbereiding wat andere veilingen bijgewoond alwaar ik enigszins gedeprimeerd van terug kwam. Het gemak waarmee mensen een half miljoen dollar over de straat brullen is onvoorstelbaar. Bij een huis een paar straten verderop kwam ik toevallig langs toen de veiling begon dus bleef ik even staan kijken. De veilingmeester (in net pak) stond in de hitte vreselijk hard te werken om een beetje een bedrag uit het publiek te trekken, en net toen het bieden leek te vertragen (het bedrag stond op AU$495.000,- voor een bouwval) begon Max knetter-hard op een toeter te blazen die hij in de kinderwagen vond. Elke toeter werd met een grinnik van de omstanders ontvangen dus hij had pret… tijd om even verder te lopen.

Maar goed, terug naar vandaag: Michele en Barry willen hun huis verkopen om dan een huis buiten de stad te kopen en een kleiner huis hier in de buurt. Ze willen over enkele jaren dan buiten de stad gaan wonen. Barry heeft het huis zelf gebouwd en de lap grond op aandringen van zijn vader lang geleden goedkoop gekocht. Kortom: een groot huis in een goede buurt; dat moet wat leuks opleveren. De veiling begon vrijwel direkt nadat we aankwamen en al snel riep iemand een startbod van 9 ton over straat (letterlijk over straat, ik blijf dat mooi vinden). Deze veiling was niet te vergelijken met de veiling die ik boven beschreef, en niet alleen door de afwezigheid van Max’ toeter. De prijs werd met stappen van 10.000 dollar verhoogd met hooguit 15 seconden ertussen, en al heel snel stopte het bieden en ging de veilingmeester even vragen of de verkopers bereid waren te verkopen voor het bod. Ja hoor, het was 50.000 meer dan ze wilde hebben dus iedereen tevreden. De veilingmeester kwam naar buiten en het bieden ging ineens weer verder. 15 minuten na het begin van de veiling was het huis verkocht voor ruim 3 ton meer dan verwacht! Uiteraard reden voor Michele en Barry om tevreden te zijn, wijzelf voelden ons ook wat euforisch over dit proces.

Deze gebeurtenis genereerde bij mij wel gelijk weer wat twijfels en een licht ontevreden gevoel. In Australie wordt het als een hoofddoel gezien om een huis te kopen en bezitten en mensen storten zich hiervoor dan ook met gemak enorm in de schulden. Wij zijn al eerder tot de conclusie gekomen dat wij niet bereid zijn om op een houtje te bijten (en Max en Warrun op een houtje te laten bijten) zodat we een huis kunnen bezitten over 30 jaar. Met name omdat de enige huizen die we kunnen betalen een heel stuk verder buiten het centrum liggen, en ook nog eens in een stuk minder goede staat zijn dan wij zouden willen. Maar toch…. als huurder geniet je geen enkele bescherming en dat geeft toch wel wat onzekerheid. Het is geen leuk idee dat de huisbaas op elk moment kan zeggen dat je over 2 maanden het huis uit moet zijn. Inmiddels heb ik me weer bij onze situatie neergelegd, en telkens als ik de stress die een renteverhoging kan brengen bij hypotheekhouders, dan ben ik blij dat wij maar ‘zielige huurders’ zijn. Het zit er dik in dat we de komende jaren een keer op straat worden gezet, maar er zijn vast nog wel andere leuke plekken om te wonen.

Zaterdagochtend was het lekker warm, 28°C ofzo, en de jongens wilden graag even naar Queen’s Park wandelen om daar wat te spelen. Al snel wilden ze weer naar huis, waar Nanette rustig aan had gedaan. Het was lekker warm dus we zagen het wel zitten om die middag naar het zwembad te gaan. Nanette had helemaal plannen om wat barbeque spullen mee te nemen en gebruik te maken van de BBQ bij het zwembad.

We gingen even wat eten en zodra we naar buiten gingen voor de veiling van Michele (zie het verhaal hier) voelden we dat de temperatuur al een graad of 5 was gezakt. Toen we aankwamen bij Michele in de straat, (5 minuten rijden) was het ongeveer 21°C, en kwam er een regenbui aan. Het is niet meer warm geworden dus we bleven lekker thuis.

Zondagochtend was het nog steeds fris buiten (net onder 20°C) dus liet ik de jongens graag binnen. Helaas moesten ze echt even naar buiten (volgens eigen zeggen) en ‘raining stopped’ dus dat kon toch wel? Tja hoe kan ik ze de pret van nieuwe plassen op straat nou ontzeggen… droge kleren wachtte ze op toen we weer naar binnen gingen.

Die middag zijn we wel naar het zwembad gegaan, want na de buien van die ochtend warmde het lekker op tot zo’n 30°C, heerlijk voor een buitenzwembad dus. We zijn weer eens naar een ander bad gegaan, wat er voor ons een beetje oud en saai uitzag. het enige bad waar we met de jongens in konden was een rechthoekig bad van ongeveer 50-70cm diep. De jongens vonden het ge-wel-dig! We hebben ze nog nooit zoveel pret zien hebben met rondspartelen, ronddrijven op een bal, trapje op en af, uit bad, even wat snacken, en weer het zwembad in. Met moeite konden we ze tegen het eind van de middag weer mee naar huis slepen.

Het heeft weer een tijd geduurd maar we hebben weer eens wat plaatjes op de website gezet. Het kostte wat meer moeite dan normaal omdat de PC weer eens flink ververst is en daardoor alles net eventjes anders werkt, maar nu moet het toch zijn gelukt. Zoals gezegd; alles is net even anders: De foto’s zijn nu geheel automatisch te bekijken door een foto aan de klikken en daarna ‘slideshow’ te kiezen, waardoor de foto’s automatisch worden getoond met 3 seconden tussenpozen. Verder zijn de grote originelen beschikbaar door vanaf de hele kleine eerste de wat grotere foto’s te bekijken en dan op die wat grotere te klikken. De afmetingen van deze foto’s zijn ook aangegeven bij elke foto zodat je weet waar je aan toe bent.

De foto’s zijn zoals altijd hier te vinden: www.branette.net/OurTwins

Maandag 19 november

Het was vandaag een warme dag (30°C) en ik was blij dat de kinderen bij kinderopvang zaten in een goed geventileerd en geairconditioned gebouw. Kennelijk dachten veel ouders er zo over want toen ik de kinderen om 6 uur ?s avonds ging halen, waren niet de gebruikelijke 6 overgebleven kinderen van het hele gebouw in 1 kamer aan het spelen, Maar trof ik 2 volle kamers en wel 30 kinderen aan.

Dinsdag 20 november

Max had vanmorgen zelf zijn kleren uitgezocht, zodoende zat hij met 37 graden in 2 T-shirts (1 met lange mouwen) een een totaal niet passende broek bij Playgroup. Na playgroup wilden de jongens graag naar het park. Eigenlijk was dit een goed keus, onze milkshake en koek met Smarties stond net op ons tafeltje toen er een koele stevige wind opstak, en binnen een uur was het verlaten park weer een vrolijke verzameling kinderen en (groot)ouders.

Het blijft verbazingwekkend dat het om 11 uur nog 37 graden is en om 3 uur ‘s middags opeens 17. ‘s Avonds zaten Branko en ik met een dikke trui aan opgerold op de bank. Ons herinnerend hoe fijn het is om een koud huis te hebben wilden we de kachel niet even aanzetten.

Australie pakt kerst groots aan, zoals zo veel Engelstalige landen, en dus is het in deze periode (als het weer warm begint te worden) de moeite waard om even in het centrum te gaan kijken (in het Central Business District, CBD). Vorig jaar hebben we deze dingen maar links laten liggen omdat we er veel te laat bij waren en de drukte niet aan ons besteed was, maar dit jaar waren we op tijd.

We zouden woensdagochtend (ruim een maand voor kerst) vroeg op pad gaan samen met Michele, Jake en Amber om de kerstetalage en de kerst-trein bij Myer te bekijken en Santa’s Cave bij David Jones.

Jake wilde niet wakker worden dus we waren iets later dan heel vroeg maar we zaten nog lekker op tijd in de bus en tram naar de stad. Daar aangekomen hebben we Michele opgepikt die met de trein was gekomen en zijn we door Myer heen naar de etalages gelopen waar alle vier de kinderen gehypnotiseerd naar de bewegende poppen en alle kleurtjes stonden te kijken. Vorig jaar rond de kerst stonden de mensen 3 blokken ver in de rij en werden als vee langs de etalages geleidt om het te bekijken. Het was fijn dat we nu lekker rustig konden kijken.

Hierna zijn we naar David Jones gegaan omdat Santa’s Train een beetje stuk was. In Santa’s Cave zijn Jake en Amber breed lachend in de draaimolen geweest maar Max en Warrun bekeken het liever op afstand (vreemd). Ze hebben hun ogen uitgekeken bij alle bewegende muziekdozen/maquettes die er verkocht werden.

Vlak voordat we weer weg gingen heb ik nog even snel gespiekt bij de Lego (je hebt een verslaving of je hebt het niet) en ik zag tot mijn stomme verbazing dat ze de Cafe Corner hadden staan die ik op mijn verlanglijst had staan, maar nooit in een winkel verwachtte te zien. Ik ging verbaasd terug naar Nanette en Michele die zich in de koffiehoek van de winkel hadden geinstalleerd, en vertelde Nanette blij dat ik goed en slecht nieuws had: ze hebben Lego Cafe Corner maar hij is niet in de aanbieding en dus koop ik hem niet (welke van deze berichten goed of slecht nieuws is hangt af van je uitgangspunt). Thuis aangekomen ging ik even nieuwsgierig op de website van David Jones kijken en wat blijkt: Deze doos was wel degelijk stevig in de aanbieding, en is exclusief alleen bij die winkel te koop!! AAAARRRGGHH! Ik geloof nooit meer de prijs die op een doos staat (dat had ik voor DVD’s al geleerd, maar ik denk niet zo breed blijkbaar). Nanette is zo lief geweest om de volgende dag toen ze in de buurt was bij die winkel langs te sluipen en die doos voor mij te kopen! Over leuke verrassing gesproken, jippeee! (echt, het is ook leuk voor Max en Warrun hoor……wat? 16+ op de doos? oh..eh…)

Terug naar de orde van de dag. Toen we bij David Jones wat ‘scones with jam’ en ‘iced chocolates’ zaten weg te werken moest Nanette er vandoor hollen omdat ze een afspraak had bij de fysiotherapeut. Blijkbaar is het rondzeulen met kinderen van 15 kilo niet altijd even goed voor je spieren, stel je voor zeg. Michele en ik zijn samen verder gegaan en we merkten dat het zo rond lunchtijd aanmerkelijk drukker was geworden in de stad. Santa’s train deed het weer dus we gingen er op af. Warrun nam nog wel een gouden kaartje aan, maar had geen zin om ook echt in de trein te gaan zitten. Max haakte al af bij het overhandingen van de kaartjes. We hebben dus maar staan kijken hoe Jake en Amber breed lachend een rondje reden in Santa’s Train.

Onderweg naar de speelgoedafdeling stopten W&M bij elk schap, en steeds ging ik kijken wat ze voor interessants zagen en in elk schap vonden ze een trein in een of andere hoedanigheid: porselein, lamp, kaars, blik, radiografisch, elektrisch, hout etc.etc.etc. Toen we bij de speelgoedafdeling kwamen stonden Michele en ik elkaar net te vertellen dat onze kinderen zo goed zijn afgericht dat ze in een winkel kunnen kijken zonder te zeuren dat ze wat willen hebben, toen Warrun ineens met een houten treintje aankwam en tegen me zei:”deze mee naar huis”. kuch… Hij accepteerde gelukkig een duidelijk ‘nee’ zonder protest, maar we moeten dus gaan oppassen.

Het was inmiddels laat geworden en tijd om per trein naar huis te gaan. Nanette had haar afspraak bij de fysio gemist/afgezegd dus ze kon ons ophalen op het station zodat we gelijk verder konden naar Lauren en Oscar, waar we een middagje Oscar zouden vermaken zodat Lauren wat rust kon krijgen. De jongens hadden eigenlijk alleen oog voor de trein van Oscar en niet voor Oscar zelf, waardoor hij wat druk deed om aandacht te trekken. Al vrij snel hadden Max en Warrun besloten dat Oscar wel met Percy mocht spelen (die reed niet zo goed) maar verder niet! Oscar nam gelukkig genoegen met Nanette of mijzelf als speelkameraad (af en toe tenminste).

Het was al met al een gezellige middag die we hebben afgesloten met een lekkere afhaalmaaltijd waarna we laat naar huis gingen. In de auto zijn Warrun en Max al in slaap gevallen en toen we thuis kwamen konden we ze vrijwel direkt in bed rollen

De jongens waren vandaag laat wakker, ik heb het idee dat ze iedere keer als het bewolkt is ?s morgens (veel) langer doorslapen. Ze zijn niet om 6 uur wakker maar om half 8 of nog later. Mijn theorie nu is dat het komt door het gebrek aan vogelgezang op de vroege ochtend, en met een raam open op hun slaapkamer en een palmboom voor het huis, die dienst doet als vogeltorenflat, is gekwetter niet van de lucht als de zon opkomt.

Ik had net de fietskar ingepakt met extra kleding, regenjassen, laarzen, snacks, brood etc. Toen Sue belde. Of het erg was dat we niet naar de dierentuin gingen vanmiddag, maar naar het Aquarium. Ik zei NEE (ik had ja moeten zeggen want nadat ik dit verhaal al tegen 6 mensen verteld heb heb ik nog steeds behoefte om het te schrijven. Dus ik vond het wel erg. Aan de andere kant klopte mijn ?NEE? ook wel, erg was het niet Het maakt niet uit waar we heen gaan, het is leuk ergens heen te geen. )

In ieder geval kan de fietskar niet mee naar het aquarium dus moest ik alle snacks en boterhammen uitzoeken en selecteren op wat wel in de rugzak paste (extra kleding gooide ik (gelukkig) met het zakje los achterin de auto (je weet maar nooit) en we konden in de middag naar het aquarium. Nog 1 klein puntje op mijn agenda: de dierentuin weer uit de hoofden van de jongens praatten. Ik had ze net verteld dat we gingen, en ze vonden het een heel leuk plan.

Allereerst moesten we naar Mainly Music. Hier vond ik genoeg mensen tegen wie ik kon vertellen dat ik die morgen was opgebeld door iemand die eerst ging zwemmen met haar kind en vervolgens niet naar de ZOO wilde omdat het misschien ging regenen en ze niet nat wilde worden.

Na de music snel een kopje koffie gedronken met Michele, we hadden het net weggewerkt/ beschermd tegen onze 4 kinderen en boven ons hoofd gehouden tegen omvallen toen de mevrouw van de winkel een doos met treinbaan en speeltjes kwam brengen. We konden nu nog een paar minuten rustig zitten.

Hierna ben ik doorgereden naar het Aquarium. Er was inmiddels al zoveel gebeurd dat de jongens het wel accepteerden dat we niet naar de ZOO gingen. (Warrun vulde de hele ochtend mijn verhaal aan het zijn verhaal over gisteren, dat Oscar Thomas-blokken naar zijn hoofd had gegooid, dat dat ?Auw? deed en dat Oscar toen naar zijn kamer had gemoeten. Terwijl hij dit verteld kijkt hij heel moeilijk en wijst hij met 2 wijsvingers naar het midden van zijn voorhoofd waar het blok hem raakte. We waren op dreef en er moest iets van ons hart, zullen we maar zeggen).

Bij het Aquarium werden we vrolijk begroet door Courtney en moeder Sue. M&W vonden het ook leuk hen weer te zien. Courtney racete het liefst gelijk door naar de Jelly-fish / kwallen; de eerste keer dat ik een kind ontmoet met deze voorkeur. We hebben redelijk wat vissen kunnen bekijken en belandden zoals gewoonlijk in de speelhoek van het aquarium. Hier hebben Max en Warrun zich vermaakt met 2 vuilnisauto?s.

Sue en ik vonden het tijd voor een kopje thee voordat we ons uitstapje besluitten. We kozen voor het cafe in het aquarium, dichtbij en een afgesloten

Hierna besloten de kinderen dat het tijd was om het aquarium te bekijken. We hebben nog een keer het hele rondje gedaan tot…. vlak voor de speelhoek, hier vlak voor zijn we in een lift gedoken die rechtstreeks naar de uitgang gaat.

Ik was toch in het centrum en dacht ?ik kan wel even naar de winkel voor Branko voor zijn lego die exclusief in voorraad is en ook nog eens in de aanbieding’. Ik dacht er niet bij na dat de winkel aan de andere kant van het centrum was en de hele route heuvel op. Maar we hebben het gehaald. En ik het de lego ingeslagen, en nog wat meer (het is bijna december tenslotte) hierna was het heuvel af terug naar de auto. Met een tussenstop in een winkel om wat soepstengels te kopen voor de kinderen waren we snel bij de auto. De soepstengels werkten trouwens erg goed. Met een stengel in elke hand en 1 in de mond was het trekken, duwen en kopstoten geven helemaal over.

Nu was het bijna 5 uur en ik voelde me een teckel (korte beentjes). Tijd voor het noodplan. Snel Branko gebeld, en ja hoor, hij wilde wel opgehaald. Iedereen pret. Op de weg naar huis nog elkaar lekker gemaakt voor Fish & Chips, en dat was ook zo gehaald. We hebben alles meegenomen naar huis. De jongens aten weer liever de rijst dan de frieten (ligt zeker niet aan de kwaliteit van de frieten) en tot mijn grote verbazing aten ze NOG liever de stukjes gegrilde vis.

Zaterdagochtend besloten we dat het tijd was om de gemiste kans voor de dierentuin goed te maken aan de jongens, en Warrun en Max vonden dat wel prima. Nanette had het idee om maar eerst even wat boodschappen te doen zolang de jongens nog energie hadden dus eerst op naar Highpoint. Dit creeerde wat verwarring bij Warrun, maar na uitleg accepteerde hij het wel. 
Ons elektrische mes was stuk aan het gaan, het lemmet begon te scheuren, hetgeen na 10 maanden toch wel een beetje sneu is. Bij de winkel keken ze er niet eens naar en kregen we het geld terug op de creditcard.. okee… dan moeten we dus opnieuw besluiten of we een elektrisch mes willen of gewoon een goed broodmes (de huidige stand is: een gewoon broodmes). Aangezien we toch bij BigW waren hebben we gelijk even naar zwembandjes voor Warrun en Max gekeken omdat ze bij het laatste zwembadbezoek zo enthousiast waren, maar wel wat drijfhulp konden gebruiken. Met armenvol zwembadspul zijn we huiswaards gegaan (helaas zonder broodmes). Onderweg naar de auto werd de aandacht van Max in het bijzonder getrokken door een drietal kerstbomen, een Papa, Mama en Max kerstboom waar wel even voor geposeerd kon worden.

Hierna zijn we uiteindelijk toch nog bij de dierentuin aanbeland. Warrun had zijn zinnen gezet op een bezoek aan de seals, maar nee! De zeeleeuwen waren er niet omdat ze een nieuw verblijf voor ze aan het maken zijn. Er was een enorm stuk van de dierentuin afgezet dus ik ben benieuwd wat voor moois ze gaan maken. We hebben hierdoor wel wat dieren gezien die we meestal niet tegenkomen, met een zeer vermoeide tweeling zijn we vrij snel weer naar huis gegaan.

Die middag  was het weer eens tijd om mijn fiets te wassen. Het is heel leuk zo’n mountainbike, maar de hoeveelheid blubber die er op blijft zitten, en de plaatsen waar het blijft zitten zorgen wel voor een zeker behoefte aan onderhoud. Max en Warrun helpen daarbij graag, in ieder geval tot het moment dat ze ontdekken dat dat water ook best ergens anders heen kan dan naar de fiets. Men vraagt wel eens of Max en Warrun een verschillend karakter hebben; nou oordeel zelf aan de hand van de foto’s. Max en Warrun zijn echt even sterk en hadden beide zeker genoeg toegang tot diverse natte dingen… maar toch is Max wel ERG veel natter dan Warrun….

Vandaag was er een ‘Arts and Crafts market’ waar Michele en Nanette wel heen wilden, maar ik had er niet zo heel veel zin in. Vandaar dat ik aanbood om op alle kinderen te passen zodat de dames even rustig hun gang konden gaan.

Zo gezegd zo gedaan en zodra Jake en Amber wakker waren zijn ze hier afgezet en zijn Nanette en Michele er vandoor gegaan. Geen van de kinderen had hier moeite mee en we hebben met zijn vijven een leuke ochtend gehad. Op een gegeven moment werd er ineens besloten om boven te gaan spelen, en ze waren zo leuk bezig dat ik zelf een beetje tijd heb gehad om wat op te ruimen boven.

Nanette:

De craft markt was zoals de meeste markten. Veel van het zelfde en ook de enkeling die je nog nooit gezien hebt. Ik heb de aanschaffen kunnen beperken tot een potje curry, biologisch geteelde rabarber en … dat was het geloof ik. Ook heb ik nog wat dingen gezien waar ik misschien een keer voor terug wil. Deze kooptechniek werkt erg goed voor mij. Eerst loop ik over de hele markt en als ik me dan nog dingen herinner die ik wil hebben, en ze nog steeds leuk, nuttig en betaalbaar vind dan koop is ze pas. En dit keer ben ik dus eerst naar huis gegaan en moet ik een maandje wachten tot ik er weer heen kan (maandelijkste markt). Het was leuk rondkijken. Verbazingwekkend was het ook een beetje koud, de voorspelling was dat het hoog in de 20-ers zou worden deze dag.

In de middag ging Nanette even op stap met Max en Warrun zodat ik mijn fiets kon onderhouden na de wasbeurt van gisteren (remblokjes en achterband vervangen en de dynamo verplaatsen). Ik had de garagedeur open gezet voor wat frisse lucht en ineens zag ik Warrun op zijn twee-wiel-loopfiets de heuvel naar onze garage af komen rijden! Vanaf dat moment is Warrun bijna niet meer van zijn fiets af te slaan en hij beheerst dat ding al bijna net zo goed als hij zijn auto beheerst (foto’s volgen nog).

Nanette:

In de middag letterlijk een blokje om gelopen met de jongens. Aan het eind van onze straat stapte Warrun opeens OP zijn fiets en ging er vandoor. Dit hield hij nog een halve straat vol en toen moest hij weer even ernaast lopen. Maar niet lang. Bij de 2^e hoek ging hij weer op zijn fiets en heeft dit volgehouden tot hoek 3. Niet alleen ging hij als een razende, ook nam hij alle hobbeltjes en kuilen en putten in het gras mee (opzettelijk). Hij kreeg het ding heel snel onder de knie. Vlak na hoek drie is een speelveld met crossbaan. Hier is Warrun 1x rondgefietst, met wat hulp op de hoge hobbels en 2x rondgelopen naast de fiets. Bij vertrek ging hij weer zitten en is niet meer gestopt tot hij bij Branko de garage in reed.
Wat deed Max deze gehele tijd? Max zat op zijn auto, beentjes naar voor, in de gaten te houden dat ik wel goed en hard genoeg trok. Alleen op de crossbaan en na hoek 4 heeft hij de auto zelf voortbewogen.

Playgroup. Ik had de activiteit voorbereid: Kerstversiering maken. Maandagavond had ik een hele stapel papieren wegwerp bordjes verknipt tot sterren. Deze konden de kinderen nu vol kliederen met lijm en glitters. Helaas wilden M&W niet bij deze activiteit in de buurt komen. Tijdens playgroup spelen ze nog steeds eerst met  de auto’s, de grote auto’s, de zandauto’s en play-dough auto’s tot ze in de hoek komen met de trein waarna ze soms plaatsnemen op nog wat driewielers. Ik vraag me wel eens af waarom ik ga, ze doen daar precies hetzelfde als thuis. Om toch een herinnering te hebben aan mijn grandioze creatieve uitbarsting heb ik zelf wat lijm gesmeerd en glitters gestrooid en nu hebben we een schitterende ster boven tafel hangen (Max heeft al geklaagd over de locatie en de aanwezigheid) .
Na playgroup zijn we naar de speeltuin in Port Melbourne gereden, deze is op het strand en staat helemaal in het zand. De jongens hebben zich enorm vermaakt met het scheppen in en verplaatsen van het zand, en daarna met  het landen in het zand vanaf de glijbaan.
Toen de parkeertijd op was zijn we via het werk van Branko naar huis gereden. Warrun en Max vinden het altijd leuk om Branko even te bezoeken en herkennen nu alle routes die erheen leidden. We hebben het zeepaard opgehaald (zeker 70 cm hoog; zie de blog hier) en zijn naar huis gegaan. Max heeft de terugrit benut om een slaapje te doen, Warrun lag alleen wat doezelig te staren.
Deze passiviteit was niet verwonderlijk, Max had al voor het spelen in het zand en de tijd bij playgroup zich erg druk gemaakt en wel om het shirt dat hij aan moest van mij dat lijnrecht inging tegen het shirt dat hij aan moest van hem (zijn ‘Cars’ pyjama). Bij thuiskomst kwam ik de buurman tegen die (toevallig?) naar zijn brievenbus liep. ‘slaapt er 1?’ vroeg hij, “da’s lekker stil dan” vervolgde hij. Zou hij ons gehoord hebben deze ochtend, terwijl ik Max in alleen een rompertje in de auto propte om naar playgroup te gaan?

Weer begonnen we met  een heel simpel plan voor deze dag. Het eerste deel was: naar de kapper en het tweede deel: een broodmes aanschaffen.
We gingen niet te vroeg en niet te laat op pad. Warrun op zijn loopfiets en Max in de fietskar (eigen keuze voor allebei). Warrun gaat als een speer op zijn fiets en zorgt ervoor dat hij geen holletje, bobbeltje of dekselputje overslaat.
Halverwege naar het park lag er een stukje wol in het gras. Een bewegend stukje wol, ik keek nog eens en het was een vogeltje! Held die ik ben (met het excuus dat ik de fietskar vast moest houden) riep ik Branko om het beestje te redden. Het bibberende ding nestelde zich met steeds grotere tevredenheid in Branko’s warme hand. Maar ja… wat nu? Wij waren bepakt en bezakt onderweg. Waren niet meer echt dichtbij de auto en het huis en al geruime tijd onderweg. We besloten het dingetje naar de politie te brengen, het bureau zit op de route naar de winkels en het was het beste dat we konden verzinnen.
Regelmatig wilden Max en Warrun het beestje (de kwek-kwek) even zien. Bij het politiebureau vonden ze het geen probleem,  het nummer van de vogelopvang hing zelfs naast de telefoon. Het diertje zou snel opgehaald worden. In de tussentijd mocht het in een doosje tissues wonen.  We hebben geen idee watvoor type vogel het was.
Terwijl we met het vogeltje liepen viel ons  op dat er een hoop gepiep en  geknars van het fietsje van Warrun kwam. Zodoende werd Branko’s en Warrun’s 2e stop de fietsenwinkel om alle moeren even aan te draaien en ik ging met fietskar en Max naar de groenteboer voor groente en fruit.

Branko: Toen ik de fietsenwinkel binnen kwam met een jongentje enthousiast rijdend op een houten fiets keken alle werknemers (behalve de jongen die de fietsen aan ons had verkocht) ons heel vreemd aan. Ze waren erg behulpzaam, maar bij de werkplaats vroegen ze toch nog even voorzichtig of ik dat ding daar gekocht had?

We troffen elkaar weer in de kapperswinkel van Len. Warrun zat al in de stoel en met een hand in papa’s hand was er geen wolkje aan de lucht. Binnen minuten werd ons vlekkenmonster omgetoverd tot een jongetje. Max die al het kappers gefrummel tot nu toe altijd wel lekker vond had wat meer moeite met het plaatsnemen op de stoel. De toestand overziend bleek dat hij vooral moeite had met het achterlaten van zijn cracker’s dichtbij Warrun en toen het bakje veilig onder zijn kapmantel zaten was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Na de kapper is het rechtsaf naar Gloria Jeans voor een koffie/chocomelk/ milkshake. Zo niet deze keer, de jongens gingen linksaf, naar de treinen. Nu zit er sinds een maand of 2 een cafeetje op de hoek waar we treinen kijken dus Ik kreeg mijn koffie, de jongens hun milkshake EN hun treinen. Branko was snel even naar de speelgoedwinkel (dit keer niet voor hemzelf maar voor de jongens).

Branko: Max en Warrun zijn altijd erg enthousiast als we naar Bert en Tineke gaan omdat die nog een oude tractor van Derk hebben die echt kan sturen. Max en Warrun spelen daar om en om uren mee en hebben het er al over als we zeggen dat we naar Foster gaan. Helaas is deze tractor bij ons vorig bezoek een beetje overleden. We hebben een tijd gezocht naar autotjes die echt sturen en het enige wat Nanette had gevonden waren tractoren die erg op de oude tractor van Derk leken, dus ik kreeg de opdracht om het even te keuren en er eventueel 2 te koen als kerst-kado voor de jongens.

Terwijl we treinen keken kwam de man die als enige ook op het terrasje zat eens naar de fietsen van de jongens vragen, vervolgens kwam een mevrouw met dochtertje langs die over de oversteekplaats liep hetzelfde doen gevolgd door een moeder die voortgetrokken werd door haar zoontje die uit het cafe kwam. Hij wilde ook wel zo’n ding.
Nadat Branko zich bij ons had gevoegd zijn we naar de supermarkt gereden waar ik snel wat melk en spul insloeg en Branko de jongens bezig hield buiten de winkel. De route treinen - draaimolen – andere winkel – huis leidde niet langs de winkel met broodmessen. Nu hebben we er dus nog steeds geen.

Branko: Onderweg naar huis zijn we door Queen’s park gelopen men net aan het werk was om wat bomen te snoeien en de houtsnippers te verspreiden en er kwam ons een krachtige eucalyptusgeur tegemoet, net alsof je in een kuuroord zit. Erg lekker, ik blijf het leuk vinden dat je deze geuren hier gewoon buiten kan ruiken.

Donderdag 29 November was de laatste Mainly Music van 2007. Met een kerstviering werd het jaar afgesloten. De twee groepen van de donderdag waren gevraagd te komen om 11 uur, en dit keer in de grote zaal. De groep van 9.30 op de verhoging (onze groep) en de groep van 11.30 (die altijd te laat is , rommelig is en zeurt over van alles en nog wat) voor de verhoging. Iedereen mocht familieleden, vrienden en wie dan ook meenemen,  en een bordje met iets te eten voor een gezamenlijke lunch na de uitvoering.

Met de 2 groepen gereed en alle oma’s op de banken en een enkele vader zich breed opstellend ervoor gingen we van start. Het gewone repertoire werd gezongen maar iedereen deed toch een beetje extra zijn best. Iedereen had zich ook in zijn mooiste  kindvriendelijke-rondschuifel op de grond-outfit gestoken. Halverwege werd het programma onderbroken door een klein stukje poppenkast en het geheel werd afgesloten met het uitdelen van een boekje voor elk kind met een kerst-teddybeertje erbij. Warrun kreeg het stickerboek van David en Goliat en Max een stickerboek over de ark van Noach. (Het gehele muziekgedoe wordt tenslotte georganiseerd door de meest hartelijke en liefdevolle mensen van het leger des heils).

Na afloop was al het meegebrachte voedsel uitgestald op tafels en smulden de kinderen van muffins, ei-sandwitches en watermeloen. Toen ze zelf wel even iets lekkers wilden halen van tafel kwamen ze terug met een trosje druiven. Ik was erg trots op ze. Zeker toen Michele mij de volgende dag vertelde dat Amber zich zo op het snoepgoed had gestort dat ze binnen het uur ziek was geworden van alle zoetigheden en roze taartjes. (Ik denk toch dat wij het niet zo slecht doen met af en toe een koekje en wat snoepen thuis, dat weerhoud de jongens in ieder geval tot volledige wervelwind over lekkernijen vermoedde lekkernijen bij dit soort gelegenheden).

 De rest van de middag hebben we ons thuis vermaakt. Ik had voor de verandering het speelkleed eens beneden gelegd en dit bracht natuurlijk(?) weer hele nieuwe mogelijkheden met zich mee. De jongens stortten zich erop alsof ze het nog nooit hadden gezien en nadat de auto’s eerst keurig in de parkeervakken waren gezet werden ze een voor een rondgereden. 

Dat is wel ongeveer het hele bericht dat ik aan Nanette heb gemaild afgelopen woensdag. Ze wist dat ik ging kijken naar de creaties van een collega van me, en dit is het resultaat.

Ik had hem op mijn bureau gezet totdat Nanette hem kwam halen en dat trok nogal wat aandacht van andere collegae. Toen ik vandaag op kantoor de betreffende collega tegen het lijf liep boog hij naar me toe en fluisterde: “you’ve created a run on these things!”, hij had die dag nog 10 sculpturen verkocht en hij keer er heel tevreden bij.

Nou aan mij ligt het niet, zijn werk verkoopt zichzelf