Zaterdag 13 oktober: De jongens zijn jarig!
En we hadden het goed voorbereid. Vrijdagavond zijn we druk geweest met slingers en ballonnen, terwijl Branko de pakjes inpakte en verspreidde, bakte ik een taart, of eigenlijk muffins; handiger om mee te nemen.
Warrun was al vroeg wakker, we hebben hem nog een tijd af kunnen leiden want we wilden de jongens graag te gelijk de cadeautjes laten vinden. Zo heeft hij tijden zijn nieuwe t-shirtje kunnen bewonderen dat ik gemaakt had. 
Toen Max wakker was moesten we de jongens wijzen op de cadeautjes die in hun slaapkamer stonden. Ze hadden het uitpakken al snel onder de knie en gingen vrolijk van pakje naar pakje
Hierna was het tijd voor ontbijt. Beneden maakten de slingers en ballonen zeker indruk, welke dat is onduidelijk. Beneden vonden de jongens nog meer pakjes. Uit de grote doos die 
mijn zus had gestuurd viste Max als snel een pak stroopwafels, stopte deze onder zijn arm en ging verder met uitpakken.
Het was Warrun die zijn broer erop moest wijzen dat er beneden nog 2 grote pakken stonden en ze misschien niet de hele tijd om die leuke, mooie, grote gele hijskraan hoefden te vechten die ze net boven hadden uitgepakt.
Een deel van de cadeau’s was een middag naar Puffing Billy. Niet voor deze stoomtrein, maar voor zijn ‘gast’ deze komende weken: THOMAS THE TANK ENGINE.
Het plan om er vroeg te zijn zodat we daar konden lunchen mislukte volkomen. 
De jongens waren zo enthousiast dat ze helemaal niet 
aan eten en kauwen konden denken. Bij het rondkijken bleven de jongens teruggaan naar de miniatuurtreinbaan, en hier hebben we dan ook het grootste deel van de tijd doorgebracht tot 13.30. Toen begon ‘ons’ programma. Eerst een ritje met Thomas 
(die geholpen werd door een diesel om alle wagonnen voor de mensen te duwen/trekken). 
Tijdens de rit hadden de jongens wel zin in zo’n heerlijk stroopwafel van tante Louise Hierna werd er een stukje opgevoerd, herkenbaar van de dvd’s die we hebben en daarna mochten we nog naar de 
draaischijf waar de schijf zo vaak werd rondgedraaid dat Thomas duizelig werd en helemaal niet achterstevoren gezet werd. 
Er was nog wel even tijd om met papa voor Thomas op de foto te gaan, je kon het ook dichterbij doen, en achter het touwtje, maar die 15 dollar hebben we ‘s avonds aan een heerlijke chineese afhaalmaaltijd besteed.
De rest van de middag hebben de jongens nog een keer de miniatuurbaan van alle kanten bekeken. De boerderijdieren, het spingkussen zelfs de oude bus kregen geen aandacht. Uiteindelijk ging alles dicht en konden we de jongens meekrijgen naar de auto.
Zondag zijn we 
gewoon doorgegaan met de festiviteiten. Toen de jongens beneden kwamen vonden ze daar het cadeau van ons. Hier hebben ze een hele tijd mee gespeeld (alle jongens van dit gezin).
Opeens ging de telefoon, Anna belde, we hebben elkaar al maanden niet gezien en zij had nu een paar uurtjes, ze achtte het onwaarschijnlijk, maar probeerde het toch, en dat was maar goed ook want we hadden wel even tijd. 
In het park zagen we elkaar. De jongens speelden niet echt met haar zoontje dat in januari 3 wordt, maar ze speelden er ook niet NIET mee. Ze hingen altijd wel zo’n beetje met zijn drieen op dezelfde plek rond. 
We hebben een kopje koffie gedronken en een koekje gedeeld. Anna en ik zaten wat langer en toen we klaar waren vonden we Branko midden in de speeltuin met zeker 8 kinderen om hem heen, allemaal waren ze ‘eten’ voor hem aan het bereidden van de houtsnippers. Na 10 minuten werden de kinderen door dankbare ouders meegenomen. (En Branko vroeg zich af waarom hij 4 kinderen tegelijk “papa” tegen hem hoorde zeggen).
We waren op de fiets naar het park en hierdoor zo weer terug van het park. Dat was goed want Michele zou langs komen met Jake en Amber voor een soort verjaardagsfeestje. We hadden niet echt iets gepland, maar we hadden wel nog meer muffins!
De avond hebben we afgesloten met skype gesprek met Helen, Martin en John; de jongens hebben het hele principe nog niet helemaal door, maar we gaan er aan werken.
Als allerlaatste, en het was een mooie afsluiting, zijn de ledikantjes van de jongens opgehaald. We hebben ze via e-bay verkocht en dit ging super goed (waarschijnlijk omdat het 2 dezelfde waren, want dat was het enige verschil tussen de onze en de 80 ander bedjes op e-bay die niet als warme broodjes gingen). En zo is een einde gekomen aan het leven met onze 2-jarigen. Ze zijn nu 3 en echte mannetjes, grote jongens eigenlijk al.
Artikelen (RSS)