Branette's Dagboek

Maandag 1 oktober, Warrun had waarschijnlijk gezien hoe ik Max had ‘toegetakeld’ met de borstel en vroeg om een kuif. Na de ‘kiss and cuddle’ (ochtend ritueel) met pappa ging iedereen naar zijn werk. Ik had nog net even tijd om me op te frissen voor ik met de tram naar Lauren ging. Zij woont nog steeds in het gebouw waar wij de eerste paar weken in Australie hebben doorgebracht. Nog even… In december verhuist ze naar Adelaide, dichter bij familie.  Zij zelf heeft MS en ookal praat ze er haast nooit over ze zegt nu dat ze hulp nodig heeft. Naast haar moeite om bij te blijven met de verzorging van huis en kinderen heeft ze ook  nog de nodige ziekenhuis en therapie afspraken voor haarzelf en Oscar. Oscar heeft een probleem met de spraakontwikkeling. Sommige verbindingen in zijn  hersenen zijn nog niet helemaal volgroeid waardoor hij bijna niet praat. Vol trots demonstreerden ze vandaag, ‘tenen’ “buik” en “haar”. Het is heel raar om ‘s avonds de kinderen op te halen en het getetter uit hun mondjes te horen. Vier weken oude Emily is gelukkig alleen maar schattig en lief en heeft geen problemen. Dus dat is een zorg minder voor de Lauren-familie.

Dinsdag 2 oktober,  volkomen uitgeput werd ik wakker. Hoe kan dat? Ik had gisteren niet einden gelopen, misschien toch echt veel gedaan en  te kort geslapen afgelopen weekend? In ieder geval werd ik weer herinnerd aan de eerste maanden van Max en Warrun. Toen had ik ook dagen dat ik niet wist dat je zo moe kon zijn dat je ‘s morgens bij het uit bed stappen zere voetzolen had. 
Gelukkig is Branko er altijd om in te springen en het huishouden draaiend te houden. Hij ging naar mijn afspraak met parentgroup en kwam vol verhalen weer terug, die mij verbaasden hier en daar. Ze waren naar Prahran Market geweest met de boerderijdieren die je kan bezoeken. De kinderen hadden dit keer niet voor het hek staan springen, ‘ERIN, ERIN’. Ze waren uiteindelijk met Branko meegelopen omdat hij erin ging en ze niet achter wilden blijven. Ook hadden ze niet heel lief een cavia op schoot gehad, maar vielen bijna achterover van de hooibaal toen de vrouw met de cavia in hun richting kwam. Heel anders dan mijn ervaringen.

Woensdag 3 oktober, Deze dag moet goed begonnen zijn voor Branko hij geniet altijd als 1 van de kinderen (hier Max) zich op de lego stort.
Ik was goed bijgeslapen en ben op stap gegaan met de kinderen, zodat Branko wat tijd voor zichzelf had (zoals je kan lezen heeft hij gewerkt, maar hij heeft ook nog een middagslaapje gedaan). Ik had met Michele in het park afgesproken. Het was een erg winderige dag en da’s altijd wat chaotisch, niet alleen met drukke kinderen maar ook met wolken voor de zon en koude stromen lucht die maken dat ik niet echt weet wat nu aan te doen of aan te houden.

Donderdag 4 oktober, Dierendag! (maar we hebben geen dieren,  na de gedachte “ik moet Fulco en Marielle mailen”  ben ik verder dit hele dieren gedoe weer vergeten. Eerlijk gezegd heb ik er in de media ook niets overgehoord, op bij de kinderopvang was er geen dieren thema, dus het zal wel niet iets Australisch zijn.)

Voordat we op pad gingen heb ik eerst een tijd met Cathel gebeld. Zij woont nu in Boston, waar Mark werkt na hun tijd hier in Melbourne. Zo’n 2 weken geleden had ik haar ook al gespoken en vertelde ze me het mooie nieuws dat ze zwanger is. Inmiddels heeft ze het zelf ook op haar blog gezet en is ze zo’n 14 weken dus ik kan het hier nu ook wel schrijven.

In het tijdschrift voor kinderen in Melbourne had ik gelezen dat er op de Queen Vic market ook een hoek met boerderijdieren zou zijn deze vakantieperiode. Nadat de kinderen uitgezongen (zie foto) en uitgespeeld waren zijn we met een 1-persoons buggy en niet de grote kinderwagen met de bus en tram naar Queen Vic market gegaan. Aangezien deze markt zeker 6 keer groter is dan Prahran market was ik verbaasd dat de beesten boel zeker 1/3 van het oppervlak van die in Prahran market was. Warrun vond het toch leuk, ook omdat hier ganzen en piepkleine biggetjes liepen. Max wilde NIET (maakt niet uit wat, hij wilde NIET). Na de beestjes ben ik opzoek gegaan naar een broodje voor de jongens, dit was moeilijk te vinden. Sandwiches, opgemaakte lunch-boeketten, alles is te krijgen, maar een simpel droog broodje? Ik keek vast op de verkeerde plekken (en als ik er 1 vond was het in een winkel waar je 10 min. in de rij moest staan, en dat gaat niet met 2 hongerige kinderen). UIteindelijk zijn we tevreden in een cafetje neergestreken voor wat getoast krentenbrood en wat chocomelk.
 Hierna hebben we de trein gezocht en zijn we weer richting huis gegaan. Het klinkt als een mini-tocht maar met 2 peuters die lopen, rondkijken en ontdekken was het inmiddels 4 uur na vertrek uit het huis toen ik uitgeput op ons treinstation stond. Nu nog naar huis….
Ik heb eerst Michele gebeld, misschien was zij net aan het winkelen of in het park. Dat was ze niet maar vond het een HEELLLL goed idee om even naar buiten te gaan met de kinderen (het is zoals ik eerder zei weer vakantie tijd en ze zit alweer dagen met haar man thuis ‘vakantie’ te vieren, waarbij nu ook nog eens komt dat ze hun huis gaan verkopen, bezoekers van haar moeder in de logeerkamer hebben en volgende week school en tennislessen weer beginnen, druk druk druk druk.). We troffen elkaar bij Gloria Jeans in de winkelstraat en toen alle drankjes opwaren en luiers verschoond zijn we naar het park gewandeld. Hier hebben de kinderen zich inmens vermaakt met een heuveltje, het rennen om een boom, takken, blaadjes en het tegen elkaar aan rennen en op elkaar springen.
Om 5 uur was het echt tijd om naar huis te gaan. Warrun heeft nog een stuk de kinderwagen van Jake en Amber geduwd en toen die de andere kant op gingen besloot hij de laatste kilometer naar huis rennend af te leggen. Max zat heel gelukkig in de buggy (zolang Warrun niet duwde) op een broodje te knagen (gekocht in onze winkelstraat) en heeft ook de laatste kilometer nog wat heen en weer gerend.  Bij de voordeur zei Max : ‘spelen met Jake en Amber is leuk’. Na een snel diner van Pasta was Branko net thuis toen ik ze in bed ging leggen. We hebben geen kik meer gehoord, zo uitgeput waren Warrun en Max.

Niet zo’n grote kinderwagen of dubbbele buggy bij je hebben is erg handig bij het in- en uitstappen bij Tram en Bus. De afgelopen weken had ik ook al gemerkt dat Warrun vooral wil lopen of wil duwen en Max het prima vind om te zitten en als Warrun wil zitten wil Max meestal net uit de kinderwagen, dus waarom 2 zitjes meenemen, als je met 1 kleine buggy toe kan.
Dit was 80% theorie, en theorie en kinderen… dat gaat niet samen. Max vond het prima om te zitten en geduwt te worden maar NIET door Warrun.
Warrun vond het prima om te lopen, maar probeerde of hij dit achter uit kon, springend op 1 been, of  met zeer gebogen knieen (ik moest vaak aan de Markx Brothers denken) 
Het was een leuke maar ook erg veeleisende dag. Op het treinstation kwamen 2 conducteurs toegesneld met de vraag of en hoe ze konden helpen en wezen liften en drukten op knopjes zodat ik niet 5 stappen om hoefde te lopen.. Michele noemde me ‘brave’ dat ik zo met de kinderen en het openbaarvervoer op stap was geweest. Ik voelde me ook alsof ik een maraton had afgelegd.

Genoeg gepuf en gejammer; het is nu vrijdag. De donderdagavond verliep in grote rust en met een lekker diner van stoofvlees en spinazie. Het vlees had ik woensdag al in onze nieuwe pan klaar gemaakt dus het was erg makkelijk. Vanmorgen om half 5 riep Warrun. Na hem lekker ingestopt te hebben, hoorde je hem bijna denken en er volgde snel ‘ ik wil bij mama in bed slapen’. Dat doen we niet als ze niet ziek zijn of als het voor 6 uur is dus ik stopte  hem nog eens in en ben weer naar bed gegaan. Gebrul volgde dat ook opeens weer ophield. Niet lang hierna hoorde ik geschuifel, een deur, kaarten die bekeken werden en  meer geschuifel. Het kwam steeds dichterbij. Ik heb Branko aangetikt en hij heeft Warrun weer naar bed begeleid, deze ging lekker liggen en heeft doorgeslapen tot kwart voor 7! Zelf Max was al wakker en aangekleed voordat we Warrun weer zagen. Aan het ontbijt heeft hij geprobeerd om alles nog een keer te vertellen (dat is Warrun’s favoriete tijdverdrijf op het moment, vertellen wat er gebeurd is, bij voorkeur aan de persoon die bij hem was). Het kwam uiteindelijk hier op neer: “Bed liggen, ogen dicht en slapen, slapen slapen”.

Ik ga straks met Michele uit lunchen. Redenen: 3 weken geleden toen zij ziek was heb ik haar geholpen met een bezoek dat de kinderen bezig hield en wat kleinere bezoekjes waarbij ik medicijnen, fruit en melk afgaf. Ten tweede heeft ze zin om even lekker met mij uit lunchen te gaan en tenslotte is het alvast een bedankje voor de komende weken als ik op de kinderen pas terwij zij ‘open huis’ heeft en hopelijk tientallen geinteresseerden door haar huis leidt.