Branette's Dagboek

Zaterdag 29 december
Branko heeft nieuwe shirts en broeken nodig en de meneer van de kookwinkel had gebeld dat mijn pan er was en opgehaald kon worden. Naar de winkelstraat dus!

Eerst in de fietsenwinkel een nieuwe band en remblokjes voor Branko gekocht. Voor de kassa stond een hele stapel met fietshelmen voor kinderen, en die hebben we toevallig net nodig, want hun oude passen echt niet meer. Gelijk meegenomen dus. 
Hierna ben ik met de kinderen Gloria Jean’s ingedoken. Ze hadden tenslotte al een aardig stuk achter de rug, de hele weg naar de winkelstraat hebben ze lopend of op hun auto’s overbrugd. Terwijl de kinderen zich vermaakten met speelgoed, babychino’s en banenenbrood en zich erg thuis voelden (Max meldde dat hij even een tukje ging doen op de stoel), heeft Branko alle geschikte winkels doorzocht naar een leuk werkshirt en/of goede pantalon. Hij heeft niets gevonden.
Wel heeft hij nog onze nieuwe pan opgehaald. HIJ IS HEEL MOOI.

‘s Middags heb ik eindelijk een taart gebakken uit het kookboek dat ik van Doesjka heb gekregen. Niet de Hummingbird taart die Doesjka al uit haar exemplaar had gebakken (ik had niet alle ingredienten in huis) maar dit kunswerkje heb ik gemaakt, waar ik raar genoeg wel alle ingredienten voor in huis had.

Zondag 30 december:
Vanmorgen gingen we weer met bus en tram naar het Centrum. Branko ging mee en we gingen naar de PIXAR tentoonstelling. De extra filmpjes die ook op de dvd’s staan waren erg leuk om te zien, ook voor Max en Warrun. De rest van de tentoonstelling was meestal niet erg interessant voor de jongens. Wij vonden hem wel erg leuk en ik ben blij dat we geweest zijn. 
Er was nog een speciale ruimte waar op een grote schijf hetzelfde figuurtje steeds een stukje verder in een bepaalde actie was. Terwijl de schijf draaide werd hij belicht met een stroboscopische lamp waardoor het net leek of er vanalles bewoog. Erg speciaal, Max en Warrun vonden dit ook leuk.
Er was ook nog een fim over de inspiraties, kleuren panelen etc van de PIXAR films, dit werd op een zeer breed breedbeeld scherm geprojecteerd en met goede begeleidende muziek. Ik voelde een hele schok door Max heengaan op een gegeven moment. Niet verbazend dat hij hierna alleen nog maar vroeg wanneer we naar huis zouden gaan. Branko had een zelfde ervaring met Warrun niet veel later. 
Gelukkig bracht de roltrap en het zakje met cadeautjes alweer genoeg afleiding.
Op de terugweg nog door  het park gelopen en toen moesten we echt naar huis. Bij het naar bed gaan bleek helemaal dat het een indrukwekkende dag geweest was. De jongens lagen er om 10 over 6 in en hebben geen kik meer gegeven.

Dit artikel werd aangemaakt op Monday 1 October 2007 om 9:14 en werd geplaatst in Max & Warrun, Nanette, Recepten. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.