Branette's Dagboek

maandag 24 september : verrassing voor het raam.
Vandaag heb ik geprobeerd nog meer te doen op een dag. Met de kinderen in opvang vond ik tijd om te maaien, brieven en kaarten te schrijven, boodschappen te doen en naar een winkel waar ze gordijnstoffen zouden verkopen. 
En dat klopte. Ik heb mijn ogen uitgekeken, naast gordijnen, vitrage, lamellen, rolgordijnen en alle garens, kussentjes  en noem maar op hadden ze ook wol, naaimachines, garen, boorduurdingen, kralen, dingetjes, dangetjes, applicaties, stofjes voor lappendekens, verkleed spullen, feest dingen en nog wat spul dat ik niet gezien heb.
Ik heb ook gordijnen gekocht voor de kinderkamer; ze moeten al het licht tegenhouden en ook wat warmte en kou, dit laatste kunnen we pas over een paar maanden testen maar het eerste hopelijk deze week al. Thuis gekomen heb ik gelijk 1 raam afgedekt met dit materiaal en het ‘oude’ gordijn eroverheen gehangen. Als het 2e raam ook gedaan is kunnen we eens kijken of Warrun niet weer 5 minuten vroeger op is dan de afgelopen ochtend. Dit doet hij nl. de laatste dagen, steeds 5 min. eerder wakker worden. Gisteren was het 10 voor 6, Vanmorgen kwart voor 6.  
Nadat we de kinderen in bad hebben gestopt waren ze nog niet moe genoeg om zonder springen en dansen naar bed te gaan. Aangezien ze bij opvang nog wel een middagdutje doen, hebben ze ‘s avonds nog veel energie over.

dinsdag 25 september : verrassing voor de deur.
Vandaag met de jongens geverfd, papier, de tafel en wasknijpers. Warrun is nog even doorgegaan op raamkozijn en deurpost. Het ging er gelukkig snel af.
De knijpers gaan we gebruiken bij hun kamerdeur, daarom heb ik 2 linten gespannen en al hun kaarten die ze van familie krijgen ga ik hier op hangen.

Woensdag 26 september: Meer verrassingen in de slaapkamer van de jongens.
Vanmorgen zijn we eerst pasta gaan kopen bij de fabriek en daarna hebben we wat tijd gedood in Brimbank park.  In de winkel werd ik gebeld door een uitzendbureau of ik wilde werken. Ik wilde wel,maar was ver van het centrum en niet in werkkleding dus het zou even duren voordat ik daar zou zijn. Ik zou teruggebeld worden of dat kon. Om 1 uur waren we thuis en heb ik het bureau nog maar even gebeld. Met veel excuses werd uitgelegd dat de vraag was ingetrokken, geen werk dus voor mij vandaag.
Vanmiddag heb ik het 2e gordijn voor de jongenskamer genaaid. Deze is heel mooi gelukt. Het eeste gordijn moet nu netjes gemaakt worden.
Aan het gordijn heb ik 2 touwtjes gemaakt om de stof op te kunnen rollen en vast te kunnen zetten. Het uiteinde heb ik opgeleukt met kraaltjes. Toen ik hiermee bezig was kwamen de jongens helpen. Ieder met een eigen rijgdraad. Eerst vond ik dat ik ze moest helpen omdat alle kralen er weer net zo snel aan de achterkant af gingen. Max vond het later maar lastig zo’n knoop aan het eind nu moest hij zelf steeds alles er weer af schuiven. Warrun liet ze zitten, sommige dan. Toen ze stopten had hij precies 3 knal roze kralen aan zijn lijntje.

Deze avond had ik voor de laatste keer Pilates. De juf heeft een andere baan genomen en  huurt de ruimte niet meer voor de gehele week. Ze heeft de afgelopen maanden geprobeerd alleen ons groepje nog les te geven op woensdagavond, maar de kosten van huur zijn hoger dan de opbrengsten van ons,2 a 3 deelnemers.

Ik weet niet of het aan het gordijn lag en de stik donkere kamer, maar om een uur of 10 hoorden we een flinke bons en gehuil. Ik trof Warrun naast zijn bed aan, zoekend naar zijn bed. Hij was er helemaal uit gevallen.

Donderdag 27 september: Veel verrassingen vandaag
Vanmorgen werden we wakker van een roepende Warrun. De gordijnen werken een beetje; HIj wordt nog wel vroeg wakker, maar komt niet (meer) zijn bed uit.
Het is in de kamer te donker om ook maar te durven bewegen.
Ik ga de verblinding een klein beetje oprollen zodat er toch een schemering is in de kamer de volgende ochtenden, dit is zielig zo donker.

Verder hadden we een erg drukke dag. Eerst zijn we met met de bus  en de trein naar het centrum gereden, naar Federation Square. Ik dacht dat er een kinderprogramma was op het plein, maar er was een groote iets met footy gaande. Het is dit weekend de finale van het Australische footbal seizoen. Iedereen leeft mee, behalve ik, ik heb geen idee waar het over gaat. Een meneer die boekjes uitdeelde om handtekeningen te verzamelen van alle spelers die rondzwierven op het klein keek heel raar toen ik hem vriendelijk bedankte, ik ken al die mensen niet, ik zou nog wild vreemde, stevig gebouwde mensen met boksersneuzen aanspreken. 
Gelukkig is er achter het plein, aan de oever van de Yarra een speeltuin. Hier krioelde het van de kids, maar M&W gingen er gewoon tussen en sloegen leuk aan het spelen. We kwamen nog een moeder met zoontje van parentgroup tegen. Na het spelen ben ik terug gelopen naar het plein voor een kopje koffie. Ik heb dit genomen in het cafe van het complex van ‘the institute of moving image’  hier is nu een tentoonstelling van ’20 jaar PIXAR’ en op de tv schermen in het cafe werden aankondigings filmpjes gedraaid. Goed voor de kinderen om naar te kijken terwijl we er zaten. In de lobby stonden Sully en Mike van de film ‘Monsters Inc’. Warrun en  Max waren het met me eens dat we dit eens snel aan Branko moeten laten zien. Na het drankje wilden we allemaal wel naar huis. Op weg naar de tram, nog op het plein wilde Max  nog even trappen klimmen en Warrun de buggy duwen. Ik stond op ze te wachten toen er  opeens een vrouw over Max heen boog, hij zat even zijn luier te vullen in een ‘discreet hoekje’ naast de ingang van het VVV. 
  Ik weet niet wanneer Tineke zich realiseerde dat het geen verloren mannetjes was maar haar eigen MAX. Ze was met een vriendin uit Hobart, die voor een paar dagen in Melbourne was op weg naar het arts-centre. 
Toch grappig dat ik net 5 min. daar ben, waar zij in 1 minuut langsloopt.

Om 3 uur waren we versleten, moe en met korte beentjes thuis. Gelukkig stond er in de oven nog een restant van gisteren en hoefden we NIETS meer te doen.

score van vandaag:
3 bifiworstjes / 2 sleutelkoorden en 1 opblaasbaar zitje voor in het station, en als je opstaat en het meeneemt dan kan je op je terugweg er je 4 biertjes in zetten. Ik neem aan dat hij niet zal ontploffen als we hem voor andere drankjes gebruiken.

Vrijdag 28 september: Verrassende gedachtengang.
Ik had Warrun en Max opgehaald bij opvang en we liepen net de garage binnen toen Warrun de maan ontdenkte. Bijna iedere avond als het wat donkerder wordt en we zijn nog buiten moet hij even naar de maan zoeken. Hij is altijd weer blij als hij hem ziet.
Vandaag zei hij: Maan is buiten. Maan niet binnen. Thomas binnen. Maan niet met Thomas spelen.
Ik vind het erg grappig om zo te ondervinden hoe zo’n kind denkt. En dat hij nog niet helemaal het concept van groot, klein, en de maan door heeft. Dat hij denkt dat als de maan wel naar binnen zou kunnen dat hij dan met Warrun met Thomas de trein zou kunnen komen spelen.

Dit hele gedoe met de maan bekijken en aanwjizen doet mij altijd denken aan mijn zus en haar zoontje Bart. Het moet zo’n 5 of 6 jaar geleden zijn dat ik een keer bij mijn zus en haar zoontje in de auto zat en HIJ de maan zag. De rest van de rit. Zo’n 10 kilometer en 20 minuten (er stond file) heeft hij in zijn speciale hoge stemmetje. “Dag mannetje op de maan, dag mannetje op de maan” gezegd.
Ik had toen nog geen kinderen en ook nog niet de ‘gave’ die een moeder heeft om conversaties met kinderen op een soort automatisme te zeten met ‘goh’s, ja’s en ‘hmm zekers’ erin zonder echt te luisteren. Ook wist ik nog niet dat kinderen van die leeftijd nog niet altijd echt met je praten en een conversatie verwachten, ze praten gewoon, da’s alles.  Ik zou er nu beter mee om kunnen gaan en misschien ook wel voor 80% uit kunnen schakelen en toch nog interactie kunnen hebben met het kind.